Opinions

Herziening en het blijft even goed als de eerste keer. Ongetwijfeld één van Hitchcock’s beste uit zijn Britse periode. De verweving van het narratief met de realiteit van cinema is heerlijk. Ook zien we naast de cinema de groentenwinkel die regelmatig in de belangstelling staat. De vader van Hitchcock was groentenboer dus het kan gezien worden als een stukje autobiografie.
Het is een zeer knappe film qua suspense opbouw. Volgens Hitchcock was de ontploffing van de bus met de jongen de grootste ‘fout’ uit zijn carrière omdat het publiek er op dat moment al sympathie voor had opgebouwd. Voor mij - en 90 jaar later - draagt dit nu net bij aan de intensiteit en geloofwaardigheid van de film. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Joseph Conrad dat zich afspeelt in de jaren 1890 en waarin Russische anarchisten de hoofdrol opeisen. Dit timeframe is verplaatst naar het Londen van de jaren 30’ waarbij de motieven en nationaliteit van de saboteurs onbekend blijven. Maar de verhaallijn past wel volledig in het plaatje van de onrustige jaren ‘30 waarbij Adolf Hitler 3 jaar eerder aan de macht gekomen is in Duitsland en er vanalles beweegt in de internationale politiek.

In de US werd de film uitgebracht onder de titel “The Woman Alone” en dat is hier inderdaad wel een dingetje. Sylvia Sidney speelt de rol van een vrouw die materiële zekerheid zoekt bij ‘buitenlander’ Oskar Homolka (in werkelijkheid een Oostenrijkse acteur die nazi-Duitsland ontvlucht was) en ook om haar broertje te beschermen (die ironisch genoeg om het leven komt door een actie van Homolka). Ook de vrouw van de volgelverkoper/bommenmaker is iemand die het zelfde patroon heeft gevolgd als Sidney. Onderliggend is er naast alle suspense dan toch ook een sociaal thema aanwezig.

Nog een leuk weetje: DoP Bernard Knowles zou vele jaren later de uncredited director zijn van The Beatles The Magical Mystery Tour.

hitchcock challenge # 26

Het einde van de challenge die ik met een collega heb afgesproken om alle Hitchcocks te (her)zien komt in zicht. Deze Saboteur had ik nooit eerder gezien en heeft me veel kijkplezier gegeven. Dit is heel goede vintage Hitchcock. Zoals altijd - of meestal toch - krijgen we een visueel mooie openingsscene. Het verhaal ontwikkelt zich verder rond een favoriete Hitchcock troop - the wrong man - wat hij al eerder deed in de jaren ‘30 met 39 Steps en Young and Innocent en nadien nog wel enkele keren zou gaan doen. Maar het gaat natuurlijk over de manier waarop hij het in beeld brengt en vertelt, en de spanning erin houdt. Dit is een film gemaakt in volle oorlogstijd en dat voel je ook aan de onderliggende context van terrorisme en aan de dialogen. De personages in hoofd- en bijrollen onderscheiden zich door al of niet integere inborst - ongeacht de lichamelijke beperkingen waarmee ze te kampen hebben (de blinde, de freakshow). Naast een ideologische thriller bevat het ook screwball elementen met de entertainende spannende communicatie tussen Cummings en Lane. Dat is ook vaste hap in films van die tijd. Het verhaal dendert voort naar een geweldige climax op het Vrijheidsbeeld. Top suspense en één van die momenten waarin Hitchcock een iconische omgeving als achtergrond voor de actie gebruikt. Nu voor het eerst de film gezien en ik denk niet voor het laatst.

hitchcock challenge # 49

Prima romantische komedie. Met deze cast en regisseur/scenarist mag je dat ook wel verwachten. Audrey Hepburn schittert. Zonder afbreuk te doen aan haar acteerprestaties hangt het toch ook samen met haar fashionable ooze. Ten onrechte wordt enkel Edith Head vermeld in de credits. De outfits van Audrey (het belangrijkste van de kostumering dus ) werden ontworpen door de Franse couturier Hubert de Givenchy. Beiden gingen samen naar de première van de film en naar verluidt zonk Audrey in de grond toen bleek dat Ginvenchy geen credits kreeg. Foutje van de productie.
De film is geschoten op Long Island, New York, waar het in die tijd vol luxueuze landhuizen van de high society stond. Men heeft locaties van verschillende huizen gebruikt voor de film. Veel van die huizen kwamen in de jaren zestig in verval en werden afgebroken. The times times were a-changin. Het station in Glen Cove waarin Audrey een ontmoeting heeft met William Holden ligt er nu nog bij zoals in de jaren ‘50 en zou intussen beschermd erfgoed zijn.
Mooi in beeld gebracht in b & w met een fijn tempo én een feel good einde.

