Opinions

Leuke eighties horror. Een echte low budget movie met toch wel leuke creepy monsters. Het hele opzet - creepy monsters in de riolen van NYC - en een bepaalde aanpak doet vermoeden dat CHUD één van de inspiratiebronnen is geweest van Netflixer Stranger Things. En dat geldt zeker ook voor de electrosoundtrack van CHUD. Deze werd gecomponeerd en ingespeeld door Martin Cooper en David A. Hughes - beiden betrokken of betrokken geweest bij synthpop band OMD - in Liverpool. Overdag was de studio bezet door New Order en ‘s nachts speelden de heren de soundtrack van CHUD in. Deze geluiden hoor je ook terug in Stranger Things. Maar verder houdt de vergelijking wel op. CHUD is een charmante culthorrorflick die gemaakt werd met de weinige middelen die ter beschikking waren. Er zou nadien nog een vervolg komen wat de status van het origineel onderschrijft.

Begin jaren negentig van de vorige eeuw had ik een ticket voor een voorstelling van deze film met live piano improvisatie gekocht. Helaas ben ik er toen niet geraakt door onvoorziene omstandigheden. In die tijd wel vele andere klassiekers gezien met live piano; Nosferatu, Faust, Mabuse-cyclus, etc. Zalig.

Maar Das Cabinet is nooit uit mijn gedachten verdwenen. Enkele jaren geleden dan een dvd-versie op de kop getikt in een uitgave van Living Colour Entertainment. Met muziek van Rainer ViertlBöck. Vandaag uiteindelijk de film bekeken, zelfs de moeite gedaan om hem met laptop en beamer te projecteren op groot scherm in huis (op een prima IKEA-rolgordijn).

De film kwam mij over als een serie opeenvolgende expressionistische schilderijen. Knap. De Schreeuw van Münch popt op in het achterhoofd. Verder is het duidelijk dat deze film van grote invloed geweest is op Tim Burton, zoals die zelf ook al heeft aangegeven in interviews, en zoals op het forum ook reeds vermeld.

Maar terug naar Das Cabinet. Uiteraard een film met historische verdienste, maar ik vind hem zeker niet beter dan de reeks Duitse silents die hierna volgde. Qua spankracht geef ik toch wel de voorkeur aan een Nosferatu, anytime, die ook dikwijls als eerste horror wordt beschouwd.

Over de politieke achtergrond van Das Cabinet zijn reeds ettelijke essays volgeschreven en deze zijn te vinden op het internet. Het valt dan ook niet te ontkennen dat deze film een aanklacht is tegen het blindelings volgen van autoriteit. In die zin uiterst actueel. Dat het einde van de film met een twist het verhaal op zijn kop zet, doet m.i. niets af aan de boodschap.

Ben ik nu blij deze film gezien te hebben na een jaar of 25 wachten? Toch wel, als historisch en artistiek baanbrekend curiosum. Als filmliefhebber zou ik echter andere - in mijn ogen sterkere - expressionistische films aanraden van de heren F.W. Murnau en F. Lange.

Heeft gedaan wat ik van een komedie verwacht: mij amuseren. Deze film is me in de jaren negentig ontgaan maar ben blij dat ik ‘m alsnog gezien heb want dit is toch wel vintage Jim Carrey. Prima tempo met actie en grappen waardoor het van begin tot eind geen seconde verveelt. Heerlijk trouwens om Carrey hier gekoppeld te zien aan Matthew Broderick. Hun samenspel bruist. Behalve de gekke bekken en de algehele expressie van Jim Carrey is het toch ook genieten van een scenario en dialoog die volgestouwd zijn met allerlei film- en popreferenties.

Het thema van de film lijkt op het eerste zicht erg nineties maar anderzijds vond ik het frappant hoe de Cable Guy zich ontpopte als een visionair wiens voorspellingen intussen meer dan uitgekomen zijn. We leven allang niet meer met slechts een tv-scherm en een sporadische computer maar in een multimediawereld. De onderliggende kritische maatschappijvisie van de film is dus nog steeds en meer dan ooit actueel. Zij het dat de boodschap van de film ondergraven wordt door het medium waarmee de boodschap wordt verkondigd, nl. de film zelf die de aandacht van de kijker alweer aan een scherm kluistert. Een meta kantje dat me doet denken aan Carrey’s andere metafilm The Truman Show.

Prachtig werk en wat mij betreft een meesterwerk. Het is een familiekroniek van de Essenbecks, gebaseerd op de Krupps tijdens het nazitijdperk. Het start met een heuglijke gebeurtenis, de verjaardag van grootvader Essenbeck, maar al meteen wordt er een andere toon gezet met het bruut binnenkomende nieuws dat de Reichtstag in Berlijn in brand is gestoken. De invloedrijke adellijke familie en haar staalbedrijf worden meegezogen in de loop der politieke gebeurtenissen die een dramatische impact hebben op de onderlinge familierelaties. Dit is The Godfather in de jaren ‘30, of het is ook te vergelijken met grootse opera uit de Italiaanse traditie.

We zijn als publiek (meestal) op de hoogte van de wandaden van de nazi’s maar als je de bruutheid verfilmd ziet, heeft dat zeker een impact via de kijkervaring. Zo is er de boekverbranding, en zien we een enscenering van de nacht van de lange messen. Er is het raamwerk van de politieke gebeurtenissen maar daarbinnen komen allerlei persoonlijke tragedies naar voren. Dat maakt dit stukje fascinerende en gruwelijke geschiedenis heel menselijk.

