Opinions

Boeiende docu/experimentele film. Ik heb hem bekeken zonder soundtrack waardoor het wel heel pure cinema wordt.

Op verschillende vlakken was ik geboeid:

- Het dagelijkse leven in de USSR in 1928-’29 als tijdscapsule;

- De reeks filmtechnieken die Vertov aanwendt en die hij zelf ontwikkeld had;.

- Reflectie over film en het maken ervan. De man met de camera blijkt een quasi dwangmatige waaghals.

Ik heb dan toch vooral het gevoel dat beweging een heel belangrijk element is in deze film. Met veelal cirkelvormige objecten die hun toertjes draaien. De USSR die op volle toeren draait, zoiets. Mooie dynamische film. Deze film werd geschoten vooraleer Stalin het startschot gaf van het opgelegde sociaal realisme. Nadien zou het allemaal nog heel wat moeilijker worden voor de artistieke vrijheid.

De setting in Venetië valt moeilijk te overtreffen en leent zich uitstekend voor een whodunit. Verder is er de uitstekende regie en fotografie. George Lazenby is prima in de hoofdrol en de overige cast doet het ook niet verkeerd met Anita Strindberg voorop. Het warrige verhaal wordt op gezette tijden gemarkeerd door creepy pov’s van de seriemoordenaar. Creepy ook omwille van de score van Ennio Morricone. Zelden klonken kinderstemmetjes in de mix zo creepy. De film kent een bevredigende en spannende climax. Opdracht volbracht.

In feite vormen deze twee een beetje de gewelddadige versie van Laurel & Hardy. Ze delen een gelijkaardige relatie, alleen kloppen ze het er nog wat harder in. Verder een verhaaltje in goede Spencer & Hill traditie waaraan lekkere knokpartijen opgehangen worden. Lachwekkend op elk vlak en dus wel nog steeds amusant. Maar … dit soort films mag toch echt niet langer dan 90 m. duren, en hier gaan ze er spijtig genoeg over waardoor het me begon te vervelen.

Prachtige productie met veel oog voor detail, al wordt er in deze farce af en toe wel een loopje genomen met wat historisch correct is. Maar goed, in de eerste plaats is het een musical/comedy, met goeie nummers en prima uitgewerkte choreografieën, niet van het niveau van klassiek Hollywood, maar toch entertainend. Zangprestaties zijn ok, danspasjes van leading ladies Jones en Zellweger eveneens. De tapdance van Richard Gere ziet er dan weer redelijk fake uit. Even gecheckt en het is wel degelijk zijn eigen tapdance, maar het valt toch helemaal niet te vergelijken met de flair van de pro’s in de fifties. En dat heb je eigenlijk dikwijls met latere musicals: dat ‘willen maar niet echt kunnen’ gehalte wanneer het erop aankomt om het publiek te imponeren. Dat wordt hier dan uiteraard gemaskeerd met een flashy montage.

Qua verhaal kon het geheel mij sowieso weinig bekoren. De algehele cynische ondertoon hing me na een tijdje de keel uit, met uitsluitend antipathieke, vervelende, oppervlakkige personages. Uiteindelijk is de film gebaseerd op een theatermusical uit de seventies en dat verklaart misschien ook de pseudo-feministische insteek … ach ja die pertinent aanwezige anti-man attitude zullen we dan maar onder de noemer van zwarte humor plaatsen, al komen de vrouwen er ook bepaald ééndimensionaal uit.

Conclusie. Chicago wekt bij mij een mix van bewondering, relativering en oprechte afkeer op.

La Chienne was de eerste soundfilm van Jean Renoir en wat een binnenkomer. Visueel vormt dit een overgang tussen de Duitse expressionisten en de Amerikaanse film noir. Niet in het minst omdat de cameraman van dienst Theodor Sparkuhl is, die in de jaren '20 in de Duitse filmindustrie het vak heeft geleerd. Na zijn Franse periode zou hij ook in Hollywood meewerken aan interessante film noirs (Glass Key, Among The Living, Street of Chance).

In de nachtelijke buitenscenes wordt er zo mooi gespeeld met low key belichting. En verder vond ik de mobiele camera bij het filmen van het walsje wel inventief voor die dagen. 

De acteurs zette prima hun rol neer. Michel Simon is sterk als het verliefde schlemiel die verstrikt raakt in de netten van femme fatale Janie Marèse en diens pooier Georges Flamant.

Prima script dat nadien nog eens overgedaan zou worden door Fritz Lang als Scarlet Street (1945) minus het door de Hays code gecensureerde einde. Al vind ik dat voor de Scarlet Street versie niet erg omdat deze film eigen sterke eindscenes heeft. 

Een soundtrack is niet voorzien in La Chienne (eigen aan vroege talkies) waardoor het voor de moderne kijker wel een beetje droog kan overkomen. 

Fijn om deze gezien te hebben.

