Opinions

Tienerkomedie met een dramarandje. De hormonen vieren hoogtij in een Amerikaanse stadje in de jaren ‘50 en dat zullen we geweten hebben. Sluit aan bij het populaire genre à la Porky’s maar is toch ook weer anders. Het valt op door een nauwgezette productie. En een soundtrack die om de 4 minuten een classic laat uitbarsten. Nu hou ik zelf wel van die muziek maar de balans is op den duur een beetje zoek. Je voelt wel de liefde voor de jaren ‘50 - de nette white suburbia versie. De juiste Elvis platen hangen aan de muur van Kelly Preston, chronologisch filmreferenties worden gemaakt (Love me Tender, Rebel Without a Cause). Het is een jaren ‘50 feest. Het verhaal mag er nochtans ook zijn maar raakt wat bedolven onder de feestelijke soundtrack.

Chris Nash speelt de rol van de gevoelige knapperd. Zijn rol doet wat denken aan het soort rollen die John Travolta in die tijd deed. Dansen doet Nash niet maar hij neemt wel deel aan een gevecht waar ook wel een choreograaf aan te pas zal zijn gekomen. Kelly Preston maakt misschien nog het meeste indruk. Niet alleen dankzij de acteerprestatie maar ook omdat ze zich van haar beste (frontale) zijde toont. De karakters voldoen aan de typetjes die dergelijke films nodig hebben en zo blijft het entertainend. De auto crashes naar het einde toe zijn redelijk ongeloofwaardig opgezet maar hey ook weer entertainend.

Een vreemde affaire. Mooie beelden in de Nevada woestijn in zwartwit. Maar het verhaaltje van Arthur Miller trok ik niet helemaal. Blijkbaar was dit een cadeau van hem aan Marilyn Monroe. Het gedraai en het gekeer van de mannen rond Marilyn kwam me na een tijdje ongeloofwaardig over. Of het zou ook kunnen dat het me wat begon te vervelen. Op één of andere manier lukte het mij evenmin om de film niet te zien als een vehikel van enkele legendarische acteurs op retour die een keer iets anders doen dan we gewend zijn.

Clark Gable, nog steeds met zijn typische look, ditmaal als dronkelap, ik weet het niet zo … Wel straf dat hij zijn stunts zelf heeft uitgevoerd en heel jammer dat dit waarschijnlijk tot zijn dood heeft geleid. De laatste scène in de film wordt gegeven aan Gable en Monroe. Twee sterren op zoek naar de highway die zich onder de ster in de hemel bevindt. Ook dat kan dan weer als profetisch bestempeld worden.

Het rolletje van Montgomery Clift was opvallend klein spijtig genoeg. Het meest heb ik nog genoten van de performance van Eli Wallach. Monroe vond ik niet slecht maar ook niet bijzonder, al kan ik me wel voorstellen dat deze rol voor haar een nieuwe stap was.

Goed om een keer gezien te hebben.

Een mikmak van verschillende insteken: komedie, drama, romantiek, zang … het komt allemaal langs. Jammer genoeg ontbreekt er met die veelheid van insteken een evenwicht waardoor het in mijn ogen uiteindelijk mossel noch vis wordt. WC Fields staat in voor het komediegedeelte, dat mag duidelijk zijn. Mijn ervaring met Fields in andere films is dat het erop of eronder is met hem. In deze film krijgt hij echter wat te weinig ruimte - met Bing Crosby in de hoofdrol - om echt zijn ding te kunnen doen. Bing Crosby acteert zo goed en kwaad als hij kan de rol van een man uit het noorden die zich een weg moet banen in de mentaliteit van het 19e eeuwse zuiden. Lees: plantages, zwarte slaven etc. Aan die context (voor een halve komedie) kan je zien dat het gaat om een film die vandaag niet meer gemaakt zou kunnen worden. En dan hebben we verder nog een piepjonge Joan Bennett in de vrouwelijke hoofdrol. Ze is vooral van belang als love interest maar draagt verder niet zoveel bij.

Wat ik vooral zal onthouden van deze film zijn enkele classics die Bing laat horen: “Soon” en “It’s Easy to Remember”. Ook de reden dat dit soort films publiekstrekkers waren in die televisieloze tijden.

Deze film volgt het verhaal van Gary Lockwood als jongeman die zich niet goed in zijn vel voelt in het L.A. van eind jaren zestig. Visueel een feest voor het oog maar dus toch een film met een licht deprimerende ondertoon, met een soort thematiek die zich in de jaren nadien toch ook zou manifesteren in de Amerikaanse cinema.
Gary Lockwood ontmoet daarbij op zijn pad niemand minder dan Anouk Aimée, hoofdpersonage in Lola (1961) , debuutfilm van Demy. Model Shop bevat dan ook tal van verwijzingen naar deze film, al is het zeker ook mogelijk om de twee films los van mekaar te bekijken. In de relatie tussen Gary en Anouk speelt fotografie een rol, afstandelijk voyeurisme is hier het surrogaat voor een werkelijk diepgaande relatie. Thema dat al eerder aan bod kwam in sixtiesfilms als Peeping Tom, en La Prisonnière van Demy’s landgenoot Clouzot.

