Opinions

Meer psychologisch drama dan thriller is dit één van de films van Hitch die zich in één ruimte afspeelt (zij het een erg open ruimte in dit geval). Interessant concept waarin zich een doorsnede van de Amerikaanse bevolking aan boord van een reddingssloep weet te hijsen na een aanval door een Duitse U-boot. Een hoofdrol is weggelegd voor Tallulah Bankhead als persfotograaf. Ze leek me in het begin nogal een ‘typetje’ te spelen maar gaandeweg verbetert het. Naar verluidt deed ze ook naast de set ‘moeilijk’.Ook de anderen doen hun specifieke duit in het zakje van het psychodrama met elk hun rol en kenmerken. Samen moeten ze allerlei morele dilemma's en fysieke moeilijkheden zien te overwinnen.

Het bredere kader van dit drama is uiteindelijk een onmiskenbaar stukje oorlogspropaganda: de Duitse vijanden zijn echte slechteriken en het Amerikaanse volk is verenigd in de strijd, mét aandacht voor de ethische kant van de zaak. De realiteit van de concentratiekampen is intussen wereldwijd doorgesijpeld en wordt hier ook verschillende keren benoemd, om de veronderstelde goede kant van de Duitse kapitein in twijfel te trekken. Opvallend moment ook wanneer de Duitse kapitein de moord op William Bendix vergoelijkt door te wijzen naar diens kreupele toestand en slechte vooruitzichten. Een duidelijke verwijzing naar het eugenetische programma van de nazi’s.

Nog een andere opvallende aanwezige aan boord is Canada Lee in de rol van Joe. Voor zover ik mij kan herinneren de enige zwarte acteur die ik reeds aan het werk heb gezien in een Hitchcock film. Zijn rol sluit helemaal aan bij de onderdanige positie van de zwarte burger in de Amerikaanse samenleving van toen. Zijn (blanke) medeburgers geven hem de kans om mee te stemmen over het lot van de Duitse kapitein en hij is oprecht verbaasd over dat aanbod. Deze scene kan o.a. gelinkt worden aan de afwezigheid van stemrecht voor zwarten in de USA op dat moment (dat zou nog tot de jaren ‘60 duren). MAAR hij wimpelt zijn stemrecht en gelijke positie aan boord van de sloep beleefd af ‘omdat hij zich afzijdig wil houden’. Door het aanbieden van het stemrecht wordt m.i. in de film aangetoond dat ze allen letterlijk en figuurlijk in hetzelfde bootje zitten (de Afro-Amerikanen hadden uiteraard wél het ‘recht’ om zij aan zij te strijden tegen de nazi’s). De film getuigt niet van empowerment van een achtergestelde groep. Hitchcock en het scenario sluiten aan bij wat op dat moment (blanke) mainstream is met de Afro-Amerikaan in een veilige ondergeschikte positie. Toevallig of niet blijkt Joe in één van de scenes ook nog eens een ex-crimineel te zijn. Een ander markant moment. Wanneer ze niet langer beroep kunnen doen op de Duitse kapitein om te roeien is Canada Lee volgens de andere aanwezigen de eerstvolgende die in aanmerking komt om de harde fysieke arbeid te verrichten. Dat wordt niet expliciet gezegd maar getoond met de camera. En je ziet Canada Lee een keer met zijn ogen rollen.

Vanuit psychologisch, historisch en sociologisch standpunt zeker een interessante film dus, met competente acteerprestaties. Want om dat laatste draait het wel in dit soort films. Wel moet je het erbij nemen dat de film geschoten is in een studio. Een boot in een watertank met een bij momenten woelige achtergrond. Dat is een technische beperking van die tijd die hier extra hard speelt omdat het om de hele focus van de film gaat. Wel knap hoe Hitch bij de voorbereiding de hele film scene per scene heeft uitgetekend om telkens andere shots voor te bereiden en de monotonie uit de weg te gaan. Hij was een meester op vele gebieden, en voor hem was dit gewoon een extra uitdaging.

Respect vooral voor de manier waarop het in beeld gebracht is. Het spelen met tijdframes via de montage is hier een fijn ding. Het verhaal is redelijk maar ook niet meer dan dat. Het mankeerde voor mij een beetje aan balans. Beetje vreemd dat Terence Stamp op wraakactie gaat, verschillende moorden pleegt om eerst dan de uitleg te horen te krijgen wat er nu werkelijk met zijn dochter gebeurd is. Een beetje stupide en gemakzuchtig scenario, tenzij we ervan uit moeten gaan dat het personage van Terence Stamp zelf stupide en gemakzuchtig is. De politie legt hem verder geen strobreed in de weg en is er dan ook nog blij mee. Meevaller. Stamp is wel vermakelijk scherp als de Britse native. Altijd een meerwaarde als er een keer te lachen valt met de tongue in cheek attitude van Stamp. Verder vallen de sepia kleuren van de film op. Het zal wel een bedoeling hebben maar het geeft voor mij een saaiere indruk dan nodig is. Terwijl we ons toch aan de prachtige westkust bevinden.