Indrukwekkende oorlogsfilm. Gemaakt in 1943 op het ogenblik dat de wereldoorlog nog volop aan de gang is, is dit begrijpelijkerwijs een stukje Amerikaanse propaganda binnen de Hollywood formule. Niettemin geeft de film wat mij betreft de gruwel en absurditeit weer van het oorlogsgebeuren. Het is duidelijk iets dat je niet zelf wilt meemaken. Naar verluidt wordt er wel gerefereerd aan ware gebeurtenissen, zoals men ook laat uitschijnen in de intro van de film. Maar vermoedelijk één en ander aangedikt om het moreel van het Amerikaanse leger en de geallieerden hoog te houden.

Prima acteerprestaties, en een Bogart die overtuigend overkomt in de rol van bevelhebber. Goede keuze van de producenten om de diverse nationaliteiten hun eigen taal te laten spreken, wat bijdraagt aan het realiteitsgehalte. Wat interessant is aan dit soort films, is toch wel de weergave van de visie op de oorlog ten tijde van de oorlog zelf. Vandaag zou men dergelijke oorlogsfilm niet kunnen maken, enerzijds omdat het propagandagedeelte (het einde van de film) er over zou zijn, anderzijds omdat men vandaag hierover reflecteert na een tijdspanne van 70 jaar wanneer het stof al lang gaan liggen is.

Ben onder de indruk van deze slapstick. Een drie kwartier durende salvo van gags en onnozeliteiten. Harold Lloyd speelt achtereenvolgens het rijkeluiszoontje en marinier, wat zorgt voor de nodige variatie. Als marinier zien we hem aan boord van de navy alsook in een sprookjesachtige stad waar hij het aan de stok krijgt met de lokale Maharaja. Dat laatst leidt tot een schitterende choreografie van achtervolgingen en toestanden in het paleis van deze Maharaja. Heb me hiermee prima vermaakt. Pareltje.

Knap gemaakte film op vlak van sfeeropbouw en fotografie. Het is een vrij lange film die zijn tijd neemt voor de exploratie van de karakters, en met een tweede deel waarin de spanning te snijden is. Met een grandioze finale. Ik heb de gekleurde versie bekeken en vind die op zich mooi. Was me tijdens het kijken niet bewust dat het origineel gefilmd is in zwartwit, maar bij bepaalde scenes had ik wel het idee dat het om een typische noir scenes ging die beter tot hun recht zouden komen in zwartwit. Zoals de scene waarin een caféganger gefilmd wordt met schaduwstrepen op zijn lichaam veroorzaakt door licht over de typische lamellen.

Mijn emotionele verbondenheid met de film was wel niet zo groot, al met al kon het mij niet veel schelen wat er met Yves Montand en co. gebeurde.

Deze film is zeker het bekijken waard en wordt vaak in 1 adem genoemd met 'Les Diaboliques', samen de twee internationaal bekende klassiekers van Clouzot. Mijn voorkeur gaat wel uit naar Les Diaboliques die voor mij toch mijlenver boven deze film staat, al gaat het natuurlijk wel om verschillende genres. De ene is een actie thriller en de andere heeft het meer met psychologie en suspense.

Raar geval. Het eerste half uur kabbelt rustig, met een quasi verhaal dat focust op de relatie tussen papa Johnny Halliday en zijn vervreemde dochters, in diens optrekje in de Alpen. Prachtige beelden met de juiste filters, de aanwezigheid van een rondvliegende Amerikaanse Zeearend (geen idee hoe die daar terechtkomt), kwaliteit op de soundtrack (Ella Fitzgerald & Louis Armstrong, George Moustaki).

Het laatste kwart van de film schakelt men over naar een andere genre, lijkt het. De crimi intrige valt echter als een baksteen op de eerder opgebouwde sfeer, die ik tot dan toe - in een milde bui zijnde - had kunnen waarderen. Lelouch & co hebben daarmee hun eigen film ondergraven, jammer genoeg.

Deze film kan ik voor een bepaald deel van de liefhebbers wel nog aanraden om volgende reden. Er is natuurlijk de aanwezigheid van de iconen van de Franse rock, Johnny Hallyday en Eddy Mitchell. Maar waar ik de makers van de film dan echt dankbaar voor ben, is de scene waarin de heren Rio Bravo (1959) op de buis bekijken, en dan met name het duet van Dean Martin en Ricky Nelson. Het hele duet wordt integraal uitgezonden in deze film, met vocale ondersteuning van Eddy en Johnny. Prachtig moment en daarom alleen ben ik blij de film gezien te hebben.

