Opinions

Studie van het kwade die zich afspeelt in een landhuis waar Ida Lupino de persoonlijke assistent/huishoudster is van de gepensioneerde Isobel Elsom. De poppen gaan aan het dansen wanneer Ida haar gekke zussen in het Victoriaanse landhuis laat intrekken.
Goeie rollen van Ida Lupino en de enige mannelijke hoofdrol - op dat moment ook echtgenoot van Ida - Louis Hayward. De gekke zussen worden gespeeld door Els Lanchester en Edith Barrett. Het is even wennen aan hun stijl maar per slot van rekening bestaat er ook in de reële wereld een breed spectrum aan gekte.

De film moet het hebben van de sfeerschepping. En al is het een studioproduct, toch is het genieten van de continu aanwezige nevel en het stemmig geschilderde decor dat een desolaat landschap prijsgeeft. Regisseur Charles Vidor werkt hier samen met cinematograaf George Barnes, die voordien al een oscar had gewonnen voor zijn werk voor Hitchcock’s Rebecca, om maar te zeggen dat het met de fotografie snor zit in deze film. Schaduwrijke toestanden uiteraard.

Ondanks dat de hele film zich nagenoeg in dezelfde ruimte afspeelt - hij is dan ook gebaseerd op een theaterstuk - slaat de verveling geen moment toe. Ik vond het zijdelings ook nog wel interessant dat er religieuze motieven in het verhaal gevlochten zijn. Het moment dat Ida Lupino haar zussen op de bijbel iets wil laten zweren om haar geplande misdaad te verdoezelen, is in feite blasfemie. Verder houdt Ida er toch aan om na de moord op Isobel de kaarsen op het huisaltaar continu te laten branden. En is er in de tweede helft van de film nog een toespeling op de ‘hell within’.
Hoogtepunt van de film is de trickery met de schijnbaar uit de doden opgestane Isobel Elsom, met maximaal effect in beeld gebracht.

Aardig om zien als je van dit soort films houdt.

Prima rollen van Mary Beth Hughes en Hugh Beaumont in deze spannende kleine thriller. Dit keer geen mannelijke held, maar Mary Beth Hughes die haar weg baant in de noirjungle (zoals de filmposter ook al aangeeft). Hoewel het gaat om een B-film, valt er genoeg te genieten van de wijze waarop alles in beeld gebracht is (scenes met tegenlicht e.d.) door regisseur Sam Newfield (naar verluidt Hollywoods meest productieve B-filmregisseur) en cameraman Jack Greenhaigh. De sfeerschepping is dus prima waardoor je als kijker des te meer in het verhaal zit. Het script bevat daarbij voldoende twists om de aandacht gaande te houden, met hier en daar een streepje (onderhuidse) humor. Het einde van deze korte film wordt snel afgehaspeld, maar dat was wel meer de gewoonte in die tijd, ook bij de A-films. Te vermelden waard is ook de inbreng van Claudia Drake als de zangeres in de nachtclub. Liefhebbers van het genre kunnen genieten van haar vertolkingen van enkele jazznummers. Eigenlijk straf toch dat in die tijd zelfs in B-films dergelijke intermezzo's werden ingelast, en dat een B-actrice zomaar eventjes oppopt als jazzzangeres. Allround?

Een B-film, maar met de B van Bright.

Heel puike film. Orson Welles is all over the place als (enig gecrediteerde) scenarist, producer, regisseur en hoofdrol. Verder is zijn dan nog echtgenote Rita Hayworth van de partij als de andere hoofdrol, en de uit zijn Mercury theatergezelschap afkomstige Everett Sloane als derde partij. Puik want de film begint met de voice over van Orson Welles als Michael O’Hara, met een vet Iers accent, die zijn verhaal zal doen in pure noir stijl. Het accent van Welles maakt zijn personage wel af vind ik. Je zal Michael niet snel verwisselen met een personage uit andere Welles’ films. Het scenario lijkt in eerste instantie vrij eenvoudig al volgen er enkele leuke twists naar het einde toe. Bovenal is het genieten van diverse camerashots (o.a. een pov wat toch een zeldzaamheid was in die tijd) en de vakkundige belichting die de film laat baden in een zweem van mysterie, de kantjes van de personages bij momenten grotesk uitvergroot. Het markant visuele einde van de film is waarschijnlijk voer voor elke filmstudent en ben blij dat ik dit nu ook heb kunnen meepikken. Heel heel sterk is dit. Nadien nog wel geïmiteerd maar het originele idee en de optimale uitwerking vinden we hier en vormt een echte apotheose. Volgens de technische fiche waren liefst drie cinematografen bij deze film betrokken waaronder Rudolph Maté en Joseph Walker. Niet de minsten dus. Het resultaat mag er meer dan zijn en nodigt uit om te herbekijken.

Gewaagde mix van comedy en mystery. Gewaagd omdat een mix van beide nu niet zo vanzelfsprekend is. Het gaat hier om een neo noir geïnjecteerd met sixties hipster tongue in cheek humor/referenties. Die specifieke referenties aan de culturele onderstroom van die tijd maken er een interessante tijdscapsule van. Het verhaal is in orde en dat geldt ook voor de acteerprestaties. Sinatra was naar het schijnt zeer moeilijk om mee te werken tijdens deze film omdat hij door een persoonlijk dal ging (scheiding van Mia Farrow) en behandelde de regisseur als een lakei in zijn dienst. Wat er ook van zij kijkt deze film toch prettig weg. De score is echte poppy sixtiesfluff die twijfelt tussen een yeah yeah gehalte en een occasionele psychedelische gitaar. Het valt me toch op dat dit soort scores - voor die tijd hip - veel sneller veroudert dan de scores van klassiek Hollywood (met klassiek orkest). Visueel is het een genietbare film met gebruik van frisse kleuren en de nabijheid van Miami beach. Het is ook gewoon wel camp en ja in dit geval kan ik het smaken.

