Opinions

Nouvelle vague meets Alfred Hitchcock. En dat levert een dromerige film op ondanks dat het ook gaat om een wraakfilm. François Truffaut was een Hitchcock fanaat en zou ook de legacy van en met Hitchcock bespreken in zijn beroemde interviews waarin elke film van Hitchcock aan bod kwam. La Mariée était en Noir is gebaseerd op een verhaal van Cornel Woolrich die op zich al gelinkt kan worden aan enkele Hitchcock movies. Visueel doet de film me denken aan sixties Hitchcock - Marnie schiet me te binnen - met de stijlvolle Jeanne Moureau in de hoofdrol als - vrij letterlijk te nemen - femme fatale. Vooral hangt er toch een artificieel waas over de film - het droomachtige. Dat heeft te maken met de onwerkelijkheid van het verhaal - mooie dame blijkt een seriemoordenaar - maar zeker ook met de muziek van Bernard Herrmann die erover gesmeerd is. Herrmann was op dat moment al aan de deur gezet door Hitchcock en werd vervolgens druk gesolliciteerd door Hitchcock bewonderaars (Scorsese, De Palma e.a.). Bij deze Truffaut doet hij ook zijn ding. Zijn muziek levert in dit geval geen spanning op maar lijkt eerder te benadrukken dat het gaat om een soort nachtmerrie - waaronder zij spielerei met de bruiloftsmars van Mendelssohn die overgaat in dissonanten als leidmotief.

Het is Hitchcock en het is geen Hitchcock. Het lijkt op een Hitchcock movie die gedagdroomd is door de meester zelf - in het Frans dan nog wel - maar zonder de kenmerkende suspense. Dat laatste geeft niet want er valt genoeg te genieten. Het is een intrigerend gevalletje zoals je regelmatig ziet als de nouvelle vague als ze zich gaan verdiepen in Amerikaanse noir.

Romantiek, drama en komedie worden naadloos verenigd in dit werk van Marcel Pagnol (scenarist en artistieke motor) en Alexander Korda (als regisseur). De film opent met een fantastisch vergezicht op Marseille begin jaren dertig om vervolgens in te zoomen op de straatjes met pittoreske restaurants, winkels, bars, en de talrijke kleurrijke figuren die haar bevolken. Marius komt me over als een kwaliteitsvolle en zeker ook volkse film die zijn charme ontleent aan de couleur locale, vertegenwoordigt door personages die schitterend vertolkt worden door topacteurs Pierre Fresnay, Raimu en Orane Demazis (jarenlang de maîtresse van Pagnol). Het is het soort film die je als kijker al monkelend kan beleven, die het niet moet hebben van exquisite decors, maar van rasacteurs en een overtuigend scenario. Voor zo’n vroege geluidsfilm is er toch sprake van een perfect tempo en natuurlijke dialogen. Alexander Korda heeft dit werk van Pagnol prima geregisseerd, waarbij mooie shots niet geschuwd worden. Heerlijke film.

Tweede van de Whistlerfilms, opnieuw geregisseerd door William Castle en met dezelfde cast als de voorganger The Whistler (1944) . Richard Dix krijgt opnieuw de hoofdrol maar hij overtuigt me nog steeds niet echt. Het ontbreekt zijn performance aan de juiste dosis urgentie waardoor het hier allemaal wat vrijblijvend is. Gelukkig hebben we wel nog J. Caroll Naish als de bad guy, in feite de peper en zout van deze film. Gloria Stuart is intussen haar fysieke aantrekkelijke zelf maar draagt eigenlijk niets inhoudelijk bij.

De film heeft het soort plot dat me doet denken aan wat Hitchcock in de jaren ‘50 zou produceren voor zijn ‘Alfred Hitchcock Presents’ televisieserie. Qua fotografie moeten we het stellen met enkele schaduwen opgeworpen door de geheimzinnige en moralistische Whistler, die we verder enkel kennen van zijn voice over. Al met al een geschikte B-noir waarmee je je geen seconde verveelt.

Werk van Hitch dat minder gewaardeerd werd bij release dan zijn voorgaand werk. Maar dat zegt meer over de veranderende tijdsgeest (en verzadiging bij publiek) dan de intrinsieke kwaliteit ervan. Want dit is pure Hitchcock. Een ingenieus narratief dat prachtig vormgegeven wordt door de meester. Elke scene is een pareltje. De mindere momenten zijn dan misschien de geschilderde achtergronden en green screens te wijten aan de voorkeur van Hitch om in de studio te blijven ondanks de evoluerende filmwereld. Maar eigenlijk zie je die aanpak ook in zijn oudere films en daar valt niemand over. Tippi Hedren en Sean Connery zijn heel goed in wat ze doen. Ook Louise Latham doet het prima in een rol waarin ze veel ouder is dan haar werkelijke leeftijd.

Deze film heb ik herzien als onderdeel van een projectje om alle Hitchcocks te (her)bekijken. Wekelijks kiezen mijn collega en ik een film. Mijn collega vindt dat Marnie de structuur heeft van een giallo. En ik denk dat ik hem gelijk moet geven. Het narratief vertrekt vanuit een getraumatiseerd personage dat door moeilijke tijden gaat omwille van dat trauma. Het trauma is een mysterie dat pas op het eind ontrafeld wordt en teruggaat op haar jeugd. Pure giallo. Dus misschien is dit wel één van de meest invloedrijke films voor het giallo genre dat niet lang hierna vleugels kreeg.

hitchcock challenge # 6

Jean Renoir geeft zijn visie op de woelige tijden van de Franse revolutie. Dat leek me sowieso al een titanenwerk - gezien de complexiteit van de gebeurtenissen - en bij het bekijken nadien van de documentaire op de dvd bleek dat Renoir oorspronkelijk een script voor 12 (!) uur film klaar had staan. Wat dan uiteindelijk getrimd werd tot de finale versie die op 2 u 15 afklokt.