Debuutfilm van Patrick Le Bon die uiteindelijk maar vier films zal regisseren. Sociaal drama gedrenkt in de jaren zeventig, met als hoofdthema de coming of age van Hans Royaards, die zich een weg zoekt in het leven. Zijdelings komen thema’s als immigratie, abortus (toen nog volledig illegaal in België), de hippiebeweging en diens uitwassen langs. Beste vertolkers zijn voor mij hoofdrol Hans Royaards, Hanny Vree en Romain Deconinck (fijn om deze theaterlegende alsnog aan het werk te zien). Verder is het fijn om René Verreth in een bijrol te zien, met redelijk lange haren.
Net zoals opvolger Hellegat (1980) is dit een wat links geïnspireerde film van Patrick Le Bon, die duidelijk een stem wil geven aan het onrecht in de wereld, en dat siert hem. Al komt het vandaag soms wat naïef over in zijn simpelheid.

Bovenal vind ik het een soort snapshot van het Vlaanderen van zoveel jaren geleden. Aan het begin zien we bijvoorbeeld een conflict tussen vader Romain en zoon Hans over het feit dat laatstgenoemde niet naar de kerk geweest is op een kerkelijke feestdag; een film van heel lang geleden dus. Verder is het genieten van het straatbeeld en de mode van toen wat wel wat herinneringen oproept. Het was ook lang geleden dat ik (zoals in deze film) nog eens een diavoorstelling zag - de huidige generatie kent dat niet eens - grappig hoe de technologie zo veranderd is.

Geen meesterwerk maar wel een eerlijk gemaakte film. En de titelsong van meester troubadour Zjef Vanuytsel op de klankband is een mooie bonus.

Bijzonder sterk misdaaddrama dankzij de perfecte regie en fotografie. Verhaaltechnisch heeft het iets repetitief - bijna de Jeanne Dielman van de misdaad - al is het de hele tijd boeiend dankzij het visueel talent van Melville. Er is duidelijk ook veel aandacht gegaan naar het donkere kleurenpalet zonder dat het artificieel wordt.

Alain Delon schittert als de kille killer, in een kille omgeving. De vogel in de kooi is ongetwijfeld een welgekozen symbool voor de toestand van Delon. De dialogen zijn minimaal en dragen eveneens bij aan het gevoel van isolatie en vervreemding. Het lijken geen mensen meer maar automaten die vastzitten binnen bepaalde patronen. Geen van de personages roept enige sympathie op.

Parijs ziet er enorm grauw uit. We krijgen enkel de metro en wat straten te zien en blijven ver uit de buurt van het glorieuze deel van de stad. Geen Eiffeltoren te bekennen dus. De muziek is van François de Roubaix en draagt prima bij aan een mistroostig sfeertje zonder dat het té wordt.

Deze door Melville uitgeschreven film kent dan nog een finale die er boenk opzit.

De gevangenis van San Quentin was me tot nog toe enkel bekend van de legendarische concertplaat die Johnny Cash enkele decennia later zou maken, en het werd me al snel duidelijk dat het deze film aan de kwaliteiten ontbreekt om een blijvende indruk te maken.

Typerend dat dit gevangenisdrama geproduced werd door Warner Bros. En het siert hen daarbij dat ze de moeite gedaan hebben om (deels) te filmen op locatie in de beruchte gevangenis wat wel een soort authentieke feel geeft.

Voor mij zijn de grote pluspunten aan deze film het begin en het einde. Het begin bevat enkele dialogen tussen Pat O’ Brien en Ann Sheridan op screwballniveau (nadien verandert de toon naar ernst) en in de finale zien we een spectaculaire achtervolging van bandieten en politie. Tussen begin en eind zien we een gevangenisdrama dat me echter net iets te vrijblijvend overkomt. De urgentie ontbreekt in de acteerprestaties. Humphrey Bogart doet het niet slecht maar ook niet meer dan dat.

De romantiek tussen Ann Sheridan en Pat O’ Brien binnen de muren draagt evenmin bij aan een authentiek gevangenisgevoel.

Omwille van het begin en het einde is deze film net geslaagd en verder vind ik het altijd aangenaam om een Bogart met zijn markante kop aan het werk te zien. Maar gemeten aan de intensiteit van het meesterwerk I Am A Fugitive From A Chain Gang dat Warner Bros. enkele jaren eerder klaarmaakte, komt dit gevangenisdrama nog niet aan diens enkels. En is het eerder een prettig tussendoortje. Over naar Johnny Cash

De filmadaptatie van het theaterstuk waarin Douglas Fairbanks enkele jaren voordien nog de hoofdrol speelde. Fairbanks was degene die Buster Keaton tipte voor de hoofdrol in de film omdat hij zelf niet vrij was. Voor Buster Keaton was het een belangrijke film omdat het zijn doorbraak als leading man betekende. Historisch belangrijk dus maar qua comedy komt dit nog niet aan de enkels van de latere kort- en langspeelfilms die Keaton zou maken. De comedy blijft vooral beperkt tot de tussentitels van Keaton’s personage, zijn natuurlijke uitstraling en de komische finale op de beursvloer. Fysieke acrobatie - het latere handelsmerk van Keaton - is niet te bespeuren, die ene tuimeling naar het einde toe buiten beschouwing gelaten. Niettemin vind ik het nog wel om aan te zien, het zou unfair zijn hem helemaal af te breken omdat hij niet zo grappig is als de latere Keatonfilms. Voor mij is het in feite geen Keatonfilm omdat het duidelijk is dat Keaton de artistieke touwtjes hier niet in handen heeft en louter in opdracht werkt. Het script is zeker niet slecht, bepaalde verwikkelingen zijn misschien weinig geloofwaardig, zoals het moment dat Keaton de morele schuld t.a.v. Henrietta op zich neemt i.p.v. zijn toekomstige schoonbroer - maar hij is niet voor niets the saphead.