Een misdaadfilm van PRC en dat is er wel aan te zien. Het ziet en voelt net allemaal wat te goedkoop aan. De premisse van een arts/beul die zijn eigen geliefde zal doden in uitvoering van het verdict van de rechter, is net wat ver gezocht, waardoor de film een niet intentioneel grappig kantje krijgt. Voor het overige zit het scenario gelukkig wel nog snor waardoor het als kijkbeurt goed te doorstaan is, en het duurt ook niet te lang. De acteerprestaties situeren zich van matig tot redelijk. Pluspunt zijn enkele mooie plaatjes in film noir traditie.

Zeker geen hoogvlieger - ook niet voor een B-film - maar niettemin voldoende vermakelijk voor wie van classic bottom Hollywood houdt.

Echt een geestige film!

Lady On A Train kan omschreven worden als een noir comedy. De film werd gemaakt tijdens de piekperiode van de klassieke noir, en maakt dankbaar gebruik van de visuele conventies van het genre; low key belichting en deep focus worden in perfecte doses gehanteerd. Het script is uiteraard een soort detectiveverhaal met een vrouwelijke held in de hoofdrol, waarmee wordt afgeweken van wat gangbaar is in het genre.

Van begin tot eind heb ik genoten van deze film, geen overmatige dijenkletser, maar eerder eentje met tongue-in-cheeck en situatiehumor. Prima rollen van de heldin Deanna Durbin, David Bruce en Ralph Bellamy.

Behalve deze vorm van humor viel me op dat er ook terloops gerefereerd wordt aan een héél donkere kant van de relatie tussen Ralph Bellamy en zijn filmtante. Het blijft wel bij insinuaties, maar je kan er niet naast kijken, en is eigenlijk weinig vanzelfsprekend in dergelijk genre (we hebben het toch over comedy).

Dit is slechts één van de twee films die Charles David geregisseerd heeft, naast zijn (toch ook eerder beperkt) productiewerk. Daarin bijgestaan door de sublieme cameraman Woody Bredell. die zijn talent bewezen heeft in tal van noirs.

Vandaag is Lady On A Train een beetje een vergeten film, al heeft hij in die tijd toch nog een Academy Award in de wacht gesleept voor Best Sound. In dat verband verdient zeker ook de prachtige score van Miklos Rozsa een vermelding, de perfecte begeleiding van de lotgevallen van Deanna. Deanna zelf had in het verleden haar sporen verdiend in musicals e.d. en krijgt ook in deze film het podium om haar sopraankwaliteiten ten gehore te brengen in een drietal nummers. Trouwens toch een pikant detail dat Deanna Durbin zowel getrouwd geweest is met producer Felix Jackson als regisseur Charles David (tot zijn dood).

Lady On A Train is een noirpastiche, wat betekent dat het kijkplezier verhoogt als je een beetje voeling hebt met het noirgenre. Niettemin zou ik deze film toch ook durven aanraden aan een breder publiek. Als unieke noir comedy komt deze film mij zelfs moderner en frisser over dan vele 'ernstige' noirs uit die tijd. Laat de Coen Brothers deze film uitbrengen en het wordt misschien beschouwd als een hedendaags meesterwerk.

Een film die Jacques Demy geschoten heeft in opdracht/op vraag van de Japanse producent. Het gaat om een adaptatie van de Japanse manga The Rose of Versailles. Niet alleen het hoofdpersonage is vrouwelijk maar dat geldt ook voor de auteur van de manga, wat in het wereldje een zeldzaamheid was. In Japan en bij uitbreiding Azië was de film een hit - waar de manga overigens een klassieke status heeft - maar dat was het zeker niet in Europa. Voor mij ligt de film wel in de lijn van voorgaande films van Demy als Peau d’Ane en The Pied Piper. Dat ligt wellicht aan het kostuumkarakter met daaraan een soort sprookjesachtige kwaliteit toegevoegd omwille van de lotgevallen van Lady Oscar. Het spel met de genderrol draagt hier uiteraard aan bij.
De verhaallijn is onderhoudend met gekonkel en romantiek aan het Franse hof van de laat 18e eeuw. Met zijn speelduur van 2 uur en de redelijk talrijke karakters heeft het wel iets weg van een veredelde soap in het klimaat van een pre-revolutionair en naderhand revolutionair Frankrijk. De muziek van Michel Legrand is als altijd op een prima niveau en in het algemeen liggen de productionele kwaliteiten erg hoog. Het is genieten van de diverse scènes die geschoten zijn in het paleis van Versailles. De climax op het eind mag er zijn. Het wijkt overigens af van het originele einde in de manga waar zowel Lady Oscar als haar minnaar sterven. In de film sterft enkel Barry Stokes (als minnaar)

Trash/exploitation bestaande uit een mix van misdaad, gratuit bloot en actie geïnspireerd op de martial arts hype van de seventies. En aan dat laatste zie je ook dat de film effectief geschoten is in 1976 en pas enkele jaren later een release kreeg. Het is echt wel een krakkemikkig boeltje met geforceerde dialogen en actie. En het ziet er naar uit dat het allemaal met een eerste take gefilmd is om te besparen. Het themamuziekje is cool genoeg maar wordt ook losgelaten op de meest ongepaste momenten. Deze is zo slecht maar toch ook weer leuk om te bekijken.

