Opinions

Luchtige komedie met humor die niet bepaald hoge toppen scheert maar onderhoudend is het wel. Qua niveau moet het zeker niet onderdoen voor de bulk van die tijd. Wel heeft het een streepje voor met de leuke liedjes die erin verwerkt zijn. Voor Elvis was dit toch wel zijn eerste volbloed komedie uit zijn filmcarrière en hij brengt er het erg goed vanaf. Het is niet iedereen gegeven om mee te draaien in een komedie. Hij had er toch talent voor. Natuurlijk kan je je wel wat vragen stellen over de manier waarop hij naar het publiek toe gebracht wordt: gemilitariseerde clean cut all American boy. Nogal een tegenstelling met de zweem van rock’n roll rebellie die rond hem hing in zijn 3 voorgaande films (over Love me Tender moeten we het hier niet hebben want dat was een historisch drama). De productie kon het dan toch ook weer niet laten om ludiek naar deze tegenstelling te verwijzen met de scène waarin de jukebox Elvis’ versie van Blue Suede Shoes laat knallen. Het café staat nmiddellijk op zijn kop met een knokpartij en sneuvelend meubilair tot gevolg.

De cast is naast Elvis redelijk ok. Alleen sluit ik me aan bij de users hier die niet zo’n fan zijn van Juliet Prowse. Als ik lees dat ze het in de screentests gehaald heeft van actrices als Dolores Hart (2 keer eerder al tegenspeler van Elvis) en Ursula Andress … dan denk ik toch dat ze Juliet gekozen hebben omwille van haar uitstekende danskwaliteiten. Een tweesnijdend zwaard.

De subtext van Elvis in het leger - een veel besproken real life event - draagt ook wel bij aan het kijkplezier. Zelfs al zit er geen enkele opname op locatie mét Elvis verwerkt in de film. Er zijn wel shots op locatie maar er wordt daarbij enkel gebruik gemaakt van een stand-in waar het Elvis betreft.

Een mix van misdaad en sociaal realisme die zich afspeelt tegen de achtergrond van een lang vervlogen New York (het is genieten van de enkele straatscènes). Het is fun om Victor Mature bezig te zien als antisociale womanizer schipperend tussen goed en kwaad. En fijn om William Bendix nog eens aan het werk te zien, toch één van mijn favorieten in het noir wereldje. Terry Moore is prima als leading lady en anno 2019 nog één van de laatste overlevers uit Hollywood's Golden Age. Van regisseur Ted Tetzlaff, die vooral toch carrière heeft gemaakt als cinematograaf, is het de eerste film die ik bekijk. Duidelijk een vakman die de conventies van licht en schaduw goed beheerst.

Zonder meer is dit een degelijke film met een patriottisch kantje (the American Dream), maar zeker ook een sociale kant (migratieperikelen) die ik nog niet vaak gezien heb in Hollywood vehikels.

De film drijft in principe op de logica van het spel waarbij Michael Douglas op gemanipuleerde wijze zijn weg zoekt in grootstad San Francisco. Groot probleem voor de geloofwaardigheid is dat Michael Douglas binnen zijn tientallen mogelijkheden nu net telkens die mogelijkheid kiest waarbij het gecontroleerd kan worden door de spelleiders. Daarbij wordt ook een loopje genomen met alle bestaande rechtsregels (de taxirit bijvoorbeeld) en is er sprake van verdoving, ontvoering en dumping buiten de grenzen van de USA. Op het eind blijkt het allemaal te gaan om een gigantische prank waarbij en passant een kindertrauma van Michael Douglas opgelost geraakt. En dan hebben we het nog niet gehad over het moment waarop MD zich van de building stort, en wonderbaarlijk overleeft in het valscherm op de grond. Enkele voorbeelden eruit gelicht maar het is de hele film van dat. Geloofwaardig? Dit soort zaken kan ook alleen maar uit een Hollywood koker komen. De muziek viel ook tegen. Zeker heb ik respect voor Howard Shore maar hier stond hij op repeat. Telkens weer wordt het “mystery piano riedeltje” je door de strot geramd, niet om het kwartier maar bijna om de 5 m.

Positief is dat ik me al met al nog vermaakt heb met deze dwaze film (dwaas ook omdat het zichzelf serieus neemt). Echter niet spannend omdat het niet geloofwaardig is. Michael Douglas speelt wel aardig maar zijn lot kon me geen barst schelen. Omdat er ook geen vorm van empathie met zo'n personage mogelijk is. En tenslotte blijkt het allemaal te gaan om een speeltje dat enkel een miljonair als het personage van MD kan betalen. Lekker decadent maar broodnodig voor dat ene stukje geloofwaardigheid.

Natuurlijk is dit een film die erom schreeuwt op het grote doek bekeken te worden. Maar ook buiten het grote doek maakt hij nog indruk. De fabuleuze landschappen zijn nog steeds fabuleus, ook in kleiner formaat. Verder was ik helemaal weg van de score van Bernard Herrmann die hier een masterclass compositie geeft. Misschien minder uitgesproken dan zijn bekendere scores maar heel doeltreffend in het opbouwen van onderhuidse spanning. Op zich gebeurt er niet heel veel in de film qua actie maar de combinatie van de magnifieke landschappen met de dreiging van Bernard geeft een onwerkelijk gevoel. Inderdaad een goed gekozen titel voor deze film. De Apache komen er slechts op het eind aan te pas, en in feite hebben we vooral te maken met een psychologisch steekspel tussen diverse uitéénlopende figuren. Dit wordt visueel nog benadrukt door de keuze om de Apache nooit in close-up in beeld te brengen. De aanwezige externe dreiging uit zich enkel of voornamelijk in de groepsdynamiek.