Godard houdt in deze film de vinger aan de pols met zijn afbeelding van een groepje samenzwerende marxistisch-leninistische studenten, die hun ding nota bene doen in het huis van hun afwezige bourgeois ouders. Niet te vergeten dat deze film gemaakt werd een half jaar voor mei ‘68 en in feite vooruitblikt. Om de film goed te vatten, helpt het wel om wat op de hoogte te zijn van de toenmalige actualiteit, alsook helpt het om enige interesse te hebben in de communistische ideologie(ën) aangezien er wel wat gepalaverd wordt over Mao zus en Stalin zo. Aanknopingspunt en inspiratie voor Godard is dan ook de Culturele Revolutie van roerganger Mao in 1966, wat een schokgolf veroorzaakte onder communistische pilarenbijters. Gaat het dan uiteindelijk enkel om een gedateerde (politieke) film? Voor mij toch niet helemaal. Het gebruik van geweld om de revolutie te bespoedigen - terreur dus - is een centraal thema in de film, en daaromtrent worden enkele beklijvende gesprekken gevoerd in deze bijna als documentaire opgevatte film. Communistische terreurcellen zouden pas vanaf de jaren zeventig ‘brandend’ actueel worden, dus ook hier is Godard toch wel zijn tijd vooruit. En ook anno nu hebben we op onze wereldbol nog steeds te maken met terreur van mensen die denken dat ze daarmee één of andere goede zaak dienen. Het is niet moeilijk om het rode boekje uit de film te vervangen door een ander boekje. Zoals het een Godard film betaamt, gaat het om een mooi geschoten film, met experimentele toestanden - maar ook niet overdreven - en wordt er weer duchtig geflecteerd over kunst en realiteit. Een film met heel veel dialoog en weinig actie, maar de weinige actie levert wel toestanden op waarin de revolutionaire studenten in hun blootje worden gezet. Voor mij is deze film zeker geen pro-communistisch pamflet, wel integendeel.

Dit is een klassieke eighties slasher met een fascinatie voor technologie en AI. Films met dergelijke onderwerpen blijven natuurlijk actueel. Ook hier een strijd tussen de mens en de AI die zich tegen zijn uitvinder keert. Prima setting in de shopping mall die aansluit bij een tijdsgeest waarin de consumptiedrang alleen maar toeneemt. Het is een erg korte film waarin de nadruk op de actie ligt en dat is ook niet verkeerd. Echt spannend is het niet, maar wel erg entertainend (bvb. het ontploffende hoofd is een mooi effect). De soundtrack van Chuck Cirino is super. Klinkt als new wave en heeft enkele jaren geleden voor het eerst een release op vinyl gekregen. Dat wijst ook op het cultgehalte van deze film die afgelopen 30 jaar gestaag zijn publiek heeft uitgebouwd.

Afgaande op de titel en de casting van Gene Kelly zou je denken dat het gaat om een jolige kerstfilm maar niets is minder waar. De film houdt ergens het midden tussen melodrama en noir. Bakken regen, schaduwrijke fotografie en een verhaal grotendeels verteld in flashbacks ondersteunen het noirgegeven. Toch komt de spankracht van de film pas op het einde en durf je je tijdens de film wel afvragen wat nu eigenlijk het hangijzer is in deze film. Op de acteerprestaties heb ik op zich niets aan te merken. Interessant om Kelly eens aan het werk te zien in een drama.

Deze film is een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle oldies met een zwart randje.

Vreemde toestanden wanneer de jury in eigen naam de winnaar van een contest contacteert zonder de bedrijfsleider/geldschieter daarin te kennen. Want dat is het uitgangspunt van deze film. Verder best wel vermakelijk zonder echte uitschieters. Een typisch Amerikaans verhaal dat geënt is op het overtreffend slagen in het leven met bijhorend salaris, uitzet en het juiste meisje.

Ontzettend rauwe film die zich afspeelt aan het begin van de 20e eeuw in de moerassige omstreken van Rome. Boeren werken keihard op het land voor een magere opbrengst en met gevaar voor eigen leven door om de hoek loerende malaria. Het eerste deel van de film volgt het leven van een boerenfamilie die migreert naar deze streek en terechtkomt in het huis van een weduwnaar en zijn oudere tienerzoon (al bestond het begrip tiener niet in die tijd - gewerkt moest er worden). Kantelpunt in dit waargebeurde verhaal is de dood van de vader. Van dan af wordt de focus gelegd op de toenemende seksuele spanning tussen dochter Maria en de zoon, of beter gezegd de toenemende seksuele frustratie bij de zoon.

Een prima geregisseerde en prachtig gefotografeerde film die een oerkatholieke stempel draagt, wat niet abnormaal is voor die tijd. Er wordt redelijk wat gebeden en ruim plaats gemaakt voor katholieke iconografie. De lijdende Christus is een belangrijk symbool voor de weg die dochter Maria aflegt. In één bepaalde scene wordt Maria afgebeeld naast een kindje in de kribbe, waarbij duidelijk is welke parallel wordt getrokken. Wanneer Maria achtervolgd wordt door Alessandro, op één van zijn escapades, wordt hij op een keer voorafgegaan door een bok (satan). Een belangrijk element is ook de symboliek rond de zee, die gelijkgesteld wordt aan de hemel/verblijfplaats van God, wat verschillende keren terugkeert.
De climax van de film is ontzettend hard en rauw - zeker voor die tijd. En net wanneer je je afvraagt waarom Alessandro zo tekeer gegaan is, komt de vader het motief vertellen tegen de gearriveerde politie. Clever scenario. Het laatste kwartier gaan alle remmen los wat betreft de hagiografie van Maria (die trouwens in 1948 heilig verklaard werd door de Katholieke Kerk).

