Opinions

Een dijk van een film. Paul Muni speelt de sterren van de hemel in dit realistische portret van het leven in een Amerikaans ‘chain-gang’ strafkamp gesitueerd in de jaren ‘20. De bruutheid spat van het scherm en het lijkt me niet toevallig dat deze productie gemaakt werd bij Warner Bros. die sowieso wel meer de onderkant van de samenleving belicht.

Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen – van een veroordeelde die ten tijde van de productie nota bene nog vast zat in dergelijke gevangenis – en veroorzaakte ook een schok bij de publieke opinie van de Amerikaanse samenleving, en had een impact op het gevangeniswezen.

Bijna honderd jaar na release komt deze film me heel modern over. Alleszins was men zijn tijd vér vér vooruit met dit realistisch drama, geschoten op locatie, dat zich vér houdt van de pseudo-romantiek die doorgaans welig tierde in menig toenmalig Hollywoodproduct. Eigenlijk herinnert enkel de té propere samenzang van de gevangenen tijdens de arbeid eraan dat dit een stokoude film is (waar men toen belang hechtte aan dergelijke esthetiek). Verder had deze film ook vandaag gemaakt kunnen worden.

Strak tempo, spanning, emotionele betrokkenheid, een script dat over-the-top lijkt maar het blijkt dat de werkelijkheid straffer is dan fictie.

De vierde film van Mervyn LeRoy die ik te zien krijg, maar hij zal uit een héél straf vaatje moeten tappen om me nog verder van mijn sokken te blazen.

I Confess bespeelt het gekende Hitchcock thema van the wrong man of verkeerdelijk beschuldigde man. In dit geval is het wel origineel dat de beklaagde Montgomery Clift gebonden is aan zijn zwijgplicht als priester. Al vraag ik me wel af of een priester niet genoodzaakt is om zijn zwijgplicht (m.b.t. biechten) te verbreken wanneer andere personen in gevaar kunnen zijn. In geval van een moordenaar die zijn moord opbiecht, lijkt me dat wel een gevaar voor de samenleving. Maar goed, het is een film van 70j geleden en wie weet welke visie er toen bestond, of misschien was het personage van Clift wat al te strikt hierin. Zelfs nadat Keller tijdens zijn vlucht zijn eigen vrouw neerschiet en de chef-kok in de keuken vermoordt, blijft Clift zwijgen als een graf.
Verder is het verhaal wel goed uitgewerkt, al moet je het zoals altijd met de ogen van toen willen bekijken (situaties als Montgomery Clift die na de oorlog terugkeert als priester).

De film is grotendeels geschoten in Quebec City wat een mooie eigen sfeer oplevert. Mooie fotografie (van usual suspect Robert Burks) en bij momenten expressionistisch hoekige shots die aansluiten bij de verwrongen realiteit. De cameo van Hitch aan het begin van de film vind ik één van zijn mooiste ooit wanneer hij in profiel bovenaan aan de trappenpartij langs wandelt.

Bij deze herziening vind ik het een prima onderhoudende film, al zou ik hem niet rekenen tot Hitchcocks beste - zij het dat de lat bij hem zeer hoog ligt.

hitchcock challenge # 35

Wow. Wat een heerlijke musical/comedy. Het flinterdun patriottisch verhaaltje functioneert prima als kapstok voor het massa talent betrokken bij deze film. Eleanor Powell danst de sterren van de hemel, eerst in een acrobatische westernsetting en op het eind in een geweldige tapdansroutine, tussendoor bevinden we ons on stage in Hawai. Verder kunnen we genieten van Jimmy Dorsey en zijn orkest - let op de ongecrediteerde cameo van zijn broer Tommy waarin wordt geknipoogd naar de real life rivaliteit tussen beiden. Eveneens fantastisch is het nummer van pianiste Hazel Scott, zangeres Lena Horne en hun entourage. Deze dames waren mij onbekend maar vooral Hazel Scott maakt enorm indruk als virtuoos pianiste. Opvallend ook dat het gaat om een volledig Afro-Amerikaanse inbreng in een film waar ze verder niet aan te pas komen. De visuele en verbale humor met Red Skelton is eveneens van hoog niveau, kan ook moeilijk anders wanneer je weet dat Buster Keaton materiaal aanlevert, niet in het minst met de herwerking van scenes uit zijn eigen Spite Marriage (1929) . Vermakelijke stuff van begin tot eind dus, geproduced door hetzelfde team dat het ook al zeer vermakelijke Ship Ahoy (1942) in mekaar bokste, eveneens met Eleanor Powell en Red Skelton in de hoofdrollen, en met Tommy Dorsey als muzikale side-kick.

Deze heb ik herzien op blu ray met alle extra’s erbij. Toch wel een zeer goede verfilming van het leven van Hank Williams. Tom Hiddlestone doet het prachtig als Hank, niet alleen in de vertolking als persoon maar ook doet hij alle zang en gitaar bij de performances. Indrukwekkend.