Leuk om Gary Cooper aan het werk te zien, steekt er letterlijk en ook figuurlijk wat bovenuit, al spelen allen prima de rol die van hen verwacht wordt.
Mooi in beeld gebracht door Henry Hathaway van wie ik tot nog toe alleen maar enkele b&w films gezien had. Maar met cinemascope kon hij dus ook prima uit de voeten.

Prima Britse thriller die zich afspeelt in het Victoriaanse gasverlichte Londen. Het is genieten van de zorgvuldige stilering wat betreft kostumering en settoestanden, alsook de inkijk in de music hall naar het eind van de film toe. Ten tijde van de productie lag het Victoriaans tijdperk nog niet zo ver achter de rug, dus men wist wel goed waar men mee bezig was.

En dan is er natuurlijk het verhaal dat nagenoeg perfect gebracht wordt door hoofdrollen Anton Walbrook en Diana Wynyard, met Frank Pettingell als detective.

De regie van Thorold Dickinson lijkt me feilloos, ondersteund door cameraman Bernard Knowles (die we kennen van zijn werk met Hitchcock in de jaren ‘30). Goeie pace en voldoende dynamiek in de cameravoering.

De film werd nog eens overgedaan in 1944 met Ingrid Bergman, Charles Boyer en Joseph Cotton in de hoofdrollen, en zou de nodige roem vergaren waarna het Britse origineel in de vergetelheid zou raken. De twee tegen mekaar afgewogen geef ikzelf ook de voorkeur aan de remake. Het verhaal wordt daar net een tikje interessanter gebracht met inbreng van Joseph Cotton in een driehoeksrelatie (wat ontbreekt bij de Britten) en ook qua fotografie leek de remake mij een tikkeltje spannender. Het Britse origineel straalt in de persoon van Frank Pettingell (hoewel goed gespeeld) een beetje provinciale kneuterigheid uit wat bij Gaslight 1944 met Joseph Cotton absoluut niet het geval is.

Toch onbegrijpelijk dat MGM zoveel moeite gedaan heeft om alle prints én het negatief te vernietigen van dit Britse origineel. Zo slecht is deze film helemaal niet

Nadat ik deze week in een artikel op het internet kennismaakte met de uitdrukking ‘gaslighting’, besloot ik een avondje te wijden aan de bron ervan, zijnde deze film. Een prettige manier om je cultureel vocabularium uit te breiden .
Voor mij is het een goede, trage, onder de huid kruipende psychologische thriller met heel goede performances van het trio Charles Boyer, Ingrid Bergman en Josheph Cotton. Ook een pluim voor het dienstvolk ten huize Boyer (waarvan Angela Lansbury op het moment van dit schrijven nog leeft, stel je voor). Charles Boyer speelt de rol van een enorme creep die je als kijker liefst met de blote handen wilt wurgen. Missie geslaagd dus. Ingrid Bergman speelt dan weer met verve de rol van een verward vogeltje, ook heel sterk. Joseph Cotton komt minder voor, maar geeft ook een goeie performance.
De eindspeech van Bergman in de film gaf me kippenvel, wat me niet gauw overkomt, en dus chapeau voor deze stokoude film.
Regie van Cukor en fotografie in handen van Joseph Ruttenberg zijn super. Het is heerlijk dwalen in de donkere mistige straten van het door gas verlicht Londen uit een vorig tijdperk. Ik had het niet meteen geraden maar deze film is volledig in de studio geschoten.

Deze Gaslight is een remake van de Britse film Gaslight (1940) die naar het schijnt ook van heel hoog niveau is, ook maar eens bekijken dus.

Eén van de handvol films die Jef Bruyninckx in de tweede helft van de jaren vijftig regisseerde in navolging van het werk van Edith Kiel en Jan Vanderheyden. Op de payroll staan verder Jeroom Verten als scenarist en Hans Flower als componist van de soundtrack, ook al oude bekenden van Kiel & co. De verhaallijn is rechttoe rechtaan en onderweg vallen enkele leuke gags te beleven naast wat flauwere momenten. Hoogtepunten zijn voor mij de podiumsketch van Cois en Jef Casssiers (hun aandeel had gerust groter mogen zijn) en de intelligente speech van Charles Janssens die zowaar herinneringen oproept aan de speech van naamgenoot Chaplin in The Great Dictator. Maar het echte hoogtepunt van de film zit hem misschien vooral in de setting die zich bijna volledig afspeelt tegen de achtergrond van de Expo ‘58 in Brussel. We zien onder meer het pas opgerichte atomium en tal van paviljoenen, de kermis … in heel wat buitenscènes.

Al met al een redelijk vermakelijke komedie met misdaadelementen.