Toch beter dan de gemiddelde misdaadfilm op vlak van vorm en een uitgesproken - tikje excentriek - hoofdpersonage.

Voor regisseur Frederick Friedel was het zijn debuutfilm. Sterker nog, zijn eerste draaidag was meteen zijn eerste dag op een filmset. Gelukkig kon hij zich laten bijstaan door de ervaren DoP Austin McKinney die later in zijn carrière zelfs films zou gaan maken met James Cameron. Hij is misschien wel het grootste talent dat aan de film gewerkt heeft. Het gebrek aan dialoog en opeenstapeling van schijnbare trivaliteiten is ook wel te wijten aan het gebrek aan scenario. En het feit dat de film bedoeld was voor een drive-in publiek dat geen nood had aan enige karaktertekening. En dan had de hoofdrolspler Leslie Lee ook geen zin in veel dialoog. Om maar te zeggen welke productionele en toevallige factoren er bij kwamen kijken. Friedel heeft dan nog wat scenes uitgesmeerd om de tijdsduur van het al korte gevalletje te rekken. Het ademt echt langs alle kanten low budget. Gorefans zullen teleurgesteld zijn door het weinige dat er te zien is. Maar qua sfeer vind ik het dan weer wel meevallen. Ook dankzij de bij momenten prachtige score die een contrapunt vormt met de kille relaties.

De doorbraakfilm voor Edward G. Robinson en toch ook wel een geweldige start voor de (sound)gangsterfilm. Voor een vroege talkie heeft deze film een stevig tempo, waarbij de dialooglijnen afgevuurd worden als ware het munitie halfzwaar kaliber. Ik voelde me daarbij van begin tot eind meegezogen in de ééndimensionaal donkere wereld van Little Caesar. In tegenstelling tot sommige andere vroege talkies, vond ik het ontbreken van een soundtrack hier geen gemis, maar droeg het net bij aan een onderhuidse spanning die de film ondersteunt. 

Visueel vond ik de film erg mooi geschoten, met wisselende cameraperspectieven e.d. Klassewerk van regisseur Mervyn Leroy en cameraman Tony Gaudio.

De diverse karakters zijn rechttoe rechtaan opgevat, waarbij enkel Douglas Fairbanks Jr. zich in de schemerzone van goed en kwaad bevindt. Wat me aan het script van deze pre code verder opviel waren enkele mogelijke verwijzingen naar homoseksualiteit. In de nachtclub The Bronze Peacock wordt danser Douglas Fairbanks Jr. gekeurd door de twee mannelijke uitbaters op een manier die een subcontext laat vermoeden. En daarnaast rees bij mij het vermoeden dat het personage van Robinson zich meer dan vriendschappelijk aangetrokken voelt tot het personage van Fairbanks. Mijn vermoeden werd bevestigd wanneer ik op wiki lees dat W.R. Burnett, de auteur van het boek waarop de film gebaseerd is, hetzelfde vond n.a.v. diverse opvallende aanpassingen (in het boek is Little Caesar bijvoorbeeld een vrouwenliefhebber maar daar is niets van terug te vinden in de film) en daarover zelfs een klachtenbrief heeft geschreven naar de filmmaatschappij. Curieus toch dat de producers deze impliciete subcontext hebben willen toevoegen aan de verfilming.

In het verleden heb ik ook al de andere notoire gangsterfilms uit de jaren dertig gezien en ik kan begrijpen dat voorkeuren kunnen verschillen naargelang het actiegehalte van de film in kwestie. In Little Caesar wordt vooral veel gebabbeld en minder met scherp geschoten, maar dat heeft me eigenlijk geen moment tegengestaan.

Eén van de vele summercamp movies uit die tijd. Hoewel het draait rond seks is dit niet van het type ranzige comedy maar gaat het om coming of age drama. Al zijn er ook enkele grappige scènes in verwerkt. Toch ben ik een beetje onder de indruk van de smaakvolle manier waarop men met het materiaal is omgegaan. Misschien ook typisch ‘rolpatroondoorbrekend’ post-feministisch dat het gaat om jonge meisjes die op mannenjacht gaan. Ik vind de acteerprestaties van Tatom O’Neal en Kristy McNIchol top. Antagoniste Krist Errickson vind ik meer richting overacting opgaan, maar het kan ook liggen aan haar ééndimensionale rol en lijnen.

De soundtrack is eveneens smaakvol. Warempel staat er een nummer op van John Lennon (Oh My Love), in een film gereleased enkele maanden voor hij werd vermoord. En dan is er ook nog de aanwezigheid van Matt Dillon in de rol van Randy: 16 j oud en met lange haren had ik hem eerst helemaal niet herkend. Leuke bonus.