In plaats van deze film te zien als een mislukte Keaton zie ik het dus eerder als een film waarin Keaton redt wat er te redden valt aan comedy. Douglas Fairbanks had onmogelijk dezelfde komische bijdrage kunnen leveren. Niettemin ben ik zeker akkoord met de andere MM-gebruikers dat het geen hoogvlieger is en ligt mijn score dan ook in die lijn.

Geestige film. Het gaat om een parodie op The Maltese Falcon, op de tijdlijn te plaatsen tussen de eerste verfilming in 1931 en de Bogartklassieker in 1941. De plot is eveneens gebaseerd op Dashiell Hammett’s boek met heel wat vrijheden. Zo wordt er niet gejaagd op het beeldje van een Maltese valk maar op Roelands’ hoorn. Enkele personages zijn heel anders uitgewerkt dan in het boek en voorgaande film. Toch worden - net zoals in The Maltese Falcon- hele flarden dialoog uit het boek overgenomen, zij het hier en daar aangepast tot komisch effect.

‘Satan’ in de titel verwijst rechtstreeks naar een omschrijving van detective Sam Spade in het boek, al vind ik dat het daardoor eerder doet denken aan een obscuur horrorfilmpje dan het lichtvoetige ding wat het uiteindelijk is.
Heel de film lang heb ik gemonkeld met de tongue in cheek humor en grappige omdraaiingen van het originele boek en film. Alle acteurs - inclusief Bette Davis - spelen hun rol ‘erover’ maar in dit soort spoof vind ik dat geslaagd. Warren William lijkt helemaal niet op de Sam Spade die Bogart zou neerzetten in 1941 maar is eerder een soort vooroorlogse Leslie Nielsen.

Mooi verzorgd, bij wijlen expressionistisch in beeld gebracht door regisseur William Dieterle en cameraman Arthur Edeson. Dieterle was gevlucht uit nazi- Duitsland met een pak filmervaring als acteur en regisseur onder de arm. Arthur Edeson was evenmin een sukkelaar. Een echte Amerikaan die ook al wat had kunnen opsteken van Karl Freund met wie hij kon samenwerken bij Frankenstein (1931). In zijn latere carrière zou hij ook nog meewerken aan de klassiek geworden The Maltese Falcon en Casablanca, wat wel aardig staat op het cv.

Conclusie. Fijne en soms dwaze komedie waarvoor je eerst één van de andere
Maltese Falcon movies moet gezien hebben om deze ten volle te kunnen genieten.

Met deze film heb ik nu alle Lee Draculafilms van Hammer bekeken, en deze lijkt me toch wel de minste. De film heeft meer de uitstraling van een typische seventiespolitiethriller met plotelementen (het sluipschuttersmotief, strijd om wereldheerschappij) en een flamboyante stijl die me vooral deden denken aan Dirty Harry en co, en al helemaal met de funky soundtrack op de achtergrond.

De scenes met Lee en de vrouwelijke vampieren in de kelder zijn allesbehalve overtuigend. Het lijkt allemaal een beetje anachronistisch, met weinig spanningsopbouw. Dracula als hoofd van een zakenimperium is een leuke vondst maar in zijn geheel genomen hangt het scenario nogal met haken en ogen aan mekaar. Zoals op het forum al gezegd komt Dracula inderdaad best tot zijn recht in een gotisch kasteel.

Niettemin geef ik de film nog een nipte voldoende omwille van enkele genietbare elementen; acteerprestaties van Cushing en Coles, en de funky seventiessoundtrack (al draagt die zeker niet bij aan een horrorsfeer) en nog een redelijke finale. Maar verder lijkt deze film me enkel iets voor completisten, zoals hier verzameld op dit forum .

Over exploitation gesproken. Simpel wraakverhaal. Linda Blair speelt de slecht gebekte bad girl met peperkoeken hart. En ze neemt het op voor haar dove zus Linnea Quigley. Achteraf gezien denk ik dat hun personages 2 kanten vertegenwoordigen. Het wordt heel duidelijk wanneer Linda Blair in zwart leer gekleed haar taak als wraakengel opneemt. Linnea daarentegen vertegenwoordigt de onschuld, lichte kledij en in de eindscene helemaal in het wit. Danny Steinmann staat in voor de regie. De beste man heeft in de seventies zijn carrière gestart met het maken van porno. In Savage Streets is hij alleszins niet verlegen om borsten en billen uitgebreid in beeld te brengen. Symptomatisch is de vrij lange zoom op Linda Blair in bad, in vol ornaat, en héél overbodig in het verhaal.