Herziening van een zeer leuke Hitchcock die een mix is van screwball, thriller, spymovie, drama, politieke film, comedy … In die tijd was het normaal om dergelijke genres te mengen en Hitchcock was er een meester in. The Lady Vanishes wordt ook wel gezien als zijn finest hour tijdens zijn Britse periode en daar valt wel iets voor te zeggen. Omwille van de mix van genres is het een veelgelaagde film die je zeker meerdere keren kan bekijken. Technisch is het (voor die tijd) knap gemaakt hoe men de illusie van de voortdenderende trein opwekt. De context van de trein geeft ook een urgentie aan het verhaal; ideaal voor een thriller.

Voor mij is dit ook één van de meest politieke films die ik gezien heb van Hitchcock. De film is gemaakt eind jaren ‘30 op het moment dat de spanningen toenemen en de confrontatie met nazi-Duitsland er zit aan te komen. In de film laat Hitchcock zich uit over het pacifisme dat in die tijd in zwang was: de man met de witte vlag wordt koudweg doodgeschoten. Ook zit er een dialoog in waarin pacifisten vergeleken worden met de eerste christenen die voor de leeuwen werden gegooid.

De film bevat een MacGuffin zoals dat meestal het geval is bij de Hitchcockfilms; wat is dat toch een heerlijk device om dergelijke films aan te sturen. En op het eind van de film kom je er verder niets over te weten

Daarmee heb ik alle features van Hitchcock (her)bekeken in een challenge die ik aangegaan ben met een filmgekke collega. Ik heb er enorm van genoten. De gelaagdheid van zijn films zijn me (opnieuw) opgevallen en ook het aantal genres dat hij wel beoefend heeft. Hij kon in feite elk genre aan. Ongetwijfeld zal ik hem in de toekomst opnieuw willen bekijken.

Vroege giallo. Sfeervol filmpje dankzij gothic setting en het doelmatige gebruik van kleuren en belichting. Dat laatste via veel clair obscur effecten. Prima plot en acteerprestaties. De misvormde dame op de zolder lijkt een klassieker voor dergelijke films. Goeie make-up prestatie in haar geval. Orkestrale score met tussendoor telkens zo’n motiefje op reverb electrische gitaar: erg geslaagd.

Het start als een typische teen comedy en ontwikkelt zich dan toch tot een drama met een ernstig topic als abortus. De acteerprestaties zijn goed met een pluim voor hoofdrol Lawrence Monoson die indruk maakt. De humor is wat je ervan mag verwachten, al is het minder uitbundig dan ik al eerder gezien heb. Dat is misschien een goede zaak om nadien niet te hard te contrasteren met het dramagedeelte. De soundtrack is om duimen en vingers af te lekken. Wat een weelde hadden we toen aan bands met iconische hits. Dat alleen al maakt de helft van de film en de sfeer.

Wat een topfilm. En het verhaal van de gevluchte Russische generaal die zijn toevlucht zoekt in Hollywoodfilmrolletjes is zomaar eventjes gebaseerd op ware feiten. Na Der Letzte Man was ik al overtuigd van het acteertalent van Emil Jannings, maar hier doet hij er voor mij nog een schepje bovenop door twee extreme kanten van hetzelfde personage op overtuigende wijze te presenteren. In de actuele tijd van de film - 1927 - is hij een oudere, fragiele man die lijkt te leiden aan alzheimer. In de lange flashback zien we hem anderzijds als autoritair Russisch generaal die zijn manschappen in de hand houdt en zijn wil doordrukt. Dat deel van zijn persoonlijkheid komt weer tot leven zodra hij in de studio voor de schijnwerpers zijn rol moet spelen. Het bezorgde me kippenvel, zo goed vond ik Jannings spelen.
Ook Evelyn Brent als de Russische revolutionaire vond ik charismatisch goed, net als een degelijke William Powell in een kleinere rol als Russisch regisseur/revolutionair.

Toch wel opvallend hoe von Sternberg in The Last Command de spot drijft met de waan van de dag en het cynisme van Hollywood. Bewijst ook dat de censuur in die tijd nog niet zo strak was. De lange flashback in de film speelt zich af in 1917 in de context van de strijd van Rusland op diverse oorlogsfronten en het broeiende arbeidersverzet dat zou uitmonden in de revolutie, ten koste ook van generaal Jannings. Uit de film blijkt dat von Sternberg en zijn team inzetten op de sympathieke kanten van de generaal: hij wordt afgebeeld als een redelijk mens met vaderlandsliefde. Dit tegenover de communistische revolutionairen die weggezet worden als oproerkraaiers, opportunisten en leeglopers. Von Sternberg kan in deze film alvast niet van communistische sympathieën verdacht worden. In één van de scènes zien we trouwens de evenbeelden van Trotski, Lenin en Stalin vergaderen, waar naderhand kritiek op gekomen is omdat dit niet strookte met de historische situatie van 1917. Maar vermoed kan worden dat het een aantal kijkers vandaag misschien niet zal opvallen wie mee aan tafel vergadert omdat er toch geen namen worden genoemd. Ging het toen nog om bekende koppen, vandaag ligt er al een dikke laag stof op.