Superleuke film is dit. De verhaallijn is nog veel eenvoudiger dan bij voorganger Le Gendarme de Saint-Tropez (1964) , maar het werkt minstens even goed. Lekker lachen met de gekke Amerikaanse toestanden vanuit het standpunt van een stelletje heerlijk naïeve Franse gendarmes. Le Gendarme à New York heeft wat mij betreft nog iets meer vaart dan zijn voorganger maar ik vind het niet nodig om te kiezen; ze hebben beide hun charme.
Komische hoogtepunten zijn er hier te over, maar ik vermeld dan toch de West Side Story persiflage - inclusief het overnemen van enkele maten Bernstein - met knappe choreografie, naast de pre-psychedelische droom van de Funès. Verder valt de jazzy score op, die natuurlijk op maat is van dit stadse avontuur, en het oog voor de fotografie van New York. Zeer geslaagd deel van de serie, voor liefhebbers van dit soort onzin.

Zalige komedie. De plot in Saint-Tropez, waar de lucht zo blauw is als het water, is even ernstig te nemen als het karakter van Louis de Funès. Leukste scènes zijn degene waarin het korps de nudisten opjaagt, naast de aanwezigheid van ‘miljonair’ De Funès op het feestje van zijn rijke vriend, en de achtervolging in de Ford Mustang. Prima in beeld gebracht door regisseur Jean Girault. De enige keer dat de productie m.i. een steek laat vallen, betreft een zogenaamd nachtelijke scène (de diefstal van de Ford Mustang) die gefilmd wordt in vol daglicht. Een beetje onbegrijpelijk maar doet verder niets af van het kijkplezier. De toon van de humor is altijd licht en soms zelfs absurd. Ook een fijne vondst om de ook al leuke proloog te starten in zwartwit en naar kleur over te schakelen wanneer het verhaal pas echt van start gaat in Saint-Tropez.

Een pretentieloze film die je eventjes de wereld rond je doet vergeten. Het bubblegum popdeuntje Douliou-douliou Saint-Tropez van Raymond Lefebvre bleef nadien nog wat in mijn hoofd hangen, eentje dat de tijdsgeest heel goed weergeeft.

De vierde film uit de serie inmiddels en de spoeling is in deze toch wat dunner dan bij de voorgangers, maar niettemin zijn er voldoende leuke scènes om de kijker te vermaken. Aan het begin van de film wordt veelvuldig verwezen - zelfs met beeldmateriaal - naar de voorgaande gendarme films. Verder heeft men ook een nieuwe take op de nudistenscene verwerkt, wat ook niet bepaald vernieuwend te noemen is. Wel geslaagd en vermakelijk is de infiltratie van de gendarmes op een psychedelisch hippiefeestje. Ook de finale met de uitschakeling van de kernraket mag er zijn - typisch koude oorlog materiaal. Het idee omtrent de vrouwen van Louis de Funés en de adjudant die op stap gaan met andere mannen is leuk, en had eigenlijk nog verder uitgewerkt kunnen worden.

Een film met weinig consistentie en het strekt tot aanbeveling om eerst de voorgangers gezien te hebben om deze ten volle te kunnen smaken. De producenten gaan er namelijk vanuit dat de kijker erg vertrouwd is met de klungelige gendarmes. Maar toch een genereuze score omdat ik me geamuseerd heb.

De vijfde uit de serie met Louis de Funès en wat mij betreft een toppertje. Ditmaal krijgen we een combinatie van comedy en science-fiction op onze (vliegende) schotel geserveerd. Gemaakt in 1979 is deze film duidelijk beïnvloed door Close Encounters of The Third Kind en Body Snatcher toestanden. De film zelf heb ik ooit in de jaren ‘80 wel eens op tv gezien en het was een blij weerzien. Ik vind hem gewoon erg leuk.

In eerste instantie een beetje jammer dat van de originele cast gendarmes niet veel overblijft maar omdat het scenario zo in orde is, zet je je daar gewoon over. Heb meerdere malen in een deuk gelegen met de gags en toestanden, alsook genoten van de soundtrack van Raymond Lefevre. Behalve het fanfaregedeelte kunnen we genieten van stukjes à al Jean-Michel Jarre (wanneer de aliens arriveren) en seventiesfunk (op het strand).

In de eerste helft van de film is er veel te doen rond product placement, waarschijnlijk een persiflage op wat toen opgang maakte in de beeldcultuur al is me zoveel jaar later niet echt meer duidelijk van waar de wind toen waaide. De special fx zijn soms prima gedaan en bij momenten heel erg knullig. Maar dat geeft niet, zolang je bereid bent mee te gaan in de gekte van het verhaal. En dat is voor mezelf sowieso een voorwaarde om dergelijke films aan te vatten. Niets hoogstaand in deze film dus maar wel veel plezier aan beleefd en dat is voor mij een element waarmee een film hoog kan scoren.

De minste van de reeks. Het vet is duidelijk van de soep, en hoewel hij de jongste van de reeks is, vind ik hem op één of andere manier het meest gedateerd, en een beetje duf. Al waren er wel zware problemen tijdens de productie, waaronder zomaar eventjes het overlijden van de regisseur. Maar het probleem ligt vooral bij het lichtgewicht script. De insteek van ‘de computer’ in deze film van begin tachtiger jaren, als een soort orakel van Delhi is nog wel grappig, maar het gedoe met de armbandjes van de dames slaat helemaal nergens op. En er is ook te weinig leuke humor, dewelke hier volledig gebaseerd is op het uitvergroten van het onderscheid en de interactie der seksen. De droomscène met Nicaise Jean-Louis zou vandaag trouwens niet meer door de beugel kunnen wegens niet politiek correct.

