Opinions

Heftig. Van het magistrale openingsshot tot de ijzingwekkende finale is dit een film die inzoomt op het extreme geweld, de cynische waanzin en de stress waaraan een regiment Franse soldaten in en buiten de loopgraven blootgesteld wordt tijdens de slachting, beter bekend als Wereldoorlog I. Als het al de bedoeling was van Les Croix De Bois om afkeer van de oorlog op te wekken bij de kijker, dan is men daar bij mij alvast in geslaagd (voor zover het nog nodig was). Na de film voelde ik een soort tristesse … over de onzin van het geweld. Net als dat andere meesterwerk All Quiet on the Western Front (1930) gaat het om een oorlogsfilm met een niet mis te verstane pacifistische boodschap, en het is dan droevig om te beseffen dat het 8 jaar na deze film alweer van dat was in Europa.

De ijzersterke productiewaarden van Les Croix De Bois staan als een paal boven water, en zullen nooit nog herhaald kunnen worden, zelfs niet in de allerduurste Hollywoodproductie ooit. Om de eenvoudige reden dat bijna alle acteurs en figuranten oudstrijders waren van De Grote Oorlog. Raymond Bernard en zijn productieteam wilden authenticiteit en daar hebben ze dan ook voor gezorgd. Mannen die het aan den lijve hadden meegemaakt zetten schitterende acteerprestaties neer in buitenlocaties die nog in puin lagen ten gevolge van de echte oorlog, en waar men zelfs af en toe de opnames heeft moeten onderbreken omdat er nog obussen opdoken in de opengewoelde aarde.

Les Croix De Bois is een heel straffe film, met een scenario geschreven naar een roman van Roland Dorgelès gebaseerd op diens eigen ervaringen, waarin het leven van de gewone frontsoldaten wordt weergegeven, met momenten van kameraadschap, heimwee, lafheid, moed, en bovenal extreem geweld. Schitterende regie van Bernard alsook prachtige fotografie van Jules Kruger. De sequenties van bruut geweld op het slagveld zullen me bijblijven alsook het lot van soldaat Raymond Cordy, rond wie de film min of meer opgebouwd is. Ik zeg ‘min of meer’ omdat in feite de hoofdrol gegeven wordt aan elke frontsoldaat die afziet in deze oorlog.

Les Croix De Bois is een heel authentieke humane film die de tijd zal blijven trotseren.

Is geïnspireerd op Ossessione / The Postman Always Rings Twice naar de roman van James M. Cain maar wat mij betreft, is deze film next level zowel t.o.v. de films als het boek. Het kernidee wordt op realistische wijze uitvergroot en in diverse laagjes uitgesmeerd, tot aan de nevenpersonages toe lijkt iedereen verstrikt in een web van intriges. Net zoals in film noir worden de hoofdpersonages achtervolgd door hun verleden, zowel figuurlijk - de angsten die ze uitstaan - als fysiek omdat ze geschaduwd worden. Obsessie en paranoia zijn de drijfveren van alle personages, en net zoals in de betere film noir is het moeilijk om een scheidslijn te trekken tussen goed en kwaad. Oppervlakkig gezien zitten Massimo Girotti (die ook al de hoofdrol speelt in Ossessione) en Lucia Bosé in het foute kamp, al kunnen ze uiteindelijk hoogstens beticht worden van nalatigheid en niet van actieve moord. De opdrachtgever van het onderzoek Ferdinando Sarmi en het detectivebureau anderzijds lijken zich te bevinden in het kamp van de goeden maar worden in feite enkel gedreven door respectievelijk paranoïde jaloezie en winstbejag.
Van begin tot eind zat ik in het broeierig verhaal, met een strak tempo dat geen moment verslapt en prima geregisseerd is. Niet als kritiek bedoeld maar deze film had ik anders graag wel eens in de versie van een Fritz Lang willen zien, met lange schaduwen en lage camerastandpunten.
Uiteindelijk is deze film voor mij een voltreffer dankzij het schitterend uitgeschreven scenario, de uitstekende acteerprestaties en voorbeeldige regie. En dan nog de soundtrack waarbij kamermuziek afgewisseld wordt met een dissonante tonen uitbrakende piano en saxofoon - mjammie.

Eén van die noirs waarin de dialoog voorgaat op de actie. Op één of andere manier trekt dit soort films me wel en hier is dat niet anders. Anderhalf uur lang geklets met hier en daar de obligate flash back - met nog meer geklets - en ik zat op het puntje van mijn stoel. Knap van Dmytryk & co hoe ze de sfeer erin houden. Een visueel hoogtepuntje is de ontmoeting tussen George Cooper en Jacqueline White onder het pulserende licht van de cinema. Hun twijfels en onzekerheden over hun relatie krijgen aldus een visuele uitwerking. Het soort scene dat je wel meer ziet in noir.
Ook de muziek van huismeester Roy Webb mag er weer zijn. Behalve de semi-klassieke stukjes brengt hij ook sfeervolle stukjes jazz aan. En last but not least hebben we hier te maken met een stel topacteurs. Robert Ryan is heerlijk onuitstaanbaar, Robert Mitchum is heerlijk flegmatisch en ook de inbreng van Gloria Grahame is top. En dan is er nog het alweer heerlijke tussendoortje van Paul Kelly, in het soort rol dat een David Lynch ook wel zal appreciëren.
Het scenario lijkt in eerste instantie standaard misdaad/noir al neemt het naar het einde toe een moraliserende wending. Zonder dat het vervelend wordt.