Sterk staaltje kitsch met een rechttoe rechtaan scenario. Rick Moranis en Ellen Greene spelen de hoofdrollen en zijn eigenlijk twee irritante karakters. Ellen Greene - die de rol ook jarenlang speelde op Broadway - zet een piepstemmetje op dat grappig is voor de eerste 10 seconden maar nadien al snel de keel uithangt. Dergelijke humor is voor mij een no go. Hoogtepunt van de film is voor mij dan weer de subplot met Steve Martin als de sadistische Elvis-tandarts, heerlijk! Na zijn (helaas al te korte) doortocht weet je weer wat leuke comedy kan voorstellen. Verder genoten van de drie zangeressen, vernoemd in de film naar de Phil Spector bandjes The Chiffons, The Ronettes en The Crystals. Ze geven met hun muzikale en vocale inbreng een grote meerwaarde. Stylish. Al vind ik dat men vanaf het midden van de film een instrumentarium begint toe te passen - m.n. het geluid van elektrische gitaren - die strikt genomen niet aan de orde was in het tijdperk van begin jaren zestig, maar dat is een detail in een productie die niet alleen een feest is voor het oor maar zeker ook voor het oog. En laten we het dan last but not least hebben over de plant. Een fantastisch pre-cgi meesterwerk dat in verschillende groottes beschikbaar was - een plant groeit namelijk - tijdens de productie. De behind the scenes documentaire geeft inzicht hoeveel ambachtelijk werk er in de plant(en) gekropen is en op welke mechanische wijze men deze op de filmset tot leven brengt. In de finale - wanneer de plant haar maximale grootte bereikt heeft - wordt het ding aan de gang gehouden door een vijftigtal mensen met allerlei hendels en knoppen. Goed voor de tewerkstellingsgraad.

Ben het eens dat het originele einde véél beter is dan wat men er uiteindelijk van gemaakt heeft. Het originele einde is episch, grappig, briljant, bigger than life … het zegt wel iets over hoe het publiek geëvolueerd is op dertig jaar tijd. Nu zou dit probleemloos wel kunnen.

In deze fase van Elvis filmcarrière is duidelijk dat heel de samenleving in een transitie zit. Er is de doorbraak van de flower power en vrije liefde - toch wel een thema in deze film. Het wordt allemaal gebracht met een spreekwoordelijke knipoog. Michele Carey is een vrijgevochten dame die de mannen rond haar vinger windt en een complexe indruk geeft. Dit is ook pas de eerste film waarin het duidelijk is dat Elvis all the way gaat met zijn tegenspeelster. Interessant genoeg gaat aan de suggestieve afterscene een scene vooraf waarin Elvis een raam aan diggelen gooit. Het aan diggelen gooien aan ruiten was in de film noir symbool voor seks, misschien hebben ze die code hier nog meegenomen.

Het is bovenal een silly comedy die uiteraard - zoals het merendeel van de Elvismovies - omlaag wordt geschreven door de publieke opinie. Nochtans vind ik dit binnen zijn genre een geslaagde film. Elvis heeft talent voor comedy, zoveel is zeker, en verder moet deze film vooral bekeken worden binnen zijn timeframe. De muziek mag er ook meer dan zijn. Zijn latere films houden het eerder beperkt met de muzikale inbreng dus het is niet zo dat hij om de haverklap in zingen uitbarst. Wel brengt hij enkele goeie songs die helemaal passen in het verhaal. The Edge of Reality kent dan nog een hilarische aanloop met een droomsequentie met sprekende hond.

Prachtige film noir. Alles lijkt hier te kloppen. Het scenario drijft op Freudiaanse psycho-analyse, maar hoewel een film van midden 20e eeuw komt het kernidee mij toch wel in grote mate geloofwaardig over, wat niet steeds het geval is bij dit soort films. Uiteraard komt er een psychiater aan te pas, uitstekend in rol gezet door Brian Aherne. De andere mannelijke hoofdrol is voor Robert Mitchum, als artiest en minnaar van Laraine Day. Fijn weerzien met hem. Laraine Day staat in het middelpunt van de film, als geesteszieke femme fatale, zo kennen we er nog wel een paar in die jaren veertig. Ook voor haar lof. Ze komt net dat tikkeltje gemaakt en gestoord over, om het geloofwaardig te houden.

Verder een prachtig geschoten film door John Brahm en cameraman Nicolas Musuraca. Beiden zijn of waren toppers in hun vak, en we krijgen dan ook weer plaatjes om duimen en vingers af te likken; clair obscur, lage hoeken, dolly shots die een voortgang van de tijd weergeven … Nog ben ik niet aan het eind van de lofzang. Laat ik ook RKO-huiscomponist maar betrekken. Hij zorg altijd voor betrouwbaar effectieve scores en hier is dat niet anders. Al heeft hij me wel nog positief verbaasd met zijn versie van The Wedding March, die briljant dissonant evolueert.
Zoals dergelijke vakkundig geschoten films betaamt, eindigt men met een erg symbolisch shot dat in dit geval hoop uitdrukt voor het personage van Laraine Day, voor wie het misschien nog goed zal komen.
Een film die me van begin tot eind geboeid heeft, en waarbij ik voor het eerste kennisgemaakt heb met een flashback in een flashback in een flashback.