Zijn er lichtpuntjes? Dan toch weer de interactie tussen Louis de Funés en Michel Galabru. Ook de traditionele rit van het nonnetje vond ik een hilarisch hoogtepunt, en de tongue-in-cheek scene waarin een nonnetje Marx’ goddeloze Das Kapital leest als equivalent van horrorlectuur. Vooral door het talent en de aanwezigheid van de Funès en Galabru wordt er toch nog gered wat er te redden valt en is het geen dramatisch slechte film.

Heerlijke komedie! Van begin tot eind kunnen lachen. Voor mij zowat de enige maatstaf om dit soort films te beoordelen. Naarmate de serie vordert, kom ik ook meer en meer in de personages en wordt het almaar leuker. Echt genoten alweer van Louis de Funès die zich zowel privé al professioneel op glad ijs begeeft, met respectievelijk Claude Gensac als zijn verloofde en adjunct-chef Michel Galabru als sparringpartner. Leukste scènes betreffen de hofmakerij van de Funès in interactie met de andere gendarmes, alsook natuurlijk het hele bevorderingsexamen. Hilarisch is de intrede van de computer (op zijn sixties) die middels een ponskaart informatie moet aanleveren over de kandidaten. Tussendoor zijn er verwijzingen naar Charles De Gaulle alsook Napoleon.
Het lijkt er bovendien op dat deze film een ferm budget ter beschikking had afgaande op de spectaculaire achtervolging in de finale, waar ook de non weer aan te pas komt. Tenslotte is het ook een film waar swinging sixtiesliefhebbers sowieso aan hun trekken kunnen komen. Gefilmd in 1968 zitten we hier eigenlijk nog in het psychedelische tijdperk dat kleurrijk genoeg is om een kleurenblinde te kunnen plezieren. Top.

Tof openingsnummer met een stralende Marilyn Monroe en Jane Russell. Daarna moest ik er toch wat inkomen. De humor kwam me eerst wat flauw over maar gaandeweg steeg dan toch het enthousiasme waardoor ik op een hoge score uitkom. Soms heeft het te maken met een knop die je bij jezelf moet omdraaien. Het verhaal en de personages zijn met zin voor overdrijving uitgewerkt en dat geeft aanleiding tot echt leuke scenes. Grappig en typerend voor dit soort films is de weerkerende innuendo waarmee de Hays code elegant omzeild werd.

Kers op de taart zijn de shownummers met één onvervalste klassieker: “diamonds are my best friend”. Ook deze bevat trouwens een staaltje innuendo wanneer Marilyn Monroe het heeft over de verschillende vormen van diamant maar intussen met haar handen naar de boezem lijkt te gebaren.

Hallucinant. Met geen ander woord kan ik deze film beschrijven. Germania Anno Zero geeft het leven weer van een modale familie in het Berlijn van 1948. Berlijn is op dat moment een spookstad, verwoest door de oorlog en je ziet het puin als het ware nog nasmeulen. Zoals de titel aangeeft dus, en met de moraal is het zo mogelijk nog slechter gesteld. De inwoners van Berlijn strijden een alledaags gevecht om een aardappel, stuk zeep, kolen … Bittere armoede heerst en de zwarte markt vaart er wel bij. Behalve de moeilijke fysieke omstandigheden is er dan ook uiteraard nog de pijn, frustratie en het nieuwe trauma dat de oorlog nalaat. De film volgt de jonge Edmund Moeschke en zijn Duitse familie en geeft zo een dwarsdoorsnede van de bevolking, met de lotgevallen van diens oudere broer (ex-soldaat), zus en zijn zieke oude vader. Eigenlijk heb je de hele tijd het gevoel naar een documentaire te kijken. Daarbij worden geen heikele thema’s geschuwd; de restanten van het nazisme die nog nabroeien, de hypocrisie, de frustratie over twee verloren oorlogen ook, het schuldgevoel dat men Hitler gevolgd heeft. Dit lijkt me toch een heel moedige en gewaagde film voor die tijd. Zelfs zien we onder meer nog een gids enkele soldaten een rondleiding geven op de plaats waar het lichaam van Hitler (volgens de officiële geschiedschrijving) in brand werd gestoken, te midden van het puin.
Het einde van de film moet zowat het meest deprimerende einde van een film ooit zijn. En mede ook reden dat de film nadien nauwelijks te zien geweest is in Duitsland, waar hij gehaat werd omwille van het beeld dat van Duitsland werd opgehangen.