Von Sternberg heeft me héél aangenaam verrast met dit werk. Voor mij is dit sowieso de beste stomme film die ik van hem nu gezien heb, en hij heeft toch enkele kleppers gemaakt in die tijd. Zal nog eens zijn Dietrichfilms moeten herbekijken om te zien of hij dit niveau nadien nog heeft overstegen. Maar die waren eerder camp als ik met dat goed kan herinneren.

Harder en groezeliger dan deze film wordt het niet. Wes Craven had tot op het punt dat hij deze film ging schieten enkel wat ervaring met natuurdocumentaires en dat is er aan te zien. Het is allemaal een beetje statisch maar dat draagt tegelijk ook bij aan het realistische karakter van de hele film. Ook was Craven aan het twijfelen of hij er een pornofilm van zou maken dan wel het soort exploitation dat het uiteindelijk geworden is. Een aantal van de acteurs was in elk geval afkomstig uit de pornowereld volgens de bio.

Sommigen hier haken af op de comic scenes met de twee flikken, maar voor mij maakt dat de film alleen maar unieker. Het geeft gewoon de totale absurditeit van het leven weer, iets waar de gemiddelde hedendaagse horrorfilm nauwelijks in slaagt wegens zichzelf te serieus nemen.

Deze film is geen meesterwerk, wel een intrigerend werkje dat blijft nazinderen. Ik kan me wel voorstellen dat mensen ontgoocheld zijn wanneer ze enkel afgaan op de reputatie van Craven en de film.

Het verhaal van de jacht op de buffels, en de manier waarop dit verhaal wordt ingekleed met diverse karakters en algemene sfeerschepping, kroop me als kijker helemaal onder de huid. Dit gaat over een stukje (sociale) geschiedenis waar ik geen kennis van had, en wat nu wel mijn interesse heeft opgewekt. De film start terecht met een (heel korte) informatieve intro over de buffels en hun situatie in de 19e eeuw om één en ander voor de kijker te plaatsen. En geeft ook aan wie er allemaal betrokken was bij het filmen en het schieten van de buffels. Als kijker kan je voor of tegen zijn maar wat je te zien krijgt, is o.a. footage waarin een aantal buffels effectief gedood wordt (weliswaar door professionelen in dienst van de overheid). De film is dan ook opgenomen ten tijde van de toenmalige jaarlijkse ‘uitdunning’ van de buffels in Badlands National Park en Custer State Park. Dit zal niet iedereen zijn meug zijn. Maar anderzijds zullen die buffels een veel beter leven achter de rug hebben gehad dan runderen gefokt voor de voedingsindustrie, denk ik dan.

Gebaseerd op een novelle bevat deze film voor elk wat wils. Er is redelijk wat actie, met schiet- en vechtpartijen en bij momenten zien we kuddes buffels langsrazen. Maar bovenal gaat het om een ijzersterk psychologisch portret van twee mannen die zich elk met eigen motieven begeven aan de buffeljacht. Robert Taylor en Stewart Granger spelen daarbij zowat mekaars antipoden, wat uiteraard het nodige vuurwerk oplevert. In de mix wordt dan ook nog eens het thema van de native Americans oftewel Indianen gedraaid. En dat gebeurt m.i. wel op een genuanceerde manier wat ik niet meteen zou verwachten van een film met die ouderdom. Sterk. Debra Paget en Russ Tamblyn komen me geloofwaardig over als de Indianen van dienst. Ook was ik erg tevreden met de kleurrijke inbreng van Lloyd Nolan, de peacekeeper die het uiteindelijk met zijn leven moet bekopen.
Nog wat de hoofdrol van de buffels betreft. Wat me hierbij eveneens aanspreekt, is de link die wordt gelegd tussen het doden van mens en het doden van dier, en de vage grens die daartussen bestaat. Een zeer interessant en relevant thema dat hier meerdere malen wordt aangeraakt. Ook sterk.

Cinematografisch is het me allemaal dik in orde. De muziekscore is niet echt blijven plakken in mijn oren maar het is mogelijk dat ik zodanig in het verhaal zat dat het mij wat ontgaan is. Een heel bijzondere film die ik niet snel zal vergeten. En daarmee hoor ik nu ook bij een select gezelschap hier op MM

De film heeft een veelbelovende en sfeervolle start met beelden van een post-apocalyptische wereld. Verlaten straten, in allerijl achtergelaten wagens met openstaande deuren, hier en daar een lichaam, je kent het wel. We zien Vincent Price in zijn beslommeringen om te overleven. De mutanten die hem niet gunstig gezind zijn, lijken op een combi van vampieren en zombies (in de novelle waren het wel degelijk vampieren die ook wel heel wat sneller zijn dan hier in de film). Echt bedreigend worden ze echter nooit.

Dan volgt er een grote flashback naar hoe het allemaal begon met de grote epidemie en zien we Price in interactie gaan. Ook wel een entertainend gedeelte.

Het einde is mooi in zijn provocerende dubbelzinnigheid. Price blijkt een monster te zijn voor de tussencategorie mutanten die hem opjagen. De perspectieven worden omgedraaid en er is geen uitweg meer voor Price.

Al met al aangenaam kijkvoer al vind ik het niet de beste rol van Vincent Price. Zijn performance draagt hier zeker bij aan het campgehalte.

