Opinions

Zon, zee en Elvis. En enkele meisjes. Dit is de tweede van drie films die zich afspelen in Hawaii. Maar in Blue Hawaii was de fotografie van de prachtige landschappen wat meer uitgespeeld. Het scenario stelt hier net genoeg voor om de boel draaiende te houden. In de kern is er een stukje drama maar het wordt vrij vlakjes gebracht. Het is niet dat de chemie van het scherm spat, verre van. De film duurt dan ook nog eens vrij lang omwille van de liedjes die erin gepast worden. Het zijn wel leuke liedjes gelukkig. Return to Sender is de hoofdvogel en zou één van de laatste chart toppers uit zijn soundtracks van de jaren ‘60 worden.

Als vermakelijk stukje escapisme werkt deze film helemaal. En zo bekijk ik het ook.

Genieten van deze jaren dertig hard boiled suspense film. De hele cast is in goede doen met als uitschieter toch wel een charismatische George Raft die de film naar een hoger niveau tilt. Prima script naar een verhaal van meester Dashiell Hammett met de nodige twists om de aandacht van de kijker gaande te houden. Fijn tempo en af en toe pittige dialogen (de verpleegster die dreigt de kaak van George Raft te breken wanneer hij zijn medicijn niet slikt).Low key belichting en diverse typische shots (bvb. de stijl van het bed werpt een schaduw van tralies tegen de overliggende muur) maken duidelijk dat deze film zich inschrijft van de noirtraditie die er zit aan te komen. Frank Tuttle heeft de regie voor deze film op bevredigende wijze in handen genomen. 

Bij vergelijking met de versie van 1942 geef ik de voorkeur aan deze met Raft. George Raft is veel straffer dan Alan Ladd als leading man. De rol van Ed Beaumont zit Raft als gegoten, bij Ladd krijg ik bij herziening vooral het gevoel dat hij in een te groot kostuum rondloopt. Verder zijn er enkele inhoudelijke verschillen tussen beide versies waarbij bepaalde verhaalelementen ontbreken in de ene film en andere elementen dan weer meer in de verf worden gezet. Nodigt des te meer uit om de novelle van Hammett te gaan lezen.
De versie van 1935 komt me een tikje rauwer en authentieker over dan wat in 1942 werd gebracht.

Interessante film over de wanhoop en pogingen van een Hongaarse immigrant/oorlogsslachtoffer om naoorlogs USA binnen te raken. Naar Hollywoodnormen een vrij rauwe film die me doet denken aan het Italiaanse neorealisme dat in voorgaande jaren tot ontwikkeling kwam. Vittorio Gassman is erg overtuigend als de Hongaarse vluchteling, al gaat hij er in zijn speech op het eind van de film nogal melodramatisch over. Gloria Grahame vind ik dan weer niet zo overtuigend als aan lager wal verzeild meisje die de touwtjes aan mekaar moet knopen. Niets tegen haar, In 'In A Lonely Place' bijvoorbeeld vond ik haar super acteren, maar deze rol gaat haar niet goed af omdat ze te veel upper class uitstraalt met dat zuinige mondje en de perfect aangebrachte make-up. Ook Jerry Paris, als de man die het vel van Vittorio moet redden, komt lauwtjes over.

De echte sterren van deze film zijn voor mij de straatshots van New York anno 1951 (afgaand op de reclamepanelen voor 'Red Mountain' met Alan Ladd, ergens op de achtergrond) die bijna continu aanwezig zijn, waardoor je een soort docu-gevoel krijgt. Times Square is indrukwekkend, en uiteraard ook The Glass Wall, zijnde het UN-gebouw, met binnenscenes en al, waarrond de finale van de film draait. Wat dat laatste betreft, kreeg ik wel een beetje het gevoel dat promo van de (toen recent opgerichte) UN een belangrijk onderdeel van deze film is. Behalve deze iconische beelden van New York, krijgen we ook nog de onderkant van de Amerikaanse samenleving te zien in de vorm van straathoertjes, cabaret en gekmakende lunaparken. Last but not least is er plaats geruimd voor de jazzgrootheden Jack Teagarden en Shorty Rogers die van jetje geven!

Hulde aan regisseur Maxwell Shane en cameraman Joseph F. Birco (toch een latere oscarwinnaar) om dit alles op inventieve wijze en perfect belicht (die nachtscenes!) in beeld te brengen.

Vermakelijke musical/komedie onder de vleugels van MGM. Eén van de weinige films waarin Bing Crosby wordt gecrediteerd als tweede hoofdrol. Going Hollywood was in principe dan ook een film gemaakt ter glorie van Marion Davies. En ter ondersteuning was MGM erin geslaagd om Crosby te lenen van Paramount.

Marion Davies kennen we vandaag misschien vooral als de dame die onfortuinlijk model heeft gestaan voor het Susan Alexander karakter in Citizen Kane, de mijlpaal van Orson Welles die nog steeds nazindert. Haar carrière en persoonlijke leven is dan ook onlosmakelijk verbonden met dat van mediamagnaat William Hearst (die op zijn beurt model stond voor Kane). Het vooroordeel dat Citizen Kane bij mij had opgewekt rond Marion Davies wordt echter van tafel geveegd bij het zien van Going Hollywood. Het is een dame met (komisch) talent en ze ziet er ook nog goed uit (met dank ook aan de fotografie van George J. Folsey).

Bing Crosby steelt hier echter de show, ongeacht de credits. In zijn kenmerkende makkelijke stijl glijdt hij over het scherm, met af en toe een liedje dat de aandacht opeist.