Het verhaal zelf is wat het is en dat is een weergave van een aantal sleutelgebeurtenissen uit het leven van Hank met aandacht voor zijn artistieke genie enerzijds, en de perikelen in zijn privé-leven anderzijds (maar wel brandstof voor zijn creativiteit). Het scenario bevat voldoende tempo en temporiseert ook als het nodig is. Enige scène die ik wat gemist heb is het moment waarop Hank zijn songwriterschap moet bewijzen op de kantoren van de publisher in Nashville. Dat had er voor mij in gemoeten. Verder geen klachten en blij deze in collectie te hebben. Ik vermoed dat het de film wel geen deugd heeft gedaan naar receptie op de Amerikaanse markt toe dat Hank vertolkt werd door een Britse acteur. Daar heb ik zelf echter geen last van. Zijn accent klinkt toch wel vet zuiders in mijn oren.

Een match van de legendarische Mack Sennet die al heel wat stille watertjes had doorzwommen met Bing Crosby die op dat moment volop potten aan het breken was in het Amerikaanse muzieklandschap. Na afsluiting van het silent tijdperk was Sennet op zoek naar een zanger om zijn talkies op te leuken en de keuze viel op Bing Crosby. I Surrender Dear is de eerste van zes shorts die ze samen zouden maken. En het is een best vermakelijk filmpje eigenlijk. Bing Crosby heeft zichzelf ooit omschreven als een light comedian (eerder dan als zanger), en dat is hier ook al wel aan af te zien. Het gaat hem vlotjes af net zoals zijn relaxe liedjes waarvan er drie te horen zijn op korte tijdspanne. De titelsong I Surrender Dear is trouwens geschreven door Harry Barris met wie Bing voordien enkele jaren in het vocale trio The Rhythm Boys opereerde. Normaal gezien zouden de andere Rhythm Boys ook van de partij geweest zijn in de kortfilmpjes maar de split zorgde ervoor dat elk zijn eigen weg ging.

Heerlijke film noir. Een groot deel van het verhaal wordt verteld in flashbacks wat heel typisch is voor noir moordmysteries. Het script zat snor en de acteerprestaties waren overtuigend genoeg. Maar de echte held van deze film is voor mij cinematograaf Edward Cronjager die op weergaloze wijze een spel van licht en schaduw creeert. Waarlijk een visueel meesterwerk!

De film bestaat uit de weergave van de belevenissen van een reeks uiteenlopende personages die onverwacht miljonair worden. In de eerste helft van de film had ik de verwachting dat bepaalde verhaallijnen van de personages zouden samenlopen maar dat bleek niet het geval; het gaat om een opeenvolging van op zich staande gebeurtenissen. Het is zeker een film met een originele insteek maar betwijfel toch of ik hem ooit nog zal herbekijken, daarvoor glijdt het te veel van me af. Voor mij is het eerder een leuk tussendoortje te vergelijken met een praline: je geniet van de smaak op je tong en 5 minuten later ben je het alweer vergeten.

In de ranking Bing Crosby films komt deze voor mij in de onderste helft terecht. De humor is ongrappig waarbij het Zweedse personage vooral irriteert. Qua muziek wel enkele goeie liedjes. Naast Crosby is de andere hoofdrol voor de jonge Gloria Jean. Ze is erg schattig en kan ook wel zingen, maar haar muzikale inbreng hoefde voor mij niet. Tot overmaat van ramp duurde de film met anderhalf uur nog 10 m langer dan ik eerst gedacht had.

Opmerkelijk. Plotgewijs organiseren Crosby en co naar het einde toe een soort old fashioned show teruggrijpend naar het Amerikaanse entertainment van begin jaren 1900. Behalve acrobatie en zang komt hier ook een heuse minstrel met blackface langs.

Het enige positieve dat ik onthoud van deze film is de performance van de titelsong, toch wel een classic.

Een giallo die wil meesurfen op het succes van Dario Argento. Ziet het gebruik van een dierennaam in de titel - waar Dario mee gestart was - en de gore. De gore is nogal over the top moet ik zeggen. En op vlak van editing komt het bij momenten slordig over. Geen verzorgd geheel dus maar wel entertainend omwille van de ongeremde brutaliteit van bepaalde scenes. Dat compenseert ook de redelijk ongeloofwaardige plot.

Blijkbaar was Riccardo Freda zelf ook niet zo tevreden over zijn film want hij heeft zijn regiecredits onder alias Willy Pareto vermeld. Maar om nog met een positieve noot te eindigen. De soundtrack van Stelvio Cipriani heeft een prima niveau en laat je af en toe wat wegdromen.

