Opinions

Volgens wiki en Imdb speelt deze comedy zich af in 1965/ de jaren ‘60. Maar mij lijkt het eerder de jaren ‘50. Met die rockabilly op de soundtrack (was al passé in de sixties) en de veelvuldige demonstratie van de hula hoop (symbool ook van de jaren ‘50).

Verder een pretentieloze teen comedy in navolging van Porky’s e.a. Al vind ik hier wel een portie slapstick terug. Zo wordt er enkele keren gewerkt met versnelde beelden zoals in silent comedy en tijdens de strip bowling - ook al een slapstick farce - staat er op de achtergrond ‘toevallig’ een poster van Charlie Chaplin. Hoogstaand is het zeker niet, maar wel vermakelijk genoeg.

Het einde van de hitchcock challenge die een collega en ik ondernemen, is nu wel in zicht met deze voorlaatste in de reeks te kijken films. Deze film had ik nooit eerder gezien en mogelijks heb ik me zoals zovelen laten vangen aan verwarring met andere titels (Sabotage, Saboteur).

De opening van de film is weer de moeite waard qua storytelling met weinig woorden en maximaal via beelden. Verder ontwikkelt zich een film met een mix van avontuur, romance, mysterie en suspense. Zo’n typische cocktail van toen waar Hitchcock zeker een meester in was. In tegenstelling tot de meer suikerzoete films van die tijd heeft deze Secret Agent toch wel een grimmig en realistisch karakter. Het speelt zich af tijdens WO I, en gefilmd in 1936 voel je, achteraf gezien, al de schaduwen hangen van de politieke spanningen die zich op dat moment voordoen. Peter Lorre, hier in een bizarre rol als de Hairless Mexican, was niet voor niets geëmigreerd vanuit nazi-Duitsland naar de USA zoals vele andere acteurs en filmmakers.

John Gielgud is spion in dienst van het Britse rijk maar zet in feite een rol als antiheld neer als je ‘t allemaal op een rijtje zet. Hij is niet in staat om zijn vijandelijke target te doden, geplaagd door morele afwegingen. Het is Peter Lorre die het werk in eerste instantie opknapt maar helaas hebben ze the wrong man gekozen. Zeer interessant dat het veelvuldig voorkomende thema van the wrong man in deze film een concrete fatale afloop heeft; uniek in het oeuvre van Hitchcock. Madeleine Caroll draagt bij aan de driehoeksverhouding met Gielgud en Robert Young en zorgt voor een frisse (blonde) noot in het verhaal.

Verder zijn er toch weer heel wat individuele scenes die memorabel zijn: de moord op the wrong man met gebruik van panorama en parallelle montage (de jankende hond), de creepy scene in de kerk waarin de organist wel een héél lange noot speelt, en dan nog de suspense op de trein naar het einde toe.

Entertainend filmpje!

hitchcock challenge # 51

Wow. Visueel hoogstandje van Fritz Lang en Stanley Cortez (camera). Van begin tot eind genoten van de mooie plaatjes en de gothic noir sfeer. De intrede van Joan Bennett als bruid in het kerkje is subliem, met haar volledig verduisterde gelaat onder de witte sluier. Maar het blijft niet bij enkele momenten, het blijft zo de hele film doorgaan. Het spel met licht en schaduw, in combinatie met de voice over en een scenario dat zwaar schatplichtig is aan de op dat moment immens populaire Freud en zijn psycho-analyse (een andere verklaring is er niet voor het doordringen van dergelijke zaken in de popcultuur) draagt bij aan een droomachtige kwaliteit van de gebeurtenissen. De film begint trouwens met de verklaring van enkele dromen (hallo Freud). Vandaag komt het (over)psychologische aspect misschien overtrokken over. Maar vanuit het toenmalige tijdsbeeld was het een nieuwe manier van kijken naar mens en maatschappij, een ook een nieuwe manier om te kijken naar de horror van de menselijke geest. Op die manier had de kern van het verhaal - ook al gaat het er wat over in de finale sleutelscene - misschien zelfs een educatieve functie voor het grote publiek. Dit lijkt een heerlijke film om nog een keer opnieuw te bekijken bij een knetterend haardvuurtje.