Wow. Prachtige verfilming van het boek The Lodger door regisseur John Brahm en zijn eerste cameraman Lucien Ballard. Wat een klasseteam. Het begint al heel sterk met de proloog in de schimmige straten van Londen, waar flarden mist rond de gaslantaarns dwarrelen, terwijl bobbies op zoek zijn naar The Ripper. En vervolgens wordt dat niveau de hele film lang volgehouden. Pareltjes van scenes met licht-schaduwcontrasten, lage camerahoeken ... alles wordt uit de kast gehaald om het oog te pleasen en de kijker mee te trekken in de onderwereld van Jack The Ripper. Ik zou enkele scenes kunnen beschrijven, maar behalve dat het spoilers zijn, is dat een vrij zinloze bezigheid omdat je het gewoon zelf moet zien.

Het is de eerste versie van The Lodger die ik bekijk, kan dus niet vergelijken met de andere films. Qua script zat het wel goed vond ik. Acteerprestaties ook op niveau, misschien hier en daar wat theatraal, maar niet uit de toon vallend voor wat er in die tijd gepresteerd werd. De film bevat zeker spannende momenten die me deden denken aan suspensevolle Hitchcock.

Na Guest In The House is dit de tweede film van John Brahm die ik bekeken heb, en ik krijg alleen maar honger naar meer.

Deze The Lodger is misschien een minder gekende film maar toch wel een visueel hoogstandje die elke film noir liefhebber zou moeten gezien hebben.

Vijf jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en het was toen ook mijn eerste Hitchcock silent. Nu heb ik hem herzien nadat ik eerst alle andere Hitchcock silents bekeken heb. The Lodger wordt gezien als de eerste belangrijke Hitchcock en het betekende ook zijn doorbraak. Het is zijn derde film in een rijtje waarvan de tweede helaas verloren gegaan is. Op zich is het dan ook niet heel moeilijk om de ‘eerste belangrijke Hitchcock’ te worden genoemd. Het is zeker wel een visueel innovatieve film waarin Hitchcock ook zijn ervaring meeneemt die hij opgedaan had in de UFA studio’s in Berlijn. Expressionisme loert om de hoek in bepaalde schaduwrijke scenes. Al is Hitchcock ook degene die vooral zélf innoveert om zijn verhaal op visuele wijze (met zo weinig mogelijk pancartes) te vertellen. The Lodger is visueel zeker een vooruitgang t.a.v. debuutfilm The Pleasure Garden. Naast het visuele innovatieve is het genre van de film - de thriller is uiteraard typisch Hitchcock - ook weer doorslaggevend - achteraf gezien dan - om deze film belangrijk te maken. In de jaren ‘20 en stuk van de jaren ‘30 is Hitchcock nog niet de suspense regisseur die hij later zal worden en beoefent nogal wat genres, van drama tot comedy.

Nu ik alle silents van Hitchcock achter de rug heb, kan ik mij ook een beter beeld vormen van die periode in zijn carrière. En dan vind ik The Lodger op zich een prima film, ook omwille van de visuele verdiensten. Qua entertainment heb ik mij anderzijds evenzeer geamuseerd met zijn andere silents die een beetje vergeten zijn omdat ze geen suspense movies zijn. Score blijft ongewijzigd.

Stijlvolle (non-musical) film van Jacques Demy rond het personage Lola die aan de kost komt als danseres in een cabaret/bordeel. Vlotte referenties naar Gary Cooper, Marilyn Monroe en Marlene Dietrich komen daarbij langs. Zelfs in deze nog steeds vroege fase van de film werd er graag aan zelfreflectie gedaan over het medium. Of misschien heeft het gewoon te maken met de aanwezige fascinatie van Demy en de Franse filmwereld voor Hollywood?

De film staat hier en daar omschreven als romantisch drama en wordt ook gelinkt aan de nouvelle vague. Wat dat laatste betreft, valt zeker het existentialistisch sfeertje op. Een noirkantje zou je het ook kunnen noemen, en dat is helemaal niet zo gek wanneer je bedenkt dat ook de Amerikaanse film noir invloeden oppikte uit de slipstream van de Franse existentialisten Camus en Sartre.

Naast het langspeeldebuut van Demy betreft deze film ook het debuut van componist Michel Legrand. Al viel me hier vooral het stukje Beethoven op dat gebruikt werd als leidmotief in cruciale scenes. Verder een prachtige zwartwitfotografie en prima camerahantering. En genieten maar van de straatzichten uit 1960, met leuke Franse mode en dito wagenpark. Kijktip voor wie wil weten hoe het Lola verder vergaat: Model Shop (1969) is een vervolg hierop. Een heel andere film maar ook het bekijken meer dan waard.

Schitterend werk. Voorwaarde is wel dat je je kan inleven in het personage van Kirk Douglas dat in feite niet minder dan knettergek is.