Welkom in multicultureel Brussel waar elke inwoner tot een minderheid behoort. De typische stijl van het regisseursduo - en ik denk o.a. aan de real time lapses - is ook in hun debuutfilm al aanwezig, waarbij sterke beelden te rapen vallen.

Prima acteerprestaties van Nabil Mallat, Laura Verlinden en Gene Bervoets. Nabil Mallat speelt met veel overtuiging een zware jongen, waarna hij nadien een rol aan de goede kant van de wet zou spelen in Patser (2018) - MovieMeter.nl. Schitterend acteur in elk geval. Achter het engelachtige uiterlijk van Laura Verlinden schuilt dan weer een enorme power die zich op het eind van de film helemaal ontlaadt. Een uitspraak die ze voordien gedaan heeft, blijkt de sleutel van de film: je moet alles in de context zien. Gene Bervoets is, als tv-baas van Laura, de spreekwoordelijke PITA (pain in the ass).

De titel van de film is een vlag die allerlei ladingen kan dekken, en dat vind ik altijd fijn. Het kan gaan om imago dat o zo belangrijk is in alle geledingen van de samenleving, het kan ook slaan op datgene wat de media ons aanreiken. De films van Adil El Arbi en Bilall Fallah vind ik als Belg/Vlaming/Brussels pendelaar erg interessant omdat ze een kijk (hun visie) geven op een microkosmos die ze als hun broekzak kennen. Ze portretteren de Brusselse wijken (Schaarbeek en Molenbeek) op realistische wijze; een bepaalde straatmentaliteit, de diversiteit, de adidasbroeken met streepjes, etc.
De regisseurs hebben eveneens het scenario geschreven dat me weet te boeien van begin tot eind. Clichés in beide richtingen worden daarbij (bewust?) niet geschuwd. Zo wordt een blanke Brusselaar in mekaar geslagen door Nabil, maar het blijkt een pedoseksueel (het Marc Dutroux syndroom) en wordt er gespeeld met het straatboefimago van Nabil en co.

Zoals eerder gezegd blijkt Laura Verlinden een sluimerende vulkaan die op het einde redelijk loskomt. Eerlijk gezegd vond ik dat de laatste actie van Laura niet had misstaan in een Tarantinofilm, waarmee ook alles gezegd is over de geloofwaardigheid ervan. Maar in dit geval staat de actie in functie van bevestiging van de context die men voordien heeft gecreëerd. En de boodschap van de film is toch wel dat de migranten in Brussel te lijden hebben aan foute beeldvorming, dacht ik. Al heeft men daar dus een over-the-top finale voor nodig.

Hete aardappels zijn moeilijk te eten, en dat blijkt ook bij het consumeren van deze film. Ik laat het nog maar eventjes afkoelen.

Prima noir waarin de nadruk ligt op de psychologie van de personages eerder dan op het misdaadgegeven. Humphrey Bogart zet een sterke prestatie neer als personage van extremen. Van Gloria Grahame kunnen we vermoeden dat dit de rol van haar leven was. Prima muziekscore van avant-gardist George Antheil en natuurlijk is er ook de schitterende fotografie van noir great Burnett Guffey. Het oog wordt verwend en dat is nog altijd vrij essentieel voor een film, toch wat mij betreft.

Voor een misdaadfilm is dit echt een saaie boel. Er is wel wat mystery maar het is nooit spannend. Zelfs wanneer het leven van Meg Ryan in gevaar is, lijkt het op een theekransje. Het ontbreekt ook aan een soundtrack die één en ander kan benadrukken of in de juiste sfeer brengen. Het ritme van de film wordt dan ook nog onderbroken door pseudo-erotische scenes die niets (bij mij althans) teweegbrengen. Het duurt allemaal veel te lang en ze hadden zeker een half uur uit de film kunnen knippen. Teleurstellend dit. Enkel op locatie in NYC vond ik een meerwaarde maar daarmee is het niet gered.

Prettige komedie. Knotsgek scenario zoals het hoort bij dit soort films waarbij Belmondo de rol speelt die hem op het lijf geschreven is: frauduleuze womanizer. De dialogen van Michel Audiard zijn prima als altijd, hoogtepunten zijn ongetwijfeld de pseudo-filosofische intermezzo’s met Julien Guiomar. De vrouwelijke hoofdrol is weggelegd voor Géneviève Bujold die zich verbazingwekkend genoeg ontpopt tot een frauduleus personage. Ze is bovendien aardig om zien.

Prachtfilm en dit op verschillende niveau’s.

Uiteraard - hoe kan het ook anders - is de film een kind van zijn tijd. Angst voor het moderne leven gecombineerd met atoomoorlog paranoia - dus insecticide gecombineerd met radioactiviteit. Wat toch een soort afstandelijkheid creëert alsof je kijkt naar iets van vervlogen tijden. Niet dat het gevaar voor een atoomoorlog vandaag weg is, maar na decennia gewenning speelt het toch minder.