Zeer geslaagde film.

William Powell lijdt aan amnesia en komt terecht in een crimineel web dat zich rondom hem sluit. Het eerste half uur speelt zich af in de rechtszaal waar ook alle personages aan bod komen die in de rest van de film hun rol zullen spelen. Hedy Lamarr is prachtig als zichzelf, en als vrouw van Powell, de typische Hollywoodechtgenote van de hoge klasse. Clair Trevor en Basil Rathbone doen het goed als koppel chanteurs.

Crossroads is een film waarin heel wat gepalaverd wordt, en de kijker op het verkeerde been wordt gezet. De clou van de film klopt op papier, maar komt me toch ongeloofwaardig over, typisch een té bedachte plot. Wel een degelijk (onopvallend) geregisseerde film van Jack Conway, met enkele mooi in het duister gefotografeerde scènes naar het einde toe.

Een beetje gek dat deze Hollywoodfilm zich afspeelt in Parijs met vet Amerikaans sprekende karakters, voelt onnatuurlijk aan. Het gaat dan ook om een remake van de Franse film Carrefour (1938) .
De laatste 5 minuten wordt het verhaal heel snel afgehaspeld want de filmrol was blijkbaar bijna op. Waarbij de confrontatie op het politiebureau veel weg heeft van een farce, het soort einde dat we wel meer zien bij films uit die tijd.

Routineus maar toch voldoende entertainend werkje.

Onderwerp van de film is de strijd van James Murray als John Simms om iets te bereiken in het leven. Niet zomaar iets, maar ‘big things’, een verwachting die al geschapen wordt van bij zijn geboorte (niet toevallig op de nationale feestdag van de USA), want de kijker is ook getuige van de eerste levensjaren, wat bijdraagt aan het inzicht in de psychologie van de jongeman. Het contrast tussen hoge verwachtingen en het niet inlossen ervan is een constante in deze film. Daar wordt ook symbolisch op ingespeeld door de talrijke wasscenes in de eerste helft van de film: telkens doft James Murray zich voor een spiegel helemaal op voor wat een belangrijk moment lijkt te worden, om dan weer met de voetjes op de grond terecht te komen. De vrouw in zijn leven wordt gespeeld door Eleanor Boardman, op dat moment getrouwd met King Vidor. Het merendeel van de film zoomt in op de ontwikkeling van hun relatie en de crises die ze doormaken. Daarbij gaat het toch wel over een relatie tussen doodgewone mensen, al is het personage van James Murray een beetje complex.

The Crowd als titel van de film lijkt meervoudige betekenissen te hebben. Enerzijds wordt het leven van James Murray afgezet tegen het leven van de alledaagse menigte die het publiek leven en de economie draaiende houdt. En waar James Murray zich ver verheven boven voelt met zijn grootse verwachtingen en eigenwaan. Anderzijds ziet de kijker in de naakte feiten de strijd van een man die niet bepaald opzienbarend is en eigenlijk gewoon onderdeel is van die ‘verachte’ menigte. Dat wordt verschillende malen duidelijk gemaakt wanneer Murray zich tussen sollicitanten voor een job moet wurmen, op kantoor, en ook in het eindshot wanneer we Murray en zijn gezin hun ding zien doen in tussen andere toeschouwers in een bioscoopzaal die niet wezenlijk verschillen in hun gedragingen. Belangrijk voor het inzicht van de kijker is hier ook de evolutie in de appreciatie waarop er naar de job van de jongleur wordt gekeken door Murray.

De cinematografie en regie van respectievelijk Henry Sharp en King Vidor zijn me erg bevallen, met de mooie zichten op het New York van bijna honderd jaar geleden en ook de Niagara watervallen. Eveneens genoten van de prachtige nieuwe muziekscore van Carl Davis.

Nogal onevenwichtige politiefilm die zich afspeelt in de hardcore SM gay scene van New York 1980. Interessant omwille van het beeld dat men schetst van deze scene, en die naar verluidt overeenstemt met wat er toen gaande was. Met de weergave van een rauwe authentieke sfeer in dat segment van de homoscene lijkt het mij dik in orde. Dat is jammer genoeg minder het geval met het verhaal - rond een seriemoordenaar dan nog wel - waarbij William Friedkin er niet echt in slaagt om iets van spanningsboog te creëren. Dat heeft behalve de rommelige verhaallijn - er is naar het schijnt ook veel materiaal gesneuveld bij de editing - volgens mij ook te maken met het gefreewheel van Jack Nitzschze op de soundtrack die niet het potentieel heeft om er iets spannend van te maken. De sfeer is een beetje wacko, of is dat de bedoeling?