Met Germania Anno Zero leverde Rossellini alweer een film die dringend gemaakt moest worden. De regie en fotografie vind ik geslaagd. En briljant is de score van zijn evenzeer getalenteerde broer Renzo, die er opnieuw in slaagt de perfecte spanningsboog te creëren voor dit werk van Roberto.
Na Roma, Città Aperta (1945) - MovieMeter.nlen Paisà (1946) - MovieMeter.nl is dit het laatste deel van de oorlogstrilogie van Rossellini. In tegenstelling tot de voorgaande delen (ensceneringen van de oorlog) wordt er nu ingegaan op de gevolgen na de oorlog. Straffe kost. En opnieuw gemaakt met niet-professionele acteurs. Je kan dan kritiek geven op sommige acteerprestaties maar dat maakt niet uit voor het geheel van de film. Het zijn geen gepolijste Hollywoodacteurs (waar ik evenzeer van kan genieten trouwens) maar mensen die in het echt meemaken wat ze uitbeelden in de film. Het tekort aan professionaliteit wordt dus goed gemaakt met bakken integriteit, geen punt. De puinhopen in de stad geven evenzeer de innerlijke wanhoop van de acteurs weer. In dat opzicht heeft Rossellini misschien wel een diep expressionistische film gemaakt (in het land van oorsprong) zonder dat dit de bedoeling was.

Huzarenstukje. Na een eerdere poging met L'Assommoir (1908) verfilmt Albert Capellani met Germinal opnieuw een werk van Emile Zola. Daarin volgen we de lotgevallen van Henry Krauss als arbeider Etienne Lantier. Bij de intro leren we zijn goeie inborst kennen, waarna we zijn loopbaan volgen in een steenkoolmijn. Hard labeur waarbij de zware werkomstandigheden van de kompels centraal staan.

Zola schreef zijn roman in 1885, een tijdperk van sociale onrust dat stilaan het kookpunt naderde in de latere vooroorlogse jaren. In diverse Europese landen en Rusland zou dit culmineren in al of niet geslaagde communistische revoltes. Toen de film gemaakt werd in 1913 was het onderwerp dus brandend actueel te noemen. De aanslag van de anarchist/arbeider in de mijn moet ook in die context gezien worden. Al stel ik me daarbij een beetje de vraag of het gestoeld is op realistische feiten dat anarchisten aanslagen pleegden zonder acht te slaan op slachtoffers onder de arbeiders.
Emile Zola was zelf getrouwd met een vrouw uit de arbeidersklasse - hield er ook nog een affaire op na met de wasvrouw - en wist dus in principe wel waarover hij schreef.

Laat het eerste deel van de film zich bekijken als een ferme aanklacht tegen het kapitalisme, komt daar wel wat nuancering in naar het einde toe, wat de aanpak van de mijnramp betreft. De tussentitels vermelden duidelijk dat patroons en arbeiders de handen in mekaar slaan en mekaar vinden om de slachtoffers te redden uit de mijnschacht. Het boek van Zola heb ik nog niet gelezen - hoewel het in mijn kast ligt - dus voor mij is het voorlopig nog een vraag in hoeverre de verzoenende omstandigheden gelijkaardig zijn in film én boek.

In de film wordt enkel gebruik gemaakt van een statische camera maar dat heeft me eigenlijk geen moment gestoord. Elke scene is interessant genoeg omwille van wat er gebeurt aan interactie tussen mensen of omwille van de fotografie, met prachtige buitenlocaties trouwens. Germinal maakt daarbij een authentieke indruk met de inzet van massa’s arbeiders en gendarme figuranten. Bij zijn release was Germinal wereldwijd één van de langste films van de nog prille cinema, en het blijkt bovendien een erg geslaagd werk.

Deze Britse misdaad classic moest ik toch ooit een keer gezien hebben. Voor mij blinkt het uit in de settings. Heerlijk grauwe Britse toestanden op diverse locaties. Het is er aan te zien dat een aantal medewerkers vooral ervaring hadden in het maken van docu’s. Het draagt bij aan het realistisch karakter. Het is ook geen film die zich overgeeft aan overmatig geweld. Het is met de handrem - en zelfs al slaan de stoppen op het eind wat door - en draagt ook weer bij aan een soort realisme. Geen geweld om het geweld maar eerder een efficiënte aanpak. Michael Caine in wat één van de rollen van zijn leven is en niemand had het beter kunnen doen. De telefoonsex met Britt Ekland had ik dan weer niet zien aankomen in een verder heel beperkte rol van haar. Dit is ook de sfeer van begin jaren ‘70 alsof iedereen met een kater uit de sixties wakker geworden is, na een goed feestje.
De regie aanpak en tricks dragen bij aan het kijkplezier; het vormt allemaal één mooi geheel.

Prima black comedy/horror filmpje. Er wordt op een leuke manier gespeeld met clichés en bizarre situaties. Het is niet echt een spannende film maar intrinsiek is het wel geslaagde bodyhorror. Heeft een goed geschreven script dat dan ook nog eens een gelaagdheid bevat met verwijzing naar het jeugdtrauma van het hoofdpersonage. Verder goeie acteerprestaties en dito regie. Knap debuut van Jordan Peele die het heeft geschreven en geregisseerd.

Komische inspanning van Harold Lloyd waarin de rol van Mildred Davis beperkt blijft tot intro en finale. Het grootste gedeelte van het filmpje rond het avontuur van Lloyd om met zijn Ford Model T tijdig bij zijn geliefde Davis te geraken. Deze Ford wordt historisch gezien als het eerste ook door de middenklasse betaalbare model, toen in de jaren ‘20, waarmee we ook meteen weten in welk milieu Lloyd zich plaatst (in de film). Dit filmpje bevat enkele leuke fysieke en goed uitgewerkte acts naast de gebruikelijke kolder.

