City Lights (1931)

Wederom een ontroerende film van Charlie Chaplin. Als dit je niet raakt ben je óf van steen óf Fred Teeven. Ik snap wel waarom Chaplin destijds met liefde werd omarmd door de arbeidersklasse en de proletariërs massaal naar de bioscoop trokken om deze grappige vagebond te zien. Chaplin was toch een van hen, het uitschot, de underdog, en mensen konden zo hun harde bestaan eventjes vergeten. Hetzelfde geldt trouwens voor Laurel & Hardy. Charlie Chaplin als Cassius Clay in de boksring, dat kan alleen maar maffe situaties opleveren, in combinatie met de vioolmuziek en de klarinet werkt het hypnotiserend. En dat is precies wat film moet doen vind ik.

Charles Chaplin in de vertrouwde rol van tramp met peperkoeken hart. De film start met een sterke komische scène - de onthulling van het standbeeld - om zich vervolgens aan prima tempo te ontplooien. De gags en sentimentele momenten - de twee kanten van Chaplin - volgen mekaar snel op. Toch wel knap hoe die man alles zelf aan mekaar schreef, acteerde, produceerde en ook nog eens de muziek er bovenop componeerde. Niettemin was ik van de film an sich nu ook weer niet ondersteboven, in vergelijking met de rest van zijn langspeelfilms die ik reeds gezien heb. Voor mij was het tot vlak voor het einde een best vermakelijke film maar ook niet meer dan dat. Eén van de topscenes vond ik dan nog de bokswedstrijd choreografie op de Vivaldi-achtige muziek. Maar dan kwam de finale - de ontmoeting met het ziende meisje - langs … en Chaplin nailed it again! Die laatste drie minuten en de communicatie die tussen beiden plaatsvond, raakte iets bij mij, het leek wel poëzie zonder woorden. Misschien zit in dat soort scènes dan toch het ware genie van Chaplin. Hij slaagt er in vele van zijn films telkens weer in om een positieve visie op het menszijn in te communiceren naar het publiek.

De film is een favoriet van publiek en critici (hij staat steevast hoog in alle ‘beste films aller tijden’-lijstjes), maar ik vond ‘m tegenvallen na het zien van Chaplins eerdere klassiekers. De film noemt zichzelf een “comedy romance in pantomime” en natuurlijk doet Chaplin het weer op alle fronten goed: de pantomime c.q. het acteren is meesterlijk, de slapstick vernuftig en komisch, in elke situatie wordt humor gevonden, het verhaal is niet alleen grappig maar ook hartverscheurend, de muziek verdiept, etc maar het miste voor mij het geniale van z’n eerdere meesterwerken. Het verhaal zit heel knap in elkaar maar de thema’s ervan zoals de kritiek op de klassenverschillen die veel onrecht geven, niet in de laatste plaats qua de romantiek waar arme mensen (en hier ook: mensen met een handicap) niet zo makkelijk toegang toe hebben kennen we al van z’n eerdere films. Ook de humor begint sleets te worden en neigt aldoor naar het flauwe en voorspelbare. Sommige slapstick gaat te lang door waardoor het eentonig wordt. Het is vooral de boksscene en het ontroerende, dubbelzinnige einde die wat mij betreft de film toch nog haar momenten van genialiteit geven.