De andere rollen worden eveneens prima ingevuld, waarbij Stuart Erwin net als in The Big Broadcast (1932) de wat sullige steenrijke sidekick mag spelen (zij het dat hij in feite de touwtjes in handen heeft).

Visueel een erg aantrekkelijke film van Raoul Walsh. Opvallend dat er veel met licht en schaduw wordt gespeeld bijna alsof het gaat om een expressionistische film. Mooie overgangshots en ook de deliriumshots zijn knap. En daarmee steekt deze film visueel toch uit boven andere films die Crosby in die periode maakt. Ook in zijn geheel is dit MGM-product meer musical dan de andere “komedies met liedjes” die Crosby in die tijd maakt. Er is dans, beweging, visueel gebeurt er wat.

Een heel populaire film aan de kassa en op de eerste rij wanneer de Academy Awards uitgedeeld werden. Onder andere beste film en Bing Crosby was zelfs beste acteur … Zwaar overschatte film op dat vlak. Het is voor mij aangenaam kijkvoer maar van dit kaliber zijn er dertien in een dozijn. Bing doet gewoon wat hij altijd doet, met zijn gekende charme, alleen loopt hij er nu bij als pastor. Het duurt ook gewoon veel te lang voor wat het is. Los van dit alles geef ik het toch een ruime voldoende want onprettig wordt het nooit.

Het is een langzaam opbouwende film waarvan ik in begin niet goed wist wat ervan te denken. Er zat humor in … het leek meer op een zwarte komedie dan op horror of wat dan ook. Langzaamaan - en met het nodige geduld - werd ik er dan toch ingezogen. Horrorfilms uit Azië - laat staan Zuid-Korea - zijn voor mij redelijk onbekend terrein (enkele Japanse daargelaten) en dan is het toch ook weer verfrissend om hun invalshoek op horror mee te nemen. Wat start als een film noir met zwarte humor evolueert gaandeweg naar een creepy horror story met een einde dat er knal opzit.

Bij deze derde James Bond is het budget nog een keer omhoog gegaan: een combinatie van de eerste twee samen. Dat levert welzeker een leuk resultaat op. De openingscredits zijn wederom sfeervol gebracht en wat daarop volgt moet niet onderdoen. Sean Connery blinkt in een rol die hem als gegoten zit en heeft zijn handenvol met de actie en grietjes. Gert Fröbe is prima als booswicht Goldfinger. Het is allemaal over the top en daardoor is het een zeer entertainende film. Ja, zoiets als de Pussy Galore Flying Circus valt nu eenmaal moeilijk serieus te nemen. Op naar de volgende.

Stond letterlijk al een jaar of 30 op mijn watchlist (maar blijkbaar nooit prioritair genoeg) en nu is het er eindelijk van gekomen.

Het blijkt geen slechte film, al duurt het toch even vooraleer het echt op gang komt. Een mooie productie met veel zorg voor decors en kostumering wat de uitstraling ten goede komt. De film wordt gerekend bij de vroege expressionisten maar dat zag ik er eigenlijk niet echt aan. Voor mij is het in die andere legendarische vroege expressionistische film Caligari qua stijl veel duidelijker.

Het camerawerk is verder ook niet bepaald opvallend maar gewoon statisch te noemen. En zeggen dat Karl Freund hier cameraman van dienst was, de man die vele jaren later zou uitblinken bij de creatie van een aantal Universal classics. Ik denk dat hij op dit moment van zijn carrière zijn competenties nog wat verder moest ontwikkelen.

Paul Wegener is als regisseur vooral bekend van deze Der Golem die een wereldwijde hit was. En dit monster heeft zeker wel iets fascinerend al is hij toch niet echt afschrikwekkend. Misschien reikt zijn invloed zelfs wel tot aan James Whale’s Frankenstein (in beide films kan het monster het goed vinden met een kind in een bepaalde scene). Maar na Der Golem is Wegener toch wel snel overvleugeld door landgenoten als Lang en Murnau die m.i. véél meer talent hebben. Der Golem verbleekt helemaal naast een Nosferatu wat mij betreft. En die werd pas 2 jaar later gemaakt. Niettemin ben ik blij deze Der Golem na enkele decennia te kunnen afvinken. Der Golem mag nu rustig terug het blok klei worden dat ie oorspronkelijk was. Mijn conclusie klinkt dan misschien iets negatiever dan ik werkelijk bedoel. Het is zeker een entertainende film, en steekt zeker ook uit boven vele andere producties van die tijd. Alles in verhouding genomen.

De dvd van deze film lag al een tijdje op me te wachten, nog voor de controverse vorig jaar uitbrak. Wat ik op mijn bord kreeg. Niets meer of minder dan een langgerekte soap. Qua duur en verhaalstof hadden ze hier makkelijk een dertiendelige reeks van kunnen maken. Maar aangezien televisie nog niet bestond, hebben ze het dan maar aan mekaar geplakt tot een overlange film. Weliswaar een soap met epische dimensies getuige enkele indrukwekkende massascenes. Maar toch vormen deze scenes, en de Amerikaanse burgeroorlog in het algemeen, enkel context voor het liefdesleven van Vivien Leigh als Scarlett O’Hara die het met verschillende partners aanlegt of wil aanleggen.
Uitstekend gemaakt door een reeks mensen die in die tijd top waren in hun vak. Maar dat neemt niet weg dat het blijft gaan om een oversentimentele soap, een genre dat je ligt of niet ligt. Voor deze Corneel werd het echter te veel.

