Opinions

Een vroege slasher die de mosterd duidelijk bij de giallo haalt. De combi van gemaskerde moordenaar en religieuze symboliek komt zeer Italiaans over. En het moet gezegd, ook de langdradigheid die deze film kenmerkt, zien we terug bij sommige giallo’s. Het is even de knop omdraaien om in te leven in het bruine seventiestijdperk en dan toch mee vermaakt. Net wanneer je op het eind denkt dat Alice onschuldig blijkt, wordt dan toch weer een ander potentieel gesuggereerd. Bevat een aantal creepy scenes en de vergelijking met Don't Look Now komt ook niet uit de lucht gevallen. Al zijn het toch heel andere films.

Wat een trip. Interessante insteek omdat Roodkapje een sprookje is dat - net als andere sprookjes - bol staat van psychologische en seksuele connotaties. Via deze verhaaltjes werd in feite een dieperliggende boodschap gecommuniceerd aan de luisteraars. Roodkapje is een meisje dat op het punt staat vrouw te worden. De rode mantel staat voor vruchtbaarheid, maandelijkse cyclus. De wolf staat symbool voor het seksuele (roof)dier dat zich eventueel vermomt als gentleman. Dit stramien wordt alvast grotendeels aangehouden in de film. De positie van Rosaleen (Roodkapje) als ontluikende vrouw wordt verder aangedikt door allerlei symboliek. Op een bepaald ogenblik beklimt ze een boom - omschreven door de priester als een “cockatrice den” - die m.i. staat voor een gigantische fallus. Boven in de top rust ze uit in het nest, doet lipstick aan haar lippen (vruchtbaarheid benadrukken) en prompt breken de eieren en zien we enkele ersatz baby’s verschijnen.
De raamvertelling - het gebeurt allemaal in een droom - lijkt dan weer geïnspireerd op Alice in Wonderland. Toevallig heet de zus van Rosaleen ook Alice.
De twist naar het einde toe kwam binnen. Het betekent dat Rosaleen de mannelijke wolf matcht. Hieraan werd eerder al gerefereerd door haar moeder bij de omschrijving van haar relatie met de echtgenoot. Rosaleen is dus een volwassen vrouw geworden. In de finale scène ontwaakt Rosaleen door het gehuil van de wolven en breekt er een wolf door haar raam. Het breken van glas heeft in film ook wel eens een seksuele connotatie. In klassiek Hollywood stond het - ten tijde van de Hays code - wel eens voor de seksuele daad. Misschien is dat hier niet anders. Droom en werkelijkheid lopen in elkaar over. De seksuele daad betekent de overgang van meisje naar vrouw.

Visueel is het een feest. Decors een sprookje waardig, een verzorgd kleurenpalet in de diverse scènes en enkele staaltjes van state of the art practical fx waarmee een productie al eens thuis kan komen. Visueel en inhoudelijk een prachtige eenheid waar je nog over namijmeren kan.

Knappe acteerprestaties in een prima regie van Richard Fleischer. Het eerste deel focust op het politieonderzoek en is hitchcockiaans spannend. De prachtige cinematografie is in handen van William C. Mellor die in zijn carrière liefst twee oscars gewonnen heeft. Dit is topnotch.

In het tweede deel van de film komt Orson Welles uit zijn schelp als advocaat van de beschuldigden en houdt in de rechtszaal een overtuigend pleidooi met een sterk humaan uitgangspunt. In de film wordt gezinspeeld op een homoseksuele relatie tussen de jongens, wat ten tijde van de productie van deze film, nog bij wet verboden was in de USA. Niet onbelangrijk om weten.

Deze film heeft de tand des tijds goed doorstaan en heeft me van begin tot eind weten te boeien. Niet voor niets heeft hij in die tijd de Gouden Palm in Cannes gewonnen.

Een soort parodie op de giallo. Verhaaltechnisch is het een variant op Agatha Christie’s And Then There Were None wat een typische verhaallijn is. Maar er is voor mij nooit iets mis mee zolang het maar goed uitgewerkt is. En in deze film voldoet het wel. Verder is het dan toch een lichte komedie met enkele zwartkomische toetsen. En de komedie wordt dan voornamelijk aangeleverd door het speurdersduo. Da’s wel een belangrijke insteek om er zo naar te kijken, zoniet blijft er enkel een mislukte thriller over. De acteerprestaties zijn aardig genoeg. Het camerawerk is nogal intens met veel zooms (ik waande me al eens in een Umberto Lenzi film), dutch angels, … De films is geschoten op locatie in een Engels kasteel (Somerleyton Hall) en da’s natuurlijk fantastisch en prima voor de sfeerschepping.