In tegenstelling tot vele ‘radioactieve’ films van die tijd - en voor zover ik weet - heeft de straling deze keer geen vergrotend maar een verkleinend effect. Dat lijkt me toch wel een origineel onderscheid. De film blinkt uit in creativiteit met gigantische decorstukken en de wijze waarop de ongelooflijk krimpende man met zijn wereld omgaat. Op dat niveau is het echt een heel leuke, entertainende film. Af en toe merk je dat ze gebruik hebben gemaakt van screens maar dat mag de pret niet drukken. Alvast minder storend dan slechte CGI van tegenwoordig. De filmmakers waren gewoon erg inventief met de middelen die ze hadden en met resultaat. Of hoe een donkere kelder even indrukwekkend kan zijn als één of ander exotisch oerwoud. Qua avonturen maakt het hier alvast geen verschil.

Op nog een derde niveau is deze film een diep existentiële, filosofische aangelegenheid. Hoewel de nadruk op de actie ligt zijn er verschillende dragende momenten waarop Grant Williams als krimpende man ingaat op zijn beleving. Eerst in relatie tot zijn leven met zijn echtgenote, nadien zijn er momenten dat zijn voice over zijn existentiële wanhoop/inzichten weergeeft. Wie als kijker wil, kan de eigen lichamelijke kwetsbaarheid relateren aan wat de krimpende man meemaakt. Zoals het idee van acceptatie dat op het einde naar voren komt. Accepteren wat niet veranderd kan worden. Op dat kantelmoment - van innerlijke monoloog - komt de krimpende man in harmonie met zijn wereld. Heel sterk is dit, en dat voor een Hollywoodfilm met cultstatus om heel andere redenen.

Om al die redenen één van de beste sci fi/ fantasy films die ik ooit gezien heb.

De film is gebaseerd op een toneelstuk en dat is eraan te zien aangezien er voornamelijk gepraat wordt. Hoewel het gebaseerd is op ware feiten - The Monkey Trial in de jaren ‘20 - van vorige eeuw - is het geen volledig historisch account. Omwille van het dramagegeven hebben ze hier en daar er een draai aan gegeven (bv. de relatie tussen de beschuldigde en domineesdochter is pure fictie die Hollywood nodig heeft). En dat is zeker te begrijpen en ok omwille van de spektakelwaarde van een product dat moet verkopen. De kern van de film - het recht om vrij te denken - maakt in elk geval indruk. En hoewel de film zich honderd jaar geleden afspeelt, is het onderwerp nog altijd actueel vermoed ik. Er zijn nog genoeg mensen (binnen de godsdiensten van Abraham) die een enge blik op de wereld en mens hebben.

Het is een heel kwaliteitsvolle productie met topacteurs die elk op hun manier intrigeren en de kijker aan zich binden. Het b&w past volledig bij het verhaal en de filosofische inhoud van de dialogen. Wat me dan wel opviel als een mogelijk anachronisme waren de vetkuiven van onder meer de dominee (!) en de schooljongens: dat lijkt me meer iets van de jaren ‘50 dan de jaren ‘20. Al met al een leuk anachronisme.

Positief verdict. Vreemd genoeg een film die nog geen spatje gedateerd is en nog steeds relevant om gezien te worden.

Veelbelovende titel (heb ik gezien als Swingers Massacre) en affiche (anders dan wat hier staat). Maar deze grindhouse movie is echte trash. Er is wat bloot te zien, redelijk wat langdradige scenes en vooral is er géén spanning hoewel het gaat om een slasher. Het heeft dan ook misschien nog meer weg van een psycho drama. Vooral vind ik het een echte tijdcapsule naar de swingers scene van toen. Eén van de leukste scènes is de party in de Filthy McNasty's op Sunset Strip in Hollywood. De zweterige atmosfeer en bloedhete rock dampt van het scherm. Verder heb ik me wel vermaakt omdat vintage movies en sommige trash in mijn smaak vallen. Maar ik kan moeilijk beweren dat het goed is. De film heeft het potentieel om een thriller te zijn maar het is duidelijk dat de makers er gewoon geen kaas van gegeten hadden. Door de low budget onderproductie heeft het wel nog een authentieke bij momenten docu feel wat je wel meer ziet bij trash uit die tijd. En dat draagt voor mij bij aan het kijkplezier.