Nog wat de raciale controverse betreft, ben ik helemaal mee met de kritiek. Veel tenenkrullende scenes gezien. De kritiek is trouwens ook niet nieuw sinds dat de woke beweging de kop opstak maar gaat al mee sinds de release van de film, heb ik me laten informeren. Het mega succes van de film zegt vooral veel over de maatschappij waarin hij tot stand gekomen is. Moeten we geen doekjes om winden. En maar zwelgen in nostalgie naar het verleden man man. Het gaat echt om Amerikaanse mythevorming. Zie ook de finale waarin Scarlett O'Hara uiteindelijk beslist om terug te keren naar haar thuis in Tara, wat visueel en orkestraal nadrukkelijk in de verf wordt gezet alsof ze terugkeert naar het beloofde land waar alles weer goed zal komen.

Nu ik de film uiteindelijk gezien heb, is de mythische status ervan voor mij alleszins ontkracht ... gone with the wind.

Herziening van lang geleden. Dit blijft een geweldige film van begin tot eind. Prachtig uitgewerkte driehoeksrelatie. Anne Bancroft vind ik hier subliem. Dustin Hoffmann doet het ook prima net als Katharine Ross. Het verhaal wordt smooth - in de goeie betekenis - verteld en dat is toch zeker ook te danken aan de regiekwaliteiten van Mike Nichols die zich het jaar voordien al helemaal op de kaart had gezet met die andere classic Who’s afraid of Virginia Woolf. Mike Nichols doet echt leuke dingen met de camera en de manier waarop hij scenes laat overvloeien in mekaar.

De toon van de film is spot on met zijn mix van drama en comedy. De muziek van Simon & Garfunkel is terecht iconisch te noemen.

Kortom een film met tijdloze kwaliteit.

Heerlijke komedie. Vooral de eerste helft, wanneer Louis de Funès als manager het restaurant bestiert, is hi-la-risch. Nadien volgt er vooral actie eigenlijk, met een geweldige achtervolging en de schitterende sequentie van de auto die op z’n dak door de sneeuw sliert. Behalve de hoofdrol was Louis de Funès verregaand betrokken in het uitschrijven van het scenario en de regie. En het resultaat is perfect voor een namiddagje plezier.

La Grande Illusion speelt zich af tijdens WO I wanneer drie Franse officieren als krijgsgevangenen van het Duitse leger plannen maken om te ontsnappen. Prima rollen van Pierre Fresnay, Marcel Dalio en natuurlijk Jean Gabin, als de Franse officieren. En met Erich von Stroheim als Duits officier zit het ook goed. Toch is La Grande Illusion een film waar ik even moest inkomen.
De omstandigheden waarin de Franse krijgsgevangenen verblijven zijn vrij luxueus vergeleken met het beeld en de norm die we vandaag projecteren op oorlog en gevangenenkampen, met dank ook aan de talrijke films over WO II e.a. Uit de extra’s op de dvd blijkt echter dat La Grande Illusion deels gebaseerd is op de ervaring van Renoir zelf als militair piloot in de oorlog, en de ervaringen van zijn legerkameraden. In een toelichting verdedigt Renoir zich dan ook tegen de kritiek, met als argument dat de oorlog ‘14-’18 op een iets hoger humaan niveau stond dan de oorlog met Hitler. En als dat effectief de (persoonlijke) ervaring is van Renoir kunnen we dat alleen maar respecteren, denk ik dan. Hij is degene die in WO I gevochten heeft, niet de kijker die achterover leunt in de zetel met zakje chips en cola light bij de hand.

Als oorlogsfilm wordt er dus helemaal niet ingezoomd op de verschrikkingen, maar integendeel op wat mensen in essentie scheidt, én verbindt. Die insteek had ik pas goed door na het gesprek tussen von Stroheim en Fresnay, twee aristocraten van het verschillende kamp, maar waarbij Von Stroheim zich voorstaat op de bevoorrechte relatie tussen mannen van de aristocratie. Je voelt daarbij ook dat deze film gaat over het - veronderstelde - einde van een tijdperk waarin de adel het voor het zeggen had. En een von Stroheim is met heel zijn melancholische uitstraling toch wel dé geknipte figuur om dat einde symbolisch met zich mee te dragen. De (stereotiepe) relaties tussen de verschillende personages staan dus voor de relaties tussen klassen, standen en religies.
Daarnaast is de film ook een studie van de futiliteit van de oorlog, de illusie van datgene waar oorlog over zou gaan. Het scenario vertoont een aaneenschakeling van een aantal momenten die daarop wijzen. Tekenend is in dat verband bijvoorbeeld de finale van de film wanneer Duitse soldaten beslissen niet meer te schieten op de gevluchte Gabin en Dalio, omdat ze op dat moment de (niet door mensenhanden gemaakte) grens met Zwitserland hebben kunnen oversteken.

Helemaal te begrijpen dat deze film nadien verboden werd in fascistisch Italië en nazi-Duitsland, wat meteen ook een soort adelbrief betekent voor de inslag van de film, en die is diep humaan en pacifistisch. Het is een film die je eigenlijk niet mag bekijken als een standaard oorlogsfilm - om een desillusie te vermijden - maar die je de kans moet geven om zachtjes te laten binnenkomen.

Dit is alsof je een fles wijn opentrekt uit een zeer goed jaar (‘68). Regie van een cultregisseur en in de cast acteurs als Klaus Kinski en Jean-Louis Trintignant, dan ook nog eens classico Morricone op de geluidsband. Het narratief is zeer grimmig, grimmiger dan dit heb ik nog niet veel gezien in een western, en zeer kundig geschoten door Sergio Corbucci en co. De besneeuwde landschappen (de Dolomieten) spreken zeer tot de verbeelding. De titel van de film kan hiernaar verwijzen maar er zijn nog wel meerdere betekenissen voor de goede verstaander. De prestatie van de cast is prima, al is het voor Trintignant misschien niet het grootste compliment voor een acteur die zijn mond niet moet opendoen. Maar toch, ook hij doet het voortreffelijk als een sensitieve revolver anti-held. Na het werk van Sergio Leone komt deze Corbucci op een ereplaats.