Geen echte hoogvlieger maar toch vermakelijk genoeg.

Aan de hand van de titel kan je al vermoeden dat het gaat om een spionagefilm, waarbij deze productie meteen ook de eerste openlijke anti-Nazi film in Hollywood was. Het scenario is min of meer gebaseerd op waar gebeurde feiten die zich afspeelden in 1938, de zgn. Rumrich Nazi Spy Case. Distributie van Confessions Of A Nazi Spy werd uiteraard door Hitler en co. verboden in bezet Europa, evenals alle andere producties van het gewraakte productiehuis Warner Bros.

Confessions Of A Nazi Spy heeft een sterke documentaire feel over zich. Er wordt regelmatig gebruik gemaakt van newsfootage die een overzicht geeft van de politieke ontwikkelingen in Europa, versterkt door de aanwezigheid van voice-over commentaar. In tegenstelling tot wat de titel laat uitschijnen draait het in de film niet rond één spion maar om een aantal Amerikaanse burgers van Duitse afkomst die zich in de USA schuldig maken aan spionage. In de eerste helft van de film ligt de nadruk op de verwikkelingen rond Francis Lederer, een eerder kleine garnaal, waarna de focus in de tweede helft komt te liggen op Paul Lukas, als voorzitter van de German American Bund. Al even interessant als deze cases is de geschetste achtergrond van de Nazi zelforganisaties (zoals de genoemde Bund) in de USA, de zgn. “vijfde colonne”, die Duitse immigranten met nazi-sympathieën verenigden in de USA. Een realiteit waar nog niet veel films over gemaakt zijn, dacht ik. Het concept van de vijfde colonne wordt ook uitgesmeerd in het overzicht van de invasie van HItler in de Europese landen. Wees trouwens niet verrast wanneer je in het nieuwsoverzicht over Europa onder meer de invasie van België en Nederland ziet opduiken. Dit klopt inderdaad niet met de chronologie van de film (gemaakt in 1939) maar men heeft naderhand - in 1940 - nog beelden toegevoegd aan de film.

De grote ster van de film - naast de actualiteitenshow - is voor mij Edward G. Robinson als topondervrager van de FBI, al komt hij pas op de proppen na drie kwartier. Hij speelt sterk en is een plezier om aan het werk te zien.

Regie van Anatole Litvak en cinematografie van Ernest Haller en Sol Polito zijn dik in orde, zoals je van deze mannen mag verwachten. Bijzonder aan de film is natuurlijk ook dat hij gemaakt is door mensen die zelf geëmigreerd zijn uit Duitsland. Dat geldt niet alleen voor Anatole Litvak (die heeft ongeveer elke revolutie in de eerste helft van de 20e eeuw aan den lijve meegemaakt) maar ook voor een groot deel van de cast die uit gevluchte Duitse acteurs bestaat. Dat draagt - binnen de wetmatigheden van de studio - toch wel bij aan persoonlijke betrokkenheid en een authenticiteit van dit werk.

Prima noir/melodrama waarin Humphrey Bogart de sterren van de hemel acteert, hierin bijgestaan door de geweldige Sidney Greenstreet. Aan het strakke script werd meegeschreven door Robert Siodmak - nog zo'n noirheld - waardoor deze film zeer zeker een Duits tintje heeft. Regisseur Curtis Bernhardt en componist Frederik Hollaender waren ook al Duitse oorlogsvluchtelingen. Voor mij de tweede film van Bernhardt die ik onder ogen krijg, na het kwaliteitsvolle maar minder bekende Sirocco (ook al met Bogart).

De spanning zit van begin tot eind goed in deze film, en hoewel niet uitgesproken, bevat de film toch wel fijne noirvisuals. Sommige zaken in het script komen wel minder realistisch over: bijvoorbeeld Alexis Smith, de zus van de verdwenen Mrs Mason, die ruimte maakt voor romantiek, luttele dagen na de verdwijning. Hoe realistisch is zo'n situatie in het echte leven? Hier schiet de psychologie van de film toch wel wat tekort.

Maar verder: genieten maar.