Van de neo-realistische films die ik tot nog toe gezien heb, is dit ongetwijfeld de meest katholieke. Passief martelaarschap staat voorop en wordt naar het einde toe verheerlijkt, waarbij je als kijker toch denkt dat Maria beter wel iemand in vertrouwen had genomen om de situatie te keren. Misschien reden dat deze film in de huidige geëvolueerde samenleving minder in de belangstelling staat dan de progressievere broertjes.

Misdaaddrama dat niet uitblinkt in geloofwaardigheid. En dat heeft niet enkel met de ouderdom van de film te maken, want ook bij release van de film waren er toch wel kritische geluiden over de plot in het algemeen en enkele plotwendingen in het bijzonder. Niettemin voldoende entertainend, en in combinatie met de korte speelduur valt het ook mee om deze uit te kijken. De plot mag dan wel bedacht zijn om enkel te laten kloppen op papier, maar Michael O’Shea is erg sterk in de hoofdrol van de onschuldige terdoodveroordeelde. De andere hoofdrol is voor Lloyd Nolan, ditmaal geen private eye zoals ik hem ken uit de Michael Shayne films, maar een goedhartige postbode met een abonnement op een detective tijdschrift. In tegenstelling tot de Michael Shayne films waar leuke humor aanwezig is, valt in Circumstantial Evidence enkel een flauwe running gag - Nolan die vergeet z’n schoenen aan te trekken - te bespeuren. Daarvoor moet je de film dus ook al niet bekijken. De derde hoofdrol is weggelegd voor kinderacteur Billy Cummings, als zoon van O’ Shea, en hij doet het lang niet slecht.
De regie van John Larkin is ok, met enkele scenes die kunnen genieten van noirish belichting.

Conclusie. Binnen de circumstantial evidence wijst alles erop dat dit geen hoogvlieger is, en een krappe voldoende volstaat wel.

Ooit wel de remake gezien met de toen ook in Vlaanderen razend populaire Danny de Munk. Was dus wel benieuwd naar het origineel. En hij stelt zeker niet teleur. Het verhaal wordt hoofdzakelijk verteld vanuit het standpunt van Kees Brusse als Meester Buijs. Wordt deze regel in het boek (in elk geval in het eerste boek uit de trilogie dat ik gelezen heb) steeds aangehouden, dan geldt dat niet voor de film waarin ook scènes plaatsvinden waarin Meester Buijs niet aanwezig is, een begrijpelijke keuze om de film boeiend te houden. Hoewel het allemaal draait om Dick van der Velde als Ciske de Rat, staat dus eigenlijk Kees Brusse hier redelijk centraal. En gelukkig speelt hij zijn rol prima. Dick van der Velde heeft van zijn kant de geschikte uitstraling om het getraumatiseerde jochie te spelen, zij het dat ik hem bij momenten moeilijk verstaanbaar vind qua articulatie. Ook de andere acteurs zij op niveau, al fluctueert de kwaliteit wel lichtjes. Jenny van Maerlant als krengmoeder van Ciske - en met indrukwekkend afschuwelijke nerts - vind ik bij momenten vrij gekunsteld overkomen, al heeft dat misschien ook met de stijl van die tijd te maken.

Een grote weldaad voor deze film is de regie van Wolfgang Staudte. Als Duits regisseur en acteur startte hij zijn carrière gelijktijdig met de opkomst van A. Hitler - woelige tijden dus. Na de oorlog schreef hij evenwel op positieve manier geschiedenis als regisseur van de eerste naoorlogse Duitse productie Die Mörder Sind unter Uns (1946), een anti-nazi Trümmerfilm met lange expressionistische schaduwen. Daardoor had ik wel wat extra verwachtingen bij deze Ciske de Rat, en die zijn goed ingevuld. Vlekkeloze regie in een prima tempo met enkele bijzondere sequenties - de achtervolging in de schoolgangen bvb. - en zowaar het regelmatig opduiken van expressionistisch aandoende schaduwen, waarmee Wolfgang Staudte zich een goede leerling van Fritz Lang en co toont. Voeg daar nog de voice-over van Kees Brusse aan toe, en je hebt enkele stijlelementen die toen ook erg populair waren in de film noir (die sowieso schatplichtig is aan de Duitse expressionisten).

Het verhaal van de Ciske de Rat is welbekend en het spreekt voor de auteur en de makers van de film dat men voldoende humor in de schaal heeft geworpen - zonder dat het storend wordt - om de dramatische gebeurtenissen wat te verzachten. Hoe het met de humor zat in de remake ben ik intussen een beetje vergeten, heb het gevoel dat het daar vooral om het drama ging, wat bevestigd lijkt door sommige berichten hier op het forum.