Het is echt een trashy film die intussen een cultreputatie heeft. Reden ook waarom ik hem bekeken heb. En ja ik vind hem eigenlijk zeer entertainend.

In feite gaat het hierom de dubbele pilootaflevering van The Untouchables. Werd toen in 2 afzonderlijke delen uitgezonden op tv maar kende daarnaast ook een beperkte bioscooprelease als één geheel.

Volgens wat ik gelezen heb, zou dit de meest waarheidsgetrouwe verfilming zijn van de strijd tussen Al Capone en Eliot Ness in het Chicago van de jaren ‘30. Het geheel is aan mekaar verteld door de voice over van Walter Winchell, invloedrijk journalist van van de jaren ‘30 tot ‘50 die op de eerste rij stond in bij de verslaggeving rond Al Capone in het echte leven. De film werd verder gemaakt een jaartje na de dood van Eliot Ness. Om maar te zeggen: kruit en stof waren bij wijze van spreken net gaan liggen. Prachtige productie in onvervalste film noir stijl, met Phil Karlson als regisseur hadden ze ook een noir veteraan in dienst. Maar het mag ook gezegd dat de rest van de serie prachtig gefilmd is, maakt niet uit wie de dienst uitmaakt. Voor zijn tijd zijn film en serie ook wel behoorlijk gewelddadig. Geen flauwiteiten omtrent het geweld waar de Mob een patent op had.

Het verhaal dendert aan een strak tempo want er valt heel wat te vertellen. Robert Stack in de rol van Eliot Ness vind ik schitteren. In deze film zien we ook een stukje van zijn privé-leven, wat niet aan bod komt in de rest van de serie.

Andere ster van de film is Neville Brand als Al Capone. Een zeer dreigend heerschap. Al is het historisch niet correct dat hij met Italiaanse tongval spreekt. Ik vermoed dat Robert De Niro het in de jaren ‘90 verfilming op dat vlak beter gedaan heeft.

Het gaat om een prima opening van de serie, die op mij toch een verslavende werking heeft.

Western/drama dat zich afspeelt omstreeks 1850 wanneer goudzoekers hun geluk beproeven in het verre westen. De plot draait grotendeels rond Carol Dempster, christelijk opgevoed door haar tante in Boston, die haar moeder vervoegt in een stadje in de far west. Klein probleem: ze weet niet dat haar moeder aan de kost komt als een saloon dame met laakbare status. We zien dus in deze film - en niet voor het eerst - een tegenstelling tussen het christelijke goede leven en de amorele verdorvenheid die wordt toegekend aan het westen. Toch wel een thema dat in die tijd leefde. De eerste helft van de film kabbelt het verhaal voort - zij het aan een hoog tempo - waarna een tweetal probleemstellingen in stelling worden gebracht: de diefstal van het spaarpotje van Eugenie Besserer als moeder van Dempster enerzijds en de pogingen van de saloonhouder om Dempster als personeel in te lijven anderzijds. En tussendoor zijn er nog allerlei liefdesontwikkelingen.

Deze film van vijf kwartier bevat zoveel verhaalstof dat er geen rustpunten zijn. Alles ontwikkelt zich in sneltempo. Wat ik daarbij toch wel jammer vind, is het feit dat het landschap van het westen niet of nauwelijks geïncorporeerd wat toch een grote meerwaarde kan betekenen voor de sfeerschepping. En evenmin heeft D. W.Griffith belangstelling om de cowboys te paard mooi in beeld te brengen. Daaraan heeft men blijkbaar geen pellicule willen verspillen.
De camera is erg statisch - andere westerns uit die tijd doen beter - wat de dynamiek van de cinema-ervaring niet ten goede komt. Voornamelijk kijken we naar opeenvolgende tafereeltjes in toneelopstelling.

Scarlet Days is een haastige film die ik waarschijnlijk even haastig zal vergeten.

Prima sequel in de Hammer Dracula reeks. Ik kan me aansluiten bij al wat er op dit forum reeds gezegd is. Ik vond deze film een prima script hebben met goeie vertolkingen. Christopher Lee is schitterend als de immer imposante Dracula jagend op bloedmooie vrouwen, in zijn meest sprekende rol uit de serie. Een zedige Jenny Hanley huppelt door de film met een blauwe cape over het lichaam wat misschien wel een verwijzing is naar de maagd Maria als christelijk icoon in tijden van duisternis. De vertrouwde elementen voor een goeie Dracula film zijn alle aanwezig; een prachtig kasteel, een onderontwikkelde dienaar van Dracula, vijandige inboorlingen, uitgerekte decolletés. De vleermuizenact kan vandaag lachwekkend overkomen maar voor die tijd vind ik het zeker verdienstelijk gedaan. En heel eerlijk vind ik één van de hoofdrollen ook weggelegd voor de meesterlijke muziekscore van James Bernard, van begin tot eind de perfecte begeleider van deze film, en zo verfijnd in alle details.