Van deze film herinnerde ik mij enkel nog een paranoia sfeertje dus het was tijd voor een herziening. Ik hou echt wel van dit soort werk. De trage gelaagde opbouw, het drama aspect, de psychologie van Harry Caul. Zoals deze film bewijst, is het best mogelijk een volwassen thriller te maken zonder dat daar toeters en knallen aan te pas moeten komen. In de jaren zeventig was het zelfs kortstondig een specialiteit in Hollywood. Er gebeurt heel veel in deze film - hoewel voor sommige kijkers misschien te weinig - waarbij bepaalde informatie mondjesmaat op de kijker wordt losgelaten. Dat betekent dat je eigen standpunt als kijker regelmatig uitgedaagd wordt tot herziening. Mijn eigen conclusie is dan toch dat Harry Caul erin geluisd is. De sleutel hiertoe is de (gesuggereerde) diefstal van de tape door de assistente van Bernie. Bernie die op zijn beurt op de hoogte was van het controversiële verleden van Caul en zijn uitmuntende vakkennis. De link wordt nooit expliciet gelegd maar de suggestie is toch aanwezig dat Bernie in contact zal hebben gestaan met de directeur assistent Martin. En ik denk dat Bernie Caul heeft aanbevolen bij Martin en co als useful idiot om het in scene gezette gesprek op te nemen. Martin loopt ook ‘toevallig’ rond op de conventie waar Bernie en Harry aanwezig zijn. Uiteindelijk is het dan wel een erg complex complot dat even goed helemaal niet had kunnen werken en enkel gebaseerd is op de excellentie van vakidioot Caul.
Het element van de verschillende nadruk op woorden (“kill us”) kan dan weer alleen maar psychologisch geïnterpreteerd worden aangezien in principe een opname steeds hetzelfde zou moeten klinken. Enkel een verwrongen geest kan daar iets aan veranderen. Eigenlijk zou ik de film nog eens opnieuw willen zien waarbij ongetwijfeld nieuwe details naar boven zullen komen.

Mooi en beklijvend drama dat geïnspireerd is op ware feiten. Paul Newman intrigeert als de enigmatische Luke die ten onder gaat met de glimlach. Het is een film die inzoomt op het harde leven in de gevangenis in het zuiden van de USA en de kameraadschap die er is onder de gevangenen. De uitzichtloosheid, de humor, de wrede aanpak van de bewaking, … er valt altijd wat te beleven. Heel mooi geregisseerd en mooie fotografie. De soundtrack van Lalo Schifrin is top op vlak van melodie en balans.

Politiefilm in de slipstream van Dirty Harry. James Woods is perfect gecast als verongelijkte flik. Verlaten door zijn vrouw maar gedreven door een strijd voor rechtvaardigheid waartoe alle middelen geheiligd zijn. De ruimtes waar het zich afspeelt zijn schaars verlicht met veel schaduwen. De electro soundtrack van Michel Colombier is dreigend. De spanning is bij momenten te snijden al heeft het vooral te maken met het uitstekende acteerwerk van Woods. Al mag de actie er ook wel zijn, zeker naar het einde toe. Gebaseerd op werk van James Ellroy, toch één van de auteurs van misdaad. De finale is lekker cynisch. Onderweg krijgt het feminisme er ook nog wel van langs voor wie het zo wil interpreteren. Duidelijk andere tijden in Hollywood.

Topfilm die op realistische wijze een beklemmende sfeer oproept in een Frans dorp tijdens de oorlogsjaren. Otto Preminger heeft van deze film een remake gemaakt "The 13th Letter' (1951) die eveneens het bekijken waard is, al gaat mijn voorkeur uit naar de originele film van Clouzot.

Deze film heeft een Ingewikkeld script waardoor je als kijker uitgeslapen moet zijn om het hoofd erbij te kunnen houden. Persoonlijk kan ik die complexiteit, à la The Big Sleep, wel smaken, draagt bij aan de uitzichtloze doemsfeer van dergelijke noirs.

Dick Powell vind ik geloofwaardig als leading man, en heeft in Walter Slezak de perfecte gecorrumpeerde tegenspeler. Een echte femme fatale is niet aanwezig, daarvoor is de rol van Micheline Cheirel te straight forward.

Regie van Edward Dmytryk en fotografie van cameraman Harry J. Wild zitten helemaal goed. Het hele team had het jaar voordien ook al de klassieker Murder, My Sweet gemaakt. Deze voorganger is weliswaar meer aan te raden voor de casual kijker, overstijgt qua tempo en spankracht deze Cornered, waarin vooral veel gepraat wordt.

Alle ingrediënten van een goede gaillo zijn aanwezig. Een mix van Agatha Christie, Freudiaanse analyse, sexy dames en een (voor die tijd) meer dan flinke streep gore. Tel daar dan nog de prachtige Italiaanse stadsomgeving bij. Het tempo ligt naar huidige normen redelijk laag maar toch vond ik de spanning er goed in zitten. Vooral dan in de zinderende finale. De dader is een gemaskerde psychopaat en we beleven met hem mee via pov’s. Een echte slasher (avant la lettre misschien). Sfeervol en vermakelijk. Naar het schijnt een cultfilm.