Verstand op nul en genieten maar. Persoonsverwisselingen zijn een beproefd gegeven voor komedies en ook hier werkt het prima. Het dendert maar voort zonder dooie momenten. De humor kon ik zeker smaken en Louis de Funès is me nog nooit tegengevallen (wat een understatement is). Het einde van de film is vrij gek, maar het is dan ook een vrij gekke film.

Deze Frans-Belgische productie heeft zowat arthouse horror kwaliteit. Het heeft veel weg van een drama - inclusief bij momenten typisch melige soundtrack - en verder gaat het er dan toch wel op een toffe manier over. Het is allemaal mooi gefilmd en goed geacteerd. Leuk doordacht gegeven deze veterinaire omgeving die sowieso niet voor gevoelige zieltjes is, het studentikoze verhaal op de achtergrond verder en dan de gruwel die steeds meer in de focus komt te staan. De intro is bevreemdend en krijgt pas laat in de film haar betekenis. Maar dat geldt ook voor bepaalde andere scenes die nadien als puzzelstukjes in mekaar vallen. De grote verklaring van de gruwel ontbreekt wel maar dat schrijf ik dan maar toe aan het fantasy gedeelte. Het valt ook moeilijk serieus te nemen ondanks de ernstige insteek. De eindscene deed me glimlachen.

Een jaren zeventig pastiche op jaren vijftig high school waarin overjaarse acteurs met plezier over the top gaan. Een groot succes en erg fris toen het uitkwam (ik was zelf nog een kleuter) maar vandaag komt het mij belegen over. Veel flauwe humor al heb ik hier en daar ook écht gelachen. Gelukkig zijn er enkele catchy liedjes te horen. Het was dan ook telkens uitkijken naar het volgende nummer. Dus als musical is dat allerbelangrijkste aspect dan weer geslaagd (stel je voor dat je de muziek ook al niets vindt). Bepaalde fiftiesreferenties waren ook nog wel fijn; de drive-in waar The Blob vertoont wordt naast een film van Dean Martin & Jerry Lewis, de onvermijdelijke Elvis (op dat moment 1 jaar overleden).

Goed om nog een keer te zien maar dit was wel de laatste keer.

Biopic van één van de meest unieke figuren in de geschiedenis van de rock’n roll. Biopics zijn meestal een moeilijk paar mouwen die niet zelden leiden tot een verhaallijn met een stoet van personages en tijdsprongen. Hier is dat gelukkig niet het geval. Het verhaal beslaat de periode 1956-1959 met een beperkt clubje betrokkenen. Dit verhoogt absoluut het kijkplezier van dit compacte rise en fall verhaal. Dennis Quaid doet het super als halfgekke Jerry Lee Lewis. Dat was ook de mening van ‘the original’ - al was niet iedereen gelukkig met bepaalde invullingen van het scenario.

Winona Ryder speelt op haar 26e een meisje van 13 en doet het overtuigend. De jaren ‘50 aankleding van de productie is excellent. Je waant je helemaal in de sfeer van het Memphis van toen. Zelfs vangen we enkele glimpen op van de jonge Elvis, meer als een soort gimmick dan wel. Dit is een film die elke old school rock’n roll liefhebber mag gezien hebben. Mooi ook hoe de inspiratiebronnen van JLL de nodige aandacht krijgen.

Blij ook dat ik de man zelf nog live aan het werk heb kunnen zien in Brussel in 2008. Zijn muziek zal blijven.

Herziening van lang geleden. Het is een mooie productie met bekende acteurs die veel aandacht heeft voor het technische detail van de ontsnapping én karaktertekening. Dat leidt tot een film met wel heel lange tijdsduur voor wat het uiteindelijk is. Ik was blij dat de actie zich na 2 uren buiten de muren van het kamp verplaatste in dat opzicht. Het is natuurlijk wel een spectaculair en waargebeurd verhaal. Daarnaast is het ook een productie van zijn tijd omdat er nog ruimte wordt gemaakt voor comic relief, wat voor mij prima is. Het is dan nog wel Steve McQueen die een running gag opneemt van telkens opnieuw in de isolatiecel terecht te komen met zijn all American baseball.

Op mijn 15e - intussen ook alweer 35 jaar geleden - kocht ik de cd met de soundtrack van deze film. Ik was geïnteresseerd in punk maar vond dit toen een rare plaat met een allegaartje aan nummers tot zelfs klassiek georkestreerde stuff (Who Killed Bambi?). Nu ik eindelijk de film gezien heb en erover gelezen heb, begint het wat meer te dagen waarover het gaat. Als soundtrack is het een allegaartje maar daarom past het ook uitstekend bij de film die eveneens een (bewust conceptueel) allegaartje is. Het is sowieso een tijdcapsule die je met de ogen van toen moet bekijken en dan ook rekening houden dat het een zelfbewuste mockumentary van Sex Pistols manager Malcolm McLaren is. Wat is waar en wat is niet waar? Het is in elk geval waar dat John Lydon niets met de film te maken wou hebben en voordien reeds uit de Pistols was gestapt. Dat is natuurlijk een probleem als je een film wil maken rond een band waarvan de zanger uitgestapt is. Als workaround werkte McLaren met verschillende zangers: bassist Sid Vicious, gitarist Steve Jones en drummer Paul Cook als de resterende leden van de Pistols plus nog enkele gastzangers waaronder niemand minder dan de beruchte crimineel Ronnie Biggs en McLaren zelf. John Lydon zelf is echter ook nog aanwezig omdat McLaren een repetitie tape van de Pistols uit het verleden - met Lydon - een upgrade gaf om alsnog te gebruiken voor diverse stukjes muziek in de film. Ook qua muziek gaat het alle kanten uit. Naast punkrock horen we orkestrale muziek, een musette versie van Anarchy In The UK, disco versies van The Pistols en cabaret achtige zaken. De soundtrack is nadien in verschillende versies uitgebracht, waaronder een dubbel LP. Op mijn cd ontbreken onder meer de discostukken.