De acteurs zijn top, prachtige productie met gepast weelderige decors en prima regie. De score van Maurice Jarre is functioneel en vrij onopvallend eigenlijk. Dat is prima zo.

Naar mijn aanvoelen is macht/autoriteit de rode draad in deze film. Niet onlogisch aangezien de film zich afspeelt in de Amerikaanse marine, maar het thema zet zich ook door in de liefdesromance tussen Robert Francis en May Wynn, en de verhouding met de moeder van Robert. Dat liefdesverhaaltje lijkt er trouwens maar bijgesleurd omdat het zo hoort in Hollywood want brengt verder niets bij aan de plot.
Het is voor het eerst dat ik Humprey Bogart een personage zie spelen, atypisch voor zijn overige films, waarmee hij overtuigend bewijst nog wat meer in zijn mars te hebben dan hard boiled karakters. Hij komt erg onsympathiek over en als kijker kies je de kant van de muiters, hoewel naar het einde toe krijg je dan weer bijna medelijden met hem. Sterk gespeeld.
De muziekscore is van Max Steiner, veteraan componist en oscarwinnaar, dus dat zit helemaal snor. Fijn detail: in het begin van de film zingt May Wynn een liedje waarvan de melodie de rest van de film zal weerkeren als motief in elke scene tussen Robert en May.
Qua genre behoort dit niet tot mijn favoriete films. Ik heb hem vooral bekeken omdat hij in mijn Bogart dvd box zat. Maar los van mijn smaak, vind ik het een degelijk gemaakte film, met sterke acteerprestaties.
Sommigen hier op het forum wijzen erop dat de film propaganda lijkt voor het Amerikaanse leger en dat klopt zeker ook. Op het einde van de film krijgen de muiters toch nog een flinke veeg uit de pan van hun eigen advocaat (Jose Ferrer), en dit op een manier die gedicteerd lijkt door een ghost writer van de marine. Dat moet je er dus wel bijnemen. Maar is het ooit anders geweest in Hollywood?

Goeie film noir over een man die onschuldig in de gevangenis zit, waarna een reporter de strijd aangaat met het systeem om de man eruit te krijgen. Altijd een plezier om James Stewart aan het werk te zien en hier is dat niet anders. Deze film levert heel wat mooie beelden op locatie in Chicago op met dank aan cinematograaf Joe McDonald. Het verhaal wordt in een strak tempo gebracht onder de voortreffelijke regie van Henry Hathaway. De documentaire stijl doet me denken aan The Wrong Man van Hitchcock (die weliswaar enkele jaren later gemaakt werd).

Een minder gekende film, maar zeker een aanrader voor liefhebbers van murder & mystery in de noirtraditie.

Universal B movie met duidelijke roots in de horrorscene van de jaren 30. Het begint met een heel campy introductie die het ergste doet vermoeden maar dan schiet de film toch prima uit de startblokken met Lon Chaney Jr in de rol van neuroloog en de bloedmooie Patricia Morison als zijn assistente.

Script en acteerprestaties zijn op niveau. Prima regie en clair obscur fotografie. De fluisterende voice over van Chaney en de dreigende muziekscore dragen enkel bij aan de voortdurende suspense. Het onderbewustzijn vormt een belangrijk motief in deze film waarbij de droomachtige sequenties de visuele expressionistische hoogtepunten vormen van deze film.

Calling Dr. Death is een vergeten B-parel en helaas lijkt de kans niet groot dat ze deze zullen restaureren. Kijkplezier is niettemin gegarandeerd als je open staat voor old school freudiaanse noir.

Héél leuke film. Plausibele verhaallijn met Buster Keaton op dreef als cameraman in een quasi realistische setting, wat niet altijd zijn gewoonte is. Hij zet op schitterende wijze een personage neer dat me aan het lachen brengt, toch ook intrigeert en me soms zelfs ontroert (wanneer hij in zijn eentje baseball speelt in het lege stadion). De dubbelzinnigheid van Buster Keaton als cameraman vs. zijn reële carrière wordt in de finale mooi uitgespeeld wanneer hij even gefilmd wordt door het aapje, en ook nog felicitaties krijgt van de MGM-chef die na zijn vertoonde film uitroept dat het gaat om het beste camerawerk in jaren. Helaas zou de echte carrière van Keaton bij zijn nieuwe filmmaatschappij MGM na een moeizame productie van The Cameraman verder de dieperik ingaan.

Naast Keaton zien we een uiterst charmante Marceline Day aan het werk die als sparring love interest hoge ogen scoort wanneer ik dat vergelijk met dames in voorgaande films van Keaton. Ze heeft een modernere look en ziet er zo wat minder belegen uit (no pun). Al is dat natuurlijk een persoonlijke mening.
De actie naar het einde van de film mocht er helemaal zijn, met de hilarische toestanden in Chinatown, maar dat geldt ook voor de gags (de scène in het badhok had afkomstig kunnen zijn uit een Stan & Ollie) die misschien hedendaagse komieken kunnen geïnspireerd hebben (Rowan Atkinson en het verloren badpak).
Sommigen hier op het forum vinden het actiegedeelte minder spectaculair dan wat Keaton reeds in andere langspelers en kortfilms getoond heeft, wat zeker waar is, maar voor mij bewijst hij met deze gelaagde film nu net dat hij meer is dan enkel een one trick action comedy hero.