Deze zag ik 30 j geleden bij het uitkomen en vond het toen een geweldige film. Bij mijn recente tweede kijkbeurt heeft deze nog geen sprankje ingeboet. Mooi. Het heeft een heerlijke plot in de beste noir traditie, krijgt voeding van interessante personages met diverse karakters (waarvan sommigen baden in een laagje sarcasme). Linda Fiorentino speelt misschien wel de meest ultieme femme fatale ooit. Ze komt over als een doorgedreven versie van Lauren Bacall in haar gloriedagen. Bill Pullman is even zalig als de bedrogen echtgenoot die achter haar aangaat. Het is noir en het heeft ook een hoog screwball gehalte met dank aan de affaires die zich afspelen. Het gaat er dan om dat er heel wat pittige dialogen te genieten zijn. De begeleidende muziek van een hoekige jazzband met de voortdurend pompende contrabas is ook perfect gekozen voor deze film. Dit is terecht een cultfilm geworden.

Topper. Het scenario is een variatie op het thema ‘breng de schurk veilig naar de cel voor een eerlijk proces’ waarin Kirk Douglas de honneurs waarneemt als marshall met de vermelde missie. En hoe. Zijn intense performance tilt ongetwijfeld het niveau van de hele film de hoogte in. De schurk is een rol van Earl Holliman, niets op aan te merken, maar de focus ligt verder toch op de relatie tussen Douglas en Anthony Quinn (als vader van Holliman). Douglas heeft een straight karakter, maar Quinn bevindt zich, samen met liefje Carolyn Jones in de morele ambiguïteit. En dat laatste element geeft diepte aan hun beider karakters, en draagt bij aan het boeiende verloop van het verhaal. Er valt geen dood moment te bespeuren (het gewelddadige einde van enkele personages niet meegerekend) in deze film. Continue spanningsopbouw tot de climax op het einde toe. Een geweldige climax bij avond in Gun Hill, waarbij een gebouw in de fik gaat, een een dubbele afrekening volgt. De finale afrekening betreft het duel tussen Douglas en Quinn waarbij Quinn - naar verwachting uiteraard - het loodje legt. Tegen de achtergrond van de treinwagon - rood als de kleur van het bloed dat vloeit - die Douglas zal terugvoeren naar zijn eigen stad. Carolyn Jones, van wie je als kijker afvraagt waar ze gaat eindigen, is aanwezig als toeschouwer, in een kleedje waarin rood (bloed/liefde) wordt gecombineerd met zwart (rouw). Ze blijft dan ook in tranen achter op het perron bij het lijk van Quinn, terwijl Douglas met de trein vertrekt, weergegeven in een majestueus tracking shot.
Als ik dan toch één puntje van kritiek moet geven. De score van Dimitri Tiomkin vond ik vrij opgefokt en van het soort dat te gretig aanwezig wil zijn. Er zijn er anderen die in die tijd wat meer subtiele orkestrale scores hebben afgeleverd dewelke de tand des tijds ook beter hebben doorstaan. Al is het op zich wel een knappe score, daar niet van. En verder doet het niets af van de indruk die deze film maakt met zijn strak scenario, grote acteurs en prima regie.

Een interessante mengeling van coming of age en horror. Mooi gefilmd en gefotografeerd in een besneeuwd Zweden. De winterse kilte past uitstekend bij de fundamentele eenzaamheid van de protagonisten. Elk personage zit gevangen in een eigen harnas waaruit het moeilijk ontsnappen is. Goeie acteerprestaties. Hoewel er dus duidelijke horrorelementen zijn, overweegt toch het dramatische aspect. Er wordt duidelijk niet gemikt op suspense. De horror van een vampier die zich voedt met bloed van menselijke stervelingen is hier eerder een (voor de vampier noodzakelijke) abnormaliteit zoals de natuur soms wel andere vreemde fenomenen herbergt. En zo ligt dan de nadruk op Oskar en zijn buurmeisje, wat ook iets ontroerend heeft. Gelukkig houdt men ergens wel de balans en wordt het nergens melig.

Ooit een keer beginnen bekijken en dan in slaap gevallen. Nu een herkansing genomen. De film kiest het moment, en niet omgekeerd. Een film met lange speelduur maar gelukkig ook indrukwekkend op het scherm zelf. De cinematografie benadrukt de nietigheid van de mensjes in de woestijn wiens problemen bij momenten futiel lijken binnen het grotere geheel. Althans dat gevoel kreeg ik erbij. Dit is ook een film die schreeuwt om het grote doek. De score van Maurice Jarre is passend majestueus.

Lawrence of Arabia wordt door Peter O’Toole neergezet als een flegmatieke kerel, zo op en top British. Dat is wel goed gedaan, dat we hier geen veramerikaniseerde versie te zien krijgen. Het is een heel ernstig verhaal maar toch zitten er enkele touches British comedy in verwerkt. Dat zorgt voor een prima balans in een verhaal van strijd en ontbering dat steeds de kop opsteekt.

Naar het schijnt is het niet allemaal historisch correct, en wordt er losjes omgesprongen met de tijdslijn. Het is dus een mengeling van waarheid en leuke fictie.

Een beetje eerie dat ik op vrijdag deze film bekijk waarin Lawrence en zijn strijders Damascus innemen. En dat er een dag later op zaterdag volle actualiteit is over rebellen in Syrië die Damascus veroveren en Assad verdrijven.

Prachtfilm. Ik heb heel erg genoten van de kleuren van deze technicolor, die niets afdoen aan het donkere verhaal, in tegendeel een welhaast surreële – en passende - kwaliteit verlenen.