De verhaallijn is boeiend genoeg om de aandacht gaande te houden, ondersteund door de schitterende fotografie van het L.A. in 1968. Very sixties. Ook de popcultuur komt aan bod, met de intrede van de Californische hippieband Spirit, die eveneens voor een deel van de soundtrack van de film zorgt. En verder vangen we een glimp op van het toen heersende generatieconflict en fuzz rond de oorlog in Vietnam. Het einde van de film is enigszins parallel aan het einde van Lola, en zo wordt de cirkel rond gemaakt. In zijn tijd flopte de film, maar m.i. valt hier kijkplezier uit te halen.

Het begint nog redelijk als een erotische thriller maar dan wordt het hoe langer hoe lachwekkender. Het bevat pure comedy zoals de scenes met de hitman en de ghostbuster. Daarnaast bevat het ook scenes die lachwekkend slecht zijn. Het gedoe met de geest is niet spannend wat nochtans ergens de bedoeling zou moeten zijn. Het is camp, het is lachwekkend maar goed is het nergens. Toch heeft het mij dus vermaakt.

Fijne film in de herkenbare stijl van Tati. Het is een soort aaneenschakeling van vignettes van het Oncle personage. Hier speelt hij de rol van de schoonbroer van een bourgeois figuur. De humor draait rond de tegenstelling van de volkse Tati en de intrede van het modernisme, gesymboliseerd door de ultramoderne villa van zijn zus en schoonbroer. Het is een film van 1958 en dan is het wel interessant om te zien wat er toen mogelijk was aan domotica. Deze film lijkt me ook wel wat Tati’s versie van Modern Times van zijn held Charlie Chaplin. Het is verder ook een film die heel hard z’n tijd neemt. Dat zijn we niet meer gewend. Dit is pure onthaasting.

De debuutfilm van Harry Kümel. En hij toont hier toch wel klasse. De keuze voor b&w was om budgettaire redenen maar het ondersteunt alleen maar de droefgeestige sfeer. Mooi in beeld gebracht, mooie fotografie. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Filip Pillecyn uit 1934. De film heeft een verhaallijn met lesbische ondertonen. Ik vraag me af of dat in het boek ook zo was in die katholieke jaren ‘30. Verder bevat het behoorlijk wat handelingen die ook symbolisch uitgelegd of ingevuld kunnen worden. Het lijkt me dat de vrouwelijkheid van Monsieur Hawarden wordt gewekt door het contact en de platonische relatie met de zuivere Axel. De prins die haar letterlijk wakker kust uit haar vermomming. En na deze bevrijding - en de dood van haar moeder - heeft ze de vrede gevonden en kan ze in vrijheid sterven.

Mooi vervolg op de docu Monty Python: Before the Flying Circus (2008) waarin ditmaal ingezoomd wordt op de verovering van de USA door MP. Behalve het verhaal an sich is het ook interessant te constateren hoe de attitudes van de individuele leden nogal verschillen wanneer het gaat over ambitie in de USA. Terry Gilliam (hij zag er toen een beetje uit alsof hij lid was van The Stones) en Eric Idle voorop bleken erg enthousiast, Michael Palin was dan weer eerder wat terughoudend en John Cleese kroop het meest in zijn schelp. Het is pas nadat de bal echt aan het rollen ging dat laatstgenoemde ook de tijd nam om echt te genieten van wat er gaande was. Deze docu belicht een kant van het gezelschap die ik nog niet kende en die me wel fascineerde. De ambitie, de verkenning van de Amerikaanse markt, de aanvankelijke mislukking met het geflopte And Now for Something Completely Different (1971) , en dan uiteindelijk het succes.

De mooiste quote wordt ongetwijfeld bewaard voor de laatste seconden van de docu, wanneer één van de Amerikaanse interviewees voor de impact van Monty Python op Amerikaanse comedy de parallel trekt met de impact van dat andere Britse exportproduct The Beatles, op de popmuziek.

Wat comedy betreft, wordt er wel eens verwezen naar voor en na Monty Python. Dan is het toch wel eens interessant om wat meer te weten te komen over de vorming en invloeden op MP. In deze documentaire doen John Cleese, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin en Terry Gilliam hun verhaal. Graham Chapman was reeds overleden maar zien we uiteraard terug in archiefmateriaal. De interviews zijn gefilmd in zwartwit wat aansluit bij het oude beeldmateriaal, en een leuke vondst om dan te eindigen met de intro van de allereerste MP aflevering in kleur. Ongetwijfeld kan je het verhaal van Monty Python lezen op wikipedia maar het is veel leuker om het te horen bij monde van de heren zelf. Waarbij John Cleese het grappigst overkomt, zichzelf zijnde tijdens het interview. Monty Python was en is voor mij een briljante comedy, vooral de eerste twee seizoenen, en deze docu is een aardige bonus.