De eerste 10 m geven de volledige samenvatting van wat nadien nog zal komen:
- In het openingsshot ziet Kirk vliegtuigen overvliegen // in de finale zal hij worden opgejaagd door een helicopter
- Kirk knipt met een tang de afsluiting aan de woestijn door // midden in de film zaagt hij een tralie door om uit de gevangenis te ontsnappen
- Zijn paard Whiskey reageert zeer zenuwachtig op gemotoriseerd verkeer // dat wordt beiden fataal in de finale
- innige begroeting/ kus met Gena Rowlands // nog inniger bij het afscheid

Het is een film met een gitzwart randje, zou bijna durven zeggen een noir randje, op de rand van zwarte komedie soms. Kirk als de ultieme anti-held, in verzet tegen de moderniteit en diens grenzen. Kirk Douglas lijkt een stoere cowboy maar als je erop let krijgt hij in de film 0 respect:
Gena Rowlands zegt dat ze mannen - Kirk incluis - er enkel bijneemt omdat ze nodig zijn om kinderen te maken (van een quote gesproken)
Vriend Michael Kane wijst Kirk af bij diens ontsnappingspoging (terwijl Kirk zich net omwille van dit plan in de bajes had laten draaien)
de sheriff en anderen noemen hem een ‘miserable cowboy’
Kirk wordt in mekaar geslagen in de bar (en harder dan de bedoeling was)
Kirk wordt in mekaar geslagen in de gevangenis.
Wat is er verder volgens mij noir aan: Kirk wordt achtervolgd door de keuzes die hij gemaakt heeft, tot het hem fataal wordt. Esthetisch: in het kantoor van de sheriff doemt achter de glazen deur de schaduw (van de pers) op. En dan de finale: de afgang van Kirk en Wiskey wordt begeleid door gietende regen.

Kirk delft het onderspit. Aangereden door een wagen (moderniteit) is het tekenend hoe hij hulpeloos als een baby op de grond ligt, niet in staat te bewegen, geen woord over de lippen krijgt. Overgeleverd aan de moderniteit: de ambulance komt hem ophalen. Whiskey wordt afgemaakt. De hoed van Kirk, nog zo’n symbool van het mythische westen, blijft achteloos op straat achter en wordt weggespoeld. Uiteindelijk is het sheriff Walter Matthau die over z’n hart strijkt en laat uitschijnen dat hij Kirk niet kent, en hem zo een kans lijkt te geven. Het is niet Kirk die zichzelf redt, neen, het is puur afkomstig van de door hem verfoeide autoriteit. Prachtige parabel, heel mooi gefilmd door David Miller en co, en een zeer gepaste score van Jerry Goldsmith.

Het idee voor deze film was gebaseerd op een krantenartikel over eenzaamheid in het moderne Amerikaanse stadsleven van die tijd. Het heel simpele verhaal speelt zich in eerste instantie af in New York om zich nadien te verplaatsen naar een pretpark ‘on the beach’. Van bij de intro wordt de kijker er met de neus ingeduwd hoe druk het wel is in NY met zijn spoorlijnen, subway, toeterende wagens en streng fluitende verkeersagenten. We maken hierop kennis met Barbara Kent en Glenn Tryon die tewerkgesteld zijn als respectievelijk telefoniste en fabrieksarbeider, het milieu van de working class dus. Hun werkomgeving is enorm hectisch, wat wordt uitgebeeld met allerlei drukke filmische collages. Geen rustpunten in het moderne leven!
Na de werkdag blijkt ontspanning in het pretpark al even hectisch te verlopen. Het publiek lijkt wel wat geslikt te hebben, als je ziet hoe het constant hyperkinetisch beweegt, zowel tussen de attracties van het park als op het strand. En het ligt zeker niet alleen aan de afspeelsnelheid van de film. Murnau heeft het jaar voordien in zijn prachtige Sunrise ook scènes in een pretpark verwerkt maar daaraan kan deze Lonesome visueel niet tippen, hoewel het prettig om zien is hoe regisseur Paul Fejos kiest voor visueel experiment.

Lonesome werd oorspronkelijk geproduced als silent met een toegevoegde orkestrale soundtrack en geluidseffecten. De drie gesproken scènes heeft men nadien toegevoegd omwille van het succes van The Jazz Singer. Voor mij was dit niet nodig geweest omdat het lekkere ritme van de film wordt onderbroken en er inhoudelijk niets wordt toegevoegd - het is enkel een gimmick.

Deze film over eenzaamheid - met een compleet ongeloofwaardige finale trouwens - heeft een feel good factor waardoor het een vermakelijke zit wordt.

Epic. Het woord dat in mij opkomt na het bekijken van deze film. Vreesde op voorhand een beetje dat de film te veel een Hollywoodsterrenvehikel zou zijn, gezien de deelname van o.a. Robert Mitchum, John Wayne en Henry Fonda, maar niets bleek minder waar. Het was een zeer slimme keuze om de film op te bouwen rond tal van personages, van beide kampen, en in te zoemen op intieme gebeurtenissen die de absurditeit van oorlog en leven weergeven. Waarbij je de constant aanwezige oorlog als hoofdkarakter zou kunnen bestempelen, nietsontziend tot in het extreme.

Qua cinematografie is deze film een echte hoogvlieger, niet verwonderlijk dus dat hij hiervoor een oscar gekregen heeft. Verder is het een enorm pluspunt dat men heel wat moeite heeft gedaan om de gebeurtenissen historisch correct weer te geven, gezien de lange lijst hooggeplaatste militairen (en oorlogsveteranen) die geconsulteerd geweest zijn voor deze film. Ik ben het niet eens met sommigen dat de film in beginstadium te langdradig en statisch is. Het eerste deel draagt net bij aan de spanning van "de grote dag" waar iedereen naar uitkijkt, en de kafka toestanden die zich lijken af te spelen in het Duitse kamp maken het hele gebeuren des te menselijker. Als je de aanloop naar de invasie niet belicht, verlies je toch een heel deel van de inhoud lijkt me. Wie daar geen zin in heeft, kan zich beter wenden tot een ander genre film dat zich beperkt tot louter actie.