Zoals de titel laat vermoeden gaat het om een misdaadfilm, meer bepaald een B-film van Universal. Een dik uur lang volgen we het verhaal van Preston Foster en Ann Rutherford, in conflict met Alan Curtis. Een prima scenario waarin misdaad verweven wordt met een zoetige Kerst subplot. Gebaseerd op een origineel verhaal van niemand minder dan Tod Browning (en Garrett Fort – om volledig te zijn). Evenwel vraag ik me af of de bestraffing van Foster en Rutherford op het eind niet toegevoegd is omwille van de Hayes censuur. De film had perfect kunnen eindigen met de dood van Curtis. Foster en Rutherford hadden er in feite mee weg kunnen komen.
De regie van Jean Yarbrough is degelijk, waarbij visueel veel gebruik gemaakt wordt van schaduwrijke lamellen. Typisch noir.. Ook inhoudelijk zijn er noirelementen, zoals de dubbelrol van Ann Rutherford, Preston Foster die opgejaagd wordt door zijn verleden en zich daarbij begeeft op een ambigue morele lijn. Geslaagde film.

Plezierige en veelal knettergekke komedie. Gemaakt in het pre code tijdperk bevat deze film voor de goede verstaander nogal wat innuendo. Zeker onderhoudend om hierover het overzicht op internet na te lezen en alles mee te hebben. Maar behalve de dubbelzinnigheden valt er ook genoeg gewone lol te rapen met de diverse typetjes die het hotel bevolken, van gold digger Peggy Hopkins Joyce (als zichzelf), over Franklin Pangborn als de neurotische hotelmanager, de oerdomme verpleegster Gracie Allen, zowaar Bela Lugosi als Russisch agent, tot de de altijd controversieel ogende WC Fields. De plot is redelijk dun, maar dat geeft niet, het volstaat hier om op overtuigende wijze een hoop gein te lanceren. Bijzonder is het element van de radioscope, een futuristische uitvinding die heel hard lijkt op de televisie, enkele jaren voordat daarvan sprake was in het medialandschap. Via deze radioscope krijgen we in de film enkele acts uit de Amerikaanse entertainmentsector te zien - typische combinatie van comedy en muziek dus. Onder meer zien we Rudy Vallee (één van de eerste crooners), Baby Rose Marie en een fantastisch stukje Cab Calloway routine. Erg entertainend. De finale van de film is over the top en surrealistisch, maakt het wat mij betreft helemaal af.

Deze heb ik bekeken met mijn jongste dochter die bezig is een heel lijstje must see’s af te werken. Normaal gezien doet ze dat liever in haar eentje op haar filmavond maar deze keer mocht ik meekijken. En dat treft want deze film zou nooit zomaar op mijn lijstje terechtkomen. De eerste helft van de film vond ik het langzaam gaan en kwam ik er maar moeilijk in. Maar de impact openbaart zich dan naargelang je volhoudt en verder kijkt. Het laatste uur is ijzersterk en prikkelt je als kijker visueel en wetenschappelijk-filosofisch. Voor die laatste insteek moet je je dan ook wel laten leiden door wat ze je voorschotelen, maar het zag er wel plausibel uit, ook al zitten er dan ook zaken in die logisch gezien niet mogelijk lijken (zoals Cooper die terugreist in de tijd en getuige is van zichzelf). Het is een film die waarschijnlijk deugd heeft van een tweede kijkbeurt. Hier heb ik wel van genoten ondanks de voor mij moeizame start.

Heb verschillende keren hardop kunnen lachen en da’s voor mij een goeie maatstaf bij de beoordeling van een komedie. De chemie tussen Clooney en Jones werkt naar behoren en dat is ook een belangrijke factor. Natuurlijk hebben we hier ook te maken met nogal Amerikaanse en misschien wat glad overkomende toestanden rond scheidingen. In de bonusdocu bij de dvd werd aangehaald dat het onderwerp van deze film aansloeg bij wat er toen gaande was in de Amerikaanse samenleving. Dus dat zal dan wel zo zijn.

Smiley voor dit werk.

Toffe mix van whodunit en zwarte komedie. Ook ik heb mij aan deze film laten vangen door de aanwezigheid van Louis de Funès. Bij de opening credits werd me wel al onmiddellijk duidelijk dat het zou gaan om een klein bijrolletje dus dan maar meteen ook de verwachtingen bijgesteld. En de film heeft mij absoluut niet teleurgesteld wel integendeel. Een strak scenario, goede vertolkingen en sprankeltjes humor maken er een spektakel van. Af en toe ben ik toch weer verrast hoe zo’n onbekende oude film toch erg goed kan zijn.

Eind jaren ‘80 begin jaren ‘90 zijn er toch wel wat horrorfilmpjes gemaakt die lijken aan te leunen bij comedy. Deze kende ik nog niet maar hoort ook bij dat pak. Geschreven en geregisseerd door Scott Spiegel die ook meegeschreven heeft aan Evil Dead II. Met zo’n referentie geen verrassing wat hij hier brengt. Dan is er natuurlijk nog de aanwezigheid van Bruce Campbell en Sam Raimi die plaatje helemaal compleet maken. Ik had geen idee dat Sam Raimi ook nog acteert.