De verhaallijn is een niemendalletje. Het gaat over de manager - Malcolm McLaren - die uit de doeken doet hoe je een band opricht en er geld mee opschept - en de wereld een neus zet. Steve Jones komt ook regelmatig in beeld als de film noir detective die Malcolm McLaren achtervolgt om de waarheid over de band te achterhalen. Het is ook een beetje een meta gebeuren. Op een bepaald ogenblik zit Steve in de cinema naar zichzelf als detective te kijken.

Het werkt toch vooral als een tijdsdocument dat weergeeft waar het bij punk om draait: shock value. We zien Sid rondlopen met een hakenkruis op zijn shirt, de Pistols vormen een team met notoire crimineel Biggs in Brazilië, geweld loert om de hoek (om het dan niet te hebben over de gewelddadige finale waarin Sid tekeer gaat). Het nihilisme spat van het scherm, maar evenzeer het opportunisme om er een flinke stuiver aan te verdienen.

Goed om deze gezien te hebben uiteindelijk. Grappig detail: voor het eerst merk ik dat op de hoes van de soundtrack een dwerg te zien is. Dat was me nooit eerder opgevallen, maar ik kan er nu niet meer naast kijken omdat deze dwerg heel wat schermtijd krijgt in de film.

De muzikale hoogtepunten van de film zijn wat mij betreft dan toch de bijdragen van Sid Vicious. Hij was berucht omwille van zijn attitude en gebrek aan echt musicianship op de basgitaar. Maar als zanger van Something Else, C’mon Everybody en zijn onsterfelijke versie van My Way doet hij het heel goed. Dus als performer had hij wel degelijk talent.

In mijn beleving blijft het een chaotische soundtrack en ik weet nu dat er ook een chaotische film achter schuilt.

Tot voor kort had ik geen idee dat er beelden geschoten zijn van de race naar de Zuidpool, m.n.van de poging van de Britse expeditie van Robert Scott om er als eerste de vlag neer te planten. Waarschijnlijk is dit dé expeditie van de 20e eeuw, die omwille van haar tragische afloop bekender geworden is dan de expeditie van de Noorse ‘winnaars’.

Regisseur/cameraman van dienst is expeditiedeelnemer Herbert Ponting die ons voorziet van historische footage in de meest extreme temperaturen. We beleven de expeditie mee van bij de start in Lyttelton (Nieuw-Zeeland) met het inladen in de Terra Nova van Siberische pony’s, sleehonden, … en de aanmonstering van een op dat moment nog jolige bemanning. Ronduit indrukwekkende beelden van de eerste ijsberg die de weg kruist van de Terra Nova, de zeehonden, de kolonies pinguïns … Of wat dacht je van een partijtje voetbal bij -70°C (toch volgens de tussentitels)? Af en toe wordt gebruik gemaakt van monochroom filters (paars, geel) die alleen maar bijdragen aan de onwerkelijke ‘einde van de wereld’ sfeer. Heel fijn is de droge humor die insluipt in bepaalde tussentitels. En intussen veel bijgeleerd over het sociaal gedrag van de pinguïns, waarmee de bemanning af en toe ook lol had. Verder krijg je inzicht in de nauwgezette organisatie die met deze gevaarlijke onderneming gepaard ging, en de feitelijke doodsverachting van het kwartet deelnemers aan de finale rush, die voor hen allen fataal zou aflopen. Het is eigenlijk ontroerend om de beelden van dat kwartet te zien wanneer je hen ziet trekken, en ook wanneer ze dicht bij mekaar kruipen in hun tentje om mekaar warm te houden. Van de laatste honderden kilometers van Scott en zijn mannen bestaat geen beeldmateriaal, omdat Herbert Ponting was achtergebleven in het basiskamp. Dat ‘gat’ in de film wordt treffend opgevuld met beelden van Antarctica, een kaart met de route van het kwartet en uittreksels uit het beroemd geworden dagboek van Scott.

De recent gecomponeerde soundtrack van Simon Fisher kon me echter niet zo bekoren en heb gekozen voor de Oxygene Trilogy van Jean Michel Jarre, wat een uitstekende gezel bleek. Maar de beelden van deze docu zullen blijven getuigen van de ongebreidelde spirit van Robert Scott en zijn mannen, zoveel is zeker.

Films komen het best tot hun recht op het witte doek en dat geldt dan helemaal voor deze spektakelfilm. De drie minuten durende ouverture, zonder enige beweging noch titels op het scherm, wijst erop dat dit een film uit een heel ander tijd is, waar men bijvoorbeeld nog zijn tijd nam en de aandachtspanne van de gemiddelde mens heel wat hoger lag dan nu. Het verhaal bevat voldoende drama en humor om de aandacht van de kijker vast te houden, al is het natuurlijk vooral een kapstok voor de shownummers, met diverse gradaties op vlak van spektakel. De film is geschoten in zwart-wit, misschien als verwijzing naar het voorbije tijdperk (1893 - ca 1930), en dat vond ik persoonlijk wel wat jammer omdat een technicolor behandeling het spektakel alleen maar ten goede was gekomen.