Van regisseur Roy Baker Ward had ik eerder al Night Without Sleep en Don't Bother To Knock gezien, twee schitterende film noirs die niets van doen hebben met het Hammergenre, maar hij heeft deze Scars of Dracula alleszins vakkundig in beeld gebracht. Deze film is voor mij zeker geen zwak broertje in de serie, wel in tegendeel.

De grootste naoorlogse hit van Edith Kiel en Jan Vanderheyden. Het duo zat dan al een twintigtal jaar in het vak en had al heel wat watertjes doorzwommen: debuteren met oerklassieker De Witte en daaropvolgende successen, de dubieuze oorlogsjaren … Na de oorlog was Jan Vanderheyden persona nona grata in het publiek leven en trad Edith Kiel op de voorgrond als regisseur. Al hield ze voordien eigenlijk ook al heel wat artistieke touwtjes in handen. Van het duo heb ik intussen een aantal films gezien en Schipperskwartier is een topper in hun (volkse) genre. Een echt geslaagde klucht met stevig tempo en zonder zwakke momenten. De intro mag er ook al zijn met een camera die langs de straten en haven glijdt … mooi tijdsbeeld van Antwerpen begin jaren ‘50. Het is dus in het Antwaarps te doen en dan vond ik - ook al begrijp ik alles perfect - toch comfortabel om de ondertiteling aan te zetten. Charles Janssens schittert in de hoofdrol - hij had het nu éénmaal in zich om een film te dragen. En de rest van de cast mag er ook zijn in deze komedie. Eén van de kinderen van de cafébaas is een piepjonge Bruno Schevernels. Nog te vermelden waard is de bijdrage van Jef Bruyninckx als editor. De steracteur van De Witte zou naderhand zijn eigen films gaan regisseren, naar het evenbeeld van wat Edith Kiel bracht. Volks en kluchtig.

Eén van die teen comedy’s uit de jaren ‘80 waarin de personages wanhopig van bil willen gaan. Op papier heeft het hier nog een leuk uitgangspunt met Tom Nolan die als geest onder de levenden is. Maar daarmee wordt veel te weinig aangevangen in een verder doorsnee plot. Dit soort films staat of valt ook met de aanwezigheid van humor en dat is hier veel te schaars.

De originele titel is Abducted en de Schoolgirl in Chains is bedacht door een distributor die dacht daarmee het commerciële potentieel te verhogen. Zelfs al zijn er geen schoolmeisjes in te zien.

Natuurlijk is dit een nazaat van Psycho en je voelt ook de verwantschap met The Texas Chainsaw Massacre (de allerberoemdste nazaat) die een jaar later zou uitkomen. Deze Abucted bevat dan wel geen gore maar wel een goede opbouw van verhaal/spanning. Voor mij primeert sowieso dat laatste.

Naast de fysieke perikelen van de dames in gevangenschap is de film fascinerend omwille van de inkijk in een abusieve Amerikaanse familie. I.t.t. bvb. TCM wordt hier wel licht geworpen op de diepere niet zo fraaie relaties tussen ‘Mom’ en haar 2 zonen. Voor een grindhouse movie heeft dit toch wel prima acteerprestaties in huis, zeker ook van de 2 zonen. Regie en fotografie zijn bovenmatig goed: visueel gebeurt er af en toe wel wat met speciale lenzen, angles etc. De film heeft ook een goeie muziekscore.

Aangenaam verrast door de kwaliteit van dit stukje typische sleazy seventies women in peril horror.

Ongelooflijk straffe film waarin het jeugdgerecht uit vervlogen Italiaanse tijden aan de kaak wordt gesteld. Het start als een vrij mak drama, met leuke beelden van twee jongens op een paard op een zonnige dag (bijna in de sfeer van Pippi Langkous), maar dan breekt de hel los in naturalistische stijl. Het grootste deel van de film speelt zich verder af in een jeugdinstelling/gevangenis waar het niet prettig toeven is. Prima hoofdrollen voor de jongens, maar ook de rest van de cast speelt naturel. Als kijker wordt je als het ware opgenomen in de meute.

In de loop van het verhaal wordt de sfeer almaar grimmiger tot het kookpunt bereikt wordt met een aangrijpende finale, en een poëtisch eindshot er bovenop.

Wie bij deze film onbewogen blijft, moet maar eens een hartchirurg raadplegen.

The Scoundrel is de tweede film van die werd geschreven, geregisseerd en geproduced door het duo Ben Hecht en Charles MacArthur, beiden in eerste plaats gerenommeerd als scriptschrijver in Hollywood. Na het bekijken van hun debuut Crime Without Passion lagen mijn verwachtingen erg laag, maar ze hebben deze méér dan overtroffen.