Gene Tierney is outstanding als extreem narcistische en psychopatische ziel in aantrekkelijke verpakking. Tegenspelers Cornell Wilde en Jeanne Crain doen het in mijn ogen eveneens prima, zij het dat ze minder opvallende rollen hebben, wat moeilijk anders kan. Ook nog een goed woord voor Vincent Price, die ik graag aan het werk zag in de rechtszaal om z’n gram te halen.

Regie en camerawerk van John M. Stahl en cameraman Leon Shamroy (recordhouder oscarnominaties) zijn degelijk zonder meer.
Voor mij was de meest shockerende scene toch wel degene waarin Gene zich vrijwillig van de trap stort. Behalve een licht afgrijzen, kreeg ik medelijden met deze figuur en het inzicht dat ze zwaar geestesziek is en nood heeft aan psychiatrische hulp. Maar zo werkt het natuurlijk niet in de film noir. Daar gaat men door tot het bittere of – in dit geval – bitterzoete einde. Prachtig shot om de film af te sluiten, en gaf me shivers.

Naar het schijnt is Leave Her To Heaven een favoriet van Martin Scorsese, zoals reeds vermeld op het forum, al kan ik me voorstellen dat ook een David Lynch hier pap van lust.
Eéntje om te herbekijken.

Verfilming van een boek waar ontzettend veel dialoog aan te pas komt, die in essentie alleen daarom draait. In de kern zeker interessant om de spanning te observeren tussen Belmondo (als priester!) en Riva. Bij Belmondo moest ik wel een knop omdraaien omdat ik hem voornamelijk ken als de bon vivant uit andere films. Melville heeft opnieuw de keuze gemaakt om een film te maken die zich afspeelt tijdens de bezettingsjaren van de Tweede Wereldoorlog. Die achtergrond geeft richting aan bepaalde gebeurtenissen, al staat het nooit op de voorgrond. Naar onderwerp toe - vrouw is verliefd op priester - is het eigen aan de tijd van toen en moet je ook met die ogen willen bekijken. Voor mij duurt het toch iets te lang om dit in wezen simpele verhaal verteld te krijgen. Het is wel zeker mooi in beeld gebracht door Melville.

Rond The Beatles ontstond in de jaren ‘60 de conspiracy theorie dat Paul McCartney zou overleden zijn en vervangen door een getalenteerde dubbelganger. Deze film tapt uit een ander wat minder gekend vaatje: wat als Lennon nog in leven is? De found footage aanpak werkt heel goed voor deze film. Al wordt het niet helemaal doorgedreven aangezien in sommige scenes de cameravrouw wordt gefilmd (door wie dan?). Dat zal dan wel omwille van de esthetiek zijn. De acteerprestaties zijn redelijk overtuigend gebracht. Mooie setting in Canada. Er is met Hessy’s music shop de knipoog naar Hessy’s in Liverpool waar The Beatles hun gitaren kochten back in the day.

De muziek is heel goed gebracht op een manier dat het echt wel om nieuwe muziek van Lennon zou kunnen gaan: het kroop onder mijn vel. Voor mij is dit zeker één van de meer geslaagde found footage movies. Het helpt ook als je The Beatles leuk vindt.

Ik breng hem ook even onder de aandacht van Brix voor het geval dat deze onder zijn radar gebleven zou zijn.

Na de release in 1970 is deze film decennialang niet of moeilijk beschikbaar geweest tot de remaster enkele jaren terug n.a.v. de Get Back serie die gemaakt werd door Peter Jackson op basis van (niet gebruikte) footage van de film. Voor mij is het nu ook de eerste keer dat ik hem gezien heb terwijl ik de overige films van The Beatles al veel eerder gezien heb. Ik had er wel al regelmatig over gelezen. Ik wist dat de film een reputatie met zich meesleept van docu over een band die uit mekaar gaat, met lange gezichten in de studio, ruzies, slechte sfeer etc.

De verwachtingen lagen dus ergens wel laag, maar ten onrechte. Integendeel heb ik enorm genoten van deze neerslag van het leven van deze band in de studio. Het was bijzonder om John en Yoko te zien walsen op I Me Mine van George, de eerste aanzet van Oh Darling te horen, de gesprekken tout court. De film is dan helemaal goud waard omwille van het roofconcert dat integraal het laatste half uur in beslag neemt. Ook voor het eerst dat ik dit helemaal zie. Heerlijke montage tussendoor met de beelden van sixties London; de bobby’s die het verkeer proberen te laten doorstromen, kantoormensen die hun beste middagpauze ooit beleven terwijl The Beatles op het dak in hartje London staan te spelen.

Afgaande op de reputatie had ik op alle vlakken een veel slechtere film verwacht. Paul McCartney wordt hier wel eens omschreven als bazig, maar ik vrees dat er zonder zijn inzet niet veel van de grond gekomen zou zijn als je ziet in welke staat Lennon zich bevond (de symbiose met Yoko die aan zijn lijf plakt). Bovenal zie ik ook vier kerels die zich na al die jaren nog steeds amuseren en creatief uitleven. Het speelplezier spat ook af van het dakconcert. Na de opnames van Let It Be zouden ze nog een laatste keer samenwerken voor de release van hun meesterwerk Abbey Road. Naar chronologie kreeg Let It Be pas nadien haar release.

Het is een historisch belangrijk document (voor de popmuziek) en zeer aangenaam om te bekijken (als je Beatlesfan bent). Een vijfsterren docu wat mij betreft. Op termijn zal ik ook de Get Back serie gaan bekijken.