Wanneer je dit nog steeds fris van de lever ogend meesterlijke werk bekijkt, is het daarom dubbel jammer dat MGM het talent van Buster Keaton destijds niet meer heeft gewaardeerd. Het blijkt dat The Cameraman de tand des tijds prima heeft doorstaan en tot zijn topwerken behoort, waarmee Buster Keaton m.i. zijn gelijk heeft gehaald.

Meesterwerk. Het is een mix van sociaal realisme - waar de Italianen zo goed in waren - en (melo)drama. Met een snuif misdaad - zie de rol van de mensensmokkelaar. Het gaat om een universeel herkenbaar verhaal van mensen die wegtrekken uit hun geboortestreek op zoek naar werk en een beter bestaan. De film speelt zich af aan het begin van de jaren ‘50 en dat is ook ongeveer het begin van de Italiaanse migratiestromen richting West-Europa. Vinger aan de pols heet dat. En toch blijft de film niet hangen in een sociaal-politieke sfeer maar zoomt het in op mensen van vlees en bloed, hun verlangens en angsten. De tocht van de Sicilianen naar Frankrijk is de rode draad waaronder zich zijplotjes ontwikkelen die in mekaar overlopen. En steeds weer komt dan het hoofdthema - de reis naar een betere toekomst - naar voren. Dit alles met prachtige (landschaps)fotografie en een prima score.

cento film italiani da salvare #14

Deze heb ik bekeken omdat het een Hammer is maar zonder me op voorhand in te lezen. Ik zag een film die focuste op een Japans concentratiekamp met Britten, dat gebaseerd zou zijn op een waar gebeurd verhaal. Als een film van die tijd lag de nadruk meer op het drama en de interactie tussen Japanse bewakers en hun gevangenen dan op de gruwel. Al is de gruwel ook aanwezig met wrede executies. Het eerste uur van de film is het dan toch vooral een dialogenfilm met volle actie in de laatste 20 m. De actie is goed gebracht en levert spannende momenten op.

Nadien lees ik dat deze film bij release volop ter discussie stond omdat het naar de normen van toen een exploitatiefilm over WO II was. Dan zie je ook hoe tijden veranderd zijn. Voor een hedendaagse kijker is dit een net gebrachte film zonder uitspattingen. Hammers reputatie had echter te lijden onder de kritiek. Nadien zouden ze zich dan meer gaan richten op het fantasygenre. The Camp heeft dus een aardig historisch staartje gekregen en is vandaag toch een minder gekende film lijkt me. Hij is bovendien heel lang niet vertoond geweest op tv en het heeft ook tot 2009 geduurd eer hij een dvd release kreeg.

Vandaag heeft het niets shockerend meer maar blijft er een degelijk gemaakte low budget film over met enkele spannende momenten en in het algemeen goeie acteerprestaties.

Allerlei tienerplotjes worden aan mekaar geknoopt tot een vermakelijk geheel. Ook een pluim voor het camerawerk en de manier waarop tussen de massa en in het huis wordt gelaveerd. Geeft een dynamische en realistische look aan de party. De humor mocht er zijn. Meestal situatiegebonden en af en toe ook wel ad rem in de dialogen. Acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn, niemand valt door de mand. Leuk soundtrack met sterke nineties vibe net zoals de film zelf uiteraard.

De remake met Robert De Niro zag ik in de bioscoop en die vond ik zo goed dat ik mijn hoop voor deze originele Cape Fear niet al te hoog heb gelegd. Hoe fout kon ik zijn. Een fascinerend, psychologisch doorwrocht en gewelddadig werk,gemaakt is in de tijd dat de decennia oude Hollywood productiecode al zwaar onder druk stond en nog snel verder zou afbrokkelen.
De strijd tussen Gregory Peck en Robert Mitchum is niets minder dan een titanenstrijd, een droom voor de kijker. En volgens mij moet dit één van de beste rollen ooit zijn voor Robert Mitchum als het sluwe roofdier Max Cady. Het viel me op dat Robert De Niro héél goed naar zijn invulling van Max Cady moet gekeken hebben want in feite doet hij net hetzelfde. Wat veel zegt over de kracht van Mitchum’s performance. Mitchum zorgt er eigenhandig voor dat over de film een oncomfortabel gevoel hangt, een spanning, met uiteindelijk een geweld(dad)ige climax.
Gregory Peck, echtgenote Polly Bergen en Lori Martin doen het prima als geterroriseerd gezin. Ik geloofde in hun angsten. En dat heeft dan ook weer te maken met de bij momenten dierlijke uitstraling van Mitchum (iets dat De Niro ook heeft bereikt in de remake).

Het scenario kende ik dus al, maar desondanks heb ik me van begin tot eind laten meeslepen. En dat is zeker ook te danken aan de prachtige b & w fotografie van Sam Leavitt, die als cameraman/directeur fotografie niet toevallig ook zijn stempel heeft kunnen drukken op andere films (en daarvoor nog een oscar heeft binnengehaald). Net zoals Hitchcock deed voor Psycho gaat het hier om een bewuste keuze voor b & w en wel met oogstrelend resultaat. Er zijn nog zo een aantal films uit de sixties - ook minder bekende - die qua b & w fotografie eigenlijk onovertroffen zijn.