Prachtig gefilmd met gebruik van deep focus, long shots, crane shots, panning shots, enfin het hele arsenaal om een epos met talrijke figuranten in beeld te brengen. Toch raakte ik maar moeilijk in de film omdat de personages in de film op fragmentarische wijze gevolgd worden, waardoor ik als kijker niet echt een band kon opbouwen met iemand.

Het eerste anderhalf uur vond ik het af en toe moeilijk om de aandacht erbij te houden, de laatste drie kwartier verbeterde het. Ik kreeg in de finale zin om het verhaal van Louis XVI te volgen - een interessant en schijnbaar wereldvreemd figuur - maar daar bleek helaas geen ruimte voor gemaakt. Wel zien we onder meer een mooi geregisseerde bestorming van het paleis van de koning.

De documentaire bij de film vond ik eigenlijk boeiender dan de film zelf omdat je daardoor veel te weten komt over de politieke context in Frankrijk in de jaren dertig - polarisering tussen link en rechts en de democratie die in het algemeen onder druk staat - ten tijde van de productie van de film, en uiteraard over het productieproces van de film zelf en de drijfveren van Renoir. In die zin lijkt deze film me bijna meer voer voor een academisch onderzoek naar ideologie dan dat hij daadwerkelijk kan beroeren. Niettemin is La Marseillaise wel een visueel knap werk dat verdienstelijk is in het weergeven van de issues en het discours (vanuit de persoonlijke achteruitkijkspiegel van Renoir uiteraard) van de Franse revolutie.

Van Romero heb ik jaren geleden zijn belangrijkste zombiefilms gezien en ik dacht dat het daarmee wel zou kunnen volstaan. Maar deze Martin is toch wel een heel andere cup of tea. Een fascinerende mix van psychologisch drama en horror waarbij de kijker zelf maar de conclusies moet trekken waar de grenzen overschreden worden van persoonlijke verantwoordelijkheid, onwetendheid en moraal. Of de werkelijkheid van innerlijke demonen die onder de loep worden genomen.

De verhaallijn kent geen enkel dood moment (mja) met karakters die mekaar uit hun kot lokken. Martin wordt schitterend gespeeld door John Amplas en zouden we nog moeten kennen van andere Romero films (maar ik herinner mij daarvan vooral zombies). Deze film is erg low low budget en dat maakt het des te indrukwekkender. Of hoe men van de nood een deugd maakt? De film heeft een gritty sfeer, met scènes in onderontwikkelde suburbs, sporadisch straatgeweld. De jaren ‘70 tijdsgeest op film spreekt me sowieso wel aan. Het ziet er allemaal wel authentiek uit en zonder flauwiteiten. De gore is van de hand van cultman Tom Savini die eveneens acteert in de film. Naast het mooie regiewerk met bij momenten prachtige fotografie van Romero en co wordt het helemaal afgewerkt door de prima muziekscore van Rubinstein.

Ik vrees wel dat dit typisch zo’n film is die tussen 2 stoelen valt. Te soft voor de hardcore horrorliefhebber en te heavy voor de liefhebber van psychologisch drama. Blij deze wat onbekende parel uit het oeuvre van Romero ontdekt te hebben. Bijzonder werkje.

Toch wel een ziek filmpje. Er is geen moment fun. Alleen maar een aaneenschakeling van destructie, geweld en lijden. Kudos voor het make-up team. Qua opbouw deed het me wel niet veel want het gaat louter van de ene abnormaliteit naar de andere. De toestand van Lucie - trauma met psychose - is natuurlijk tragisch maar dat maakt het daarom nog niet boeiend hoe het hier wordt neergezet. Het eerste uur vond ik dan nog het meest memorabele moment in de scene waarin de vrouw in de tuin de waterleiding repareert terwijl de man gezellig ontbijt met de kinderen.

De tweede helft van de film is evenmin echt boeiend. Het idee van de banalisering van het kwade komt wel verder tot uiting. Het idee dat zich onder het huis van een modelgezinnetje een folterruimte bevindt waar allerlei gaande is. De échte gruwel is voor mij dan niet zozeer wat zich op het scherm afspeelt maar het feit dat je dit kan relateren aan wat o.a. de nazi’s aanrichtten met hun experimentele folteringen en ontmenselijking. Ook daar ging het om huisvaders die zich tijdens de ‘werkuren’ vergrepen aan hun slachtoffers.

Het einde vind ik echt wel redelijk belachelijk. Als dat dan het resultaat moet zijn van 17 jaar onderzoek …

Samengevat. Het idee achter de film is voor mij sterker dan de film. Het is 'horror als drama' waarin de gore uiteindelijk de bovenhand haalt op drama en échte spanning.