Moontide is een film die uitschreeuwt dat hij bestemd was als vehikel om Jean Gabin te lanceren op de Amerikaanse markt. Het decor bestaat uit een houten barak aan de kade en een occasionele kroeg (de Red Dot) bevolkt met een aantal kleurrijke personages (de personae van Jean Gabin, Claude Rains, Thomas MItchell, Ida Lupino), de trieste misthoorn die regelmatig weerklinkt; met andere woorden elementen die rechtstreeks gekopieerd/ontleend lijken aan Marcel Carné’s meesterwerk Le Quai des Brumes (1938) . Zelfs de hond van Gabin vinden we hier terug!
In Moontide heeft Gabin de rol van een Franse zeeman - hoe kan het ook anders - waarbij je je in het begin toch even over zijn grappig accent heen moet zetten. Hij klinkt minder stoer dan in zijn Franse films. Een deel van zijn karakter - het feit dat hij in dronken buien mensen pleegt te wurgen maar er zich nadien niets meer van herinnert - lijkt me dan weer geïnspireerd op zijn karakter in La Bête Humaine (1938).

De eerste helft van de film kenmerkt zich door een existentialistisch sfeertje, herinnerend aan de Franse poëtische realsiten, maar in de tweede helft zien we een grote omslag die m.i.de eenheid van het drama niet ten goede komt. Ineens besluit de gezworen vrijgezel Gabin om te gaan trouwen met Lupino en krijgen we meer een verhaal dat past in het project American Dream: samen knokken voor een materieel plekje onder de zon. Het soort plot dat in deze film, met deze acteurs, niet is wat je hoopt te zien te krijgen, na alle referenties naar grote Franse films. Weliswaar zijn alle acteurs prima op dreef, al zal Ida Lupino wel nooit mijn favoriete actrice worden.

Visueel valt er wel wat te rapen. Een veelbelovende start met de verfilming van het delirium van Gabin tijdens zijn kroegentocht. Zowaar vallen hier surrealistische elementen te bespeuren (klokwerk, vrouw zonder hoofd) en het blijkt dat Salvador Dali in een initiële fase was aangezocht om één en ander uit te werken, en is dus testament van zijn invloed in deze specifieke scene. Verder talrijke mistige en duistere scènes waarin regisseur Archie Mayo (die het had overgenomen van Fritz Lang) en cinematograaf Charles G. Clarke mooi werk leveren.

Omwille van het censurerende studiosysteem in het Hollywood van die tijd stond het misschien in de sterren geschreven dat een recreatie van Gabin’s Franse filmkarakter gedoemd was om te mislukken. Moontide is voor mij dan ook een artificiële film, met beloftes die niet ingelost worden. Een flauw afkooksel van het werk van Carné, Duvivier en andere Franse regisseurs. Omwille van laatst genoemde referenties vind ik Moontide weliswaar ook nog wel een interessante mislukking.

De eerste speelfilm in Duitsland na de beëindiging van de tweede wereldoorlog en wat een binnenkomer! Meesterlijk werk van Wolfgang Staudte die zowel instond voor de regie als het scenario. In de jaren dertig mag dan het allergrootste talent Duitsland ontvlucht zijn, wie achterbleef wist verdomd nog steeds goed genoeg hoe een film te schieten. Die Mörder Sind Unter Uns wordt qua genre gerekend onder de Trümmerfilme maar in feite gaat het stilistisch om een diep expressionistische film. Heel de film lang wordt een wondermooi spel van licht en schaduw gespeeld, versterkt door de spookachtige uitstraling van de puinhoop die Berlijn op dat moment is. Er zijn de lage hoek camerastandpunten die dreiging benadrukken en er wordt gebruik gemaakt van beklijvende close-ups. Ook de kadrering van de camera draagt bij aan de expressionistische feel, alsof alles schots en scheef staat. Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) is nooit ver weg. Eveneens opvallend vind ik de wijze waarop scènes dikwijls in beeld worden gebracht met op de voorgrond één of ander (uitgezoomd) voorwerp of deel van een persoon, wat bijdraagt aan de ruimtelijke oriëntatie van die scènes. Staudte zal wel niet de eerste geweest zijn die het zo in scène zette maar toch.

Het scenario zelf is een catharsis voor het trauma dat Duitsland te verwerken heeft, en dit met het oog op de wederopbouw die eraan komt. Elk personage heeft zijn of haar geschiedenis en moet met de anderen trachten samen te leven of te overleven. In hoofdzaak draait deze film rond Ernst Willem Borchert, getraumatiseerd soldaat/arts, die zijn ex-kapitein Arno Paulsen terugvindt in het burgerleven en met enkele demonen wil afrekenen. Schitterende rollen van de heren alsook van Hildegard Knef als ex-concentratiekampgevangene (al blaakt ze misschien wat veel van gezondheid voor die rol). Zij heeft in de film een soort relatie met Ernst Willem Borchert waarvan de uiterlijke verschijningsvorm evenzeer de innerlijke toestand van Borchert weergeeft.

Conclusie. Die Mörder Sind Unter Uns knoopt aan bij de traditie van de grootste (vooroorlogse) Duitse filmmakers en vertelt binnen een uniek kader een verhaal dat zeer de moeite waard is om verteld te worden. Interessant ook dat de film gemaakt werd in een scharnierpunt van de recente Duitse geschiedenis (1946-1949) op een moment dat het land nog in puin ligt, en de verdeling in een oostelijk en westelijk deel nog niet definitief beslecht is.