De kills zijn stuk voor stuk creatief uitgewerkt en lijken een stijgende gore graad te hebben. In begin dacht ik nog ‘het valt allemaal wel mee’, ook met de hilarische camera edits (van het slashen van een lichaam naar het slashen van een meloen bvb.) maar het werd naderhand almaar brutaler in beeld gebracht. De personages hebben een redelijk plat karakter gehalte, en de plot is uiteindelijk ook wel wat silly, maar dat deert niet. De setting is sfeervol met veel aandacht voor halfdonkere belichting. En Spiegel heeft me ook verbaasd met de talrijke visueel aantrekkelijke shots die hij uit zijn mouw schudt. Het was zijn debuut en hij ging er duidelijk wel voor.

Net zoals bij Evil Dead II werd voor mij het horrorgehalte overtroffen door de comedy. Maar het is ook een hele kunst om zoiets op een geslaagde manier ergens toch in balans te kunnen houden. Zonder dat het al te cheesy of tenenkrommend wordt. Niets van dat. Mooie prestatie en een vermakelijke avond gehad.

Het verhaal is volledig in de stijl van wat al in de jaren ‘50 gangbaar was (en het gaat dan ook nog om een remake) maar dan toch (uiteraard) met de jaren ‘80 touch. Visueel fijn om naar te kijken. Het viel me op dat er veel gebruik is van primaire kleuren (blauw, rood, geel) in de belichting. Een beetje zoals Argento de jaren voordien al deed. Dat creëert telkens een aparte sfeer in verschillende settings en geeft dus wel wat variatie. Qua belichting was ik echter nog het meest gecharmeerd door de expressionistische/noir aanpak in de eerste helft van de film. Het spel van licht en schaduw vindt een hoogtepunt in de huiselijke scène waarin de ouders van Hunter Carson zich (met het hoofd) half in de schaduw bevinden op het moment dat ze ‘geswitcht’ zijn. Het soort belichting dat je ook aantreft in jaren ‘40 en ‘50 misdaadfilms. Geweldig trouwens dat de hoofdrollen gespeeld zijn door real life moeder en zoon Karen Balck en Hunter. Geeft een extra dimensie.

De eerste helft van de film vind ik het beste stuk, met dat aanzwengelen van het mysterie. Nadien wordt het dan weer wat generieker met de obligate tussenkomst van de US Army al is dat allemaal wel leuk gedaan. Hulde ook voor de geweldige monsterlijke set pieces die zo weggelopen lijken uit een schilderij van Jeroen Bosch. Hooper kon dan ook rekenen op een gepokt en gemazeld special effects team. Last but not least heeft Christopher Young voor een prima soundtrack gezorgd: subtiel als het moet en uitbundig als het nodig is.

In 1986 was dit een jammerlijke commerciële flop voor Tobe Hooper. Niettemin heb ik hier nu best veel plezier aan beleefd. Een fijne science fiction/ horror met een vleugje camp voor een wat breder publiek. Moet absoluut kunnen.

Interessant concept maar de uitwerking heeft zijn beperkingen. Ik vrees dat het vooral ligt aan de muziekscore dat men er niet in slaagt om iets spanning op te wekken. Charles Bernstein is zeker een competent componist maar sorry die funky shit is hier allesbehalve ondersteunend. Foutje van de productie. Verder nog wel goed in beeld gebracht en enkele bijzondere scènes gezien.

Een jaar na 'You And Me' mag George Raft opnieuw een ex-gedetineerde spelen, ditmaal in goed gezelschap van William Holden en Humphrey Bogart. Hoewel deze sterrencast het beste doet vermoeden, is deze film toch een tegenvaller. De eerste 50 minuten betreffen ondermaats melodrama waarna het kalf verdronken is, ondanks de achtervolgingscene in het laatste half uur.

Zoals we vaker gewend zijn van Warner Bros. in die tijd handelt het script over de strijd die in de onderbuik van de samenleving gevoerd wordt om hogerop te geraken, met Holden en Raft als lijdende voorwerpen.
Holden en Bogart vind ik niet slecht spelen, hoewel het personage van Holden m.i. te veel overloopt van zelfmedelijden om enige sympathie op te wekken. Bogart speelt de rol van een ééndimensionele charmante schurk. George Raft is eigenlijk grappig met de moederliefde die hij tentoonspreidt naast het moeilijke pad dat hij bewandelt.

Het probleem ligt niet zozeer bij de acteurs maar wel bij het script, dat op het eind ook nog eens een plothole vertoont waar je een olifant kan doorjagen.
Blijkbaar wordt het Holden toegestaan om de (via broer Raft) crimineel verkregen buit, die reeds geïnvesteerd was in zijn garage, te behouden. Van een happy end gesproken.
Regie en fotografie zijn degelijk maar verder niets bijzonders.