Conclusie. Deze film heeft me geen moment verveeld, heeft me in tegendeel van begin tot eind meegesleept qua verhaal en cinematografie. Een must see voor mensen die geïnteresseerd zijn in WO II en mensen die houden van meeslepende cinema.

De film heeft een leuk script met een stevig tempo. Het voelt echt aan als een overgangsfilm tussen de jaren ‘50 en de meer vrijgevochten jaren ‘60. Tussen de lijnen zit behoorlijk wat innuendo maar het gaat er nooit over. Connie Francis bewijst zich niet alleen als zangeres maar ook als een geweldige comedienne. In beide gevallen is een goeie timing belangrijk. De andere ster is Jim Hutton.

Behalve comedy heeft de film een leuke soundtrack waarbij Connie (uiteraard) enkele liedjes brengt. Feel good en excellente luchtige screwball is dit. Een heel deel van de cast van Where The Boys Are komt hier even langs. Moet gezellig geweest zijn.

Een doorslagje van het eerste deel maar niet eens heel slecht al is het ook niet bepaald goed te noemen. Hier speelt het zich eigentijds af (in de jaren ‘80). Dus ze hebben de setting van het vorige deel (jaren ‘60) verlaten. Dat kwam toch al niet goed uit de verf. Het soort film is ook erg gediend met flamboyante eighties stijl en muziek. Een aantal scenes zijn min of meer gekopieerd uit het eerste deel maar het blijft vermakelijk. De finale gaat er zo zwaar over dat het ook weer grappig is. Er is nog meer bloot dan in het eerste deel. Verder dan dit konden ze niet gaan of het zou een erotische film geworden zijn. De naam van het college waar het zich allemaal afspeelt: Cockswell. Zegt ook weer alles over het niveau

Van Rob Zombie heb ik al enkele films gezien maar hij heeft me nog nooit echt kunnen inpakken en hier is dat evenmin het geval. Ik zie de invloeden van andere films (Rosemary’s Baby, The Shining, Altered States) en de inspanning die RZ levert. Maar het blijft in deze film een samenraapsel zonder pakkende lijm. Het personage van Sheri Moon draagt de film maar komt me ook al niet overtuigend over. De spuuglelijke inrichting van het appartement, het rastafari gedoe en dan is er nog de link met haar drugsgebruik. Dat laatste moet zorgen voor een dubbele bodem/verklaring van de film maar je ziet het al van mijlenver aankomen so why bother? Dat soort intriges werkt alleen maar bij een subtiele opbouw en laat dat nu net niet de sterkste kant van RZ zijn. Het ergste van al is dat de heksen, zowel die van de 17e eeuw als de huidige in het appartement, nooit angstaanjagend zijn. Het is geen saaie film maar stijgt helaas niet boven de middelmaat ondanks alle intenties.

Het eerste kwartier van de film laat het ergste vermoeden met iets wat lijkt op een afkooksel van Porky’s. Maar een keer ze in Tijuana belanden, neemt het een erg leuke wending om uit te groeien tot een vermakelijk filmpje. De sekscapades van de boys zijn verweven in een reeks avonturen op Mexicaans grondgebied. Leuke verhaallijnen en grappige situaties waarbij graag gespeeld wordt met Mexicaanse stereotypen. Het speelt zich af in de jaren ‘50 (dat Porky’s gevoel) met een bijhorende soundtrack. Natuurlijk is Tom Cruise hier een blikvanger. Als je hem hier bezig ziet … je zou nooit verwachten dat hij nadien zo’n topcarrière zou uitbouwen.

The Lost Weekend lijkt me een poging tot authenticiteit, wil de dieptepunten weergeven van een alcoholverslaafde in de grootstad, en slaagt daar voor mij met onderscheiding in. Zelden een Hollywoodster er zo geloofwaardig slecht weten uitzien als Ray Milland in deze film, waarbij hij op schitterende wijze een in de goot verzeild geraakte antipathieke would be schrijver neerzet.

Zijn geliefde Jane Wyman, met de luipaardbontmantel, is eveneens geloofwaardig in het geduld dat ze tentoonspreid voor hem.

Het script van Billy Wilder en producer Charles Brackett was gebaseerd op de gelijknamige novelle van Charles R. Jackson, die helaas zelf aan zijn eind zou komen in omstandigheden die refereren naar zijn lost weekend. Wilder zelf vond de motivatie voor verfilming van dit werk in zijn samenwerking met de alcoholverslaafde misdaadauteur Raymond Chandler bij Double Indemnity. De creatieve sector puilt dan ook – en helaas - uit van dergelijke gevallen, wat voor de inspiratie heeft gezorgd.