Derde uit de Fantômasserie en start exact waar de vorige eindigt. Duurt wat langer en de verhaallijn kwam me verder overtuigender over dan voorgaande. Justitie (Edmond Bréon als inspecteur Juve) en pers (Georges Melchior als redacteur Jèrôme Fandor) vormen een bondgenootschap in de strijd tegen de misdaad (René Navarre als Fantômas). En opnieuw speelt het verhaal zich af in de hogere kringen van de Franse samenleving. Logisch want daar valt geld te rapen. Hoge hoeden alom en verder zijn we als kijker getuige van een huwelijk tussen oude en nieuwe aristocratie (tussen Jane Faber als prinses Danidoff en Luitz-Morat als suikerfabrikant Thomery). Wel vreemd dat Georges Melchior na ontdekking van het lijk van de suikerfabrikant zich doodgemoedereerd naar zijn redactie begeeft i.p.v. de politie.

Fantômas is nadrukkelijker aanwezig dan tevoren waarbij hij zich van zijn meest creatieve kant toont bij het vermoorden of bestelen van mensen. Het valt daarbij wel op dat er een aantal standaardsituaties zijn waarin hij zich verstopt achter een gordijn om vervolgens het niets vermoedende slachtoffer te besluipen. Simpel maar doeltreffend.

Ben het eens dat dit de beste van de drie is. Wel had men eens mogen nadenken over de noodzaak van bepaalde tussentitels die al verraden wat er staat te gebeuren in de film, en dan vooral wat de ontknoping betreft. Maar toch wel een zeer vermakelijke film.

Na Götterdammerung was het tijd voor deel twee van de Visconti’s trilogie. Wat een film. Ik kan er moeilijk woorden op plakken. Het verhaal speelt zich af tijdens de fin de siècle in een aristocratisch milieu. Het is een wereld in ondergang aan de vooravond van de Grote Oorlog. Het speelt zich dan ook nog af in Venetië, de prachtige stad die ook letterlijk wegzinkt. De perfecte achtergrond voor het (fictieve) verhaal van componist Gustav von Aschenbach - schitterend vertolkt door Dirk Bogarde - die zelf fysiek, moreel en artistiek ten onder gaat te midden van een schouwspel van schoonheid en verval. Het hele schouwspel - het aantrekken en afstoten tussen von Aschenbach en de jongen - in het historische decor wordt onderbouwd met zwaarmoedige muziek van Gustav Mahler. In de dagen na de kijkbeurt bleven de beelden mét muziek zich in mijn hoofd afspelen. Grandioze cinema.

Deze film zag ik vier dagen voor het bekendmaken van het overlijden van Björn Andrése die de rol heeft van de mooie jongen. De dag van zijn overlijden besprak ik nog deze film met mijn familie. Bijzondere timing.

Deze giallo is een samenwerking van the who’s who van het genre. Aan het script hebben Sergio Corbucci en Ernesto Gastaldi gewerkt, 2 sleutelfiguren van het genre. De plot is naar verwachting redelijk ingewikkeld. De twists op het einde vond ik al wat moeilijker te volgen, ook omdat ik hem in het Italiaans bekeken heb. Visueel is het in goede handen bij Luciano Ercoli. Het heeft allemaal een goed tempo.

Zijn vrouw Nieves Navarro alias Susan Scott speelt de hoofdrol. Ze is een sterke geëmancipeerde vrouw en staat dus goed haar mannetje. Iets wat niet altijd het geval is in de giallo. De muziek is van Gianni Ferrio. Hij is een minder gekende Italiaanse componist maar even getalenteerd als zijn bekendere collega’s. Wat een weelde was er toch in die tijd.

Met een scenario van Ernesto Gastaldi en een score van Stelvio Cipriani zijn er alvast 2 sleutelfiguren uit het giallo genre betrokken. Verder is dit een goed stilistisch ding. Een echte whodunit met een streepje gore, enkele streepjes bloot, een vleugje humor, een vleugje meligheid, internationale setting … en een Italiaanse actrice die credits krijgt onder een Engelse alias. Kortom alles wat je van een echte seventies giallo mag en wil verhopen. Hoofdrol Susan Scott alias Nieves Navarro was de echtgenote van regisseur Luciano Ercoli. Hij was blijkbaar in zijn nopjes met haar want ze krijgt heel wat screentijd in blote eigendom. En geef hem maar eens ongelijk.

Een giallo waarin heel wat gaande is. De plot zit goed in mekaar met een dubbele driehoeksverhouding en seksuele perversie (of variatie zo je wil). De bij momenten flitsende montage met gebruik van close-ups en de setting van de kippenkwekerij, in combinatie met de avant garde score, sluiten aan bij de populaire psychedelische popcultuur van de sixties. Zonder dat het overdone is. Klasse eigenlijk. Qua mystery driven plot en uitwerking doet het me ook denken aan Antonioni van die tijd. Het verhaal neemt wel zijn tijd en zal daarom niet ieders meug zijn. Zelf voelde ik me meer en meer opgezogen in beelden en verhaal. Waarin niets is wat het op het eerste zicht lijkt. Met onderliggend thema van biologische modificatie en de ontwikkeling van artificieel kweekvlees blijkt deze film ook nog eens zijn tijd vér vooruit. Zeker een intrigerende film.