The Scoundrel is een krachtige parabel over een nihilistische en narcistische uitgever die na zijn dood terugkeert naar de aarde op zoek naar een mens die voor hem tranen wil laten, in zijn zoektocht naar eeuwige rust. Ik noem het bewust een parabel omdat deze film en dit verhaal een morele en welhaast religieuze inhoud heeft die me naar het einde toe niet onberoerd heeft gelaten. In de eerste helft van de film had ik weliswaar nog het idee dat de karaktertekening van de personages al te grotesk was, maar naar het einde toe, binnen de parabel, viel alles in zijn plooi. Schitterende hoofdrol van Noel Coward als de gif spuiende uitgever. Ook de rest van de cast mag er zijn.

Het is duidelijk dat Ben Hecht en Charles MacArthur hun fantasie de vrije loop hebben gelaten, en deze keer met een mooi eindresultaat. Terecht heeft deze film een Academy Award voor Best Original Story mogen ontvangen.
De fotografie werd voor deze film opnieuw verzorgd door Lee Garmes. Het is maar de vraag in hoeverre Garmes ook voor deze film credits moet krijgen voor de (eerder doorsnee) regie.

The Scoundrel is een aparte film, al kan ik me voorstellen dat het niet ieder z’n meug zal zijn.

Schandalig slecht. Het lijkt erop alsof dit gemaakt is zonder scenario en dat ze op de slechtst mogelijke manier geïmproviseerd hebben. Het is een compleet zootje. Ze dachten gewoon om een verhaaltje te maken over een psycho killer in een verlaten dorpje waar een groep toeristen gestrand is. Maar zo simpel is dat dus niet want het slaat allemaal werkelijk nergens op. Fluffy dialogen en slechte acteerprestaties (wie kan het hen kwalijk nemen in dit onding). Slaapverwekkende toestand en ik had de indruk dat het even slaapverwekkend was voor de acteurs zelf. Jommeke is spannender dan dit. Duidelijk geen budget. Maar dat hoeft geen excuus te zijn. Anderen slaagden er wél in om een goeie film te maken zonder noemenswaardig budget. Geen uitbouw karakters, noppes. Slechte muziek. Slechte regie.

Gezien in de cinema en nadien op vhs wat ook alweer een tijdje geleden is. Maar dit blijft meer dan overeind. Ik moest er even opnieuw inkomen maar het werd almaar beter. Goeie cast, lekkere vibe en een meer dan prima horror satire. Al vind ik het in se meer thriller dan horror. Door de focus op horrorgebeuren zou je bijna vergeten dat Scream vooral een originele whodunit is. Voor mij één van de toppers van de nineties.

Delen 1 tot en met 3 - en zelfs deel 4 mag er nog bijstaan - zijn spannend, grappig, sexy … alles wat dit deel 5 niet is. De casting is echt wel treurig met een stel kids dat niets uitstraalt en vooral is er géén chemie tussen de personages. Ook de oude getrouwen Cox, Campbell & Arquette kunnen het niet meer rechttrekken, zien er verveeld uit. Neen de houdbaarheidsdatum wordt hier overschreden. Te veel drama, te veel pretentie, te veel ernst, de filmreferenties zijn serieus afgezaagd intussen, de finale als climax duurt dan nog veel te lang en is niet spannend maar lachwekkend. Wes is weg en met hem ook de ziel van de serie.

Dit zat ook ver weg in het geheugen maar de openingsscène was me absoluut bijgebleven. Het gaat dan ook om een ijzersterke opening en misschien één van de orgineelste openingsscenes/moordscenes ooit: moord te midden van een feestend publiek. Hitchcock had het niet beter kunnen bedenken.
Verder is dit een erg sterke mix van thriller, horror en black comedy. Zo’n vleug humor maakt het alleszins nog beter voor mij. De screwball interactie tussen David Arquette en Courteney Cox is hier zeker één van de leukere elementen.
Minstens even goed als de eersteling ondanks de ‘herhaling’ van de plot. Wie iets anders had verwacht wordt toch weer op het verkeerde been gezet? Visueel zoals het hoort, prima acteerprestaties en een tempo/balans waarin elke moment goed zit.
Wat me dan ook nog opviel bij deze herziening was de evolutie van een all white cast in deel 1 naar een diverse cast in deel 2 met heel wat zwarte acteurs en figuranten. Het thema komt ook expliciet aan bod tijdens de openingsscène met niet zo positieve gevolgen voor de betrokkenen. Alweer heerlijk tongue in cheek.