Pre-code gangsterfilm waarmee MGM een graantje wilde meepikken van het succes dat Warner Bros. kende met Public Enemy. Maar kwalitatief zeker geen match voor laatstgenoemde. Het script bevat dan wel de elementen van de klassieke gangsterfilm (rivaliserende bendes, drooglegging, corrupte overheid en pers), maar is warrig opgebouwd. Wallace Beery vertolkt de rol van oppergangster Scorpio, vanaf diens eerste stappen in de criminele wereld tot zijn ondergang. Mij komt hij echter niet heel geloofwaardig over omdat zijn uitstraling bij momenten meer neigt naar Oliver Hardy dan naar een bad guy. Waarschijnlijk bedoelt men dàt wanneer gesteld wordt dat Beery zowel sympathiek als bedreigend kan overkomen.

Behalve het verhaal van Beery is er ook nog een subplot waarin gangstergirl Jean Harlow verwikkeld is in een romance met een reporter die het loodje legt. Die verhaallijn komt er zo’n beetje tussenfietsen en leidt de aandacht wat af van Beery die te weinig charisma heeft om het naar zich toe te trekken. Jean Harlow vond ik er heel goedkoop uitzien – oogschaduw was blijkbaar in de uitverkoop – maar op die manier wel geschikt voor haar rol, al betwijfel ik of dat wel zo intentioneel was. Ook Clark Gable heeft een rol(letje) in deze film maar zou niet opvallen moest het niet zijn voor het feit dat hij later een echte ster werd.
Beste acteurs vond ik dan nog bad guys Ralph Bellamy (die helaas vrij snel van het toneel verdween) en Lewis Stone.

Ook de finale is vrij warrig. Om te beginnen is mij al niet duidelijk waarom de politie zich met veel machtsvertoon en loeiende sirenes begeeft naar het hoofkwartier van Scorpio, zodanig dat zij zeker niet verrast worden. Verder is de rol van The Secret Six, naar wie de film toch genoemd is, veel te weinig uitgediept. The Secret Six was een soort geheime – clandestiene - jury, ondersteund door de politie, als alternatief voor de gecorrumpeerde volksjury. Op zich toch een spraakmakend element in de film maar het komt nauwelijks aan bod.

Technisch zie en hoor je wel dat dit nog een vroege talkie is. De balans in het geluid is bijvoorbeeld niet altijd aanwezig. Maar op zich is dat niet eens zo storend als het feit dat het gaat om een onevenwichtige film.

Sophia Loren en Franca Valeri zijn twee nichtjes die hun weg zoeken in het (liefdes)leven, waarbij diverse mannen hun leven kruisen. Een uitgangspunt dat volstaat om er een vermakelijke komedie aan vast te knopen. Het is genieten van de toch wel expressieve uitbundige Italiaanse stijl, naast de talrijke zichten op Rome. Ook heb ik een verdwenen beroep leren kennen met Franca Valeri die als typiste werkt voor toevallige passanten in het treinstation die dringend een boodschap op papier willen stellen. Valeri die niet enkel een hoofdrol speelt, maar meeschreef aan het script, evenals regisseur Dino Risi.
Sophia Loren speelt de rol van mannenmagneet, wat haar - euh - op het lijf geschreven is. Ook de mannen zijn stuk voor stuk goed in hun rol, met een leuke variëteit van karakters. Het einde is opvallend genoeg een beetje triest, wat ik niet verwacht had.