En dan is er nog de muziek. Hoe geniaal was die Bernard Herrmann eigenlijk? Zijn score wordt trouwens bijna noot voor noot hergebruikt in de remake. Met zijn traditioneel symfonisch instrumentarium slaagde hij er keer op keer in origineel werk - spannend in alle betekenissen - te componeren die de films niet alleen ondersteunen maar ook maken tot wat ze zijn.

Applaus op de bank.

25 jaar na zijn alom gewaardeerde La Grande Illusion (1937) - met WO I als setting - maakte Renoir deze film over WO II, die hij zelf beschouwde als een soort opvolger. En net zoals in zijn illustere voorganger is de onderlinge relatie tussen klassen een thema, maar dit keer niet het belangrijkste thema. Veelal wordt in deze zwarte komedie de alledaagsheid van de krijgsgevangen soldaten benadrukt. Binnen de routine van het gevangen zijn, met bijhorende ontsnappingspogingen, vallen geen heroïsche of patriottische geluiden te horen. Elk personage heeft zijn eigen persoonlijke besognes en is op zijn eigen manier wel sympathiek te noemen. Als kijker is het makkelijk connecteren met wat de personages bezighoudt. Mooi dat Jean Renoir de modale mens belicht zonder franjes en op die manier het oorlogsgedoe bagatelliseert (omwille van de kleinmenselijkheid - de gruwel blijft overeind).

Prima geacteerd door een cast die op dat moment nog relatief onbekend was. Om een zwarte komedie te zijn, bevat de film verder wel wat leuke momenten, maar het had nog iets meer mogen zijn op dat vlak.

Het meest heb ik uiteindelijk genoten van de b&w fotografie die van grote schoonheid is (medegebruiker The One Ring heeft dat mooi verwoord maar zou hij het zelf nog weten?) waarbij originele newsfootage uit de oorlogsjaren geïntegreerd wordt. En dat laatste is misschien een antwoord op de critici van La Grande Illusion die vonden dat de gruwel van WO I in vermelde film te weinig getoond werd.

Mooie film van fin de carrière Renoir maar toch redelijk overbodig na La Grande Illusion gezien te hebben.

Schitterende zwarte komedie. Ook gezien als onderdeel van een Louis de Funès box, al heeft de Funès hier niet de absolute hoofdrol, die eer gaat naar Jean-Claude Brialy als de coole dubbelzinnige intrigant. Louis de Funès is wel het grootste deel van de film aanwezig als zijn nerveuze zelve, en dat is altijd lachen. Maar vooral is het genieten van het scenario naar de gelijknamige roman van Fred Kassak waarin de ambities van de kaders en de bureaucratie binnen een uit zijn voegen gebarsten reisorganisatie op de hak worden genomen. Een schitterende rol is daarbij ook weggelegd voor MIchel Serrault als inspecteur Boudu. Hij heeft duidelijk een trauma opgelopen tijdens WO II en er enkele tics aan overgehouden. En mag van mij in het rijtje gaan staan van illustere collega’s als inspecteur Clouseau, zij het dat hij een iets meer doorgedraaid type is.
Visueel mooi in beeld (zwart wit) gebracht door Marcel Bluwal en zijn team, waarbij de Parijse toplocaties (Eiffeltoren, Champs Elysées, Arc de Triomphe) nooit ver weg zijn en bijdragen aan de sfeer. Bovenal ook een film met een strak tempo en leuke wendingen. Sommige humor is daarbij redelijk weird, zoals de secretaresse die een zware mannenstem heeft. Vermakelijk van begin tot eind en zeker een herziening waard.

Lang niet slecht. Om niet te zeggen: uitmuntend. Met niet al te hoge verwachtingen beginnen kijken, omwille van de toch gezegende ouderdom, maar wat een aangename verrassing, een film die zijn cultstatus helemaal waard is.

Geschreven, geproduced en geregisseerd door één man: Herk Harvey. Respect. Hij heeft een (voor die tijd) origineel verhaal/script uitgeschreven waarbij met een minimum aan middelen een maximum aan effect wordt bekomen. Schitterende hoofdrol voor de aantrekkelijke Candace Hilligoss, als belaagde organiste. Ook Sidney Berger had een goeie rol als opdringerige would be casanova.

Droom, werkelijkheid en het bovennatuurlijke vloeien in deze film naadloos in mekaar over.

Schitterende regie van Herk Harvey met zijn cameraman Maurice Prather, deed me denken aan de Duitse horrorsilents van de jaren twintig, nog eens benadrukt door de effectieve grime van bepaalde personages.

Het mag ook duidelijk zijn dat David Lynch in zijn werk – 25 jaar later – elementen uit deze film heeft overgenomen, wat genoeg zegt over de impact van deze B-film.

Enkel heb ik in het begin moeten wennen aan het cheesy orgeltje op de soundtrack, maar dit bleek nadien toch ook weer een geïntegreerd verhaalelement te zijn.

Carnival of Souls is een film die me heel modern overkomt na al die jaren, en is erin geslaagd me bij de lurven te vatten en mee te nemen in een surrealistische trip.