Afgelopen jaar heb ik een aantal westerns van Peckinpah bekeken en ik was zeker niet altijd onder de indruk. Maar wat hij hier presteert in The Getaway grenst voor mij aan de perfectie. Waar het in andere films, ook uit zijn latere periode, lijkt te ontbreken aan balans valt het hier allemaal mooi op zijn plaats. Het gaat om een misdaad- en actiefilm waarin alle elementen prima gedoseerd zijn. Bij momenten is er extreem geweld maar het past perfect in het verhaal en binnen de mood die men opbouwt. Visueel ziet het er fantastisch uit. Het begint al met de magistrale opening waar we kennis maken met de crimineel vertolkt door Steve McQueen. Véél regisseurs zouden er zich vanaf maken met een voice over om één en ander uit de doeken te doen. Niet Peckinpah: hij kiest voor een opeenvolging van betekenisvolle beelden om duidelijk te maken wat er in McQueen omgaat. De kracht van een ijzersterke montage en van wat cinema in het beste geval is. Ook de bulk van de film is naar verwachting meesterlijk geschoten. De kenmerkende slow motion tijdens de shootout is effectiever dan ooit. Cinematograaf van dienst is Lucien Ballard, een man met enkele decennia ervaring in klassiek Hollywood en één van de vaste mensen van Peckinpah, wat een team.

Van Steve McQueen heb ik nog niet heel veel gezien maar ik begrijp nu ook wel zijn nickname ‘mister cool’ na deze film. Hij straalt coolness uit zonder dat het overdreven overkomt of geforceerd is. Als ze deze film vandaag opnieuw zouden schieten (er is al een remake geweest in de nineties dacht ik) moeten ze wat mij betreft geen spatje veranderen aan de manier waarop McQueen het hier speelt. Ook de andere acteurs en actrices doen het prima. De routine met Al Lettieri en Sally Struthers lijkt een tikje (bewust) overdone en alsof het nadien een belangrijke inspiratie is geweest voor Tarantino. Maar gelukkig is niet de hele film van dat. Dosering! Eén bewust grappige scène ook is de trip met de vrachtwagenchauffeur naar het eind van de film toe wanneer hij zich afvraagt of McQueen en Ali MacGraw getrouwd zijn. Heerlijk, en alweer perfect in balans met de mood van de film.
Het script van Walter Hill is helemaal prima. Gebaseerd op werk van Jim Thompson die ik als misdaadauteur reeds eerder heb leren kennen en die toen al de nodige indruk heeft gemaakt.

Belangrijk onderdeel van de vibe is de muziekscore van Quincy Jones: jazzy, funky, experimenteel, spannend, ook wel eens mellow, en volledig in de lijn van wat toen gangbaar was bij andere grote (film)componisten als Morricone en Schifrin. De mellow mondharmonica kon natuurlijk enkel van Toots Thielemans zijn. Die kenmerkende stijl plus wist ik dat hij een goeie band had met Jones.

Dus ja ik word er blij van om te zien wat het resultaat is van al dit talent samen. Absolute topfilm.

IJzersterke psychologische thriller/mystery movie die mij gaandeweg meer en meer in zijn greep kreeg. Schitterende hoofdrollen voor de psychopathische kapitein Richard Dix en zijn antagonist Russell Wade. Het verhaal over autoriteit, in het extreme doorgetrokken, heeft een tijdloze kwaliteit. Er is een zekere herkenbaarheid voor de kijker die ooit al in een hiërarchisch gestructureerde organisatie aan de slag geweest is, toch als ik voor mezelf spreek

Mooi dat men dit verhaal weet te vertellen in amper 70 minuten, waar men vandaag 120 minuten zou overdoen. Goeie intro en parallelle outro, heel mooie schaduwrijke fotografie ... Naar verluidt was deze film het onderwerp van een rechtszaak i.v.m. copyright, verloor Val Lewton de zaak en werd de film daarop voor 50 jaar uit circulatie gehaald. Hoe het ook zij, deze film is wederom een stukje vakmanschap van het RKO productieteam, opnieuw ook een sterke prestatie van regisseur Mark Robson en zijn cinematograaf Nicholas Musuraca, beide heren bekend van betrokkenheid bij de meesterwerken van Orson Welles en Jacques Tourneur. Het eindshot waarin Russell Wade aan land gaat en een dame ontmoet is een pareltje en tekenend voor de visie die er toen heerste in de b&w fotografie.

Deze low budget wilde inspelen op het succes van Gremlins en was zelf de eerste van haar eigen serie. Net zoals de Gremlins zien we hier kleine vervelende monstertjes hun ding doen al komt er wel heel wat meer magie aan te pas. Qua sfeer heeft het veel meer weg van een kruising tussen slasher en satanic movie. Het deeltje slasher bouwt voort op de gouden slasher periode die de Amerikaanse filmindustrie net achter de rug had. Op dit punt - midden in de jaren ‘80 - werd het genre niet meer serieus genomen en was het allemaal nogal tongue in cheek geworden. Zo ook in deze Ghoulies. En dat zorgt dan ook voor een lach bij de kijker, net zoals ook het geval is bij de meer satanisch gerichte scenes overigens. Ja, nu ik er zo over nadenk, is deze movie op geen enkel moment serieus te nemen. Leuk vermaak.