Wat mij betreft is deze allereerste verfilming ook vandaag nog het bekijken waard, met leuke Amsterdamse buitenlocaties en een scenario dat trouw blijft aan de geest van de originele boeken naast een voortreffelijke regie.

Deze 'Beste Film Aller Tijden' had ik al een keertje gezien enkele jaren geleden en ik vond het welles tijd voor een herziening. Toch wel verbazingwekkend dat dit de debuutfilm was van Orson Welles als je ziet welke filmtechnieken allemaal gebruikt werden, en op een manier die de verhaallijn perfect ondersteunt. Dat op zich is een ware tour de force van Orson Welles die bij wijze van voorbereiding op zijn regiedebuut een aantal films van achter naar voor had bekeken (waaronder Duitse expressionisten en een veertigtal keer Stagecoach). Maar het is toch wel belangrijk om niet te vergeten dat Welles cinematograaf Gregg Toland aan boord had, op dat moment als nr. 1 beschouwd in Hollywood. Die man zag zijn kans schoon om allerlei technieken te gaan toepassen bij een onervaren regisseur die minder ingang vonden bij het conventionele Hollywoodproduct van die tijd. In dat opzicht is Citizen Kane misschien evenzeer de film van Gregg Toland.

De verhaallijn, opgehangen aan een MacGuffin, kan me echter niet zo bekoren. Het leven van Citizen Kane raast via flashbackstructuur - niets op tegen - langs op 2 uur tijd, en nog heb je het gevoel dat je slechts wat fragmenten uit zijn leven hebt bekeken. Een euvel dat je ook wel eens terugziet bij biografische films en in deze wil ik Tarantino prafraseren die een keer gezegd heeft in een interview dat biografische films niet de meest interessante films zijn. Misschien was de verhaallijn ook niet dermate interessant omdat het - welbekend - gebaseerd zou zijn op het ware leven van mediatycoon William Randolph Hearst.

Uitstekende acteerprestates van Orson Welles en het clubje dat hij had samengebracht, waaronder een heel aantal debutanten. De bekendste is wel Joseph Cotton die goed zijn streng trekt, alleen in zijn oudere versie vond ik hem minder overtuigend. Misschien hadden ze toen nog geen bewegingscoaches om hem erop te wijzen hoe oudere mensen zich bewegen.

Schitterende vondst om reporter William Alland nooit in close-up te nemen, maar steeds in de schaduw of op afstand, wat de afstandelijkheid van de reporter symboliseert.

Verder werken nog een aantal mensen mee die ware legendes zouden worden in de filmindustrie zoals Robert Wise (editing) en het was ook het debuut van componist Bernard Herrmann. Hoewel ik fan ben van Herrmann is Citizen Kane niet mijn favoriete score. Ik vind het een wat te pompeus geval, zoals veel scores van die tijd, al past het op zich wel bij het verhaal van de narcistische Kane.

Is dit nu werkelijk de beste film aller tijden? In mijn ogen zeker niet, vind het niet eens de beste die ik van Welles al gezien heb. Daarvoor vind ik het verhaal - een exploratie van narcisme - niet boeiend genoeg, ondanks dat het heel knap gefilmd is. Maar laten we wel wezen, Orson Welles heeft de cinema niet uitgevonden, hij heeft vooral knap geleend van Amerikaanse en vooral ook Duitse cineasten die hem voorgegaan zijn, met hulp van een ambitieuze cinematograaf. En ik vind het dan ook niet verwonderlijk dat men in het angelsaksische deel van de wereld graag deze Amerikaanse film als beste ooit heeft willen zien, in het kader van het bestendigen van de eigen culturele hegemonie.

Neo-realistische film die inzoomt op een stukje recente hedendaagse Italiaanse geschiedenis. In 1947, in de nasleep van Wereldoorlog II en de installatie van communistische regimes in Oost-Europa, wordt de Italiaanse stad Pola als voormalige enclave afgestaan aan het toenmalige Joegoslavië (in huidig Kroatië) waar de communist Tito met ijzeren hand zal regeren. Deze achtergrondinformatie is nodig om deze film te begrijpen en wordt uiterst kort uitgediept. In die tijd was het natuurlijk actueel maar vandaag zijn nog maar weinig mensen op de hoogte van deze gebeurtenis. De meeste van de ca. 40.000 Italiaans etnische inwoners van Pola wensten in die tijd geen burgers van het (goddeloze) communistische regime te worden, en er komt een ware volksverhuis op gang.