Prachtfilm. Wat een tragische levensloop heeft Henri De Toulouse-Lautrec gekend. Een complex man met complexe relaties. Ik voelde me helemaal meegezogen in het verhaal en aangegrepen door het wedervaren van de schilder. Goeie acteerprestaties, mooi gefilmd scenario waarin je zicht krijgt op leven en werk van een begaafd kunstenaar, Parijs in technicolor, wat wil je nog meer?

Zalige komedie! Lloyd’s beste talkie die ik tot nog toe gezien heb, en wat mij betreft mag hij ook gerust naast diens beste silent werk staan. Harold Lloyd heeft in zijn silents ook altijd iets gehad met taal, cfr. de soms hilarische tussentitels, en deze film ligt eigenlijk in het verlengde daarvan, zij het dat de grappen nu uit de mond van de personages komen. Naast visueel werk natuurlijk, dat is eveneens in overvloed aanwezig en bewijst nog maar eens het talent van Lloyd met z’n uitgestreken gezicht. De verhaallijn is heerlijk ironisch - de onhandige Lloyd wil het maken in de filmbusiness - en amusant. Uiteraard geen moment serieus te nemen. Love interest Constance Cummings is fantastisch en uiterst charmant in haar dubbelrol. Alsook een pluim voor de knappe regie van Clyde Bruckman en een ongecrediteerde Lloyd.

Een atypische Hitchcock. Hithcock heeft in zijn carrière wel bewezen dat hij alle genres aankan en dat geldt ook voor deze screwball comedy. Alleen kwam deze film op een moment dat hij zijn naam wel al definitief gemaakt had als regisseur van thrillers en viel dit niet binnen de verwachtingen van het publiek. Dit daargelaten is dit een zeer genietbare film. De (anti-)chemie tussen Lombard en Montgomery werkt goed. Film heeft een goed tempo met voldoende verwikkelingen en hilarische momenten (favoriet is het moment wanneer Montgomery op restaurant wat in het oor fluistert van de mooie dame naast hem). Zeer onderhoudend allemaal.

hitchcock challenge # 50

Tijd voor een herziening. Het is een film die eenzelfde impact op me blijft hebben als bij de release. Ik voel me meegezogen in het ‘verhaal’. Deze en andere films van Lynch vanaf Blue Velvet vormen samen een uniek oeuvre in de filmwereld dat me op één of andere manier raakt. Het bewijst voor mij wat voor een groot kunstenaar David Lynch is. Een term die weleens ijdel gebruikt wordt maar hier zeker van toepassing is. Het samenspel van beelden en muziek creëert een ongemakkelijke sfeer die tegelijk verleidelijk is. De grenzen tussen illusie en realiteit worden afgetast. En je blijft achter met beelden op het netvlies waarover je nog lang kan dromen.

Er is al heel veel geschreven over de inhoud van deze film dus daar kunnen we ons voordeel mee doen. Gelukkig overstijgt de kijkervaring alle analyse achteraf. En dat is de sleutel van de blijvende aantrekkingskracht voor velen onder ons.

Gemengde gevoelens hierbij. Het verhaal is best ok. Waarbij de arm der wet in feite even crimineel overkomt als de criminelen die ze opjaagt. Binnen het genre een beproefd concept dat hier vrij sterk wordt doorgedreven. Nick Nolte maalt er niet om in zijn eentje een drietal FBI’ers in mekaar te slaan. Of hij en zijn assistenten slaan opzichtig enkele boeven in mekaar op restaurant. De geloofwaardigheid moet dus nogal met een korrel zout genomen worden. Het is niet gewoon op de rand van de wet maar er wel serieus over zonder veel gevolgen voor Nolte & co.
Positief is de aandacht voor de jaren ‘50 period setting met prachtige wagens, huiselijke details e.d. Helaas vind ik de belichting erg flets en beetje de sfeer verpesten. Voor een rommelende noir is het allemaal heel klaar en clean gefilmd.

De acteerprestaties mogen er zeker zijn. Nick Nolte doet het goed als cop - zij het wat gewelddadig - net als echtgenote Melanie Griffith. De rest is eerder vulling, wat ook te wijten is aan het scenario dat toch wel concentreert op Nolte. John Malkovich als generaal vond ik wel miscast. Het klopte voor mij voor geen meter bij gebrek aan enige militaire uitstraling of attitude.

Qua thematiek typerend dat atoomenergie eraan te pas komt in het scenario. Een hot issue in de jaren ‘50. De angst die er toen was, en die ook afstraalde in een aantal films van die tijd, valt echter nooit of te nimmer te evenaren in een retrofilm als deze. Vergeleken met the real thing is het hier een nostalgische gimmick, maar dat is onvermijdelijk en ok voor mij. De verhaallijn en subplotjes die gaandeweg samenkomen wisten mijn aandacht alleszins wel gaande te houden.