Enkele jaren terug zag ik met Murder! de originele Britse versie en nu was het de beurt aan de Duitse remake van de hand van de meester. De reden dat deze gemaakt werd, heeft te maken met de technologische beperkingen van de vroege soundfilm. Ten tijde van de stomme film was wereldwijde distributie geen probleem mits het aanpassen van de tussentitels. Maar met de opkomst van de soundfilm werd een tijd lang noodgedwongen gekozen om remakes in andere talen op te zetten om de buitenlandse markten te kunnen bedienen. Die praktijk zou pas verdwijnen nadat de nasynchronisatie op punt kwam. Enter Mary. Deze heeft exact dezelfde verhaallijn als het Britse broertje maar duurt toch 20 m korter. En dat zou liggen aan het schrappen van alle humor omdat die zich niet leende voor de Duitse versie. Mij heeft een gebrek aan humor dan toch niet gestoord. De Duitse versie vind ik zeker een goede film en zelfs vind ik ook hier wel wat (situatie)humor terug. Het openingsshot draagt helemaal de signatuur van de meester met een expressionistische aanpak die teruggrijpt op de ervaring die hij opdeed bij UFA. Ook goed gebracht is de regie en editing bij de juryscene. Verder een lekker strakke whodunit met goeie dialogen. De ontknoping is weliswaar een beetje raadselachtig en dan heb ik het over het motief van de moord. Ik heb er nadien verschillende verklaringen over gelezen. Het zegt vooral iets over de tijdsgeest waarin deze mainstream film gemaakt is wanneer het gaat over het geheimhouden van ‘gemengde afkomst’. Verder is er het gekoketteer met genderwissel 30 j voor Psycho. En dan werd genderwissel zeker in die tijd als subversief gezien.

hitchcock challenge # 7

Misdaadfilm die inspeelt op het thema van het onderbewuste, wat zo populair was in de jaren veertig. Geen psycho-analyse ditmaal maar wel enkele hypnosesessies die de boel op stelten zetten. Hoofdattractie is Erich Von Stroheim, uitstekend gecast als onbegrepen loner die de wereld naar zijn hand wil zetten als autodidact hypnotiseur. Een aantal scenes haspelt hij in zijn eentje af, waarbij men zijn innerlijke monoloog in een voice-over giet. Daarin verschilt deze voice-over van vele andere uit die tijd; het is niet bedoeld als commentaar naar één of andere luisteraar.
Als premisse vraag ik me wel af of het nu werkelijk zo eenvoudig is om mensen tegen hun wil te hypnotiseren, zoals men in de film laat uitschijnen. Daar staat of valt eigenlijk de geloofwaardigheid van de film mee, maar voor mij is dat een vraagteken. Nog wat het scenario betreft, vond ik het vreemd dat de politie zich in een stad met nachtelijk lege straten toch met loeiende sirenes naar de plek begaf waar Von Stroheim zich op dat moment bevond, daarmee was hij helemaal op de hoogte van hun komst en kon hij zich barricaderen.
Goeie acteerprestaties verder van Jeanne Bates en William Wright, in een driehoeksverhouding met Von Stroheim.

Uitstekende regie van Lew Landers en dito camerawerk van Jack Greenhalgh. Dynamisch geschoten – dolly shots, lage hoeken – met gebruik van clair obscur belichting in noirstijl. Tot mijn verbazing verscheen het logo van PRC bij de aftiteling, wat mij betreft toch één van de betere producties die ik al bekeken heb van dit poverty row filmhuis. Het oogt niet zo cheap als gewoonlijk, en met Von Stroheim hebben ze toch een naam binnengehaald, al zegt het ook wel iets over diens aftakelende status. De film heeft trouwens een erg verrassende opening en de cirkel wordt in de finale prachtig rond gemaakt. Ook dat is meer dan ik gewend ben van PRC.

Nee goed is dit niet. Van een film met deze beloftevolle titel en een filmlegende op de affiche verwacht ik heel wat meer dan deze uiterst saaie productie. Saai script en redelijk slecht geacteerd door Greta Garbo als Mata Hari en minnaar Ramon Novarro. Geen moment heb ik in hun personages geloofd. Van hun infantiele liefde tot het onmogelijk infantiele verzwijgen van de waarheid door Garbo in de finale. Tussen haakjes gaat het om een romantisch onderonsje dat geen historische grond heeft, waardoor de kijker meer dan het recht heeft om het verloop van de gebeurtenissen grote Hollywoodiaanse onzin te vinden.

Qua beelden viel er jammer genoeg evenmin wat bijzonders te rapen in deze vroege talkie, één of twee donkere scenes niet te nagesproken.

Last but not least vond ik Greta Garbo volledig haar entree missen als dansende Mata Hari. Sorry maar dit was erg houterig en kan me niet voorstellen dat de echte Mata Hari hiermee potten zou gebroken hebben. Aan de choreografie van Greta Garbo had véél meer aandacht moeten besteed worden dan de dertig seconden durende houten klaas.

Knappe film die het leven weergeeft in een doodgewone kleuterschool begin jaren dertig ergens in Frankrijk. Naar mijn aanvoelen heel natuurlijke acteerprestaties van Madeleine Renaud als hoofdrol Rose, Alice Tissot, Mady Berry en Henri Debain. Madeleine Renaud is meid/opvangmoeder in een schooltje waarin tientallen kinderen - kleuters - figureren. De belangrijkste kinderrol is daarbij weggelegd voor Paulette Elambert. Ze steekt letterlijk en figuurlijk met kop en schouders boven de andere kleuters uit en uit haar bio blijkt dan ook dat ze tijdens de opnames - zoals vermoed - een heel stuk ouder was, reeds elf (!) zelfs. Maar gezien de diepte van haar rol is de keuze voor haar nog wel te begrijpen. Op het moment van dit schrijven, vertoeft ze trouwens nog steeds onder ons als bijna honderdjarige.

La Maternelle, gebaseerd op een roman van Leon Frapie die ook meewerkte aan het scenario, heeft een anekdotische verhaallijn waarbij de fragiliteit van het kinderleven naar boven komt. Het wordt duidelijk gemaakt hoe belangrijk een goed thuis en veilig nest is voor de psychologische ontwikkeling van het kind. Vooral het wedervaren van Paulette Elambert vormt daarin de rode draad. La Maternelle mag dan een stokoude film zijn, men slaagt er op excellente wijze in om weer te geven hoe trauma op jonge leeftijd ontstaat en welk een impact het heeft op de verdere beleving en ontwikkeling van het kind. De film behandelt dus niet enkel het thema opvoeding, maar is intussen ook educatief voor de kijker op een dieper niveau. Dit alles wordt echter zonder pretentie of melodrama gebracht, maar als zijnde deel uitmakend van het leven zoals het is. En waarbij ook de humor nooit ver weg is.