Prachtige productie wat kostumering en decor betreft. Ik heb mijn ogen uitgekeken aan art nouveau aankleding van de verschillende interieurs en het contrasterende gebruik van kleuren wat de kledij van de personages betreft. Bij momenten had ik het gevoel een schilderij te bekijken uit de tijd van Lautrec, wat misschien ook bewust een inspiratiebron geweest is voor de producenten van de film. Fijne vondst om bij momenten bepaalde scenes te 'freezen' waarbij het schilderij-effect helemaal tot uiting komt. Een genot voor het oog dus.
De acteerprestaties - niet onbelangrijk - zijn op niveau, waarbij ik vooral ook genoten heb van het weerzien van Maurice Chevalier wiens rol op zijn lijf geschreven lijkt. Maar ook de hoofdrollen Leslie Caron en Louis Jordan doen het prima.
Het script draait rond ontrouw en het najagen van materieel geluk, de laatste 2 minuten van de film niet te na gesproken. De film bevat geen 'sterke' mannelijke karakters, enkel twee flierefluiters in hoofde van Chevalier en Jourdan. De moeder van Gigi komt niet aan bod in de film, en wordt omschreven als 'niet geschikt voor de opvoeding van een kind'. Verder komen we te weten dat de moeder van Gigi wel haar hart heeft gevolgd en een zangcarrière heeft uitgebouwd - maar naar oordeel van de grootmoeder van Gigi stelt dat niet veel voor. Neen, Gigi wordt opgevoed door haar grootmoeder en haar tante, die beiden een geschiedenis hebben van seriële relaties met rijke mannen, en blijkbaar betere gekwalificeerd om een kind op te voeden. En ze doen hun best om Gigi naar eigen voorbeeld te koppelen aan een rijke man, in dit geval de playboy Jourdan. Het materiële staat voorop, zelfontplooiing en authenticiteit zijn van geen belang. Naar het einde van de film toe doet Jourdan een bod aan Gigi om haar te mogen chaperonneren, inclusief terbeschikkingstelling huis en bedienden, ze weigert. Pas na de weigering verklaart Jourdan dat hij op haar verliefd is, als romantisch pasmunt om zijn zin alsnog te krijgen. In eerste instantie blijft Gigi weigeren maar uiteindelijk zegt ze toe, met de boodschap dat ze liever "ongelukkig is met hem, dan alleen". Liefde? Intussen is Gigi gemetamorfoseerd tot de gesofistikeerde dame die haar tante en grootmoeder voor ogen hadden, en is er niets meer te merken van de vroegere speelsheid. Mijn conclusie: deze film verdedigt het idee om louter het materiële na te jagen en maakt al de rest ondergeschikt. Zou het toeval zijn dat scriptschrijver Alan Jay Lerner zelf in zijn leven acht huwelijken heeft gebolwerkt?
De liedjes vond ik leuk, maar niet onvergetelijk.

Mijn drie sterren geef ik vooral omwille van de uitstekende productiewaarden en regie van Vincente Minelli. Maar de achterliggende ideologie van de film spreekt me niet aan.

Schitterende film noir. Veel fataler dan Rita Hayworth werd de femme fatale in de jaren veertig niet gemaakt. Vooral het eerste uur van de film is het genieten van het steekspel tussen Hayworth en Glenn Ford. Die laatste mag zijn stem lenen aan the voice-over die het drama becommentarieert. Terug naar Rita Hayworth. Ze ziet er - zeker in artistiek belicht zwartwit - bepaald goddelijk uit, wat meegenomen is voor een femme fatale, en als ze haar mond opent, is het ook niet mis. Het is te zeggen dat haar twee zangnummers ingezongen zijn door Anita Ellis, maar het komt heel natuurlijk over. Ellis heeft dan toch haar stem geleend van wat voor mij het hoogtepunt van de film is: de uiterst sensuele performance van Hayworth van ‘Put The Blame on Mame’ voor het casino publiek, waarbij ze haar handschoenen uitspeelt alsof het om iets anders gaat. Ja, nogmaals een bewijs dat de censuur in die tijd de sensuele creativiteit van de filmmakers naar grote hoogtes kon stuwen. Die censuur hebben we achter ons gelaten, wat behalve een positieve kant dan ook een keerzijde heeft (al wil ik niet de pleitbezorger zijn van censuur ).

Alles wat ik verwacht van een film noir is hier aanwezig. Een strak scenario met een flinke streep misdaad, dubbelzinnige figuren waar een psychiater de handen vol mee zou hebben, enkele sensuele momenten, prachtige belichting (Rudolph Maté) en prima regie, en vooral ook gewiekste dialogen.

Plotgewijs vond ik dit moeilijk te volgen met diverse personages die bij de intro heel kort met speciale lens geïntroduceerd worden enuiterlijk op mekaar lijken. Nadien heb ik toch nog eens de plot moeten nalezen. Tijdens de film waren de grote lijnen gelukkig wel duidelijk en het gaat dan ook om een mysterie dat zich pas gaandeweg laat ontrafelen.