De voice over van Belmondo vertelt een verhaal met drieledige structuur - jeugd, volwassen leven van voor de rechtszaak, en de tijd van de wraak. Broeierige noir die verder van verschillende walletjes lijkt te eten; bij momenten lijkt het een film met politieke inslag (klassenstrijd), dan weer passeren scenes die niet misstaan in exploitiation (Claude Brosset is hilarisch als travestiet met zweepje, striptease …) en dan is er nog het wraakgegeven. Allemaal erg seventies zou je kunnen zeggen. Ultiem gezien is het dan toch een wraakfilm. Belmondo doet het prima als personage dat niet éénduidig goed of slecht is. En verder vond ik vooral Marie-France Pisier schitteren als rijkeluisdochter.

Op de regie valt niet veel aan te merken. Mooie parallelmontage op het einde.

De soundtrack bevat primitieve synthklanken, tot een muzakversie van Pink Floyd’s Money toe (dan nog wel tijdens een stripscene).

Een soort mystery/horror thriller met een sterke noir invloed. Ik heb genoten van het sfeertje, de personages, de opbouw, de mooie settings … Mijn eerste Aldo Lado en dit smaakt naar meer. De score van Ennio Morricone is natuurlijk ook een sterkhouder. Dat het narratief niet te rijmen zou zijn met de geopolitieke context van die tijd - zoals ik hier op het forum lees - maakt me verder niet uit. Dit soort films zijn er om te entertainen, niet om te informeren. En de finale is dan ook nog eens (gruwelijk) sterk.

Deze shocker heeft een goed opgebouwd verhaal waarbij in de loop van het verhaal een nieuw mysterie wordt toegevoegd bovenop de bestaande whodunit. Dat maakt het extra interessant. De acteerprestaties zijn behoorlijk. Voor horrorliefhebbers is Camille Keaton in de rol van Solange alvast geen onbekende. Leuk om haar in deze giallo aan het werk te zien. Regie en fotografie zijn top voor deze productie. En natuurlijk maakt de muziek van maestro Morricone het helemaal af.

Opnieuw een giallo die zich graag laat inspireren door Les Diaboliques al worden er gelukkig nog enkele twists aan toegevoegd. Echt een goeie pulpfilm waarbij het lijstje medewerkers leest als een giallo’s who’s who. De acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn voor zo’n film. Fijn om zien dat Caroll Baker ook dergelijke rol aankan na de films waarin ik ze vooral als slachtoffer bezig zag. Verder vind ik ook Jean-Louis Trintignant een goeie acteur voor zo’n films. Hij heeft iets van ‘wat overkomt me nu’ over zich, wat uitstekend bij deze rollen past. Het gaf nogal een Psycho vibe toen bleek dat hij onverwacht snel als held van het verhaal het loodje moest leggen.
Visueel is het ook allemaal in orde. De gele sportwagen met zwart dak van Trintignant zal misschien een knipoog zijn naar het genre van de film.

Misdaad en zwarte komedie. Dat vormt nogal eens een goeie combinatie en deze film zit er knal op. De aaneenschakeling van cynische situaties, karakters en dialogen zijn perfect geplaatst in de context van een Franse kolonie. Dat laatste is natuurlijk sowieso een uiting van extreem en cynisch opportunisme. Gebaseerd op een misdaadroman van Jim Thompson van wie ik ander werk reeds wist te appreciëren. Heel mooi in beeld gebracht door Tavernier.