Niet de meest geliefde uit de serie misschien maar ik kon er eigenlijk niet genoeg van krijgen. Het is aaneenschakeling van thrills en laughs … en gelukkig blijven deze 2 volledig gescheiden. Als het spannend is het spannend en als de humor er is ja dan is het grappig. Zo deed Hitchcock het ook eigenlijk, al bediende hij zich minder van humor dan hier het geval is. De moeder-zoonrelatie als onderdeel van de plot is trouwens ook helemaal Hitchcock. Van begin tot eind verloopt het allemaal erg vlot in dit meta verhaal. Neve Campbell is nog steeds the girl next door eigenlijk, op dat vlak te vergeleken met het soort actrice die Wes Craven engageerde voor zijn succesrijke Nightmare On Elm Street franchise. Over grappig en meta gesproken, hoe onwaarschijnlijk dat het script voor deze Scream geschreven is door een zekere Kruger. Geen negatieve punten bij deze film. Het blijft topentertainment. De screwball relatie tussen Arquette en Cox is ook nog steeds een grote meerwaarde in de balans met het geweld waarmee de personages geteisterd worden. Wel mag je dit niet bekijken als je graag horror wil zien. Want dat is het niet. Wat mij betreft is dit clevere satire/thriller zoals er weinig gemaakt worden.

Alweer een hoogstaande sequel die geen seconde verveelt. Het begint al erg aardig met de nodige meta grapjes van de film in de film etc. Nadien is het weer wennen aan de vertrouwde personages die enkele jaartjes ouder geworden zijn. Even vroeg ik me toch af of het nog wel zou werken … en ja hoor. Zelfs in getrouwde staat zijn Arquette en Cox hun screwball zelve. Neve Campbell speelt nog steeds het integere meisje. En de nieuwe jongelingen … ja die zullen natuurlijk weer de bonen mogen vreten. Opnieuw ongemeen spannende scènes waarin timing en suggestie prioritair is bij de opbouw van de suspense. Hallo Hitchcock. Wiens classic Rear Window als poster trouwens één van de interieurs siert. En dit op tijd en stond afgewisseld met een leuke streep humor.

De ontknoping. Ja, dat komt een beetje grappig over. Maar eigenlijk lijkt het mij alweer een stukje satire. Ditmaal op de narcistische internetgeneratie en al wat daarbij komt kijken. Scream gaat mee met z’n tijd en op dat vlak is het nog steeds heel actueel. De ontknoping gaat er ook zodanig over dat je het wel met een korrel zout moet nemen. Wat toch ook van toepassing is bij tal van slasher classics als je het allemaal een keer op een rijtje zet aan psychopaten met jeugdtrauma’s. Altijd in voor een geintje, het team Craven - Williamson. Dit was de laatste film van Craven en dus ook hun laatste samenwerking. Jammer voor Wes Craven dat het niet zo’n onverdeeld succes was bij critici en publiek. Ik heb er alleszins van genoten en voor mij is hij hiermee geëindigd op een hoge noot.

Dit is goeie trash uit lang vervlogen tijden. De setting is swinging Londen eind sixties. De popcultuur komt bovendrijven in de titelsong en de enkele markante scenes in de Londense nachtclub. Verder is het een goed verhaal dat pas naar het eind toe zijn geheimen prijsgeeft. Wat natuurlijk een goede zaak is. Op de credits staan niet minder dan drie iconen van de horror met Christopher Lee, Peter Cushing en Vincent Price. Hun schermtijd is al met al vrij beperkt. Peter Cushing heeft echt een klein rolletje. Lee en Price zijn ook beperkt te zien maar krijgen een prominente rol in een leuke finale.

Een horror pareltje uit de late jaren zeventig die ondergesneeuwd geraakt is. Genieten is dit. De afgelegen setting en context deed me denken aan het latere Blair Witch Project - en dan zeker ook de suggestieve kant eraan. Voor de regisseur en schrijver was het hun debuutfilm en zeker een werk van liefde. Al was de keuze voor het horrorgenre uiteraard ook wel ingegeven door de commerciële mogelijkheden - en een argument om de geldschieter over de streep te trekken. Om een zo breed mogelijk (jong) publiek te trekken, koos men voor een aanpak die de nadruk legt op suspense. En dat hebben ze goed gedaan. Spannend is het zeker en daarvoor heb je geen nepbloed noch naaktscenes nodig. Liefhebbers van deze zaken komen hier dus niet aan hun trekken. Dit is meer een film voor de Blair Witch Project liefhebber al gaat deze film wel wat verder.

Sowieso is het een film met veel afwisseling dankzij een anthology van verschillende horror verhaaltjes die de reizigers aan mekaar vertellen. Maar het leuke is dat het kaderverhaal ook lekker losgaat naar het einde toe. De acteerprestaties vind ik prima voor wat het zijn moet. De vrouwen hebben neiging tot gillen en de mannen zijn mannelijk. Voor mij is dat geen probleem en in de jaren zeventig zagen ze er ook geen graten in. Deze en andere films van toen hebben een soort realistische grit die niet gehinderd wordt door sturende ideologie en dergelijke meer.