De film schetst de lotgevallen van hoofdrol Luigi Tosi, vrouw Barbara Costanova en hun kindje, naast het verhaal van vriend Gianni Rizzo ten tijde van de volksverhuis. Blijven of niet blijven (en bezittingen achterlaten)? That’s the question.
La Citta Dolente is een prima vertelling, gekruid met spanning, drama en verleiding. Volgens de intro is het scenario gebaseerd op waargebeurde feiten, en die insteek wordt nog verder versterkt met een voice-over die een seml-documentair karakter onderlijnt. Met de komst van de Slavische communisten verandert heel de sfeer in de stad. De politiestaat sluipt binnen, met zijn stasi-praktijken, kliksystemen etc. Waarin burgers gedwongen worden om mee te draaien of ten onder te gaan. Ook de hoofdpersonages van het verhaal komen voor keuzes te staan. Aan communistische kant is er de schitterende bijdrage van de geüniformeerde (Amerikaanse actrice) Constance Dowling, zwevend tussen autoriteit en verleiding.
Het (anti-religieuze) communisme wordt in deze film - niet onterecht - voorgesteld als de tegenpool van het katholicisme waarnaar de film enkele malen in positieve zin verwijst. Zo is het toch wel een priester die vluchteling Costanova vooruit helpt, en is er in het gevangenenkamp van Pola een monnik die Rizzo in zijn laatste uren bijstaat, nadat hij ter dood veroordeeld is. Verder bevat de film enkele interessante dialogen waarin de tegenstellingen tussen ideaal en realiteit van het communisme worden geanalyseerd door de betrokkenen.

Deze neo-realistische film kent alweer een gitzwart einde wat betreft het lot van Tosi, al is er wel nog hoop voor zijn gevluchte vrouw en kind. Prima regie van Mario Bonnard, met eveneens mooie fotografie van Tonino Delli Colli (die nadien nog met een resem top Italiaanse en internationale regisseurs zal samenwerken) en een muziekscore van de broer van Bonnard. Er wordt geschoten op locatie en er is historische footage in verwerkt. Deze film is absoluut een aanrader voor wie houdt van neo-realistische of politieke films mét een dosis actie.

Pakkend drama over enkele jongelui uit de arbeidersklasse die zich willen opwerken in het New York van de jaren '30-'40. Een film die beide kanten toont van the American dream, op ironiserende wijze gepresenteerd door side kick Frank Craven als tramp.

James Cagney levert in mijn ogen een topprestatie met de wijze waarop hij een multidimensioneel karakter neerzet. De overige acteurs - met Ann Sheridan en Anthony Quinn voorop - leveren zeker solide prestaties. Ook fijn om Elia Kazan aan het werk te zien.

Zoals de titel van de film al laat vermoeden speelt de stad - in dit geval New York - een belangrijke rol als achtergrond/personage van het verhaal, en is tevens begin-en eindpunt van de film. Ik kan me zo voorstellen dat een Martin Scorsese met dit soort films opgegroeid is en er inspiratie uit geput heeft.

Regie en cinematografie zijn in goede handen bij respectievelijk Anatole Litvak en James Wong Howe: prima in beeld gebracht.

Ook te vermelden waard is de prachtige titelsong van Max Steiner.

Charles Chaplin in de vertrouwde rol van tramp met peperkoeken hart. De film start met een sterke komische scène - de onthulling van het standbeeld - om zich vervolgens aan prima tempo te ontplooien. De gags en sentimentele momenten - de twee kanten van Chaplin - volgen mekaar snel op. Toch wel knap hoe die man alles zelf aan mekaar schreef, acteerde, produceerde en ook nog eens de muziek er bovenop componeerde.

Niettemin was ik van de film an sich nu ook weer niet ondersteboven, in vergelijking met de rest van zijn langspeelfilms die ik reeds gezien heb. Voor mij was het tot vlak voor het einde een best vermakelijke film maar ook niet meer dan dat. Eén van de topscenes vond ik dan nog de bokswedstrijd choreografie op de Vivaldi-achtige muziek.

Maar dan kwam de finale - de ontmoeting met het ziende meisje - langs … en Chaplin nailed it again! Die laatste drie minuten en de communicatie die tussen beiden plaatsvond, raakte iets bij mij, het leek wel poëzie zonder woorden. Misschien zit in dat soort scènes dan toch het ware genie van Chaplin. Hij slaagt er in vele van zijn films telkens weer in om een positieve visie op het menszijn in te communiceren naar het publiek.

City Streets wordt beschouwd als vroege noir en terecht. Deze film lijkt een rechtstreekse nakomeling van de Duitse expressionisten én is dan ook nog eens gebaseerd op een verhaal van de legendarische hard boiled schrijver Dashiell Hammett. Lange schaduwen en lage camerahoeken maken de dienst uit. Bijvoorbeeld lijkt het gevangenisraam - omwille van de camerahoek - weggeplukt uit het decor van Das Cabinet des Dr. Caligari. Ook symboliek komt langs. Sylvia Sidney geeft one eye - symbool van het kwade - in twee opeenvolgende van mekaar losstaande scenes.

Hoofdrolspelers Gary Cooper en Sylvia Sidney doen wat van hen verwacht wordt in deze film. Meest interessante rol vond ik toch deze van Guy Kibbee als dubbelhartige oom van Sidney.

Zoals je van een inbreng van Hammett kan verwachten, zit het goed met het script. Regisseur Rouben Mamoulian en zijn cameraman Lee Games brengen het verhaal in perfect tempo, en zoals reeds gezegd, in prima stijl.