The Covered Wagon zet - zoals de titel laat vermoeden - de huifkar centraal, het voertuig waarmee de blanke immigranten in hun zoektocht naar land in Noord-Amerika westwaarts trokken in de jaren veertig van de 19e eeuw. En dat er in karavaan een epische tocht met de huifkar gemaakt werd. The Covered Wagon bevat welzeker een (liefdes)plot met de driehoeksverhouding tussen Jack Kerrigan, Lois Wilson en Alan Hale. Maar in feite is dat helemaal ondergeschikt aan de essentie die draait rond de moeilijkheden die de karavaan te overwinnen heeft onderweg; de natuurlijke elementen, de woestijn, enkele roedels Indianen die de komst van de indringers niet fijn vinden, de keuze op een bepaald moment om helemaal te gaan voor landbouw ofwel de afslag naar gold rush. Bij momenten had ik dan ook het gevoel naar een semi-documentaire te kijken met alle informatie die op me afkwam over de karavaan die een leefgemeenschap op zich is: we zien letterlijk dood en geboorte langskomen, naast alle soorten relaties die een menselijke gemeenschap rijk is. Bepaald indrukwekkend vond ik de overtocht van de rivier met vee en voorgespannen huifkarren, alsook de jacht op buffels. Meer nog dan de strijd met de Indianen die we al iets vaker gezien hebben. The Covered Wagon was in zijn tijd een A-film van Paramount en dat is er aan te zien. Behalve massa’s figuranten vind ik het daarbij echt geweldig dat men gebruik heeft gemaakt van vintage huifkarren uit de pionierstijd. Dat zijn toch details die het afmaken en het engagement weergeven van een productieteam dat er echt iets wil van maken. Behalve de genoemde hoofdrollen moet zeker ook Ernest Torrence vermeld worden; mijn favoriete karakter uit de film als halve wijze primitief die voor de komische noot zorgt.
Qua cinematografie zien we onder meer mooie massascenes met long shots en met regelmaat pov shots, waarbij nagenoeg de hele film lang de woestijn het decor vormt.
The Covered Wagon blijkt een onderhoudende silent die toch ook wel de ‘anonieme’ pionier in de spots wil zetten, daar voor mij in slaagt, en me bij momenten zeer weet te boeien.

Paranoia, trauma en geweld in deze uitstekende RKO-thriller. Pat O’ Brien is van vele markten thuis als kunstexpert, ex-militair en gelegenheidsdetective. De eerste maal dat ik hem een lead zie spelen en hij slaagt er prima in om de film te dragen. Een ander soort mannelijke hoofdrol dan we gewend zijn in dit soort films, al was het maar omdat hij niet de typische looks heeft maar wat robuuster overkomt. Verder goeie rollen van Claire Trevor, Herbert Marshall en zeker ook Wallace Ford als de luitenant van de politie. Gebaseerd op een kortverhaal van Fredric Brown krijgen we een scenario voorgeschoteld met heel wat typische noir elementen. Het is niet duidelijk wie aan welke kant staat, de vermaledijde Freud komt om de hoek loeren, lange schaduwen zijn aan het werk. Voor dat laatste mogen we ook cameraman Robert De Grasse bedanken die we kunnen kennen van zijn medewerking aan enkele Val Lewton classics. Regisseur Irving Reis was mij nog niet bekend, en deze film nodigt dan weer uit om ander werk van hem te bekijken.

Film noirs van RKO hebben voor mij dikwijls een extraatje kwaliteit, en hier is dat niet anders. Deze modern overkomende film bevat geen spatje meligheid maar stoomt door naar een bevredigende finale.

De eerste uit een serie van tien films rond crime doctor Robert Ordway, gespeeld door Warner Baxter. Het gaat om een low budget film van Columbia waarin het (misdaad)mysterie rond het verleden van Warner Baxter tot op het eind de kijker laat gissen. Heb me ermee vermaakt maar het valt wel op dat de finale heel snel wordt afgeraffeld, een euvel waaraan wel meer (B-)films uit die tijd lijden.
De acteerprestaties van Baxter en de bad guys zijn op niveau, met veel gepraat en weinig actie weliswaar. Margaret Lindsay mag de honneurs waarnemen als obligate love interest van Baxter.

Ook al omwille van de korte speelduur is dit een film die niet verveelt, maar hij komt in zijn geheel niet boven de middelmaat uit. De volgende afleveringen in de serie zijn beter dan dit.

Vijfde in de serie films met Warner Baxter als crime doctor Robert Ordway. De toevoeging van het bovennatuurlijke geeft een andere toon aan deze aflevering, waarin Robert Ordway geen moment zijn medische skills aanwendt maar vooral detective speelt. De manier waarop in het verhaal de onderlinge liefdesrelaties hun beslag krijgen, is zéér ongeloofwaardig, maar niet ongewoon in klassiek Hollywood. Als kijker is het schipperen tussen entertainment en ongeloof. De regie van George Sherman - toch vooral een specialist in westerns - brengt hier verder niet veel bij.

Zeker een mindere aflevering in de reeks (die alle alleenstaand bekeken kunnen worden). Een gekker plot dan dit hoeft niet meer.