Voor deze prestatie uiteraard een pluim voor regisseurs Jean Benoi-Lévy en kompaan Marie Epstein die in het voorgaande decennium hun verdiensten in de educatieve (docu)film reeds bewezen hadden. Visueel vind ik het evenzeer een prima film, met o.a. gebruik van suggestieve beelden en close-ups die nog sterk gerelateerd lijken aan het net achter de rug zijnde tijdperk van de silent. Deze film zou ik graag eens willen herbekijken in gerestaureerde versie.

Interessante film omdat het één van de eerste films van Martin Scorsese is voor hij zijn meesterwerken als Taxi Driver en Raging Bull zou gaan neerzetten. In die zin kan de onvermoede kijker wel ontgoocheld worden door de messy toestand van deze film. Keitel en De Niro acteren erg overtuigend, maar kunnen niet verdoezelen dat de plot nagenoeg onbestaande is. Ik heb begrepen dat de film erg veel autobiografische elementen uit het leven van Scorsese bevat maar men lijkt te zijn vergeten dat een uitgewerkte verhaallijn toch nog altijd een voorwaarde is om een film boeiend te houden. Het lijkt alsof er vooral geïnvesteerd is in tonnen sfeer, de New York locaties, de groezelige bar van Tony met rode verlichting waarbij men voorbij gegaan is aan een focus op het script.

Wie latere films van Scorsese gezien heeft, kent zijn voorliefde voor pop en rock op de soundtrack en dat is hier niet anders. Maar waar het in zijn latere films naadloos wordt geïntegreerd in het totaalconcept, staan de klassieke popnummers hier te veel op de voorgrond, nogmaals louter in functie van sfeerschepping. Naar het schijnt hebben de royalties voor al die songs ongeveer de helft van het filmbudget opgesoupeerd en dat is te begrijpen, want in mijn opinie is het een beetje een overdosis.

Wat cinematografie betreft, is het fijn om een zicht te krijgen op het New York van begin seventies. Verder is er nog innovatief gebruik gemaakt van de handcamera bij bepaalde scenes (de schokkende beelden) wat ook meer verband hield met financiële beperkingen, maar wel heeft bijgedragen aan het gritty realiteitsgehalte van de film.

Conclusie. Bij mijn eerste kijkbeurt is deze film overgekomen als een wat onevenwichtig geheel. Sterke acteerprestaties maar een zwak plot. Tonnen sfeer maar zonder echte ruggengraat.

Deze film lijkt me vooral aan te raden voor de echte Scorsese fans, omdat hij inzicht geeft in de ontwikkeling die hij nog zou doormaken.

Zowat de enige Vlaamse/Belgische productie die gebruik maakt van het film noir idioom? Historisch te situeren naar het einde toe van de klassieke film noir periode. De sfeerschepping in dit crimineel drama in zwart-wit vind ik subliem dankzij de fotografie en belichting. De intro zet al meteen de toon. Julien Schoenaerts (ver)dwaalt in de verlaten straten van Antwerpen terwijl Tone Brulin om de hoek loert, op zodanige manier belicht en in beeld gebracht dat het wel een scène lijkt uit The Third Man met Orson Welles en Joseph Cotton. Enter de zitherachtige muziek op de klankband die eveneens een fatalistische kwaliteit aanlevert. Ok, de invloeden zijn makkelijk te duiden, maar anderzijds een welkome afwisseling met de schier eindeloze Kiel & Vanderheyden komedies die op dat moment de Vlaamse film domineren.
Te vermelden is nog de inbreng van Jack Sels en orkest op de klankband, in die tijd een belangrijk voortrekker van de Belgische jazz.
De nachtelijke scènes in deze film zijn dus echte pareltjes, maar ook de dag scènes zijn een genot voor het oog met een dynamische regie, prima fotografie en slimme montage.

Behalve de visuele elementen is er ook nog een inhoudelijke insteek verwant aan de film noir. Het personage van Julien Schoenaerts wordt achtervolgd door zijn verleden en heeft (typisch ook in Amerikaanse noir) af te rekenen met oorlogstrauma. Verder speelt het verhaal zich af tegen de contouren van wereldhaven Antwerpen met mooie stads- en havenzichten, de anonimiserende stad als factor is aanwezig.
Prima finale met de afzetting van het nietige hoofdpersonage achtervolgd wordt door de politie tegen gigantische installaties met onwerkelijke vormen.
Het scenario vind ik in het algemeen degelijk en realistisch uitgewerkt. Geen flauwekul van onder de kerktoren hier maar eerder het anonieme grootstadsgevoel.

De acteerprestaties zijn zonder meer bovengemiddeld tot zeer goed, met Julien Schoenaerts als uitschieter. Zijn wanhoop voelde ik tot in de huiskamer. Andere opvallende naam is Dora van der Groen in de rol van prostituée en zoals steeds stelt ze niet teleur.

Meeuwen Sterven in de Haven lijkt me vooral een aanrader voor noir liefhebbers en in die zin heb ik er van genoten.