Echt spannend vind ik deze film echter niet. Daarvoor ontbrak het voor mij misschien toch aan een tikje engagement en overtuigingskracht bij Gary Cooper als leading man. En misschien heeft het ontbreken van een ondersteunende soundtrack hier ook iets mee te maken (het gaat om een vroege talkie). Gelukkig hebben we wel de prachtige filmstijl om van te genieten.

Eén van de vele popcorn movies die Elvis op zijn naam heeft. Voor velen een zoveelste low point in zijn carrière. Voor mij een guilty pleasure waar ik me in feite niet eens schuldig over voel. Het heeft een standaard plot die op een leuke manier ingevuld wordt met acteurs die weten wat je moet brengen voor dit soort rollen (Elvis inclusief). Het is puur escapisme verder. Een vehikel uit de swinging sixties waar nog plaats was voor onschuldig vermaak (of misschien romantiseer ik nu wel wat), kleurrijk, zorgeloos. En met liedjes die niet slecht zijn en sommige zijn gewoon goed. De love interest wordt ingevuld door Shelley Fabares, de enige actrice/acteur die in drie Elvis movies heeft gespeeld. Geslaagde komedie.

Van Gaspar Noë heb ik destijds Irréversible in de cinema bekeken en nadien nooit meer iets gezien van hem. Dat was een schokkende film en misschien had ik er nadien even genoeg van. Nu dan toch een vervolg met Climax die ik ergens op een lijstje tegenkwam. In die zin heeft het me niet verbaasd wat ik voorgeschoteld kreeg. Een langgerekte LSD trip met occasioneel geweld dus. Noë trekt alle registers open die nuttig zijn voor hem: van de statische docu stijl over dynamische camera bij de dansscene tot het zootje ongeregeld wanneer iedereen van de kaart is. Vormelijk misschien het soort film dat men graag zal analyseren op een filmschool.

Inhoudelijk gaat het om een observatie van wat er gebeurt als de sociale conventies onder invloed van verdovende middelen wegvallen. Bruut geweld, ongebreidelde vervulling van seksuele verlangens, angst, … Met wat goeie wil kan je er een metafoor in zien van een naakte samenleving. Voor de plot moet je het alvast niet bekijken. Toch weer een bijzondere film. Niet dat ik hem heel goed vind, maar ik zal hem ook niet licht vergeten.

Heerlijke Lubitsch die me heeft kunnen entertainen van begin tot eind. Dat de de satire 'gedateerd' lijkt, zoals mrklm aangeeft, lijkt me ergens logisch gezien de maatschappij 70 jaar later wel wat geëvolueerd is. Al kan ik me best wel voorstellen dat er in de Britse klassensamenleving nog rare vogels rondlopen. Ik vond alle karakters goed uitgewerkt, de zogenaamde holheid en oppervlakkigheid maakt m.i. deel uit van de karakters die vertolkt worden, zo zie ik het, en het werkt ook op de lachspieren, wat nog steeds de bedoeling is. Deze film is zeker een aanrader!

Prachtfilm. Net als enkele andere countrysterren kwam Loretta Lynn uit een hol gekropen and made it all the way. De sfeer zit er goed in met de mooie locaties in Kentucky en Tennessee waar de film geschoten is. Nashville met Grand Ole Opry is zoals altijd in dit soort films (en carrières) het moment waarop de artiest het gemaakt heeft. Sissy Spacek was persoonlijk gekozen door Lynn en doet het fantastisch. Zij en Beverly d’Angelo (in de rol van countryster Patsy Cline) doen bovendien hun eigen zang. Geweldig, dat talent had ik niet in Sissy gezien. Goeie cast, prima regie en goeie keuzes wat de verhaallijn betreft.

Cobra Woman is een avonturenfilm die zich afspeelt op een fictief eiland in The Pacific, en daarbij getuigt van een naief exotisme schatplichtig aan een tijd waarin de wereld daar nog ruimte voor liet. Het verhaal lijkt geschreven voor twaalfjarigen, en afgaande op de bij de dvd gevoegde commentaar van Hervé Dumount, was dit soort films effectief voornamelijk op een jong publiek gericht. Wat dan toch verklaart waarom men zich niet veel heeft aangetrokken van de ongerijmdheden en onnozelheden in het scenario. Hoewel scenarist Richard Brooks er na deze productie blijkbaar de brui aan gegeven heeft en zich aansloot bij het leger (!).

De acteurs doen daarbij hun job zoals het hoort. Voor mij was het een eerste kennismaking met Maria Montez die blijkbaar ook wel de Queen of Technicolor wordt genoemd, nu ja, stralen deed ze inderdaad wel. Alleen vond ik het jammer dat het personage van Lon Chaney niet kon spreken, damn.