Tiende en laatste film van de Crime Doctor reeks, met Warner Baxter in de rol van dr. Robert Ordway. Loved it! Zoals de meeste voorgangers gaat het om een uitgewerkte whodunit die je als kijker tot het eind laat gissen. Dankzij prima belichting heeft deze film een noirfeel over zich. Regisseur van dienst is Seymour Friendman, gespecialiseerd in B-films, en toch wel een competent man afgaande op deze ene film. Het noirgevoel komt ook naar boven wanneer Lois Mawell (bekend van de James Bond films) bij de ontknoping een dubbelrol bleek te spelen.
Terzijde is het interessant om in de film kennis te maken met een novelty business van de jaren veertig waarbij bars en restaurants per telefoon inbelden naar een jukebox center om plaatjes aan te vragen via de telefoon. Heb er niet zoveel info over gevonden op het web, en is dan ook een manier van muziekverdelen die blijkbaar nooit echt doorgebroken is en spoedig weer verdween.

Conclusie. Prima afsluiter van een reeks die een consistent niveau haalt wat betreft scenario’s en acteerprestaties. Meestal vermakelijk, zelden vervelend.

Negende in de Crime Doctor reeks van Columbia, met Warner Baxter in de rol van dr. Robert Ordway. Na The Millerson Case (1947) vinden we Warner Baxter opnieuw terug buiten zijn normale habitat, ditmaal is hij op trip in Parijs. En uiteraard raakt hij verwikkeld in een moordplot. De gebruikelijke whodunit al vond ik deze iets warriger dan voorgaande afleveringen, maar kan ook aan mij liggen. Bij de ontknoping blijft mij de vraag hangen hoe de schuldige ooit weg had kunnen komen met de originele schilderijen - als zingeving voor zijn acties. Tenzij hij deze schilderijen zou verkopen op de zwarte markt misschien.

De regie is in handen van William Castle en hij is toch wel de man die voor mij in deze serie een tikje visuele meerwaarde geeft. Hij gaat telkens voor de noirfeel en bij de intro van deze film monteert hij een knappe sequentie waarin Parijs in sneltempo aan de kijker voorbijgaat. Over Parijs gesproken, is dit wel een opvallende zet voor een low budget film om daar de actie te laten afspelen. Daarover heb ik geen technische info teruggevonden op het web maar het lijkt me mogelijk dat men voor deze productie wat shots uit een beeldenbank heeft genomen. Geen moment zie je Baxter en co in front van één of andere typisch Parijse locatie.

Na negen afleveringen is Warner Baxter als de aimabele dr. Robert Ordway bijna vriend aan huis en het zal binnenkort een afscheid worden wanneer ik de serie heb uitgekeken.

Zevende in de Crime Doctor serie, met Warner Baxter in de rol van crime doctor Robert Ordway. Deze aflevering is de beste die ik tot nog toe gezien heb. Het is een detective mysterie dat ook heel erg de kern van film noir benadert. Warner Baxer is dan wel recht door zee als psychiater/speurder, maar hij krijgt te maken met femme fatale Ellen Drew in een dubbelrol. Ellen Drew lijdt aan een persoonlijkheidssstoornis die op geloofwaardige wijze wordt uitgespeeld. Ze wordt achtervolgd door haar verleden - typisch noir - en verder speelt er het genoemde element dat zich afspeelt in de regionen van het onderbewuste, een zo populair thema in de forties.
De regie van William Castle had niet beter gerealiseerd kunnen worden voor een B-film, met aandacht voor het schaduwenspel zo typisch voor noir. William Castle stond in voor de regie van vier crime doctor films en is voor mij degene die het hoogste niveau haalt in de reeks. En hij kreeg daarbij zeker ook goeie verhaallijnen voorgeschoteld van Columbia.

Tweede aflevering in de Crime Doctor serie, met Warner Baxter in de rol van crime doctor Robert Ordway. Vond ik de eersteling nog een middelmatig geval, deze Strangest Case heeft een prima script als whodunit waarbij de moord op George Lynn in de rol van Walter Burns moet uitgevist worden.

Psychiater Warner Baxter toont zijn detective kwaliteiten en maakt tussendoor ook gebruik van zijn medische skills wanneer hij Virginia Brissac aan een onderzoek onderwerpt met gebruik maakt van hypnose. Ook droomanalyse komt langs, Freudiaans hip in de jaren veertig. De kijker wordt uitgedaagd om er evenals Baxter het hoofd goed bij te houden wanneer de verdachten de revue passeren. Behalve hersenwerk is er suspense in een vervallen dance hall en nog wat comic relief in de figuur van Jerome Cowan.

Degelijk geregisseerd door Eugene Forde die in de jaren veertig ook al betrokken was bij de prima Michael Shayne detective serie.