Conclusie. Deze film is jammer genoeg een verspilling van talent.

Bij de opening van de film dacht ik vrij snel dat het een vintage Scorsese maffiafilm zou worden. De voice over van De Niro als verteller, daaronder een song op de soundtrack die typerend is voor wat Scorsese graag op de klankband gooit … En dat gevoel bleef overeind bij de verdere ontwikkeling van de film. Gedachten aan Goodfellas en Casino waren nooit ver weg.
In de tweede helft van de film werd er echter een laagje aan toegevoegd - dat ik me niet herinner van genoemde klassiekers – het thema van de ouder wordende maffiaboy, aftakeling en het verlies dat daarmee gepaard gaat. Daarmee heeft Martin Scorsese in mijn ogen zijn voorgaande maffiafilms overtroffen en de spreekwoordelijke kroon op het werk gezet.
Was er in het verleden nog wel eens kritiek te horen dat de films van Scorsese het maffialeven te veel verheerlijken, met deze film lijkt hij toch een ander punt te maken. De positie van Robert De Niro, als een zichzelf overlevende crimineel, is allesbehalve glorieus of benijdenswaardig. Diepe eenzaamheid, een slecht geweten en dochters die niet naar hem omkijken, is wat hem nog rest.
Verwacht in deze film geen glorieuze schietpartijen, want deze worden vrij beperkt gehouden en zijn sober gefilmd, enkel in functie van het verhaal.

Zoals gehoopt en verwacht doet de legendarische cast het fantastisch. Altijd al fan geweest van de leading men in deze film, en dan is het ook een waar genot om ze in deze film nog eens aan het werk te zien. Fantastisch ook hoe men erin geslaagd is om deze iconen de jongere versie van zichzelf te laten spelen. Dit is nu eens een geval waarin ik helemaal overtuigd wordt van de eindeloze mogelijkheden van CGI, in functie van een stevig verhaal wel te verstaan.
Het script met flashbackstructuur blijft de aandacht gaande houden, gedurende 3,5 uur krijg je de visie van Martin Scorses op een stukje naoorlogse Amerikaanse geschiedenis te zien. Of men daarbij getracht heeft om Jim Hoffa en de vakbondsperikelen waarheidsgetrouw neer te zetten, weet ik niet, maar maakt me op zich ook niet zoveel uit. De kern van wat deze film voor mij zo goed maakt, is de belichting van het proces waarin een verouderend maffialid zich bevindt, en diens kwetsbaarheid. De eindscene is daarbij magistraal in al zijn eenvoud en betekenis, en blijft nazinderen.

Conclusie. Deze film is absolute topkwaliteit en was het wachten meer dan waard.

De productie van Fox die de naam van John Ford definitief op de kaart zette in het westerngenre. Samen met de minder bekende voorganger The Covered Wagon (1923) van Paramount wordt The Iron Horse gezien als de start van de ‘epic western’. Los van wat ‘epic’ ook moge betekenen, zie ik sowieso heel wat inhoudelijke parallellen tussen beide films.

The Covered Wagon: historisch afgebakende periode jaren 1840, belichten moeilijke weg van de karavaan, ‘anonieme’ pioniers staan centraal, driehoeksverhouding van de hoofdrollen

The Iron Horse: historisch afgebakende periode jaren 1860, belichten moeilijkheden bij aanleg spoorlijn, arbeiders staan centraal, driehoeksverhouding van de hoofdrollen

In de verdere vergelijking vind ik The Iron Horse wel wat te uitgesponnen om het helemaal boeiend te houden, o.a. met komisch bedoelde scènes (de drie musketiers) die helemaal niet grappig zijn. De schaar had hier m.i. van pas gekomen. The Covered Wagon is meer gebald, terwijl bij The Iron Horse de punch toch wat ontbreekt. En verder vind ik ook het liefdesverhaaltje van The Covered Wagon geloofwaardiger dan wat we in The Iron Horse te zien krijgen. Maar genoeg vergeleken nu.