Zijdelingse opmerking over de kledij. Het viel me op dat Nolte & co eraan hielden om hun hoed veel op te houden. Ook binnenshuis. Als je films van toen bekijkt (jaren ‘50 en voorgaande) was er toch een andere etiquette dan wat hier wordt gepresenteerd. In deze film kreeg ik de indruk dat ze maar wat graag ‘poseerden’ met hun mooie hoeden. En het ziet er ook wel cool uit natuurlijk. Maar het is een detail dat voor mij afdoet aan het realisme en de real life regels van toen. Retro gimmick.

Een entertainende film alles samengenomen.

Best wel een vermakelijke Hammer productie. Met Christopher Lee in de rol van de zwijgende mummie al horen we hem wel praten in de flashback momenten. Het is een film met veel uitleg over de geschiedenis van de mummie waardoor het tempo eerder gezapig kabbelt. Het bevat enkele goeie aha momenten - wanneer Lee als mummie in actie is - maar deze zijn eerder schaars. Verder wel weer een heerlijke aankleding qua decors, kostumering, muziek … Hammer is fun en dat geldt ook voor de iets minder geslaagde films.

Schitterende misdaadfilm. Het is één van die films die het moet hebben van een existentialistische insteek. Het hoofdpersonage praktiseert een filosofie die het hem toestaat om mensen te vermoorden bij wijze van zakelijke transactie. Het is zeker niet de enige film van deze soort uit dit tijdperk. In de film wordt dit uitgangspunt excellent ondersteund door de soundtrack geschreven en uitgevoerd op gitaar door Perry Botkin. De score van Botkin doet me denken aan de soundtrack van The Third Man die ook een gelijkaardig effect had. Met een standaard orkestrale soundtrack was dit nooit gelukt. En met dank aan de budgettaire beperkingen. Onder meer hierdoor komt de film mij modern over. Dat, en ook het feit dat er in 1958 al televisie met afstandsbediening blijkt te bestaan . De film heeft absoluut een goed uitgewerkt plot met enkele originele wendingen. De acteerprestaties zijn prima: met de juiste intensiteit en attitude. De belichting is modaal dus geen visueel spel met licht en schaduw zoals in A-films. Ook weer: het gaat om een low budget film. Wel is het genieten van de stadsgezichten van L.A. eind jaren ‘50.

Het eerste deel van de film komt wat knullig over maar achteraf gezien draagt dat enkel bij aan de impact van het laatste deel. Het leven in zo’n mijnstadje is nu eenmaal simpel en dan is er ook niets mis mee om het zo te tonen. De scenes ondergronds zijn razend spannend en zeer geslaagd. Excellente doemerige setting. De moordenaar komt er met zijn zuurstofmasker ook beter tot zijn recht. Bovengronds komt hij meer weird dan angstaanjagend over, ondanks zijn moordlust. De subplot met de 2 kerels die achter hetzelfde meisje aangaan gaf extra belang aan de zaak en dit had gerust nog wat langer mogen duren. Ik vind het fijn hoe het mysterie rond de identiteit van de moordenaar bleef duren tot het eind. Met weer een aardig stukje psychologie erachter zodat het ook nog een educatieve kant heeft voor de kijker . De film bevat overtuigende stukjes gore en het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om - althans een deel hiervan - in de gerestaureerde versie terug te krijgen. DIt is een horrorfilm die even hard verminkt werd door de MPAA als de slachtoffers in de film. Zonde, maar gelukkig is er gedeeltelijk eerherstel geweest.

Prachtig werk. Vooral ben ik onder de indruk van de fotografie en belichting, hoe die op perfecte wijze de sfeer van de film bepaalt. Een sfeer die - ondanks sporadische uitbarstingen van geweld - aan de contemplatieve kant is, weliswaar met een grimmig randje. Alsof je een snapshot meekrijgt van het mythische westen binnen een verhaallijn waarin the survival of the fittest centraal staat. Momenten zoals de dansscene en Fonda wiegend op zijn stoel blijven bij, naast de prachtige vergezichten (uiteraard eigen aan het genre). Henry Fonda is een soort breekbare galante held die het opneemt tegen geboefte, met Victor Mature als dubbelzinnig noir personage, met aan zijn zijde Linda Darnell die eveneens een verbinding vormt tussen het goede en het slechte. Cathy Downs steelt ieders hart als darling van de film, al lijkt haar symboliek - zuivere opbouwende kracht op het westfront - belangrijker dan haar eigenlijke rol in het verhaal van deze voortreffelijke film.

Eén van de meest grootschalige producties van klassiek Hollywood. Het zou me niet zo direct zijn opgevallen maar de bonusdocu op mijn dvd gaf er een mooi beeld van. Het oog voor detail en inzet van allerlei medewerkers was echt heel groot en maakt er alvast een prachtproductie van. Een film ook met een heel lange duur als avondvullend programma. Zie ook de ouverture en de entr’acte. Naar mijn bescheiden hedendaagse noden duurt hij echter wat te lang. Al kan ik me ook weer voorstellen dat een kijkbeurt in de cinema een grote plus is voor een werk van dit kaliber. Het duurt lang en jammer genoeg ben ik niet zo ondersteboven van de liedjes. En da’s dan een minpunt voor een musical. De liedjes duren soms dan ook nog eens te lang. Dit is voor mij dan toch een musical waarin het verhaal het muzikale aspect overstijgt.