Conclusie. Onderhoudende B-film voor wie houdt van houdt van b&w mysterie.

Vierde uit de serie films met Warner Baxter in de hoofdrol als ‘crime doctor’ Robert Ordway. Ditmaal is de regie in handen van William Castle die nog enkele andere entry’s uit de serie zou verfilmen. William Castle had een reputatie wanneer het aankwam op degelijke films op laag budget. En dat bewijst hij ook hier. De ontknoping van het verhaal mag dan redelijk ongeloofwaardig zijn, het is allemaal mooi en met maximaal effect in beeld gebracht door William Castle. Heel wat scènes spelen zich af rond een crimineel met hoed en lange regenjas wiens identiteit verhuld wordt door het spel van licht en schaduw in noirstijl. En uiteindelijk is dat de grote attractie van deze B-film. Naar het schijnt had Hitchcock respect voor het efficiënte werk van Castle, heb ik hierover nog gelezen. Grappig genoeg bevat deze film een element - de dominante moeder - dat ook een belangrijk thema was voor hitch.

Conclusie. Low budget film die visueel toch wat te bieden heeft en inhoudelijk de aandacht weet vast te houden, het excentrieke einde ten spijt.

Ben Hecht en Charles MacArthur hebben beiden een fantastische carrière gehad als scriptschrijver tijdens Hollywood’s golden age. Daarnaast hebben ze ook samen een viertal films geschreven, geregisseerd en geproduced, waarvan Crime Without Passion de eersteling was.
De film start verrassend genoeg met een reeks experimenteel/poëtisch aandoende beelden die zo weggeplukt lijken uit de surrealistische films die Luis Bunuel enkele jaren eerder schoot (L’Age d’Or en Un Chien Andalou). Verwacht je niet in een Hollywoodproductie. Na deze intro als een mokerslag gaat de kaars echter uit. Wat volgt is een zeer middelmatig drama dat de reputatie van Hecht en MacArthur als scriptschrijvers allesbehalve eer aan doet. Bepaalde sleutelgebeurtenissen zijn ongeloofwaardig:
- wanneer Claude Rains Margo neerschiet, klopt de poetsvrouw 20 seconden later aan, alsof ze het schot niet gehoord heeft
- de twist waarin Claude Rains Ed neerschiet te midden van het publiek is van de pot gerukt
- wanneer Claude Rains gearresteerd wordt, wordt zijn revolver niet onmiddellijk afgenomen door de politie, en heeft hij nog tijd om zelfmoord te overwegen

De hoofdrol is weggelegd voor Claude Rains, en op zich doet hij het geweldig, gegeven het materiaal waarmee hij het moet doen. Tegenspeelster Margo is echter een ander paar mouwen. Ze heeft looks, zang- en danstalent, maar het is duidelijk dat ze niet in de eerste plaats geselecteerd werd op acteertalent, afgaande op een weinig dynamische prestatie. Ze was nauwelijks 17 jaar op het ogenblik van de opnames, wat wel piepjong is, en misschien moet er in eerste plaats wel een steen geworpen worden naar het productieteam om haar in deze positie te plaatsen. In de film speelt ze de minnares van Claude Rains, op dat ogenblik al 45.

De film bevat wel enkele visueel originele ideeën – zoals het zwevende alter ego van Rains – maar omwille van het knullige scenario en bepaalde acteerprestaties komt het er niet helemaal uit.
Credits moeten trouwens ook gaan naar cameraman Lee Garmes, die 60 à 70% van de regie voor zijn rekening zou hebben genomen.

Conclusie. De eerste drie minuten van de film zijn de moeite waard om eens voor te gaan zitten. Dan is er Claude Rains die de meubels nog een beetje redt. Maar verder gaat het om een uitschuivertje van Ben Hecht en Charles MacArthur wiens carrière hier gelukkig niet op afgerekend hoeft te worden.

Interessante thriller die wet en moraal, en de spanning tussen beide, onder de loep neemt. Met Gary Oldman en Kevin Bacon zijn er twee sterke acteurs aan het werk. Bacon komt freaky over maar dat is misschien wel het punt van zijn personage dat een sterk Freudiaanse/Hitchcockiaanse onderlaag met moedercomplex heeft. Een verre nazaat van Bates. Al is het nu ook weer niet allemaal zo subtiel. Nog onderliggend kan je als kijker sterk vermoeden dat Bacon homoseksuele gevoelens heeft voor Oldman. Dat past dan weer in het plaatje van moeder- en vrouwenhater, en -moordenaar. Naar het einde toe wordt het wel moeilijker om de geloofwaardigheid van de plot in stand te houden. Het wordt dan meer entertainend dan spannend. Natuurlijk kon je op een bordje geven dat Bacon uiteindelijk zou omgelegd worden door de vrouwelijke detective. En toch maakt dat het verhaal - en Bacon - mooi af.