Na meer dan 25 j nog een keer herzien n.a.v. een mooie heruitgave op vinyl van de soundtrack van Pino Donaggio. Nog veel beter dan ik mij kon herinneren. Brian De Palma staat hier nog redelijk aan het begin van zijn carrière maar hier scheert hij toch al een hoge top. Visueel en regiematig wordt het allemaal met bravoure (in zijn trademark stijl) en toch gebalanceerd gebracht.

De casting had niet beter kunnen zijn dan wat we hier te zien krijgen. Natuurlijk voorop met Sissy Spacek in de rol van haar leven. Ze was 25 op het moment dat ze de zeventienjarige Carrie speelde. Piper Laurie als mom is ook een voltreffer. De achtergrond van haar godsdienstwaan is helemaal niet gek in een land waar wel wat religieuze gekte aanwezig is.

Het verhaal is natuurlijk overbekend - een enorme klassieker van Stephen King die ik zelf als tiener gelezen heb alvorens de film te zien - maar het blijft toch indruk maken op mij. Je weet wat er staat te gebeuren op die prom night en toch is de spanning à la Hitchcock te snijden. De prom night scene is toch wel één van de beroemdste filmscenes ooit. En ook het naspel met de moeder mag er nog zijn, was ik al vergeten eigenlijk.

Een onverwoestbare horror classic én de ultieme prom night movie.

Een wat vreemde avonturenfilm vond ik eerst. Ik zag wel wat gelijkenissen met contemporaine avonturenfilms uit Hollywood maar deze heeft wel enkele (donkere) kantjes die je niet vindt in Hollywood. Zo toont Belmondo als Cartouche en held van het verhaal een overspelige kant die zal leiden tot de dood van één van zijn geliefden (Claudia Cardinale). Diverse wreedheden worden gesuggereerd en ook wel uitgevoerd (de vergeetput, brandmerken). Het einde van de film is … gitzwart met het overlijden van Cardinale en met wat in de dialoog gesuggereerd wordt.

Het viel dan allemaal op zijn plaats toen ik me nadien inlas en te weten kwam dat Cartouche een historisch Frans figuur is waardoor het dus eigenlijk gaat om een (geromantiseerde) biografie. Diens levensverhaal is verschillende keren verfilmd geweest en wanneer je dat erop naleest begrijp je ook zijn reputatie in de film. Op het hoogtepunt van zijn ‘carrière’ had de historische Cartouche liefst 2000 bandieten onder zijn bevel. Het gitzwarte suggestieve einde van de film is in elk geval niet gelogen want de echte Cartouche werd geëxecuteerd door radbraken, een martelmethode die ook in de film aan bod komt (maar niet in beeld gebracht). Daarbij wordt de misdadiger vastgebonden op een rad en worden zijn ledematen gebroken door de beul die er met een ijzeren staaf op los slaat. Door het breken van de ledematen wilden ze in de middeleeuwen (en nadien) de wederopstanding (volgens christelijk geloof) van de misdadiger verhinderen. Fysiek en spiritueel dus één van de ergste straffen die dan ook voorbehouden werd voor de ergste misdadigers.

Verder een film met actie, humor en prima in beeld gebracht door Philippe de Broca. Door die onderliggende donkere kant hou ik er toch een dubbel gevoel aan over.

Gemengde gevoelens bij deze film. Start en middenstuk vind ik héél sterk met de plot die inzoomt op onbereikbare obsessionele liefde, en de opbouw van suspense. Om duimen en vingers af te likken als het ware. Na het middenstuk komt er echter reeds een climax van deze plot waarna het laatste deel van de film volgt met een aantal verwikkelingen die me niet geloofwaardig overkomen:
- Yvonne Sanson krijgt als ‘gevallen vrouw’ niet eens de kans krijgt van haar echtgenoot en schoonmoeder om haar verhaal te doen;
- Wat er ook van zij, blijft Yvonne Sansons’ personage de moeder van haar kinderen, en kan als dusdanig niet uit haar moeder rechten ontzet worden. Lijkt mij.
- De motivatie van de verdediging van de beklaagde komt me niet geloofwaardig over. Alsof men geen zelfverdediging - strokend met de realiteit - had kunnen pleiten. De zelfopoffering van Yvonne Sanson lijkt me vooral de dramatiek van het verhaal te dienen.

Aan positieve zijde vermeld ik de knappe acteerprestaties van Yvonne Sanson en Amedeo Nazzari, die het heel natuurlijk spelen. Verder is het genieten van buitenopnames in de baai van Napels en enkele traditionele Italiaanse liedjes.

Het is me uiteindelijk geen topfilm geworden maar toch wel een goeie voldoende.

Teen sex comedy waarbij typisch genoeg de rollen ingevuld worden door dertigers (of daaromtrent). Het heeft een leuk verhaal dat vooral bestaat uit een reeks gags waarbij de cultuurclash tussen homo erectus en de homo sapiens uit 1985 centraal staat. Sommige gags hebben een echt cartoongehalte. Het speelt zich 25.000 jaar geleden af en daar overheen krijgen we een volle gas eighties soundtrack. Cheesy en trashy. Zo hebben we het graag. En zeker niet zo slecht als de score van 1,42 hier laat uitschijnen wat mij betreft.