De film begint erg grimmig met het relaas van de inval van nazi-Duitsland in België in 1940, vliegtuigbombardementen footage tussenin gemonteerd, en de aansluitende gebeurtenissen die het leven van twee jonge zusjes zullen bepalen. Vervolgens speelt het verhaal zich af in de huidige tijd (1958) ergens op een boerderij in Vlaanderen. De sfeer van Hard Labeur is hier niet ver weg. De vader des huizes is gewelddadig en gierig. En katholiek, net zoals iedereen in die tijd. De pastoor en mijnheer doktoor zijn de belangrijkste personages in het dorp om evidente redenen.
De niet zo lang geleden overleden Denise De Weerdt schittert in de hoofdrol. Haar zus wordt gespeeld door Odette Moni in haar enige filmrol. Helemaal top vind ik echter Jaak Germain als boer Lauwers, een man die je als kijker begint te haten na een minuut of 5.
In tegenstelling tot wat je ziet in pakweg de Italiaanse neorealistische films trekt Edith Kiel op het eind alle registers open voor een feel good finale waarin alles voor elke betrokkene op zijn pootjes terechtkomt. Na toch een aantal harde scènes keert de kijker toch goedgemutst huiswaarts.

In de reeks van dertig films die Edith Kiel en Jan Vanderheyden hebben gemaakt, is dit hun enige dramatische film - nog wel één met een sociale inslag - tussen al hun komedies. Het is ook hun enige film ooit die een prijs gewonnen heeft, m.n. beste fotografie op het festival van Antwerpen 1958. Dat heb ik er niet echt aan kunnen zien, maar slecht was het zeker niet. Wat mij betreft een film met enkele pakkende momenten, goeie acteerprestaties en bovenal een teletijdmachine naar het Vlaanderen van 60 j. geleden.

Het is niet erg origineel om te zeggen dat dit (nog steeds) een erg originele film is. Voor mij was het toch de eerste kijkbeurt en ik vond het een bijzondere trip. Ergens heb ik zin om de film opnieuw te bekijken om het allemaal beter te kunnen plaatsen. Nog meer zin heb ik om de gebeurtenissen te kunnen bekijken in chronologische volgorde. Het verhaal komt complex over maar als je ’t chronologisch probeert te ordenen, lijkt het toch redelijk rechttoe rechtaan. Het is een hele uitdaging waaraan Christopher Nolan en co zich hebben gewijd en het heeft zeker voor het nodige kijkplezier gezorgd. Om als kijker afwisselend in de positie van een geheugengestoorde geplaatst te worden en nadien weer het overzicht te krijgen. In feite een zeer gestructureerde film op die manier.
Het is het soort film die het moet hebben van de allereerste kijkbeurt. Ik denk niet dat het een film is die ik altijd maar beter zal gaan vinden. Maar dat hoeft ook niet altijd het geval te zijn om het te kunnen waarderen. Soms is 1 kijkbeurt genoeg. Voor mij is het een topfilm. En ik moest ook denken aan de quote van Godard dat een film een begin, midden en eind heeft, maar niet noodzakelijk in die volgorde. Wel dit is er een mooi voorbeeld van.

Interessante film. Het begint al met de ongewone intro waarbij de kijker vanuit meta-positie getuige is van de filmploeg die het personage van Giorgia Moll in beeld brengt middels een tracking shot. Vervolgens wordt die meta-positie verlaten en gaat de film van start, en blijkt dat het onderwerp van de film het maken van een film is. Voor niet wakkere kijkers kan dit mogelijk een moment van verwarring opleveren.

Le Mépris betreft de verfilming van de existentialistische novelle Il Disprezzo en het is misschien geen verrassing dat Godard hierin zijn ei kwijt raakt, gezien dit boek handelt over de filmbusiness waarin een seksueel hongerige, machts- en geldbeluste producer het voor het zeggen heeft, en andere actoren (regisseurs, scriptschrijvers) creatief en financieel moeten zien te overleven in een niet zo vriendelijke omgeving. Jack Palance is prima als de arrogante producer Prokosch. Iedereen moet voortdurend naar zijn pijpen dansen, of dat wil hij toch, en het is ook symbolisch dat hij niet de taal van de omgeving (Frans) spreekt en voortdurend beroep doet op zijn vrouwelijke slaafje/tolk om te communiceren. Voor de andere hoofdrollen heeft de casting wat voeten in de aarde gehad maar het kon niet beter uitdraaien met Brigitte Bardot - godin van het witte doek, Fritz Lang als zichzelf - één van grondleggers van de cinema, en Michel Piccoli die hier prima zijn weg vindt. Mooi eerbetoon ook dat Godard de rol van assistent van Lang op zich neemt.

De filmproductie waaraan Fritz Lang als zichzelf werkt, betreft de Odyssee, en dat levert mooie plaatjes op aangezien men filmt in en rond Capri. Gaandeweg viel bij mij ook mijn frank wat betreft de parallel tussen de in de film geschetste situatie en de finale van de Odyssee. Daarbij kreeg ik wel het gevoel dat de symboliek en de mythe de psychologie van de personages wel héél erg aansturen, alsof men het per se wil laten kloppen. Zo was het mij een raadsel waarom B.B. haar grieven niet gewoon openlijk communiceert aan Piccoli. Er is heel de film lang een voortdurend gebrek aan communicatie tussen beiden, met enkel een sfeer van suggestie en veronderstellingen. Persoonlijk - en zonder aanmatigend te willen zijn haha - leek het mij een onvolwassen en vrij oppervlakkige relatie, die enkel nog gered zou kunnen worden via een aantal sessies relatietherapie met als onderwerp ‘leren praten’. Bij gebrek aan relatietherapie levert het echter wel een fascinerende film op.

Het einde van de film is een ruw ontwaken. Ik kreeg er het gevoel bij dat Jack Palance en B.B. gestraft werden door de ‘goden’ omdat het ‘uitgestippelde’ stramien van de Odyssee niet gevolgd werd. In de Odyssee worden de minnaars gedood en wordt de relatie tussen Penelope (parallelle personage van B.B.) en Odysseus (personage van Piccoli) hersteld. In Le Mépris maakt B.B. een andere keuze, en moet dit met de dood bekopen, is mijn interpretatie.