Heftig. Van het magistrale openingsshot tot de ijzingwekkende finale is dit een film die inzoomt op het extreme geweld, de cynische waanzin en de stress waaraan een regiment Franse soldaten in en buiten de loopgraven blootgesteld wordt tijdens de slachting, beter bekend als Wereldoorlog I. Als het al de bedoeling was van Les Croix De Bois om afkeer van de oorlog op te wekken bij de kijker, dan is men daar bij mij alvast in geslaagd (voor zover het nog nodig was). Na de film voelde ik een soort tristesse … over de onzin van het geweld. Net als dat andere meesterwerk All Quiet on the Western Front (1930) gaat het om een oorlogsfilm met een niet mis te verstane pacifistische boodschap, en het is dan droevig om te beseffen dat het 8 jaar na deze film alweer van dat was in Europa.

De ijzersterke productiewaarden van Les Croix De Bois staan als een paal boven water, en zullen nooit nog herhaald kunnen worden, zelfs niet in de allerduurste Hollywoodproductie ooit. Om de eenvoudige reden dat bijna alle acteurs en figuranten oudstrijders waren van De Grote Oorlog. Raymond Bernard en zijn productieteam wilden authenticiteit en daar hebben ze dan ook voor gezorgd. Mannen die het aan den lijve hadden meegemaakt zetten schitterende acteerprestaties neer in buitenlocaties die nog in puin lagen ten gevolge van de echte oorlog, en waar men zelfs af en toe de opnames heeft moeten onderbreken omdat er nog obussen opdoken in de opengewoelde aarde.

Les Croix De Bois is een heel straffe film, met een scenario geschreven naar een roman van Roland Dorgelès gebaseerd op diens eigen ervaringen, waarin het leven van de gewone frontsoldaten wordt weergegeven, met momenten van kameraadschap, heimwee, lafheid, moed, en bovenal extreem geweld. Schitterende regie van Bernard alsook prachtige fotografie van Jules Kruger. De sequenties van bruut geweld op het slagveld zullen me bijblijven alsook het lot van soldaat Raymond Cordy, rond wie de film min of meer opgebouwd is. Ik zeg ‘min of meer’ omdat in feite de hoofdrol gegeven wordt aan elke frontsoldaat die afziet in deze oorlog.

Les Croix De Bois is een heel authentieke humane film die de tijd zal blijven trotseren.

Is geïnspireerd op Ossessione / The Postman Always Rings Twice naar de roman van James M. Cain maar wat mij betreft, is deze film next level zowel t.o.v. de films als het boek. Het kernidee wordt op realistische wijze uitvergroot en in diverse laagjes uitgesmeerd, tot aan de nevenpersonages toe lijkt iedereen verstrikt in een web van intriges. Net zoals in film noir worden de hoofdpersonages achtervolgd door hun verleden, zowel figuurlijk - de angsten die ze uitstaan - als fysiek omdat ze geschaduwd worden. Obsessie en paranoia zijn de drijfveren van alle personages, en net zoals in de betere film noir is het moeilijk om een scheidslijn te trekken tussen goed en kwaad. Oppervlakkig gezien zitten Massimo Girotti (die ook al de hoofdrol speelt in Ossessione) en Lucia Bosé in het foute kamp, al kunnen ze uiteindelijk hoogstens beticht worden van nalatigheid en niet van actieve moord. De opdrachtgever van het onderzoek Ferdinando Sarmi en het detectivebureau anderzijds lijken zich te bevinden in het kamp van de goeden maar worden in feite enkel gedreven door respectievelijk paranoïde jaloezie en winstbejag.
Van begin tot eind zat ik in het broeierig verhaal, met een strak tempo dat geen moment verslapt en prima geregisseerd is. Niet als kritiek bedoeld maar deze film had ik anders graag wel eens in de versie van een Fritz Lang willen zien, met lange schaduwen en lage camerastandpunten.
Uiteindelijk is deze film voor mij een voltreffer dankzij het schitterend uitgeschreven scenario, de uitstekende acteerprestaties en voorbeeldige regie. En dan nog de soundtrack waarbij kamermuziek afgewisseld wordt met een dissonante tonen uitbrakende piano en saxofoon - mjammie.