Misdaaddrama dat zich afspeelt in een groezelige wereld van nachtclubs waarvan eentje de titel van de film aangeeft. Het verhaal draait rond de lotgevallen van een lager wal gesukkelde Doris Merrick. Ze ziet er verrukkelijk uit, mag gezegd worden, en het zal dan ook geen toeval zijn dat ze in haar tijd ook nog model speelde. Wetende dat het gaat om een productie van Monogram kan je je verwachten aan een film met korte speelduur en behoorlijk wat actie en sensatie. In de luttele 60 minuten krijg je als kijker de relatieproblemen van Doris Merrick op je bord, met onderliggende - soms gesuggereerde - thema’s als gebroken families, prostitutie, illegale goktenten, ziekte, ambitie … Behalve Doris Merrick zijn er prima rollen van Robert Lowery als homme fatale, en Eddie Quillan. De laatste speelt de rol van een trompettist op het kantelpunt van zijn doorbraak, waarbij in de film voortdurende gerefereerd wordt aan Harry James, top jazztrompettist in die tijd. Een tijd waarin jazz in het middelpunt van de belangstelling stond in de vorm van swingende big bands of in kleinere bezettingen. Aan deze film viel me verder toch wel een bij momenten cynische ondertoon op en er zijn ook echt grappige momenten, al staan deze nooit de verhaallijn en sfeer van de film in de weg.

Prima vondst om de film te starten met een flashforward waardoor je als kijker de hele film lang gist naar het ware gebeuren. Goeie regie en cinematografie van respectievelijk Christy Cabanne en Ira H. Morgan, met zorg voor belichting en enkele bijzondere sequenties (de opstart en doortocht van Merrick in de Paradise Club).

Conclusie. Heel leuk entertainment voor wie houdt van goedkoop misdaaddrama met een streepje noir, glamour en jazz.

Jaren zeventig tijdcapsule en wat een trip. Bekijk ook eens die cast: een mix van klassiek Hollywood (op leeftijd) en nieuw talent.

Prima sfeeropbouw doorheen de film met een eerste climax wanneer Cristina Raines geconfronteerd wordt met de wezens in haar huurhuis. Sterk. Ook het einde is heel bijzonder. De effectieve inzet van mensen met lichamelijke afwijkingen om afgrijzen bij de kijker op te wekken, is iets dat vandaag misschien niet meer door de beugel zou kunnen. Het doet denken aan de aanpak van de vroege horrorclassic Freaks. Verder voelde ik hier ook wel de invloed van Rosemary’s Baby en de naweeën van The Exorcist.

Toch wel een originele slasher. Niets is wat het lijkt en als kijker wordt je op het verkeerde been gezet. Het is daarbij ook een film die speelt met de emotie van de kijker en diens sympathie voor het hoofdpersonage. Enige waar ik misschien een beetje een probleem mee had, was het gebrek aan realisme in het algemeen. Verschillende situaties kwamen nogal dik aangezet over, ook als het ging om de gewone interacties tussen de personages. Dat staat voor mij een echte topscore in de weg.

In mijn ronde van de giallo’s ben ik aanbeland in 1973 bij dit vehikel. Het bevat enkele goeie elementen: knappe dames die zich van hun beste kanten tonen, mooie setting met vervallen kasteel /landhuis (gefilmd in Italië hoewel het zich afspeelt in Engeland), en een prima soundtrack van Daniele Patucchi. Interessant ook dat Camille Keaton - die zich later onsterfelijk zou maken met haar hoofdrol in de ultieme wraakmovieI Spit On Your Grave - hier een rolletje heeft.

Maar daarmee hebben we het ongeveer gehad. Het verhaaltje hangt te veel met haken en ogen aan mekaar hoewel men de indruk wil geven van een Agatha Christie mystery. Het maakt zich nooit waar. De acteerprestaties zijn van de ‘wooden’ soort - wat we wel meer zien bij giallo’s - maar hier stoorde het mij wel wat omdat het verhaal ook al niet veel voorstelt. Ondanks een veelbelovend begin met het sterfbed van Thomas Hilton. De potentieel spannende scenes zijn slecht opgebouwd waardoor de spanning ontbreekt. De regisseur wist precies niet hoe het moest. Daarmee wordt ook geen optimaal gebruik gemaakt van de op zich prima soundtrack die echter te pas en te onpas opduikt: ze verbrodden op die manier de sterkte van de muziek. Het tempo van de film wordt last but not least omlaag getrokken door semi-erotische scenes. Ik heb er niets op tegen dat er een keer iemand in zijn nakie staat, maar hier was het bij de (schaam)haren getrokken, duidelijk met de intentie om iets teweeg te brengen bij de kijker. Iets met verwachtingen die niet ingelost worden.