Independent pareltje onder regie van John Peyser. Behalve enkele uitstapjes in de cinema heeft hij vooral carrière gemaakt in de televisiewereld met het regisseren van allerlei shows en series, en niet van de minste. Hij wist dus hoe je iets in beeld moet brengen en dat blijkt ook uit dit werkje dat in tegenstelling tot enkele sleazy tijdgenoten uitblinkt op vlak van regie en fotografie. Ook is er aandacht voor sfeervolle settings en aankleding. In het geval van de dames is er aandacht voor uitkleding waardoor de titel zijn belofte waarmaakt. Naar opbouw toe voelt het aan als een anthology film wat in die tijd een zekere populariteit genoot. We hebben dan te maken met 3 aparte verhaaltjes waarin telkens een mooie bij momenten schaars geklede dame de hoofdrol speelt. Het eerste deel voelt aan als een post-hippie post-Manson Last House on the Left gebeuren. Het tweede deel heeft iets van een giallo op een verlaten eiland. Het laatste deel culmineert in een epische final girl ontknoping waarmee het vooruitblikt op de typische latere slashers.


De sfeer in het algemeen is er eentje van misogynie en misantropie. De vrouwen zijn slachtoffers en behalve de slachtoffers zelf zijn er weinig of geen sympathieke personages te bekennen. Andrew Prine doet het prima als psychopaat.

De muziek is een combinatie van library music en speciaal voor de gelegenheid gecomponeerde stukken. Bij momenten is het meer mellow dan spannend dus op dat vlak had men er nog meer kunnen uithalen. Maar toch is dit om alle bovenvernoemde redenen een gedenkwaardig sfeervol stukje horror/schlock geworden. Binnen het oeuvre van John Peyser een unicum en eigenlijk is dat best jammer want dit toont potentieel binnen het genre.

Misdaadfilm die de onmiskenbare signatuur van Melville draagt (wanneer ik terugdenk aan Samurai). Het volgt de lotgevallen van drie criminelen en een flik die hen opjaagt. De film heeft een zeer fatalistische kille inslag. Het begint al met de opening waarin Melville een zelfverzonnen citaat toeschrijft aan Rama Krishna met een verklaring van de titel van de film. Le Cercle Rouge wijst op de onafwendbaarheid van de gebeurtenissen. Die onafwendbaarheid zit ook gevat in de hele film: de haast berustende manier waarop de personages omgaan met de gebeurtenissen. Op klinische wijze helpt Delon een voortvluchtige crimineel, op klinische wijze doden ze twee andere criminelen, op klinische wijze plegen ze de meesterlijk voorbereide heist.

Goed en kwaad lopen ook een beetje door elkaar. De gevallen flik Yves Montand blijkt over een soort eergevoel te beschikken en doet het niet voor het geld. Wel kijkt hij neer op het systeem waar hij ooit zelf deel van uitmaakte. Alain Delon neemt grote risico’s om een onbekende opgejaagde crimineel te helpen. Flik Bourvil van zijn kant maakt gebruik van chantage om zijn informanten in het milieu onder druk te zetten. Zijn baas haalt zijn basisfilosofie aan - als rode draad in de film - dat niemand onschuldig is. Vandaar dat hij zelf een dossier aanlegt over Bourvil omdat hij zijn eigen werknemer niet blijkt te vertrouwen.

Dit alles wordt visueel mooi gebracht met veel clair obscur. Zo wordt het inhoudelijk en visueel een echte film noir.

Laatste deel van de Marseille trilogie, en volledig in de lijn van Marius (1931) en Fanny (1932) . Een drama dat makkelijk een melige uitwerking had kunnen krijgen, maar dat zich dankzij de schitterend geschreven dialogen met fijne - soms zwarte - humor op een ander niveau afspeelt. Waren de voorgangers nog gebaseerd op de theaterstukken van Marcel Pagnol, dan heeft hij voor Cesar een origineel filmscenario uitgeschreven, en er in omgekeerde volgorde nadien een theaterstuk van gemaakt.

Wat ik zo fijn vind aan de Marseille trilogie is de combinatie van bovengenoemde elementen tegen de achtergrond van een volkse havenbuurt. In se draait het om de perikelen van heel gewone mensen die hun weg banen in de problemen des levens. Het is een film met respectabele ouderdom, maar komt dankzij het schrijftalent van Pagnol eigentijds over, zij het dat je als kijker natuurlijk wel te maken hebt met de context van de jaren ‘30 en de visie die in de toenmalige samenleving heerste op allerlei zaken.

De introductie van André Fouche als Césario vraagt wel wat tijd, maar geeft dan wel aanleiding tot droog komische situaties tussen hem en zijn omgeving. Verder is het genieten van de oude bekenden, met Raimu op kop.

De film drijft op dialoog, met hier en daar shots op buitenlocaties, en af en toe waagt Pagnol zich ook eens aan een bijzonder shot (dat de valkuil van een loutere theatersetting overstijgt). Prima film en prima trilogie in zijn geheel. Ik kan alleen maar heel veel respect hebben voor deze realisatie van Marcel Pagnol. En dat respect geldt eigenlijk in eerste plaats voor zijn schrijftalent voor naturelle geestige dialogen.