Vierde film van het duo die ik recent herbekeken heb vanuit nostalgische overwegingen. En dit is degene die momenteel het best overeind blijft. Waaraan ligt het? Ik heb het gevoel dat alles hier klopt voor het olijke gewelddadige duo. Het scenario is prima uitgewerkt zonder dat men vervalt in langdradigheid en herhaling (met anderhalf uur de perfecte lengte om dit soort films uit te zitten), gecombineerd met de juiste snuifjes humor en 'vrolijk geweld'. De acteerprestaties zijn behoorlijk. En dan is er nog een superaanstekelijke eighties soundtrack die het met de bij momenten flitsende montage helemaal afmaakt.

In de jaren ‘80 was Michael Mann niet de regisseur maar wel producent van de gelijknamige iconische serie. Als hij het al niet weet, wie weet het dan wel waarover het gaat in het universum van Miami Vice. Al is het wel grappig dat in de extra’s bij mijn dvd geen woord valt over de serie. Als je niet weet dat er een serie aan voorafgegaan is, kom je het hier evenmin te weten. Voor wie de serie wel kent - zoals mij - is de voorkennis een tweesnijdend zwaard. Bij het bekijken van deze film zag ik voortdurend de koppen van Don Johnson en Philip Michael Thomas voor mij, wiens rollen hier neergezet worden door Colin Farrell (die snor van hem is hier echt geen meerwaarde) en Jamie Foxx. Idem voor de andere rollen. Het gaf mij een ersatz gevoel waardoor ik me sowieso niet zo kon inleven. Het was nu ook niet dat de chemie tussen Colin en Jamie van het scherm spatte. Wat verder mankeerde was een soundtrack om het geheel op te tillen. Geen Jan Hammer hier, zelfs geen derderangs Jan Hammer maar een wat anonieme millennial muzak. Qua stilering is het ook allemaal wat grauwer dan wat we in de serie zagen. Beetje saaier. Terwijl stijl en muziek nu net twee belangrijke poten waren van het origineel.
Aan de positieve kant heeft men hier een verhaallijn uitgerold die tot het beste zou kunnen behoren van de serie. Deze film met toch wel lange speelduur is werkelijk volgestouwd met actie en is prima gemonteerd/geregisseerd (wat je mag verwachten van Mann). In die mate dat actie voorgaat op de verdieping van de personages, en dat is dan weer een beetje jammer vind ik. Misschien komt het ook daardoor dat het nooit echt spannend wordt. Het einde is trouwens redelijk ridicuul (Farell die Gong Li naar de nooduitgang helpt) , maar ook bepaalde episodes van de serie gaan er wel eens over. Verder toch een gemiste kans om enkele acteurs van de originele serie in deze film te casten, was wel cool geweest.

Al met al geen echt verkeerde film, maar ik bleef toch achter met een hongerig gevoel. Als het bij mij al iets heeft opgewekt, is het appetijt voor de originele serie die boven deze film uittorent qua cast, muziek en algemene vibe.

Een mix van suspense en comedy in het hard boiled detective genre, met de nadruk toch wel op comedy. De eerste van een serie van twaalf films die gebaseerd waren op een reeks Michael Shayne novelles, pulp geschreven door diverse auteurs. Daarnaast werden er ook nog radiohoorspelen met Michael Shayne geproduceerd. Al met al dus een franchise waar men alles heeft willen uitpersen.

Deze film staat garant voor luchtig vermaak. Er wordt al eens een moord gepleegd, maar het hoeft allemaal niet zo ernstig genomen te worden. Je moet voor het soort gepleegde humor zijn, maar ik heb er alvast een prettige kijkbeurt aan overgehouden. Maar vergis je niet, onder het luchtig vermaak schuilt een plot die qua (gewilde) complexiteit kan wedijveren met de bekendere film noirs. Alleen ontbreekt hier de urgentie wanneer we de vergelijking verder doortrekken. Geen topper dus, maar niettemin een verzorgde productie als eersteling van een reeks (die ik misschien verder zal checken).

Lloyd Nolan als detective Michael Shayne is prettig om te volgen, en doet me qua stijl een beetje denken aan Dick Powell als Philip Marlowe. De rest van de cast doet eveneens wat ie moet doen: vermaken.

In het verleden heb ik wel wat biografieën over The Beatles gelezen dus Brian Epstein is mij wel bekend. Jacob Fortune-Lloyd zet Epstein neer op een geloofwaardige manier, al moet ik er bij zeggen dat ik het heel moeilijk in te schatten vind hoe Epstein echt overkwam in zijn omgeving. Ik heb ook nergens commentaren gelezen van mensen die hem nog gekend hebben. De kern van het verhaal klopt natuurlijk wel. De film geeft een geslaagde weergave van Liverpool eind jaren ‘50 - begin jaren ‘60. Althans komt het zo bij me over . The Beatles zelf, als motor van zijn succes, komen wat minder uit de verf, vind ik. Hun humor uit de beginjaren is prominent, je herkent zo bepaalde quotes. Maar daar blijft het bij. Dat er geen noot Beatlesmuziek te horen is, is jammer. De rechten zullen te duur geweest zijn. De casting van de boys was op zich nog wel ok maar ik vond het ook heel jammer dat de lichaamslengtes niet klopten. John Lennon is veel te kort hier. Hij was niet de kleinste van de groep (dat was Ringo) en dat zorgt er toch ook voor dat ik nooit echt in de film geraak.