Eéntje van een handvol boksdrama’s uit de forties die ik nu ook weer kan afvinken (naast City for Conquest, Body and Soul en The Champion). Sommige zijn volledig in de studio gefilmd, andere gaan al een keer echt de straat op om footage te schieten. Maar wat ze alle gemeen hebben is dat de actie in de ring met voldoende realisme en grit wordt gebracht. En dat geldt dus ook voor deze The Set-Up. Het lijkt hier te gaan om een indoor studioproduct, al geeft dat niet van zodra je je inleeft in de personages. Het is een in alle opzichten gebalde film waarin wel wat symboliek te rapen valt. Zo vindt de bokskamp plaats in Paradise City (decennia voor Axl Rose & co deze stad bezongen) en in de finale van de film zoomt de camera uit en valt het oog van deze kijker op de neonverlichting ‘Dreamland’. En dan blijken stad en arena in eerste instantie toch een hellegat te zijn. Maar op het eind valt het dan weer op zijn plaats. Net zoals die Dreamland.
Het grootste deel van de film speelt zich af in de arena. Het is een waar inferno waarin Robert Ryan als hoofdkamper er alleen voor staat, in de steek gelaten door medestanders waaronder nota bene zijn manager en verzorger. Hij put weilswaar zijn kracht uit zijn afwezige (!) geliefde. Het publiek bestaat groteske karikaturen (de corpulente man, de sensatiebeluste vrouw, de bloeddorstige blinde (!)) wat bij mij eigenlijk herinneringen opriep aan de karikaturale figuren in de Kruisdraging van Jeroen Bosch - tsja kan ik niets aan verhelpen dat ik hierbij moet denken aan een eeuwenoud schilderij.
Robert Wise weet wel degelijk hoe hij een camera (en de cameraman) moet hanteren dus dat zit helemaal snor. Het is een film die zeker zal bijblijven, door de combinatie van een eerder simpel scenario met sterke beelden.

Eén van die giallo’s waar de focus ligt op een dier. Zwaar geïnspireerd door het werk van Dario Argento en er zit ook een voor die tijd zeer nasty ode aan Hitchcock in verwerkt. De actie speelt zich af in Kopenhagen - internationale producties zien we wel vaker in dit genre. Maar verder heeft dit alles wat een giallo nodig heeft: mysterie, decadentie, een onderkoelde moordenaar, een goeie soundtrack, seventiesdesign (op zich geen verdienste maar soit), sfeervolle opbouw en enkele gore momenten. De scene op de bouwwerf springt eruit. Geslaagde film.

Heerlijk hersenloos vermaak uit de oude Hollywood doos, en met een geniale apotheose. Topproductie!

Doldwaze klucht waarin Buster Keaton behalve de hoofdrol ook de regie voor zich neemt. De verhaallijn is simpel maar doeltreffend: Keaton moet voor 7 pm trouwen, of hij verliest een erfenis van 7 miljoen dollar. De 7 kansen verwijzen naar 7 dames die hij in een lobby het hof maakt (maar wat niet zal volstaan).
De scènes met de steenlawine zijn een beetje symbolisch voor de lawine aan vrouwelijke aandacht die Keaton genereert als miljonair in spe. Op een bepaald moment zie je trouwens dat Keaton geraakt wordt door één van de kolossale stenen, maar zonder erg, want deze waren gemaakt van papier maché. Net zoals in voorgaand werk heeft de kijker de tijd om zich in het eerste deel van de film te vermaken met situatiegebonden humor waarna het gaandeweg fysieker wordt, tot een finale met allerlei toeren toe. Erg geslaagd.

Héél heel leuke komedie. Bekeken als onderdeel van een Monroe box en ik was blij verrast bij het afspelen dat ik Billy Wilder zag verschijnen op de credits. Dat kan meestal niet stuk gaan. Ook hier wordt er een topsfeertje neergezet met de betrokken acteurs en het über geestige scenario. Het verhaal laveert tussen realiteit en verbeelding. Het blijft boeiend ongeacht dat het bijna om een kammerspiel gaat. Als kers op de taart is er dan nog de iconische scene met de opwaaiende jurk van Monroe. En zo kom ik dan uit op een volle score.