Spectaculaire film met prachtige (Amerikaanse) panorama’s als achtergrond van het bekende verhaal. Niettegenstaande de productionele investeringen heeft men toch gekozen voor een soort ‘discrete’ aanpak. Al met al ligt de nadruk op indringende dialogen - de tweeduizend jaar oude quotes vliegen je rond de oren. De oorspronkelijke versie van deze film duurde bijna 4 uur, nadien werd het sterk getrimd tot rond de 2 u en zelf heb ik een versie gezien van ca. 3 u (dewelke 20 j geleden werd gereleased). Dat verklaart misschien waarom ik de indruk had dat bepaalde stukken ontbraken. Graag zou ik dan toch eens de volledige cut willen zien. Het is dan wel niet duidelijk wat ik allemaal gemist heb. Mirakels? De presentatie van het hoofd van Johannes de Doper? De kraaiende haan na het derde verraad van Petrus? Het ontbreekt aan bepaalde details nu die de film nog sterker hadden kunnen maken vanuit dramatisch oogpunt.

De acteerprestaties zijn meer dan prima. Max von Sydow doet het overtuigend als Jezus en verder hebben ook de anderen gebalanceerde prestaties gebracht. Daarnaast was ik onder de indruk van de belichting van de binnenscenes. Vooral het stuk tussen de intrede van Jezus in Jeruzalem en zijn uitlevering steekt eruit. Bij momenten had ik het gevoel naar een Rembrandt of Caravaggio te kijken, met als hoogtepunt het laatste avondmaal. Ook de kruisiging was een schilderij waard. Dit alles werd ondersteund door een prima score van Alfred Newman die niet overdone was. Tussendoor kwam Handel 2 keer langs (Messiah en Hallelujah) en daarmee werden de registers wel volledig opengetrokken. Dat valt nog mee gezien de lange speelduur. Je moet er zeker wel je tijd voor nemen om het allemaal tot je te kunnen laten komen.

Hoe kan je deze film nuchter bekijken, als toch één van de meest mythische films ooit gemaakt? Ik heb gekozen voor de vier uur durende versie van Turner Entertainment, met toevoeging van stills en in de regie van Rick Schmidlin, en waarin respect voor de continuïteitslijn van Erich von Stroheim voorop staat.

De eerste drie uur zien we, behalve het familiaal epos van McTeague, nog twee nevenverhalen afgespeeld waarin eveneens het slijk der aarde een hoofdrol speelt. Deze nevenverhalen ontspringen aan dezelfde locatie maar mengen zich inhoudelijk eigenlijk nergens met het hoofdverhaal van McTeague. De twee nevenverhalen worden hier volledig weergegeven door een opeenvolgende serie stills, want waren volledig weggesneden uit de MGM cut. Het laatste uur, na afronding van de twee nevenverhalen, ligt de focus volledig op de neergang van McTeague met een schitterende finale in Death Valley, die misschien niet had misstaan in een western.

Mijn kijkervaring. De nevenverhalen konden me niet boeien en leken me ballast. Al kan het natuurlijk zijn dat het in de door von Stroheim bedoelde versie wel goed was gekomen (die nog veel langer duurde dan wat ik nu achter de kiezen heb). Verder heb ik een eerder middelmatig melodrama gezien wat het verhaal van McTeague betreft. Met weliswaar leuke visuals, zeker voor die tijd. Het is pas na drie uur dat ik me ergens betrokken voelde raken in het verhaal. Nogmaals ben ik me ervan bewust dat het sowieso gaat om een verminkte film. Maar niettemin heb ik nergens het gevoel gehad dat het zou gaan om een verminkt meesterwerk. Jammer voor von Stroheim, moet voor hem toch een bittere pil geweest zijn om zijn werk zo behandeld te zien. Maar het zegt ook wel iets over zijn eigendunk en koppigheid om na Foolish Wives eigenlijk opnieuw hetzelfde te ambiëren met een overlange film. En tussendoor werd hem door de filmstudio ook nog eens Merry-Go-Round uit handen genomen. Het is niet dat hij de kansen niet gekregen heeft om met grote budgetten te werken.

Net zoals bij Foolish Wives heb ik bij Greed het gevoel dat de mythe vele keren groter is dan het veronderstelde eindresultaat. Hoe moeilijk is het om een film te beoordelen die heel wat critici omhoogschrijven maar die - behalve een handvol acolieten in 1924 - niemand in de director’s cut gezien heeft? Kan er ooit sprake zijn van een eerlijke beoordeling? Maar misschien is de mythe voor Hollywood per definitie belangrijker dan de feiten. Net zoals de mythe rond het figuur Erich ‘von’ Stroheim, die bij aankomst in Hollywood zichzelf ook een hoge status aanmat - als zogenaamde Count von Stroheim - wat niet bepaald overeenstemde met de werkelijkheid.

Een melodrama, maar dan eentje met visuele kwaliteiten. Het spel met licht en schaduw start al bij de opening credits, en blijft de hele film lang op niveau. Camerapunten en bepaalde frames passen volledig in het noirplaatje. Regisseur John Brahm (die de job overnam van een zieke Lewis Milestone) werd hierin bijgestaan door eerste cameraman Lee Games, een begaafd artiest die gedurende zijn carrière met de absolute top heeft samengewerkt (Hitchcock, Sternberg, King Vidor, e.a.).

Een genot voor het oor dan weer is de originele sfeervolle score van de getalenteerde Werner Janssen, naast het herhaaldelijk gebruik van Liszt’s Liebestraum.

Deze film afdoen als een zoveelste vrouwenpraatfilm zou dus voorbij gaan aan de artistieke verdienste die aanwezig is.