Let Us Live vertelt het verhaal van twee mannen (Henry Fonda en Alan Baxter) die ten onrechte beschuldigd worden van een misdaad en hiervoor terechtstaan. Henry Fonda bevindt zich hiermee op vertrouwd terrein, na een gelijkaardige rol eerder in You Only Live Once (1937) - MovieMeter.nl, en die hij later ook zou hernemen in The Wrong Man (1956) - MovieMeter.nl. Net als in You Only Live Once staat Fonda op het punt zich te settelen met een leuk meisje (Maureen O’Sullivan) wanneer het noodlot toeslaat. Wat volgt is een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen waarbij O’Sullivan met hulp van Ralph Bellamy gedwongen is actie te ondernemen.
Fonda en O’Sullivan vormen een mooi en geloofwaardig koppel. Let op de (voor die tijd normale) conservatieve ondertoon bij de intro van de film wanneer blijkt dat Fonda niets liever wil dan dat O’Sullivan haar baantje opzegt en thuis aan de haard blijft.
De acteerprestaties van zowel hoofd- als nevenpersonages zijn prima.

Het script is gebaseerd op ware gebeurtenissen, wat heeft geleid tot druk en pogingen tot censuur vanuit politieke hoek. Het is inderdaad duidelijk dat de overheid en justitie er met de kafkaiaanse toestanden in deze film bekaaid vanaf komen. De dialoog in de eindscene is wat dat betreft echt eentje om in te kaderen.
De release van de film heeft men gelukkig niet kunnen tegenhouden, maar uiteindelijk werd het geen A maar een B-release zonder verdere publiciteit. Een soort doofpotaffaire.

Behalve de acteerprestaties valt ook de mooi verzorgde visualisering op. De visualisering maakt in grote mate deel uit van de sfeerschepping. Buiten woedt de (kil makende) sneeuwstorm en lange schaduwen omgeven de personages, die vanuit interessante camerastandpunten benaderd worden.
Een excellent voorbeeld van visualisering is het moment waarop O’Sullivan en Bellamy zich tussen hoop en twijfel bevinden, wat wordt gesymboliseerd door een heen en weer slingerende lamp die hen afwisselend in het licht en het donker plaatst.
Een grote pluim voor regisseur John Brahm en cameraman Lucien Ballard die duidelijk wisten waar ze mee bezig waren, en in de jaren nadien nog enkele fantastisch visuele (noir)parels zouden afleveren.

Een A-score voor deze B-film!

Obscuur low budget actiefilmpje. Ik vond dit erg vermakelijk. Het heeft een dun verhaaltje maar het wordt prima uitgevoerd. Met aan boord enkele leuke jaren ‘80 stereotiepen: het stardom van de popzangeres, de halfwassen punks, de gespierde badasses met nekhaar. Prima geregisseerd door Don Jones. Dit heeft zogezegd minder cultgehalte dan zijn ander werk maar voor eighties liefhebbers is dit gewoonweg genieten. Ontploffinkje hier, schietpartij daar, en daaronder een lekkere synth soundtrack. Strak tempo en geen gezever. Goeie trash.

Melodrama waarin alle spotilights op Bette Davis gericht staan. Het verhaal speelt zich af in Singapore (zijnde de Warner Bros. studio’s) en is gebaseerd op een waargebeurde zaak. Geen whodunit maar eerder een whydunit waarbij je als kijker al van mijlenver ziet aankomen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Maar dat doet niets af van het kijkplezier. Het tempo zit goed en de acteurs doen hun job zoals het hoort, zij het dat het aan de uitgewerkte psychologie van de personages soms mangelt maar dat zien we wel meer bij films op ouderdom. Zoals gezegd is Bette Davis top of the bill maar voor mij wordt de show vooral gestolen door de look van de film. Die is namelijk fantastisch. Het mag dan meer melodrama dan thriller zijn, het ziet eruit als volslagen noir. Nagenoeg heel de film lang werpen de latten van de jaloezieën schaduwen op de setting en personages, als zijn ze gevangen in iets waaruit niet te ontsnappen valt. Zo vindt in het laatste half uur van de film een cruciale scene plaats tussen Bette Davis, Herbert Marshall en James Stephenson in het huis van Davis: ook de salonzetels blijken een horizontaal streepjespatroon te hebben waardoor de continuïteit van de gevangenis (zoals ik het interpreteer) nog eens in de verf wordt gezet. Kudos voor William Wyler en cameraman Tony Gaudio (die we ook kennen van Little Caesar en High Sierra). Naast het schaduwwerk zijn er ook mooie shots te bewonderen, zoals het craneshot helemaal op het einde.

De muziek is geschreven door Max Steiner, uiteraard een absolute vakman, al vond ik - hoewel een zeer mooie score - dat de muziek op sommige ogenblikken te veel interfereerde met de interactie van de personages. Wel een fijne integratie van oosterse motieven op het ogenblik dat de natives mogen opdraven (die weliswaar zeer ééndimensionaal worden afgebeeld).

Conclusie. De visuele schoonheid van de film overstijgt voor mij het inhoudelijke. Maar daar valt prima mee te leven.

