The Lodger (1944)

De aanwezigheid van Laird Cregar in de titelrol, de net ogende, maar ook wat mysterieuze nieuwe huurder van een kamer bij de familie Burton wiens nachtelijke uitjes samen vallen met een serie gruwelijke moorden in Victoriaans Londen, maakt deze remake van de de beroemdste zwijgende film van Alfred Hitchcock superieur aan dat origineel. Cregar, die later dat jaar zou sterven als gevolg van een rigoureus dieet ter voorbereiding op zijn rol in Hangover Square (hij stierf kort na het voltooien van de opname van die film), geeft een genuanceerde, soms kippenvel opwekkende vertolking weg als een man die zich, na zijn ontmoeting met Music Hall-actrice Kitty Langley [een verrassende rol van Merle Oberon] ontpopt als de dwangmatige psychopaat die zijn moordlustige zinnen op haar heeft gezet. Met behulp van prachtig camerawerk van Lucien Ballard weet regisseur John Brahm de beklemmende sfeer van Victoriaans Londen van rond de eeuwwisseling op effectieve wijze vorm te geven met een visuele stijl die niet onderdoet voor dat van Alfred Hitchcock. Als Hitchcock zijn film opnieuw had mogen maken, zou hij ongetwijfeld dezelfde benadering gebruiken als scenarist Barré Lyndon. Een voortreffelijke thriller en een indrukwekkend (maar ook treurigstemmend) testament van de veel te jong gestorven en door vele vergeten Cregar.

Wow. Prachtige verfilming van het boek The Lodger door regisseur John Brahm en zijn eerste cameraman Lucien Ballard. Wat een klasseteam. Het begint al heel sterk met de proloog in de schimmige straten van Londen, waar flarden mist rond de gaslantaarns dwarrelen, terwijl bobbies op zoek zijn naar The Ripper. En vervolgens wordt dat niveau de hele film lang volgehouden. Pareltjes van scenes met licht-schaduwcontrasten, lage camerahoeken ... alles wordt uit de kast gehaald om het oog te pleasen en de kijker mee te trekken in de onderwereld van Jack The Ripper. Ik zou enkele scenes kunnen beschrijven, maar behalve dat het spoilers zijn, is dat een vrij zinloze bezigheid omdat je het gewoon zelf moet zien. Het is de eerste versie van The Lodger die ik bekijk, kan dus niet vergelijken met de andere films. Qua script zat het wel goed vond ik. Acteerprestaties ook op niveau, misschien hier en daar wat theatraal, maar niet uit de toon vallend voor wat er in die tijd gepresteerd werd. De film bevat zeker spannende momenten die me deden denken aan suspensevolle Hitchcock. Na Guest In The House is dit de tweede film van John Brahm die ik bekeken heb, en ik krijg alleen maar honger naar meer. Deze The Lodger is misschien een minder gekende film maar toch wel een visueel hoogstandje die elke film noir liefhebber zou moeten gezien hebben.

"The Lodger" is niet zo'n film waarbij over de ganse lengte van de film een personage als meer dan waarschijnlijke dader wordt aangewezen terwijl een verrassend slot toch nog een andere uitkomst biedt. Hoe dan ook een boeiende en spannende film met uitstekende vertolkingen, zeker van Laird Cregar als de geobsedeerde, psychopatische massamoordenaar. Deed me af en toe denken aan de ondoorgrondelijk personage die een Orson Welles had kunnen voorstellen maar die het daarom niet beter had gedaan. Goede opbouw, mise en scène en sfeerschepping, zodanig dat een paar stukjes variété welkom waren om uit het duistere en immer mistige moorddadig Londen te komen. Toch een stuk boven de middelmaat aan dergelijke films uit die periode.