In The Iron Horse krijgen we na de introductie al gauw een sterke dramatische scène waar de vader van George O'Brien vermoord wordt door de als Indiaan vermomde Deroux. Daarna zakt de spanningsboog evenwel in en krijgen we anderhalf uur lang vooral zicht op de gigantische onderneming wat betreft de aanleg van de transcontinentale spoorweg die het oosten met het westen zal verbinden. Op de productiewaarden van deze film valt alvast niets af te dingen. Massa’s figuranten worden ingezet, hetzij arbeiders, hetzij Indianen. De bouw van de spoorlijn brengt telkens een hele volksverhuis met zich mee en dat krijgen we dan ook letterlijk te zien, voor minder gaan we niet Alle moeilijkheden die gepaard gaan met het bouwen van de spoorlijn worden weergegeven: vijandige Indianen, werkonwillige arbeiders omwille van het uitblijven van ‘beef’ en ‘pay’, tegenstand van de rijke grondbezitter (Deroux). Vaak had ik ook wel het gevoel naar een reeks anekdotes te kijken, waarschijnlijk gebaseerd op ware gebeurtenissen die men per se wilde tonen. Zoals Buffalo Bill die 30 seconden acte de présence geeft, of het gebruik van de ‘Hell On Wheels’ die probleemloos switcht van saloon naar rechtszaal. De plot waarin O'Brien verwikkeld is met o.a. Madge Bellamy en Cyril Chadwick wordt er een beetje tussen geperst. Het laatste uur van de film komt er op dramatisch vlak wat meer schwung en actie, wat het voorgaande enigszins compenseert, met een mooie symbolische finale al viel ook daar op dat de historiciteit van de realisatie van de spoorlijn volledig het persoonlijk verhaal van O Brien verdringt. Maar de werkelijke hoofdrol is dan ook weggelegd voor The Iron Horse, dus op dat vlak heeft de titel niet gelogen. En mijn respect voor de arbeiders die deze spectaculaire klus geklaard hebben, is alleen maar gestegen.

Heerlijke film. De eerste maal dat ik Boris Karloff in een 'normale' rol aan het werk zie en ik vond hem wel goed gecast in deze film als maniakale generaal die het noorden langzamerhand verliest.. Wanneer zijn personage in de eindscene doodziek door de kamer strompelt, roept hij herinneringen op aan het wereldberoemde monster dat hij voor Universal voordien neerzette: leuke referentie. Behalve goeie acteerprestaties zit de sterkte van de film voor mij vooral in de prima b& w fotografie van Jack MacKenzie die blijkens zijn cv eerder tot de tweede garnituur behoort maar hier toch wel een sterke prestatie neerzet met schimmige nachtelijk verlichte taferelen en binnenhuisscènes. Zo bevindt de zieke vrouw des huizes St. Auby zich dikwijls in haar slaapkamer waar schaduwen van de lamellen zich steevast aftekenen tegen de muur, in de beste expressionistische/noirtraditie traliewerk suggererend.
Heel de film moet het trouwens hebben van een psychologisch dreigende sfeer die gevoed wordt door het bijgeloof van de eilandgasten. Prachtig hoe regisseur Mark Robson en zijn producer Val Lewton een beklemmende sfeer weten neer te zetten, en dit louter op basis van suggestie. De horror bevindt zich in de verbeelding van de mensen. Op dat vlak deed de film me ook wel denken aan I Walked with a Zombie binnen het verdere oeuvre van Lewton. Ten laatste wil ik zeker de prachtig majestueuze maar toch ingehouden muziekscore van de gelauwerde Leigh Harline benoemen die de perfecte gezel is voor dit stukje cinema.

Knappe roadmovie van Marc Didden waarin een in Oostende aangespoelde Oostduitser, Martin Klamski (Brad Dourif) en local Willy (Dominique Deruddere) vertrekken naar - een mythische proporties aannemend - Istanbul. De hele film speelt zich weliswaar af in alle landsdelen van België. Achtereenvolgens zien we plaatjes van Oostende, Gent, Brussel, Seraing en eindstation Luxemburg. Het gaat om een drama, af en toe gekruid met goeie humor die het geheel vlot kijkbaar maakt. Istanbul bevat een gewaagde subcontext. Klamski blijkt na verloop van tijd een internationaal geseinde moordenaar en pedoseksueel te zijn. Hoogtepunt is dan ook de ontvoering van het jonge meisje Corinne, die het duo in opdracht van haar gescheiden vader - die ze toevallig ontmoet hebben op hun roadtrip - uitvoert, en wat aanleiding geeft tot spanningen tussen Willy en Martin. De ontvoering gebeurt dan ook nog eens in hartje Ardennen, wat achteraf gezien een belletje doet rinkelen.

Op vlak van scenario kan je je hier en daar wat vragen stellen bij bepaalde wendingen en toevalligheden, maar in het geheel zijn deze niet storend. Boeiende film van begin tot eind wat mij betreft. Deruddere en vooral Dourif zijn geweldig op dreef. Voor de muziekliefhebbers zit er ook een cameo in van de toen nog piepjonge rockband The Scabs die in de jaren negentig wereldberoemd zou worden (in Vlaanderen).

Dit is toch wel wat ik me graag voorstel van fifties sci-fi camp. Slaperig dorpje aan de rand van de woestijn dat opgeschrikt wordt door een inslag uit de ruimte. Aliens op de wip tussen goed- en kwaadaardig. Verdeeldheid in het kamp van de aardbewoners. Een leuke scream queen (hier vertolkt door Barbara Rush). En een passende muzikale score waarin de theremin uiteraard niet mag ontbreken. Prima regie en sfeerschepping. Geslaagd dus!