Dat F.W. Murnau veel meer is dan een horroricoon wist ik al sinds bekijken van Sunrise. Bij Der Letzte Mann werd me al snel duidelijk dat het ook hier gaat om de verfilming gaat van een diepmenselijk verhaal, en artistiek op héél hoog niveau. Briljante regie en camerawerk van Murnau en cinematograaf Karl Freund. Het pov openingsshot is al meteen top en ik had meteen de neiging om de film stil te leggen en het shot opnieuw te bekijken. De camera van Freund is uiterst beweeglijk en lijkt geen hindernissen te kennen. Eveneens briljant is de weergave van het delirium van Emil Jannings en zijn neergang tout court. Emil Jannings speelt zijn rol schitterend trouwens, waarbij de inhoud van het verhaal, de act van Jannings en het visuele werk van Freund en Murnau één geheel vormen zoals dat idealiter altijd zou moeten zijn in film. En dit alles zonder tussentitels!

Ik zag dus voor mijn ogen een meesterwerk ontrollen … gedurende de eerste 70 minuten. Toen echter kwam de epiloog en die sloeg als een mokerslag het hele opgebouwde fragiele meesterwerk in wording aan diggelen met een pompeuze ongeloofwaardige finale, als een tang op een varken aan de film geplakt. Eender welk einde - of de film laten stoppen net voor de epiloog - was voor mij beter geweest dan het einde waar Emil Jannings niet zomaar een beetje meer geluk dan voorheen heeft, maar eventjes onverwacht erfgenaam is van een overleden oliemiljonair, op een totaal ongeloofwaardige manier. Het kan best zijn dat men dit soort einde nodig vond in die onzekere tijden van de Weimarrepubliek, maar voor mij is daarmee een meesterwerk gesneuveld met de eindmeet in zicht.

Deze film is me aangeraden door een collega van me die nogal op de hoogte is van cult en horrortoestanden. En wat een trip zeg. Oostende zag er nooit zo duister en onheilspellend uit als in deze Daughters of Darkness. Een heerlijk decadente film, het soort horror waar ik volledig voor val. Niet zozeer schlock maar eerder een poëtische stijl, qua stilering waande ik me bijna in een Kubrick. Van de eerste tot de laatste seconde genoten van de setting, kostumering en het voortdurende spel met de (symbolisch geladen) kleuren.
En dan zijn er natuurlijk de acteurs die elk geknipt zijn voor hun rol. Het goed uitziende jonge bruidskoppel John Karlen en Danielle Ouimet doet me nog het meest denken aan Bjorn en Agnetha van ABBA (teken des tijds) en er is de onheilszwangere, onderkoelde, fantastische Delphine Seyrig - gravin Bathory - die rondwandelt in de film alsof ze een rechtstreekse nazaat van Marlene Dietrich is. That can’t be beaten. De rol van de gepensioneerde politie-inspecteur is plotgewijs vrij overbodig maar draagt wel bij aan de ongemakkelijke sfeer.
Wat de film voor mij verder aantrekkelijk maakt, is dat lokale tintje. Er zijn natuurlijk de locaties. En de dialogen verlopen weliswaar in het Engels, maar bij gesprekken tussen de (buitenlandse) hoofdrollen en (Vlaamse) locals plakken die laatste er dikwijls een ‘monsieur’ achteraan (hoewel een Vlaming zoiets in een levensecht Engelstalig gesprek nooit zal doen) - alsof men toch extra in de verf wil zetten waar het verhaal zich afspeelt. Ah taalkwesties, this must be Belgium.
En ik vraag me af hoeveel Het Laatste Nieuws heeft gedokt om zo als krant op tijd en stond met allerlei gruwelijke berichten gelezen te worden door het gezelschap. Droeg voor mij (als Vlaming dan) zeker bij aan een soort unheimlich realisme.

Voor de regie en fotografie van Harry Kümel en zijn team heb ik enkel lof. Boeiende camerastandpunten, het gebruik van filters, … ze hebben beelden gecreëerd die me zullen bijblijven. Correctie. Achtervolgen!

Vroege giallo. De intro start met een lange quote van Freud en dan weet je al meteen waarover het zal gaan. Trauma, schuldgevoelens, seksuele repressie. Het basisidee van deze film kwam van de echtgenote van de regisseur, Mara Maryl, die hier ook een rol voor zich neemt. Het ziet er low budget uit maar de film doet zijn voordeel met de mooie locaties (kasteel, kliffen). Mooie b&w fotografie. De acteerprestaties zijn ok. De score met dat orgeltje is een beetje cheesy en geeft zoveel jaren later onmiddellijk een camp gevoel. Het script bevat voldoende pit om de aandacht gaande te houden met een aantal twists. Fascinerend werkje.

Prachtfilm die de impressie geeft van een soort nachtmerrie/droomtoestand. Heel mooi gefilmd in (neo-)noir traditie en een prachtig donkere electronische soundtrack - behalve het perfect gekozen titelnummer- van Mike Figgis die er aldus helemaal een auteursfilm van maakt. Goeie acteerprestaties van Kevin Anderson, Pamela Gidley en Bill Pullman. Fijn om Kim Novak aan het werk te zien - niet in een makkelijke rol - in haar laatste film.

Plot, sfeerschepping, het zit allemaal goed hier. Het vrij lage tempo stoorde me niet omdat ik me meegezogen voelde in de sfeer. Typisch een film van begin jaren negentig waarvan de sfeer nog best te vergelijken is met Twin Peaks (de serie kwam uit voor deze film). Pamela Gidley zou nadien nog opduiken in Twin Peaks: Fire Walk With Me (1992), de prequel op de serie, wat wel past in het plaatje.

Liefhebbers van Twin Peaks/Lynch zullen Liebestraum zeker kunnen smaken.