De aanblik en prestaties van van Audrey Hepburn en co maakt gelukkig heel veel goed. Ik vind wel dat Audrey het super gedaan heeft met dat vette accent van haar (al ben ik nu ook geen Britse accenten specialist). Ze kwam me erg geloofwaardig over als flower girl. Voor Rex Harrison was het een herneming van de Higgins rol vanuit zijn deelname aan de podiummusicals. Say no more over de kwaliteit die hij brengt (en bovendien beloond met een Academy Award). Een tikje jammer dat Audrey in de liedjes niet altijd vocaal aan bod komt - meestal overdubd - en daaruit blijkt dan toch de onzekerheid van Jack Warner om de rol aan de relatief onbekende Julie Andrews te geven (die in de rol van Eliza Doolittle schitterde in de podiumversies). Liever een gevestigde ster dan het opkomende talent. Uit de bonusdocu ook geleerd dat er één niet-professionele actrice werd gecast, en wel met barones Bina de Rothschild in de rol van de koningin van Transylvanië. De koningin werd dus gespeeld door iemand met ‘echt’ blauw bloed.

My Fair Lady is toch wel een Hollywood klassieker en dus altijd wel leuk om dit een keer gezien te hebben. Maar het heeft me niet helemaal ingepakt. De productiewaarden en al het aanwezige talent geven toch sowieso een grote surplus. Dus zeker een beter dan gemiddelde kijkervaring.

Gezien als onderdeel van de ‘WC Fields 17 classic movies’ box. WC Fields is hier prima maar de echte ster van de show is ongetwijfeld Mae West. De film lijkt op haar maat geschreven, en het is dan ook niet verwonderlijk dat zij verantwoordelijk was voor het script. Toch volgens haar eigen woorden, want in de credits wordt WC Fields op gelijke hoogte vermeld. Mae West vond dit niet kunnen, en heeft nadien geweigerd om nog samen te werken met Fields. Ook tijdens het draaien konden ze het al niet goed vinden met mekaar. Niettemin is van de animositeit tussen deze professionals niets te merken op het scherm.

Het verhaal speelt zich af in de Far West in de jaren 1880 waarin Mae West aan elke vinger een man lijkt te hebben. Het is voor mij de eerste West film die ik bekijk en moet alvast haar comedy talent erkennen. Haar timing, intonatie, het wiegen met de heupen, … geweldig! Des te meer omdat de dialogen erg ad rem zijn, niet dat ik niet bijkom van het lachen, maar amusant is het wel. En het wordt nooit vervelend, een film met vaart is het, wat wel eens anders is met WC Fields komedies. Naar het schijnt is er ook weer duchtig geknipt en gecensureerd in deze film door de tuchtjongens en ik kan alleen maar vermoeden dat het originele script nog een tikje straffer was. Jammer dat de tijden er niet klaar voor waren, maar van mij krijgt deze film een dikke voldoende.

Fijne kleine film!
Qua sfeerschepping kent de film een schitterende start met een zicht op een doorregend Londen, waarna Nina Foch (als Julia Ross) door de camera gevolgd wordt bij het binnenkomen van de hal van het trappenhuis waar haar kamer/appartement zich bevindt. Het hoofd van Julia Ross wordt daarbij nooit gefilmd, de camera volgt een anoniem lichaam, tot het personage een brief vastneemt waarop haar naam geschreven staat, en haar identiteit onthuld wordt: Julia Ross. Schitterende vondst die een voorafname is van het thema dat de film zal gaan beheersen; het spel rond de identiteit van Julia Ross.

De film draait – zoals de titel al aangeeft - rond de lotgevallen van Julia Ross, die op schitterende wijze vertolkt wordt door Nina Foch. Setting en bepaalde verhaalelementen deden me daarbij denken aan Rebecca en Gaslight.
Het script kent daarbij ook al een vrouwelijke touch, want geschreven door Muriel Roy Bolton op basis van een novelle van Anthony Gilbert (en laat dat nu het pseudoniem zijn van Lucy Beatrice Malleson). Daarnaast is er ook nog een interessante Nederlandse connectie aan deze film aangezien zowel Nina Foch als filmpartner Robert Varno Nederlandse roots hebben.
Behalve Nina Foch acteert ook de rest van het gezelschap op niveau, met speciale vermelding van George MacReady als echte psychopaat, aangestuurd door een moeder waar ook wel vragen over gesteld kunnen worden (deze film had ook nog wel iets geweest voor Hitchcock).

Regisseur Joseph H. Lewis staat bekend als een man van de B-films maar hij levert m.i. toch wel knap werk af in deze wat gothic aandoende film. De film bevat echt wel een aantal knappe shots en sequenties, waarbij het misschien ook wel nodig is om cameraman Burnett Guffey te vermelden als medeverantwoordelijke. Op dat moment was hij misschien nog relatief onbekend maar in latere jaren zou liefst 2 academy awards binnenrijven.