Het gebrek aan geloofwaardigheid draagt niet bij aan de spankracht van de film, hoewel er redelijk wat (rechttoe rechtaan) verwikkelingen zijn. Gelukkig worden we als kijker niet te lang op de proef gesteld met een speelduur van 67 minuten. Het meest plezier heb ik misschien nog beleefd aan de scenes met de aap Kokos

Na Son of Dracula was deze Cobra Woman de tweede film van Robert Siodmak voor Universal, en zijn eerste film in technicolor. Opnieuw was het een ‘verplichte job’ die Siodmak accepteerde om zijn carrièremogelijkheden niet in het gedrang te brengen.

Siodmak is dan wel een household name in de cinema, maar laat je daardoor niet misleiden bij deze film. Volgens sommigen is dit een camp classic en daar valt nog wel in te komen, in elk geval te nemen met een stevige korrel zout.

Vreselijk flauwe komedie. De woord- en situatiehumor pakt niet (bij mij). Te gekunsteld en bovendien acteren de Marx Brothers slecht, Groucho op kop. Die rammelt gewoon zijn teksten af en denkt dat dat volstaat. Misschien wel in een variété circuit maar film is nog net iets anders. Zijn broertjes zijn niet veel beter, en daarenboven ook nog vreselijk irritant. Het gebeurt me niet vaak maar ze wekken echt wel agressie bij me op door die aanhoudende stroom flauwiteiten. Ook de rest van de cast acteert bedroevend al zijn ze vooral sparringpartner voor de onnozelheden van de bro's. De enkele shownummers zorgen af en toe voor verlichting, visueel dan, want voor de zang moet je het ook al niet doen.

Geweldig. Dit heeft alles in huis wat een goeie giallo nodig heeft. Er is de invloed van Psycho Hitchcock en Mario Bava wat natuurlijk goeie referenties zijn. Visueel heeft de film erg aantrekkelijk camerawerk met enkele scenes die eruit schieten. Pov’s met de moordenaar die rondloopt in het zwart gekleed en met leren handschoenen, recht uit het boekje. Daarnaast lopen er enkele knappe dames rond in de film die effectief bijdragen aan de plotontwikkeling. Er is de niet zo slimme politie-inspecteur die wel eens voor comic relief zorgt. Last but not least is het genieten van de bij momenten avant garde soundtrack van Bruno Nicoloa - typisch voor die jaren. Het is een film die stijl uitademt, spannende en bij momenten ook cheesy romantische momenten kent. Top voor de liefhebbers.

Misdaaddrama waarin politie-inspecteur André Luguet undercover gaat in de rosse buurt van Parijs om een moord op te lossen. Hoewel Luguet niet slecht acteert, staat hij wat mij betreft hier toch in de schaduw van mauvais garçon Jean Gabin en femme fatale Marcelle Romée. Op te merken is ook het bijrolletje van een nog jonge garçon d’honneur Fernandel.
De verhaallijn is niet bepaald gecompliceerd wat me wel hielp om deze film te kunnen bekijken zonder ondertitels. Wat me soms toch aan de film stoorde, is de bijna continu aanwezige muziek. Je moet bestand zijn tegen een behoorlijke dosis musette op de accordeon, al draagt het wel bij aan de Parijse couleur locale. Verder wordt er regelmatig gezongen, onder meer door de twee mannelijke hoofdrollen, en ze doen dat ook nog prima (acteurs in die tijd waren toch wel van vele markten thuis). Tenslotte was de inbreng van de feestmuziek op het eind er voor mij écht te veel aan.

Behalve de aanwezigheid van Romée en Gabin is dé grote aantrekkingsfactor van deze film de regie en fotografie van respectievelijk Antalole Litvak en cinematograaf Curt Courant. Ik veronderstel dat de invloed van laatstgenoemde Duitse vakman (die in zijn carrière onder meer nog samenwerkte met C. Chaplin, F. Lang en A. Hitchcock) niet onderschat mag worden. In Coeur de Lilas wordt goed gedoseerd gebruik gemaakt van lage hoek camerastandpunten, close-ups e.d. Het mooiste visuele pareltje vond ik evenwel het gevecht tussen Luguet en Gabin. Prachtig hoe men dit buiten beeld vormgeeft. Verder visueel ‘expressionistisch’ hoogtepunt van de film is de finale waarin Romée op de loop gaat. Maar ook de standaardscenes getuigen steeds van raffinement.
Coeur De Lilas wordt gerekend bij de gangmakers van het in Frankrijk opkomende poëtisch realisme, visueel erfgenaam van het Duitse expressionisme, met dank dus aan de aanwezigheid van Courant, en ook Litvak had reeds ervaring opgedaan in Duitsland. En hun visualisering compenseert de mindere kantjes van de film. Zeker het bekijken waard.