Sommige mensen hier op het forum zijn teleurgesteld bij vergelijking van deze film met Double Indemnity maar dat lijkt me echt misplaatst. The Lost Weekend heeft helemaal niet de bedoeling een thriller neer te zetten maar is een sociaal drama, ondanks enkele stilistische overeenkomsten met film noir. Appels, peren, etc.

Billy Wilder en zijn cameraman John F. Seitz (die ook meewerkte aan Sunset Boulevard en Double Indemnity) zetten alweer een puike prestatie neer. Prachtig hoe begin en eind van de film visueel aansluiten. De straatscenes werden geschoten op locatie in New York (met verborgen camera!) wat bijdraagt aan het realistische gritty sfeertje.

De muziekscore van Mikos Rozsa, met pionierend gebruik van theremin, vond ik perfect passen bij het verhaal en de scenerie. In dat opzicht beter dan zijn score voor Spellbound waarvoor hij in hetzelfde jaar een Academy Award ontving.

The Lost Weekend is een krachtige en unieke film, en lijkt me met zijn sociale thematiek een vreemde eend in de bijt van het toenmalige Hollywood. Mooi dat dit beloond werd met vier Academy Awards.

Afdeling low budget weirdo seventies horror. Erik Stern blinkt uit als psychopaat van dienst die de naam van de film alle eer aandoet. Al had ik wat meer gore en expliciete scenes verwacht afgaande op de titel. Het blijft allemaal binnen de perken al is de sfeer dus erg weird. Er is redelijk wat dialoog die ons inzicht moet verschaffen in de psyche van de psychopaat, voor zover dat mogelijk is. Boeiend genoeg.

De productie had heel wat voeten in aarde met Don Jones die de meubelen heeft moeten redden voor regisseur Mikel Angel die vertrok tijdens het proces. Uniek trash filmpje.

Saaie film. Het zou een komedie moeten voorstellen, maar ik vind het allesbehalve grappig. Ik heb twee relatieve hoogtepunten geteld, waarvan eentje niets met de Marx broers te maken heeft. Het eerste moment is het harpstukje van Harpo. Echt van een hoog niveau en denk dat ik hem hier een veel beter muzikant dan komiek vind. Het tweede moment is de scene waarin Marilyn Monroe even mag opdraven en een half minuutje de saaiheid komt doorbreken.

Ik vind de Marx Brothers na drie films nog altijd niet zo’n toffe peren, al draait het in deze film vooral rond Harpo. Zijn visuele gags werken voor mij voor geen meter, ook de finale achtervolging is een maat voor niets. End Happy wat mij betreft.

Niet slecht maar ook niet heel goed. Vooral genoten van de fotografie - het lijkt nog wel op een western - en de enkele liedjes van Elvis. Het verhaal kon me minder boeien en sleepte wat aan. Goeie acteerprestaties van de pro’s en ook Elvis brengt het er niet slecht vanaf. Hij heeft een bijrol en dat komt zoveel jaren later wat vreemd over. Onmiskenbaar heeft hij de star quality die niet past bij zijn rol. De film is ook wat uit balans door de nadruk op de liedjes van degene die uiteindelijk een bijrol speelt. Maar het gaf Elvis wel de kans om in de filmwereld in te stappen zonder de film zelf te moeten dragen.

Heel geestige muzikale komedie. Wie houdt van Ernst Lubitsch en René Clair moet dit zeker gezien hebben. Stokoud beestje maar met een perfect ritme van sound, montage en humor. Ook nog eens een leuk en origineel script, wat niet vanzelfsprekend is voor vele musicals. Maurice Chevalier speelt de rol die hem op het lijf geschreven is met Jeanette MacDonald als tegenspeler, een topmatch die ook bewezen werd in One Hour with You (1932) in hetzelfde jaar. Misschien nog het briljante begin vermelden waarbij de alledaagse geluiden van het ontwakende Parijs uitmonden in een coherente muzikale passage. Inventief en grappig, en dat gaat zomaar door tot het einde.

Deze film van midden jaren ‘60 heeft een verhaal dat draait rond LSD en de impact ervan. Het is het begin van de hippiebeweging en counterculture. LSD is the newest thing op dat moment. Dat levert een wat trage film die aan de positieve kant wel een tijdsbeeld geeft van de Greenwich community in NYC. Qua cinema bevat het ook enkele groovy LSD tripscenes helaas in b&w net zoals de rest van de film. Het verhaal is simpel en breed uitgesmeerd ook al duurt de film maar 75 m. De soundtrack bestaat uit jazz wat ook wel aansluit bij de Beat beweging en hun interesses.

Leuk weetje. Regisseur Durston heeft ter voorbereiding van deze film LSD trips ondernomen onder dokters toezicht om één en ander zelf uit te vogelen en in de film te verwerken.

Voor die tijd zal deze film wel gewaagd geweest zijn en hij had ook best wat succes (de investering werd er 3 keer uitgehaald).

