G.I. Blues (1960)

Bovengemiddelde Elvis-film die het met name moet hebben van de liedjes. Deze zijn erg sterk. Ook Prowse trekt het allemaal net dat kleine beetje omhoog. Legendarisch is uiteraard de poppenkast scene. Voor de fans is deze film een uit de Elvis top 10.

Niet zijn beste , maar wel een van de leukste films met Presley. Deze heb zowel in de bioscoop als ook op TV en DVD vaker kunnen zien zonder dat hij mij ging vervelen. Zijn meeste andere films kan ik niet opnieuw bekijken, m.u.v. Flaming Star, Love me Tender en King Creole. Prima songs ook . Presley en Prowse vind ik niet echt een match, maar ze spelen het wel goed.

Luchtige komedie met humor die niet bepaald hoge toppen scheert maar onderhoudend is het wel. Qua niveau moet het zeker niet onderdoen voor de bulk van die tijd. Wel heeft het een streepje voor met de leuke liedjes die erin verwerkt zijn. Voor Elvis was dit toch wel zijn eerste volbloed komedie uit zijn filmcarrière en hij brengt er het erg goed vanaf. Het is niet iedereen gegeven om mee te draaien in een komedie. Hij had er toch talent voor. Natuurlijk kan je je wel wat vragen stellen over de manier waarop hij naar het publiek toe gebracht wordt: gemilitariseerde clean cut all American boy. Nogal een tegenstelling met de zweem van rock’n roll rebellie die rond hem hing in zijn 3 voorgaande films (over Love me Tender moeten we het hier niet hebben want dat was een historisch drama). De productie kon het dan toch ook weer niet laten om ludiek naar deze tegenstelling te verwijzen met de scène waarin de jukebox Elvis’ versie van Blue Suede Shoes laat knallen. Het café staat nmiddellijk op zijn kop met een knokpartij en sneuvelend meubilair tot gevolg. De cast is naast Elvis redelijk ok. Alleen sluit ik me aan bij de users hier die niet zo’n fan zijn van Juliet Prowse. Als ik lees dat ze het in de screentests gehaald heeft van actrices als Dolores Hart (2 keer eerder al tegenspeler van Elvis) en Ursula Andress … dan denk ik toch dat ze Juliet gekozen hebben omwille van haar uitstekende danskwaliteiten. Een tweesnijdend zwaard. De subtext van Elvis in het leger - een veel besproken real life event - draagt ook wel bij aan het kijkplezier. Zelfs al zit er geen enkele opname op locatie mét Elvis verwerkt in de film. Er zijn wel shots op locatie maar er wordt daarbij enkel gebruik gemaakt van een stand-in waar het Elvis betreft.