Niettemin is het zeker een film met verdiensten, en dan voornamelijk de focus op het spanningsveld in het privé-leven van Brian (zijn seksuele geaardheid die verborgen moest blijven), moeizame relaties, en verhouding tot zijn conventionele roots.

In the end blijft het verhaal van zijn professionele opgang echter net wat te oppervlakkig. Voor nieuwkomers sowieso wel een goeie starter om het verhaal van de manager te leren kennen.

Het gaat er nogal zwaar over. Waardoor ik me toch even afvraag of de regisseur het nu serieus meent of hij een vette knipoog zet. Natuurlijk willen ze graag andere films overtreffen dus dan gaat het er al snel over. Het einde is hilarisch … maar in een tongue in cheek slasher is dat welkom.

Fameuze gore en goeie sfeerzetting o.m. dankzij een fijne electro soundtrack. Maar het is niet zo dat de suspense ten top wordt gedreven. Eerder is het een louter bloederige aangelegenheid. Uitbouw van de karakters ontbreekt waarbij empathie met de slachtoffers dus duidelijk geen prioriteit is van de makers. Entertainend is het allemaal wel (als je ervan houdt).

De film opent met een intrigerende en spectaculaire scene die de kijker met zijn neus onmiddellijk in het zaakje duwt. Een visueel hoogstandje waarbij gevierd regisseur Michael Curtiz en cameraman Ernest Haller (die ook meewerkte aan o.a. Gone With The Wind en Whatever Happened To Baby Jane) meteen alle registers opentrekken, resulterend in een hapklare brok die de gemiddelde noirliefhebber met plezier oppeuzelt.

Logischerwijs wordt er nadien wat gas teruggenomen en neemt men de tijd om het verhaal op te bouwen. Ook als kijker moet je dan wat gas terugnemen. De film start 'veelbelovend' met een moord, maar nadien lijkt er zich in eerste instantie een melodrama te ontwikkelen rond een disfunctionele familie waar een legertje psychiaters zoet mee gehouden zou kunnen worden. Elk lid van de familie lijkt wel geestelijk dood, behalve de jongste dochter die jammerlijk aan haar eind komt.

Joan Crawford schittert in de hoofdrol in een toch wel dubbelzinnige rol. Enerzijds is zij de sterke vrouw die voor haar familie zorgt, anderzijds laat ze zich doen door haar extreem verwende en materialistische dochter Ann Blyth. Je ziet al van mijlen ver dat dit niet goed kan komen. De mannen in het verhaal komen er evenmin goed uit. Het meeste sympathie had ik nog voor Bruce Bennett, als ex van Crawford, die zich ook maar laat leiden door zijn pietje maar op het eind van de film nog zijn kar keert. Zowel Jack Carson als Zachary Scott fladderen op narcistische wijze rond Crawford heen, waarbij Scott als een soort slijmerige Casanova de typische rol speelt die we van hem gewend zijn. 
De verhaalstructuur steunt op lange flashbacks waarin Joan Crawford haar verhaal uit de doeken doet, wat we uiteraard wel meer zien in de film noir. Echt spannend wordt deze film niet, hoewel steeds interessant genoeg om de aandacht gaande te houden, met voor mij uiteindelijk toch een verrassende ontknoping.
De dialogen en lichte humor, die af en toe wordt rondgestrooid, kon ik verder wel appreciëren.

De film eindigt met een prachtig shot in de gang van het politiedepartement, waar enkele poetsvrouwen op noeste wijze de vloer schrobben, terwijl Crawford haar ex tegemoet treedt. Die ode aan de arbeid lijkt me typisch horend bij de toenmalige Warner Brothers, als filmmaatschappij voor een arbeiderspubliek, in een film die draait rond materialisme, de weg naar de top en terug.

De achtste uit de crime doctor reeks met telkens Warner Baxter in de rol van dr. Robert Ordway. Na alle avonturen in de grootstad is er nu een verandering van decor want Baxter gaat op vakantie in het Blue Ridge Mountains District van West Virginia. Helaas voor hem - maar gelukkig voor de kijker - komt er van vakantie weinig terecht want hij wordt achtereenvolgens opgevorderd door het lokale ziekenhuis om een tyfusepidemie te helpen bestrijden en nadien door de politiediensten om een moord op te lossen. Eénmaal gewend aan het nieuwe decor komt de kijker terecht in de gebruikelijke whodunit. En hoera, deze keer heb ik zelf ook de juist verdachte eruit kunnen pikken.

De regie is in handen van George Archainbaud en het is mogelijk geen toeval dat men hem net voor deze aflevering gevraagd heeft. Aangezien hij voornamelijk een westernregisseur was en deze crime doctor aflevering zich afspeelt in een westernsetting.

The Millerson Case is een vermakelijke, zij het voor de reeks atypische crime doctor aflevering.

Een doldwaze komedie en ik heb van elke minuut genoten. Leuk verhaaltje waaraan niemand minder dan Joseph L. Mankiewicz heeft meegeschreven en prima in beeld gebracht door Edward Cline (Buster Keaton en WC Fields habitué). WC Fields krijgt de hoofdvermelding in de credits maar naar schermtijd ben ik niet zeker of hij effectief de hoofdrol had. Waarschijnlijk gaat die eer naar Jack Oakie. Erg leuke gags in dit filmpje - niet dat ik telkens bulder van het lachen maar het is gewoon fun - en ook nog wat pre code innuendo. Voor dat laatste zorgt Lyda Roberti als blonde verleidster in de rol van Mata Machree (zal wel een verwijzing zijn naar Mata Hari).

Net als International House (1933) en Never Give a Sucker an Even Break (1941) is dit een WC Fields komedie met een redelijk weird gehalte, en dat draagt voor mij alleen maar bij aan het kijkplezier. Hoe weirder hoe beter, in het geval van WC Fields komedies.