Wat een heerlijke komedie. Lijkt me zo'n beetje de jaren zestig variant van de screwball comedy. Dubbelzinnigheid alom in deze battle of sexes. Goed uitgewerkte karakters, goeie oneliners, situatiehumor en leuke Doris Day muziek gecomponeerd door Frank De Vol. De reclamewereld - waarin de personages van Doris Day en Rock Hudson - werken, wordt enigszins satirisch benaderd maar het blijft allemaal onschuldig vermaak aan de oppervlakte.

Het is een intelligent script met een heel hoog entertainment gehalte. Chapeau voor de schrijvers en wat mij betreft niet nodig om dit nog maar eens af te wegen tegenover Pillow Talk. Formule of niet, het blijft heel goed gemaakt.

Ook grappig om te zien hoe de zeden in de samenleving veranderd zijn tegenover de tijd waarin deze film gemaakt is. Bvb. de scène waarin Doris Day zonder verpinken tegen Rock Hudson zegt dat afwassen 'a women's job' is.. Verder is het fijn om het New York van 1961 in kleur te kunnen bewonderen. En de hoedjes die Doris draagt, zijn ook een plezier om te zien.

Prima klucht. Leuk verhaal dat opgebouwd is rond een reeks misverstanden. Goed tempo en fijne soundtrack (met o.a. 3 nummers van Brian Wilson). Een goeie hoofdrol voor Patrick Dempsey en de rest van de cast doet het eveneens naar behoren. Simpel vermaak en meer moet dat niet zijn. De finale in het restaurant is grandioos.

The one with the jumping beans in his jeans

Best een interessante en entertainende film. Zijn tweede film en de eerste echte hoofdrol voor Elvis. En ik vind dat hij het prima doet. De rest van de film wordt gedragen door een ervaren cast, met Wendell Corey en Lizabeth Scott voorop. Scott was bekend als noir icoon en kwam voor deze rol even terug uit acteerpensioen. Voor mij de eerste keer dat ik haar in kleur (technicolor) bezig zie. Ze is echt een aanwinst in de rol die ze hier speelt.

De intrige is goed uitgewerkt en min of meer (geromantiseerd) overgenomen uit het leven van Elvis gegrepen. Met de plot van een opkomende zanger en wat daar komt bij kijken. Er is het overduidelijk managers dingetje met Lizabeth Scott. En er is de heisa rond de morele waarden van Elvis’ performance, wat ook in real life aan de hand was.

De toon van de film is die van een drama met luchtige momenten. Prima verteerbaar. En natuurlijk is er de muziek die het helemaal afwerkt. Wat een showman was Elvis.

De film opent met een krachtige droomsequentie en daarmee is de toon gezet. Wat volgt is een mix van psycho-analyse, psychedelica, Hitchcock (The Birds, Vertigo) en Agatha Christie. Visueel een pareltje met sterk camerawerk en toplocaties. De inventieve gore moet ook vernoemd worden. De scene met verminkte honden was zo sterk dat Fulci het voor de rechtbank mocht gaan uitleggen na een klacht van de dierenbescherming. En er is de prachtige psychedelische score van maestro Morricone.

De verhaallijn is complex en zet me eigenlijk aan om het nog eens te herbekijken. Dat zou zeker geen straf zijn want zoals gezegd is het mooie cinema. Voor de personages moet je het dan weer niet herbekijken. Zoals het een echte giallo betaamt, vind je hier namelijk geen sympathieke figuren terug. Fair enough.

Prachtige tragikomedie. Een simpel verhaal maar het werkt op alle vlakken. Goeie acteerprestaties, dynamische regie van het duo Fellini-Lattuada, mooie fotografie van Otello Martelli.
Grote ster van de film is Carla Del Poggio (op dat moment al getrouwd met Lattuada) die het hoofd van theaterman Peppino de Filippo op hol brengt. De film speelt zich af in het tweede- of derderangs Italiaanse variété wereldje van de jaren veertig waardoor de kijker bij momenten in de positie van de theaterganger wordt geplaatst en zich kan vergapen aan de kunstjes en toch wel sensuele uitstraling van Carla Del Poggio. Te vermelden waard is ook de rol van de Amerikaan John Kitzmiller die in die tijd regelmatig opduikt in Italiaanse films.
De psychologie van de relaties binnen het theatergezelschap van de Filippo komt realistisch over, werkt tot op het einde. Hoe symbolisch dat Carla en Peppino in de finale een verschillende trein nemen. Voor mij is dit een erg entertainende film met een kwetsbaar kantje.

Het laatste deel van de German Trilogy na Gotterdämmerung en Death in Venice. En wat een meesterwerk. Helmut Berger speelt ongetwijfeld de rol van zijn leven als de getormenteerde Ludwig. De film speelt zich af in luisterrijke kastelen ten tijde van de hoog-romantiek. De muziek is ook uit die tijd, met Wagner voorop om evidente redenen. Berger speelt op briljante wijze een mens die afglijdt naar een geestelijke afgrond.

Ik heb de langste cut bekeken waarin ook enkele Italiaans gedubde stukken zitten. Het is bijna opgebouwd als een opera - waarin Visconti ook ervaring had - met de opkomst en neergang van het centrale personage als rode draad. Na het bekijken van de film heb ik zin gekregen om de kastelen van Ludwig in Beieren eens te bezoeken op een geschikt moment.