Vooral vind ik de visuals een grote plus. Er hangt heel grote invloed van klassieke noir over deze film met spel van licht en schaduw. En dat combineert Luigi Bazzoni en zijn DoP met eigentijdse innovatief camerawerk en prachtige fotografie. En de aankleding van sets is ook nog eens erg stijlvol. Hierop een superbe soundtrack van maestro Ennio Morricone. Als je dus al moeite hebt met het verhaal, vormt het visuele en auditieve een meer dan aardige compensatie. En Franco Nero schittert in de hoofdrol als alcoholverslaafde journalist.

De ontknoping is er eentje à la Agatha Christie, wat ook wel typerend is binnen het giallo genre.

Hmm deze film heeft zoveel tijd nodig om dan uiteindelijk zo weinig te vertellen. Ok de situatie is niet makkelijk voor Lara maar daarvoor heb ik geen 5 scenes intaping genitaliën en 7 scenes bebloede voeten nodig. Het valt voortdurend in herhaling. Verder wordt Lara goed ondersteund door haar omgeving dankzij liefhebbende familie, een prachtig medische team … Het verloopt bijna op een ideale manier voor haar. Er is een vernederende scene met de vriendinnen maar zelfs dat had véél erger gekund. Goed voor Lara maar maakt de film er niet interessanter op. De crisis op het einde … een beetje cru en misschien toegevoegd voor een shockeffect. Ik kon er niets mee.

In het algemeen niet slecht als portret maar vervult zeker niet het potentieel. Het kroop me nergens onder de huid wegens te oppervlakkig en te eenzijdig. In letterlijk elke scene is Lara aanwezig bijna alsof het om een docu gaat. Wel een mooie cameravoering en goeie prestatie van Victor Polster.

Het zal wel waar zijn dat Elvis dit soort films kotsbeu was maar het is er niet aan te zien. Ik zie gewoon een leuke frisse beach movie met genoeg humor en een prima verhaaltje. Heb er goed mee kunnen lachen. De liedjes mogen er ook zijn - hier klinken ze veel beter dan op de slecht afgemixte soundtrack die nadien werd uitgebracht. Vermeldenswaard is nog de rol van Gary Crosby - zoon van Bing - als bandlid van Elvis. Hij heeft ook een lijn “the King is dead” die voor rock’n roll fans realistisch in de oren moet klinken als ze deze pulp zien. Maar … zelf hou ik van dit soort pulp. Producer van dienst was Joe Pasternak die al eerder met Where The Boys Are een classic in het college kids/beach genre op zijn naam had staan. En deze Girl Happy behoort tot hetzelfde slag.

Misdaadfilm met een stevige injectie screwball. Florence Rice schittert als femme fatale en undercoveragente die zich bezighoudt met het oprollen van een boevensyndicaat. Behalve Florence Rice zijn er heel wat vrouwelijke bijrollen aangezien een deel van het verhaal zich afspeelt in een vrouwenhotel, wat voor de nodige sfeer zorgt. Een juiste dosis humor maakt van de misdaadstory verder een luchtig geheel, ondanks de (conform Hays code verwachte) dramatische afloop.

Regisseur van dienst is Ricardo Cortez, in de jaren dertig vooral bekend als acteur, o.a. In de allereerste The Maltese Falcon (1931) - MovieMeter.nl. Zijn cameraman is Edward Cronjager, die in zijn lange carrière aan straffe films heeft gewerkt. In deze B-film komt het visueel talent er echter niet uit.
Niettemin een prettig tussendoortje.

Hiermee een vijfde film uit het Marx Brothers oeuvre bekeken. En ook de beste tot nog toe. Het heeft er voor mij zeker mee te maken dat enkel Groucho meedoet en we bespaard blijven van de andere broertjes met hun standaard onnozelheden. Ik vrees dat ik dus geen fan ben van de Marx bros en de kans is klein dat ik het alsnog zal worden. Deze film hier vind ik een clever scenario hebben, en de dialogen konden me af en toe een monkellach ontlokken. Groucho is hier best te doen eigenlijk en is niet irritant zelfbewust overheersend. Leuk ook om William Bendix en Marie Wilson aan ‘t werk te zien.

De laatste tijd redelijk wat slashers en giallo’s gezien maar dit is een voorbeeld van hoe het niet moet. Slecht script, slechte dialogen en oninteressante personages. In de film wordt letterlijk gerefereerd aan Hitchcock maar helaas ontbreekt het helemaal aan suspense. De regisseur bakt er dus niets van. Weet niet hoe hij spanning moet opwekken - geen opbouw - en dus ook geen punch. Zelfs slaat hij de bal mis door een scene spannend te willen maken wanneer de kijker 100 % zeker weet dat de moordenaar er niet bij is. Enkel de laatste 2 minuten zijn nog relatief origineel en entertainend. Maar daarmee is het voorgaande anderhalf uur niet goedgemaakt. In sommige slashers compenseren de makers nog wat met een dosis gore maar ook dat is hier zwakjes. Trouwens, zou het toeval zijn dat dit de eerste en enige film van de regisseur is? Blijkbaar hoefde het nadien niet meer.