Zalige film. Om helemaal vrolijk van te worden! De tweede geluidsfilm van René Clair en wat vind ik dit een vooruitgang t.o.v. Sous les Toits de Paris (1930). Opnieuw zien we lange stukken silent vermengd met dialoog, maar deze keer wordt het naadloos gebracht en getimed. Echt genoten van de gekke humor, knotsgekke muzikale toestanden, de surrealistische feel, de milde maatschappijkritiek en de geslaagde acteerprestaties. Zou hem zo opnieuw kunnen bekijken. Ik ga dan ook voor de volle score.

Knappe spionnagethriller die zich afspeelt in Londen, maar volledig gefilmd is in de Paramount studio's in Hollywood. Een vehikel van het studiosysteem dus, maar kon sowieso moeilijk anders omdat ten tijde van deze productie (1944) de bommen nog in het rond vlogen in Londen.

Ray Milland speelt een schitterende hoofdrol in een film die drijft op paranoia, waarbij tussendoor leuke chemie met tegenspeelster Marjorie Reynolds wordt vertoond. Van begin tot eind voelde ik me meegezogen in de zoektocht van Ray Milland naar de cake (for God's sake) en de talrijke plotwendingen. Het script, van de hand van Seton I. Miller, is gebaseerd op de novelle van Graham Greene, dus de kudos mogen in eerste plaats toch wel naar de auteur gaan. Naar verluidt was Fritz Lang toch niet zo tevreden van de adaptatie van Miller omdat het boek van Greene straffere kost was dan het script van Miller. Probleem voor Lang was het feit dat Miller tevens producer van de film was … en geen toestemming gaf aan Lang om het script aan te passen.

Deze informatie is mij pas nadien onder ogen gekomen, maar knibbelt voor mij niets af aan de kijkervaring die ik gehad heb. Ministry of Fear blijft voor mij een pracht van een film noir, en dat is uiteraard de verdienste van Fritz Lang, die zelf als vader van het expressionisme misschien wel de grootvader - of één van de grootvaders - van de film noir mag bestempeld worden.

De seance in de eerste helft van de film kwam bij uitstek heel expressionistisch over, maar de hele film baadt in feite in lichtcontrasten. Heel mooi voorbeeld nog; wanneer de broer van Carla de deur achter zich dichtgooit, komt er enkel nog een miniscuul streepje licht binnen in de kamer via het spiongaatje in de deur. Oog voor detail.

Geestig ook hoe de film eindigt met een gag. Het was toen blijkbaar de gewoonte om het publiek met een fijn gevoel naar huis te sturen, after some thrills and a laugh. Een gelijkaardige eindscene had ik ook al gezien in de horrorfilm The Uninvited, ook van dat jaar en toevallig ook met Ray Milland in de hoofdrol.

Deze film is zeker een aanrader voor liefhebbers van mystery en noir. Ben zelf nu ook wel getriggerd om het boek te gaan lezen waar Fritz Lang zo lovend over was.

Een Franse klucht. Eentje waarin de kijker rechtstreeks wordt aangesproken door diverse personages die pal in de camera kijken. Net leuk genoeg om je niet aan te ergeren maar niet goed genoeg om bij te blijven. De vreemde eend in het oeuvre van Clouzot. Bij deze film had ik een beetje het gevoel naar een blijspel (theater) te kijken. Een gevoel dat nog versterkt wordt door het feit dat een deel van de film zich effectief afspeelt op het (theater)podium. Als er één film is van Clouzot die je niet hoeft te bekijken, dan is het wel deze.

Heerlijke eindejaars feel good movie. Intelligent script en schitterende acteerprestaties, niet in het minst van Edmund Gwenn als Santa Claud. Een must see met kinderen om ze eens een kwaliteitsvolle klassieker te tonen.

De film bevat ook footage van de 1946 kerstparade in New York en diverse andere interessante shots op locatie.

Bijzonder intense film dankzij de krachtige fysieke performances van Anne Bancroft en Patty Duke. Dat ze deze rollen reeds met brio hadden neergezet in Broadway is daar natuurlijk niet vreemd aan. Arthur Penn heeft ook die podiumproductie geregisseerd en was dus ook goed geplaatst (met zijn talent) om de filmversie te regisseren. Veel talent in deze productie en het valt allemaal op de goede plaats. Het is dan ook nog een autobiografische film wat al niet makkelijk is, maar er was dus een goed theaterstuk om op terug te vallen. Visueel is het echt een dynamisch kijkstuk met mooie b&w fotografie. Arthur Penn toont zijn talent met verschillende fraaie shots in de loop van de film (de opening is à la Nosferatu).

Het is een film die zich afspeelt in een ander tijdperk, eind 19e eeuw, in een rijk gezin met dienstpersoneel. En het is dan ook nog eens een film over pedagogie. Ondanks die tijdskloof had ik wel het idee dat het ook in deze tijd hout snijdt en overeenstemt met enkele basisprincipes van opvoeding. Opvoeding is dan toch een combinatie van - kort door de bocht - conditionering en liefde (vertrouwen) geven. Het is natuurlijk een film van begin jaren ‘60 en het is de vraag in hoeverre dit doorweegt in de weergave van een historisch drama.

Een redelijk geslaagde mix van tragikomedie en misdaad. Het is een film met een respectabele leeftijd dus het valt te raden dat de onderliggende maatschappijvisie niet meer van deze (westerse) tijd is. Bourvils ideaal van zijn vrouw aan de haard is echt wel helemaal jaren ‘50. Verder een goed scenario en goede acteerprestaties. Bourvil steelt de show met de manier waarop hij zijn personage neerzet en laat evolueren. Drama ligt hem wel.