In mijn ogen hebben de acteurs geloofwaardige prestaties geleverd. En we moeten toegeven dat Anne Baxter een heel moeilijke rol te spelen had. Hoe speel je een geesteszieke die er soms over gaat maar dikwijls een masker opzet en de boel manipuleert? Niet simpel maar ze heeft haar streng getrokken. Ik voelde me alleszins in het verhaal meegezogen.

Omwille van de visuele kwaliteiten vind ik deze film zeker een aanrader voor noirliefhebbers.

Heerlijke psychopatenfilm die doet terugdenken aan The Hitcher en dan ook nog een focus heeft op retro eighties muziek. Het is een film die zichzelf serieus neemt en toch ook weer niet. De opbouw is perfect, waarbij gradueel de ware (zieke) persoonlijkheid van Dan Stevens naar boven komt. Het is voor de kijker een soort fun om dit gade te slaan. Vanaf minuut 70 gaan dan alle remmen los met een schietpartij waarin de flikken worden afgeslacht door hem. Hun manier van aanpakken komt nogal ongeloofwaardig over … en de dialoog tussen Stevens en de moeder heeft veel weg van black comedy. Nadien volgt dan weer een ouderwets kat en muisspel tussen de psychopaat en de kids die hij opjaagt. Dit stuk had van mij nog wat langer mogen duren. Ook dit stuk heeft een vibe waarvan je je afvraagt of het een parodie is of wat. De eightiesmuziek, de dampmachine die rook jaagt over de dansvloer, de choreografie tussen moordenaars en slachtoffers. En dan de dood van Dan Stevens: hij zijgt neer in een Halloweendecor van de highschool, te midden van een fake kerkhof met wit kruis en een grafsteen naast hem. Het heeft veel weg van een spoof en toch gaan ze er qua toon net niet over. Een zelden geziene balans in dergelijke films. Ook de verklaring voor het gedrag van Dan Stevens is bijzonder: zijn psychopathie is het gevolg van de experimenten van de US Army. Hij is dus eigenlijk zelf een slachtoffer en de schuld ligt dan ook bij de overheid. De laatste scene had dan weer geknipt kunnen zijn uit een eightiesfilm en is ook weer op de rand van parodie: de dood gewaande moordenaar stapt weg vermomd als brandweerman.

Belmondo is prima als (actie)komiek en verder zien we hier ook de hele cast van de andere Lautner films langskomen. Qua budget moet dit wel wat gekost hebben, de actie in Venetië voorop. De plot is voldoende om de gein gaande te houden, en meer moet dat ook niet zijn voor dergelijke komedies. De humor is soms geslaagd, soms goedkoop (zo wordt tot drie keer toe iemand in het kruis getrapt). De offbeat melancholische harmonica van Toots Thielemans contrasteert nogal met pompeuze orkestmuziek op andere momenten. Dat geeft twee heel verschillende sferen waar ik toch wel de voorkeur geef aan eenheid van stijl (ongeacht het tempo van de muziek).

Geen topper maar best wel vermakelijk.

Een misdaadfilm met de focus op actie. En die actie wordt heel mooi in beeld gebracht door Joseph H. Lewis en zijn team. En dan vooral in diverse achtervolgingen met een (zeker voor die tijd) realistische grit. Verder wordt er volop gebruik gemaakt van low angle shots wat bijdraagt aan een dreigende ondertoon. Het gebruik van licht en schaduw vind ik echter niet zo bijzonder t.o.v. andere noirs uit die tijd.
Verder is de plotlijn me te veel rechttoe rechtaan getelefoneerd. John Dall is een zwak en oninteressant figuur, bijna louter een slachtoffer van hare femme fatale Peggy Cummins. Peggy Cummins op haar beurt vind ik te ondubbelzinnig om echt te boeien. Het is gewoon heel duidelijk waar het bij haar om draait en er is geen ruimte voor andere interpretatie. In het algemeen vind ik de psychologie te weinig uitgewerkt en daardoor te opzichtig.

En dan zijn er nog van die momenten dat de geloofwaardigheid helemaal zoek is. Zoals wanneer krantenman Nedrick Young aan sheriff Harry Lewis vraagt om zijn wapen thuis te laten wanneer ze John Dall - hun oude jeugdvriend en op dat moment gezocht misdadiger - opzoeken. Harry Lewis als politie beambte in functie gaat wel degelijk in op dat verzoek.
Aan het begin van de film is er ook nog de circus schietwedstrijd. Ik kon niet geloven dat Peggy Cummins (als de artieste) en John Dall (als toevallige passant) dergelijke risico’s voor eigen leven zouden nemen in die wedstrijd, waarbij ze volledig afhankelijk waren van de schietkunst van de ander.
En dan de finale. Mooi gefilmd. Zeker. Maar ik kon niet geloven hoe dit afliep. Neen dit doet het niet voor mij.

Ondanks alle opmerkingen blijf ik toch ook het positieve zien: een vakkundig geschoten misdaadfilm. Leuk om een keer gezien te hebben en al zeker voor een B-film.

Wat mij opviel in de credits is de inzet van vrouwen bij regie en productie. Zou het toeval zijn dat James LeGros als mannelijke held van het verhaal helemaal niet de typische held is? Hij is een artistiek aangelegde vrij integere man met jawel erectieproblemen. Het is moeilijk om in het verhaal niet de parallel/symboliek te zien van de potentieproblemen en het gebruik van de geweren. Uiteindelijk is Drew Barrymore degene die min of meer aan de touwtjes trekt. Dat is heel duidelijk wanneer ze in het begin van de relatie duidelijk de betere schutter is. Zij is ook degene die 2 mannen vermoord en twee accidentele dooien veroorzaakt, en dit alles zal in de schoenen van LeGros geschoven worden. Vrouwen aan de macht. Ik heb genoten van het begin jaren ‘90 sfeertje en de mooie noir visuals die af en toe langskomen. Ook was het genieten van de scenes met Billy Drago als dominee. Aangename kijkbeurt.