Geschreven en geregisseerd door Jacques Demy ligt dit volledig in de lijn van wat ik van deze man zou verwachten. Qua verhaallijn met liefdes- en familie intriges en qua concept - een musical waarin alle dialogen worden gezongen - doet het mij dan nog meest denken aan Les Parapluies de Cherbourg. Helaas voor Demy was de film een flop. Nochtans vind ik dat hij weinig of niets verkeerd heeft gedaan in deze productie. Het drama heeft me van begin tot eind weten te boeien, mede dankzij de cruciale inbreng van componist Michel Colombier. Dit was denk ik ook de eerste film van Demy waarin hij niet heeft samengewerkt met Michel Legrand als componist. De nieuwe Michel heeft een wat andere maar ook zeer passende stijl, al is het even aanpassen als je als luisteraar de oude Michel gewend bent. De score doet in elk geval recht aan het verhaal en klinkt eigentijds zonder te gedateerd over te komen voor onze huidige tijd.

De keuze voor het subthema van de film - de strijd van de arbeidersklasse voor sociale rechten - siert Demy, vind ik wel. Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig was dan ook een tijd van economische recessie en er was de opkomst van de neo-liberalen (de Chigaco School, Thatcher, Reagan). En niet te vergeten is er de context van de koude oorlog waarin communisme in de eerste plaats een staatsgevaarlijke zaak is. Desondanks of misschien net omwille van die harde realistische subtext moest het publiek van deze film niet weten. Naar mijn mening is het toch wel een geslaagde musical in alle facetten van de productie. Trouwens weer met voor Demy typerend gebruik van kleurenschema’s in de kostumering. Al vind ik wel dat zijn werk uit de jaren zestig net dat moeilijk te definiëren sprankje extra bevat.

In zijn beginjaren beoefende Hitchcock zowat alle genres. Dit is dan de chickflick oftewel 'vrouwenfilm' uit zijn oeuvre. Zelf vond Hitchcock dit één van zijn minste films die hij onder contractuele druk heeft moeten afwerken. Ik vond het toch een best vermakelijk melodramatisch gevalletje zoals er nog wel meer zijn in het silent tijdperk. Het is een lichtgewicht dat omhoog wordt getrokken door het hoge niveau van regie en camerawerk. De camerastandpunten waarin het champagneglas verwerkt zit bijvoorbeeld, de montage, de manier waarop Hitch de juwelendiefstal filmt … dat is genieten. Leuk totaalpakket.

hitchcock challenge # 24

Een boksfilm. En dan weet je dat de verhaallijn zich veelal concentreert op de held en zijn weg opwaarts. In dit geval wordt deze rol vertolkt door Kirk Douglas. En hij doet het geweldig, of beter gezegd gewelddadig. Kirk is afkomstig uit de lagere sociale klasse en werkt zich naar de top, onderweg afgeleid door al of niet dubieuze managers en al of niet geblondeerde dames. Wat voor mij deze film onderscheidt van andere Hollywood boksfilms in die vroege cinemajaren is het gritty realistische gehalte. Veel buitenopnames, scènes in een groezelig wegcafé waar je auto’s ziet langsflitsen aan het raam, gymzalen waar het zweet van de muren lijkt te druipen. Deze echte wereld ligt ver van de studiosfeer die nog hangt rond bvb. Body and Soul (1947) al heeft deze film ook wel erg goed gefilmde boksscènes. Naar thematiek sluit Champion volledig aan bij Body and Soul en zal wel zijn voordeel gedaan hebben met het pionierswerk van zijn voorganger.

Behalve Kirk Douglas is ook de rest van de cast goed op dreef. Net zoals in City for Conquest (1940) mag Arthur Kennedy de broer van de boksheld spelen. Arthur is hier in feite een soort alter ego van Kirk. Kirk is de fysiek sterke maar moreel minder sterke man, zijn alter ego heeft een fysieke handicap en staat moreel sterker in de schoenen. Opvallend dat er liefst drie belangrijke vrouwelijke rollen zijn. Naar uiterlijk en morele instelling zijn alle gradaties vertegenwoordigd, wat het boeiend houdt.

Visueel toch wel een pareltje. Regisseur Mark Robson had zich al veelvuldig bewezen bij RKO en doet dat hier opnieuw, hierin bijgestaan door Franz Planer die er een oscar voor cinematography aan overhield. Naast de rauwe look bevat de film enkele zeer geslaagde close-ups, alsook wordt er gespeeld met licht en schaduw. Bijvoorbeeld In het gangetje dat leidt naar de ring worden lichtspots op de vloer afgewisseld met duisternis: de bokser op weg naar de ring bevindt zich dus in een twijfelachtige zone.

Topfilm!

De allerlaatste feature movie van Elvis in een reeks van 31 films die 13 jaar eerder was gestart met Love Me Tender. Intussen is het 1969 en de tijden zijn serieus veranderd. In het merendeel van de sixties acteerde Elvis in onbezorgde sunny fun movies. De laatste jaren van het decennium evolueert hij mee met de rest van de filmwereld in een andere richting. Deze Change of Habit kon enkel maar gemaakt zijn in 1969 omdat het de vinger aan de pols houdt met de sociale veranderingen, gelijke rechten issues van Afro-Amerikanen en de noodzaak tot protestacties, … Het speelt zich af in een achterbuurt van New York (hoewel gefilmd in Californië) waarin Elvis een soort charismatische rock ‘n roll dokter speelt die dankzij zijn persoonlijkheid goed contact kan maken met de locals en hun problemen. Het is een dramamovie waarin serieuze issues worden getackeld en ingezoomd op het harde leven in de slums. Tot mijn verrassing wordt op een bepaald moment ook ingezoomd op een meisje met autisme, had geen idee dat de term al zo lang meegaat. Om de film te waarderen moet je het echt wel willen zien met de ogen van toen, zoniet zal het weinig hout snijden.