Wow dit was slecht. Zonder voorkennis dacht ik een goeie actiethriller te gaan bekijken maar het tegendeel bleek. Het basisconcept is redelijk idioot. Een huurmoordenaar die per taxi mensen vermoordt, zogezegd onzichtbaar blijft, maar intussen gezien of gehoord wordt door een massa getuigen. Een huurmoordenaar die aangeeft niet gezien te willen worden door zijn opdrachtgever omwille van risicomanagement maar zijn hand er niet voor omdraait om zijn volgende doelwit aan te pakken in een VOLLE nachtclub. Ja hallo je kan het zo gek niet bedenken. Er schort nog veel meer aan maar hoef er ook niet te veel woorden aan vuil te maken. Behalve of misschien dankzij de ondraaglijke lichtheid van het scenario is het ook gewoon niet spannend voor een thriller. De pseudo-filosofische praatjes van Tom Cruise zijn lachwekkend en ongeloofwaardig, de verwikkeling op het einde met Jada Smith - toevallig de voorgaande klant van Jamie jaja - is ongeloofwaardig… oei nu ben ik toch weer bezig. De rol van Jamie Foxx is ook wel bedroevend. Een beetje smoelentrekkerij en overgeleverd aan een slecht scenario. Ergst van al wordt ook nog de job van taxichauffeur besmeurd en geminacht in de dialogen alsof het gaat om een soort losersjob. Alles zit slecht in deze film helaas.

Zoals de titel aangeeft gaat het om een studentenfilm al valt er wel te discussiëren of ie wel zo grappig is. Veel flauwiteiten dus maar af en toe heb ik toch ook hardop kunnen lachen. Studentenfilm betekent: ontgroeningen, party’s, american football, relatiedrama, booze. Omdat het om een pre-code film gaat, kan men nog wat verder gaan dan een jaartje of wat later het geval zou zijn. Trouwens ook een impressionante poster.

Bing Crosby staat hoog in de credits al is het niet echt zijn film. In de rol van professor Frederick Danvers krijgt hij vooral de kans om zijn liedjes te etaleren. Het verhaal is verder op maat van Jack Oakie.

Een herneming van High Sierra (1941), eveneens geregisseerd door Raoul Walsh, en ditmaal in een western setting. Naar mijn aanvoelen werkt het het verhaal beter in deze western. Geen kwaad woord over Bogart maar de western setting geeft het geheel een tikje ruigheid, mannen te paard en schijnbaar één met de natuur. Daardoor wordt het woeste landschap m.i. ten volle uitgespeeld. Colorado Territory bevat fijne actiescenes in evenwicht met momenten van introspectie, terwijl er in High Sierra nog wat meer gepalaverd wordt, als ik me dat goed herinner.

Joel McCrea doet het prima als opgejaagde bandiet. Zijn karakter is niet éénduidig want hij heeft duidelijk ook een humane kant (zijn financiële steun aan Henry Hull). Dat maakt hem interessant en ook sympathiek genoeg om als held van het verhaal te functioneren. Aan zijn zijde staan twee dames, Virginia Mayo en Dorothy Malone, die elk initieel respectievelijk deugdzaamheid en verdorvenheid lijken te symboliseren. In de loop van het verhaal blijken goed en kwaad in hun persoontjes echter opnieuw niet zo evident als eerst gedacht, en worden morele waarden op hun kop gezet. Ik sluit me dan ook aan bij de meningen op het forum dat deze film een noirkantje heeft.

Met High Sierra in het achterhoofd, alsook de Hay Code, was het al te voorspellen hoe het verhaal zou aflopen, maar toch vond ik het nog steeds impact hebben. Het Bonnie & Clyde gehalte van de in mekaar verstrengelde handen is een mooi voorbeeld van de impact van cinema en de kunde van Walsh. Sterke film.

De opening is redelijk smakeloos: beelden van een stierengevecht in Spanje waarbij een stier het ontgeldt. Jammer dat Lenzi en andere filmmakers toen meenden op die manier aandacht te moeten trekken. De symboliek ervan is ook met de haren getrokken in deze film. Na deze slechte start wordt het gelukkig beter. De rest van de film kent een goede sfeervolle opbouw waarin niets is wat het lijkt. Voor een giallo leunt het eerder aan bij Agatha Christie dan een slasher. Dat had ik niet zo verwacht rekening houdend met de reputatie van Lenzi. Niettemin is het een entertainend stuk. Stilistisch is het Lenzi met zijn kenmerkende zooms. De muziek is van ene Marcello Giombini. Het maakt bij momenten indruk omdat hij synthesizers gebruikt. We hebben het hier over 1972 dus dit is echt wel pionieren op vlak van filmsoundtracks. Jammer dat hij zijn score niet volledig electro gemaakt heeft, zonder orkestrale stukken. Dan was het mogelijks een cultscore geworden.

Script en uitwerking van de psychologie doen me denken aan Ride Lonesome (dat ik recentelijk zag) van dezelfde makers. In feite zou ik een deel van de woorden die ik daarover schreef hier kunnen herhalen. Het gaat hier evenzeer om een western met heel wat kwaliteiten. Ook hier is Randolph Scott op pad met een zootje ongeregeld aangevuld met een knappe dame die wel wat teweeg brengt. Ook hier is de interactie in het gezelschap eigenlijk interessanter dan de (toch welkome afwisseling) actie met hoogst ontevreden Comanche. Het motief van Randolph houdt opnieuw verband met een traumatisch verleden. Never change a winning team dus, en het werkt … opnieuw voor mij. De prachtige landschappen en eveneens majestueuze score krijg je er zomaar bij.