Deze western uit begin seventies heeft - dat valt niet te ontkennen - 2 iconen in de hoofdrol met Kirk Douglas en Johnny Cash. Van Kirk Douglas weten we natuurlijk wel hoe goed hij is, van singer/songwriter Cash weten we iets minder over zijn verschijning op het witte doek. Voor hem waren die enkele filmrollen bijzaak in zijn boeiende carrière. Toch vind ik hem hier geloofwaardig en passend ambigu overkomen. Eerlijk gezegd had ik met deze titel, en met de aanwezigheid van Kirk, wat meer actie en geweld verwacht haha. Maar dit is - misschien typerend voor die tijd - een revisionistische anti-western. De revolverhelden van weleer worden hier in hun blootje gezet als egocentrische mannetjes die de donkere kant van hun ziel ontkennen. Het is een hoog psychologische film en ja er komt dan toch ook een heuse gunfight aan te pas. Je denkt als kijker dan - vele westerns in het achterhoofd - dat het een enorme climax wordt. En dan blijkt het in anti-stijl een sisser van jewelste, lachwekkend, maar ook en vooral dodelijk. Als je echter met je ogen hebt geknipperd, heb je’t gemist. De epiloog waarin we in het hoofd van Cash kruipen vind ik dan nog wel sterk.

Een film die ik even heb moeten laten bezinken toch om het naar waarde te kunnen schatten. Zeker het bekijken waard achteraf gezien, en na het bijstellen van de verwachtingen.

Hoewel mijn verwachtingen gelinkt aan de titel van de film helemaal niet werden ingelost, vind ik dit een geweldige film. Behalve intro en finale gaat het haast om een kammerspiel. Gregory Peck is ijzersterk in elke scene als de beruchte Jimmy Ringo, achtervolgd door zijn reputatie. Een film waarin de psychologie van Peck en tegenspelers een veel grotere rol speelt dan loutere actie. Het is prachtig om zien hoe Henry King en zijn team het psychologisch netwerk van het typische dorpje met zijn bewoners weergeeft. Alle gevoelens komen aan bod bij diverse karakters in de gekte die ontstaat door de komst van Peck. Sensatie, hebzucht, wrok, liefde, vriendschap, afgunst, angst, goedwillendheid, bewondering, verontwaardiging, you name it. Dit alles uitgekiend via beklijvende dialogen met enkele gepaste momenten van humor daarin verweven. De finale vond ik zelfs ontroerend.

Helemaal toppie. Het openingsnummer vond ik al meteen enorm aanstekelijk en leuk gedaan. Eén zwaluw maakt natuurlijk de lente niet dus ik was er op beducht dat het niveau nadien wel zou inzakken. Neen dus. Dit is voor mij classic Hollywood musical op z’n best. De verhaallijn voldoet en bevat genoeg verwikkelingen om het niveau van de gemiddelde musical te overstijgen. Verder hebben we te maken met dialogen waarin de geestigheden niet van de lucht zijn - the tongue in cheek way. Joseph Mankiewicz voegt hier als regisseur en scenarist een pareltje toe aan de enkele films die ik van hem reeds gezien heb. Straf hoe hij zo sterk is in uiteenlopende genres maar in die tijd was dat blijkbaar niet abnormaal. De film is gebaseerd op een stage musical dus waarschijnlijk moeten er toch zeker ook credits gaan naar de oorspronkelijke auteurs.

Qua setting vond ik het helemaal genieten van het uit karton gesneden New York. Het was de geplogendheid van een studiofilm maar zoveel jaren later vind ik dit als argeloze kijker erg passend in het totaalplaatje. Het voegt een beetje een cartoon kwaliteit toe aan een verhaal dat stevig loos gaat. Last but not least erg genoten van Brando en Sinatra. De eerste heeft me verrast met wat hij vocaal bracht en ook een dansje kon hij goed placeren. Sinatra vind ik ook erg sterk in zijn semi-komische rol. Verrassend misschien dat hij zo weinig zingt uiteindelijk maar hij heeft het niet eens nodig om zijn bijdrage te staven.

Zwak beestje. Het ontbreekt aan elke vorm van spanning en dat voor een monstermovie. Geen degelijke verhaalopbouw maar al meteen wordt na 10 minuten uitgepakt met een full size monster dat over de dijk huppelt en wat eerder op de lachspieren werkt. Sowieso is er een overvloed aan (intentionele) off beat comedy aanwezig. Dat is nog wel best vermakelijk maar het compenseert niet voor mijn verwachtingen t.a.v. een monstermovie. Het ziet er visueel bovendien niet al te best uit om die mensen te zien panikeren op een green screen. Het is veel te hard belicht allemaal met zelfs uitsluitend dagscenes. Ook de scenes in de gigantische riolering spelen zich precies af bij volle daglicht. Misschien hadden ze een keer naar Alien(s) moeten kijken om zich te inspireren wat belichting betreft. Fotografie stelt evenmin iets voor. Alas het lijkt wel een productie van enthousiaste liefhebbers die er geen kaas van gegeten hebben. De CGI van het monster is op zich nog wel ok, maar het lijkt alsof ze zich enkel daarmee tevreden hebben gesteld. Zo van: eerst maken we het monster en dan bouwen we de film erom heen zodat het monster er telkens in volle glorie uitkomt. Kill your darlings please.