Een beetje diepgaande psychologie hoef je verder ook niet te zoeken in deze film, al sluit dat anderzijds wel aan bij de oppervlakkigheid die de scene hier uitstraalt. Mijn respect voor de undercover acteerprestatie van Al Pacino en de gay people. Het ziet er gemeen en sleazy uit.

Ondanks enkele tekortkomingen gaat het om een unieke en toch wel gewaagde film binnen de mainstream. Dat dit gemaakt kon worden door een A-ploeg in Hollywood lijkt me vandaag niet meer mogelijk.

Hiervan heb ik onlangs de soundtrack op vinyl in huis gehaald; een persing op 1000 ex. in black&brown. Deze is van Charles Bernstein - vooral gekend voor zijn onvergetelijke muziek voor de originele Nightmare on Elm Street. Dus werd het hoog tijd dat ik deze Cujo zou bekijken, uit de tijd dat ik zelf nog een kind was, 1983. Ik had er een goed oog op en de verwachtingen werden helemaal ingelost. Echt een goeie flick met spanning, een verhaaltje dat niet te veel in de weg zit, Jaws aan land als het ware (er zit trouwens een directe verwijzing naar Jaws in één van de scenes alsook in een bepaald motief van de soundtrack). Het is zoals horrorfilms gemaakt werden in de eighties: men neemt zijn tijd voor de opbouw. Vandaag zou dat misschien een bron van ergernis kunnen zijn voor sommigen - oei de bodycount ligt niet hoog genoeg - maar voor mij werkt dit wel mits vakkundig aangepakt zoals in deze film.

Nu ik eraan denk heb ik ook wel het boek van Stephen King gelezen en dat vond ik ook heel goed. Het is te lang geleden om de vergelijking te maken en misschien is dat maar goed ook waardoor ik de film als stand alone kan beoordelen.

De eerste Britse horrorfilm in kleur en doorstart voor Hammer. Zowel voor Peter Cushing als Christopher Lee betekende het de basis voor een succesvolle filmcarrière na enkele jaren geploeter. Het resultaat mag er nog steeds zijn. Mooie settings, de make up van Lee als the creature, de leuke acteerprestaties, de muziek van James Bernard. Het was ook de eerste Frankenstein waar geen dorpelingen aan te pas kwamen - wegens geldgebrek. Ook waren er restricties vanwege de originele Universal Frankenstein. Omwille van copyright mocht de creature onder geen beding op het Karloff monster lijken. Er was zelfs geen sprake van een monster in de film, maar van een creature.

Classic alert!

Een prachtig pareltje uit de RKO-stal! Een fantasie met onderliggende thema's coming to age, en ouderschap. Als opvolger van Cat People had ik een heel ander soort - horror - film verwacht maar dit is zeker een aangename verrassing. Mooie sfeerschepping, schitterende acteerprestatie van Ann Carter als de jonge Amy en een bevallige Simone Simon die de gelegenheid krijgt een Frans chanson te brengen. En het eindigt ook nog als een Caprafilm in volle Kerstsfeer. Love it!

Deze Canadese slasher kende een conflictueuze productie waarbij regisseur Richard Ciupka en producer Peter R. Simpson elk een andere visie hadden: arthouse vs. commerciële slasher. Uiteindelijk is Ciupka vertrokken en werd de visie van Simpson gevolgd nadat de helft van de film al geschoten was. Ondanks die troubles toch een leuk resultaat op het scherm. De overgangen met de gordijnen geven de film sowieso een artificiële vibe die aansluit bij het narratief over de casting van actrices. De personages zijn interessant genoeg om dat verhaal op rails te houden. Het is een slasher en dus wordt er wel wat afgemoord. Heel wat gebeurd off screen waarbij de suggestie dus belangrijker is dan de special effects. Voor mij is dat ok omdat ik meer belang hecht aan spanningsopbouw en die is hier geslaagd. Voor mij staat deze film zeker boven het niveau van de middelmaat dankzij de prachtige chase sequence in de finale die Bava trekjes heeft. De muziek is van Paul Zaza - usual suspect van horror soundtracks.

Eighties slasher met degelijke camp/cult kwaliteit. Brad Pitt als wereldster in wording … moet natuurlijk érgens beginnen. Ik ben niet in het bijzonder fan van hem maar hij speelt hier nu wel prima de irritante en sportieve all American college boy. Leuke driehoeksverhouding met de creepy Donovan Leitch en sexy Jill Schoelen (ze klinkt erg hees ook in deze film).

Het scenario moet natuurlijk met een stevige korrel zout genomen worden. De achtervolgingen in het schoolgebouw (waarbij de branddeuren onreglementair aan het slot hangen - gebeurt in wel meer films), de gekke conciërge, een volledig fout lerarenkorps … En dan is er nog de heerlijke running gag met de pa van Jill Schoelen … black comedy op zijn best. De opzichtige gore mag er verder best zijn, de moorden zijn creatief. En er is een geweldige soundtrack van Andy Prieboy die helemaal bijdraagt aan de eighties/new wave sfeer. Hier heb ik me prima mee vermaakt.