Weliswaar heb ik een foutje opgemerkt in de setting. Ongeveer een half uur ver in de film heeft Nina Foch een angstaanjagende ervaring in een verduisterde slaapkamer en gilt het uit. Vervolgens komen mensen haar kamer binnen en draaien het licht aan. Na een dialoog zoomt de camera in op een kat die zit te spinnen … voor een knetterend haardvuur … wat niet mogelijk was binnen de voorheen verduisterde kamer.
Verder zijn bepaalde wendingen in het scenario eerder aan de knullige kant, ik heb het dan echt over details, maar deze zijn gelukkig ver in de minderheid waardoor het kijkplezier intact blijft.

Zoals je veel ziet in films uit die tijd eindigt ook deze prent met een vrolijke kwinkslag, de voorgaande dramatische gebeurtenissen ten spijt, en neem je net als de bioscoopganger van de jaren veertig met een goed gevoel afscheid van de film.

Frans misdaaddrama dat zich afspeelt in een aristocratisch milieu van begin 20e eeuw. Behalve als regisseur en scenarist is Léonce Perret aanwezig als één van de hoofdrollen, naast Suzanne Grandais en Max Dhartigny. Suzanne Grandais was één van de favoriete actrices van Perret en speelt hier een personage met dezelfde voornaam, wat in nog wel meer films van Perret voorvalt. Een zeer aangename verschijning overigens. In het algemeen zijn de acteerprestaties wel op niveau, al wordt het in de finale iets theatraler naarmate de emoties oplaaien.

Voor mij zeker één van de betere films van de vroege Franse cinema. Opgedeeld in een proloog, twee delen en een epiloog wordt een verhaallijn aangeboden met spanning, misdaad, romantiek en inbreng van de wetenschap. Intrigerend is het gebruik van film als middel om het trauma van Grandais uit te drijven, waarbij gerefereerd wordt naar methodes van Freud. Ik voelde me op dat moment in de film verwant met Suzanne Grandais, wetende welk een impact film kan hebben op de beleving en emotie van de kijker. Het gaat dus om een reflectie over film in de film.


Vlekkeloze regie met een meestal statische camera (heb toch één trackingshot opgemerkt op het moment dat Suzanne Grandais zich verplaatst op het terras van het hotel). Maar omdat er, in samenwerking met Georges Specht voor fotografie, veel aandacht is voor de compositie, valt dat helemaal niet zo op. En al zeker niet wanneer we onthaald worden op prachtige buitenopnames.

Conclusie. Voor mij op veel vlakken een toppertje van de vroegste Franse cinema. Heb me er prima mee vermaakt.

Misdaadfilm geregisseerd door Philip Ford, het neefje van John Ford. En hij heeft dat uitstekend gedaan. Het spel van licht en schaduw in noirstijl levert fraaie plaatjes en bepaalt de spannende sfeer die van minuut 1 tot het einde heerst in de film. De film kent eigenlijk geen opbouw waarbij de personages vrij ééndimensionaal overkomen. Als B-film heeft hij dan ook een kortere speelduur dan gemiddeld. Daarmee rekening gehouden is het toch een prima filmpje met dito acteerprestaties van private eye William Henry en Linda Stirling. Behalve de spanning is er op tijd en stond ook wat gein te bespeuren - het totaalpakket van die tijd - die me daadwerkelijk aan het lachen bracht. Loved every minute of it.

Topfilm. Ben op reis geweest naar Memphis en deze wou ik dan toch absoluut zien. Het speelt zich namelijk volledig af in Memphis. Bekende locaties: Arcade restaurant, Beale Street, Sun Records, Stax in het voorbijgaan (het historische gebouw dat nadien helaas werd afgebroken en nog enkele jaren later is er een replica neergezet dat vandaag dienst doet als museum van het soul label). Lansky’s wordt vermeld in de dialoog: de klerenwinkel van Elvis, Cash, BB King en vele anderen. Deze was ook gevestigd in Beale Street.

De film zelf, want daarover moet het gaan natuurlijk, is prima. Een off beat gevalletje die geen seconde verveelt. Drie vignettes die mooi aan mekaar gebreid worden. Met een Steve Buscemi die een typerende rol speelt in een voor hem typerende film. Er is aan het begin van de film een klein rolletje voor Rufus Thomas (die naar lucifers vraagt). Hij was een echt Memphis icoon. De enige artiest die platen heeft opgenomen zowel voor Sun Records als voor Stax. En dan is er nog de aanwezigheid van R&B legend Screamin’ Jay Hawkins als flamboyante in rood kostuum gehesen hotelmanager: fantastisch dit! Wat een presence, wat een naturel en past perfect in de film.

Op de soundtrack horen we - uiteraard - enkel muziek die gemaakt is in Memphis. De titeltrack is afkomstig van het Sun label en dat geldt ook voor Domino van Roy Orbison. Verder komen er o.a. ook nog Stax nummers langs.

Terecht is dit een cultfilm.