Als tegenwicht is er ook veel humor in verwerkt, soms zelfs van de grove soort die vandaag niet meer zou worden getolereerd.

De titel van de film heeft een dubbele betekenis waarbij habit staat voor zowel een manier van doen als voor wat we in het Nederlands habijt noemen (dus verwijzend naar het kledingstuk van nonnen en monniken). Het is dan wel een Elvis movie maar eigenlijk draait het verhaal niet echt rond hem maar rond de drie nonnen die undercover gaan in NYC. Hoofdrol is voor Mary Tyler Moore, die nadien nog een belangrijke rol zou gaan spelen in de televisiewereld met allerlei producties.

Voor mij was Elvis wel de aanleiding om de film te bekijken. En hij doet het uitstekend als Dr. John Carpenter met een coole persoonlijkheid. Het is en blijft jammer dat hij nooit de kans heeft gekregen of genomen (de aanbiedingen waren er bij momenten) om in een hoogwaardiger productie mee te doen. Want acteertalent had hij zeker wel. In deze film mag hij ook een viertal liedjes brengen en die klinken erg goed. Bijzonder dat de allerlaatste song van Elvis in een film de gospel Let Us Pray is, aangezien gospel uiteindelijk het favoriete muziekgenre van Elvis was.

Dit wordt ook wel eens een Hitchcock niet gemaakt door Hitchcock genoemd. Maar dan moet het misschien vergeleken worden met The Trouble with Harry of zo, want daar ligt ook de klemtoon op wat cynische humor. Een thriller kan je dit niet echt noemen hoewel de verhaallijn het concept van een thriller volgt. Het is allemaal tongue in cheek gebracht en dat geeft een leuke kijkbeurt. De jaren ‘60 zijn voor mij een interessant filmtijdperk omdat hier de overgang gebeurt (in Hollywood) van een eerder repressief systeem naar meer vrijheid. Deze Charade heeft wel flair en speelt met conventies. Cary Grant komt al een beetje over als een coryfee van vervlogen tijden. Audrey Hepburn verleent de film in haar eentje de genoemde flair. Leuk om een keer gezien te hebben.

Het script zit strak in mekaar met geloofwaardige personages. Er zijn wel enkele momenten waarvan je denkt dat het wat omslachtig is - de bom die in Vernon zijn gezicht ontploft - maar het levert wel spektakel op. En dat hoort ook bij film natuurlijk. De hoofdrollen Walter Mathau en de dreigende John Vernon spelen een spel dat misschien ook wel de Coen Brothers zal geïnspireerd hebben bij hun films.

Dit is gewoon zeer goeie seventies cinema, een neo noir met alles erop en eraan. Een productie van Don Siegel en die weet hoe het moet aangepakt worden. De naam Clint Eastwood valt op een gegeven moment in de film en is een leuke knipoog naar de Dirty Harry samenwerking.

De muziek is van Lalo Schifrin en het is van die typische funky stuff wat toen in was. Dat trekt je dan helemaal mee in die jaren ‘70. Lalo Schifrin was een topcomponist die ook de Dirty Harry films gescoord heeft.

Heerlijke monoloog van Belmondo,
Het lijkt me geen toeval dat Anne Collette bij de intro aan een ijsje likt (als fallisch symbool) wanneer Belmondo haar beticht van overspel.
Gefilmd in Godard zijn befaamde stijl, en met een heerlijke pointe.

Mooie sfeervolle intro. Indrukwekkend hoe Steve Cochran en handlanger Peter Lorre gehuisvest zijn in een weelderige woning waar schaduw en licht dankbaar spelen rond trappartijen en talrijke pronkerige beeldhouwwerkjes. Steve Cochran is voor mij het hoogtepunt van de film met een echte badass uitstraling. En hij gedraagt er zich ook naar. Lorre is goed als het noodzakelijke aanhangsel en zorgt altijd wel voor sfeer met zijn wat geniepige uitstraling. Robert Cummings geeft geen al te wakkere indruk hier, maar zijn personage blijkt later te kampen met psychische problemen, dus dat zit goed. En verder kunnen we genieten van de talenten van de Française Michele Morgan, classy dame.

In het middenstuk wordt het tempo opgedreven tot aan de verrassende twist waarbij de vlucht van Cummings en Morgan naar Havana maar een hersenspinsel van Cummings blijkt te zijn. Als kijker moet je dan effe de knop omdraaien, en er verdwijnt ook wel wat spankracht uit de film op dat moment. De finale met de sensationele dood van Lorre en Cochran voelt ook wat voortijdig aan, zonder dat er nog een real life confrontatie met Cummings aan te pas komt, jammer is dat. En het stoort me dat de setting in het ‘reële’ Havana exact overeenkomt met het ‘droom’Havana, tot aan de identiek geklede meesmuilende koetsier toe. Die onwaarschijnlijkheid doet op zijn beurt afbreuk aan het realiteitsgehalte van de film.

Niettemin vind ik het een sfeervolle, bovenal stijlvol geschoten film noir. Geen topper dus maar fijn om een keer gezien te hebben.