Debuutfilm van Mark Robson en meteen ook zijn eersteling onder de vleugels van visionair Val Lewton. En meteen een mooie binnenkomer die het patent van psychologische horror waarmaakt. Met medewerking van cinematograaf Nicholas Musuraca (met wie hij verscheidene films zou gaan maken) krijgt de kijker een smaakvolle schaduwrijke film voorgeschoteld. Het script komt enigszins warrig over al vormt dat niet echt een bezwaar om meegezogen te worden in de donkere mood die over de film heerst, draagt er misschien net toe bij.

De acteerprestaties zijn op niveau naar de maatstaven van die tijd.

In zijn geheel genomen vind ik dit een film die zijn tijd vooruit was. Persoonlijk deden bepaalde scenes en opvattingen in de film me denken aan diverse jongere horrorklassiekers; Rosemary's Baby (het thema), Psycho (douchescene), Suspiria 1977 (, thema, schaduwrijke douchescene en warrig script haha).

De froefroe van Jean Brooks was eveneens ongeëvenaard en heb ik nadien enkel nog teruggezien in het personage van Vampira in Plan 9 from Outer Space (Ed Wood) wat bewijst dat dames met een strakke froefroe behoorlijk out of this world zijn.

De film kent een gitzwart einde dat blijft nazinderen. En hoe langer hoe meer kom ik tot de conclusie dat Mark Robson toch wel een mooi oeuvre bijeengeregisseerd heeft.

Geslaagde comedy die de mosterd haalt uit bij films à la Porky’s. Het gaat hier om een millenium opdate met de nodige technologische aanpassingen die vandaag de dag alweer grappig en gedateerd overkomen (de gsm’s, de geprinte google maps, de blogs als voorlopers van social media). De humor is soms gewaagd, soms plat, zoals het hoort bij dit soort films. Het scenario mocht er helemaal zijn wat ook wel eens anders is in dit genre. Er is ook echt wel sprake van karaktertekening zelfs. Verder zijn er echt wel genoeg geslaagde scenes en grappen. Hilarisch zijn de momenten bij de Amish, maar er is nog veel meer dan dat.

Ik heb de R Rated versie bekeken en daarvan had ik na verloop van tijd wel spijt want de toevoegingen (zogenaamde deleted scenes die ze in feite speciaal voor deze versie hebben gefilmd) zijn repetitief en flauw. Ook ben ik niet zo voor siliconen. Mijn score geldt dan ook voor de theaterversie van de film zonder die flauwe troep.

Jaren geleden dat ik deze voor het eerst gezien heb. Wat me nog was bijgebleven, was het charisma van Joseph Cotten, de charme van een Amerikaans stadje en de garagescene. De herziening heeft me allesbehalve ontgoocheld, no shadow of a doubt about it (ja deze kan ik natuurlijk niet laten liggen).

De openingsscene met Joseph Cotten is meteen goed raak. Prachtig gefilmd kat-en-muisspel met twee mysterieuze vreemdelingen. Van het pension in New Jersey verplaatst de actie zich vervolgens naar Santa Rosa, Californië, toen nog een slaperig stadje maar vandaag toch middelgroot te noemen. Heel mooi aan deze productie is toch wel het filmen op locatie, wat in die tijd zeker nog niet zo gebruikelijk was. Santa Rosa als doorsnee Amerikaans stadje waar zich het leven afspeelt van een doorsnee middenklasse gezin. Behalve de fantastische Joseph Cotten heeft deze film veel te danken aan de aanwezigheid van Teresa Wright, die als onschuldige tiener het perfecte tegenwicht vormt voor haar dubbelzinnige oom Cotten. 
De film weet van minuut 1 tot het einde te boeien, zonder dooie momenten, wat natuurlijk bewijst dat er een sterk script achterzit. Behalve een bovengemiddelde dosis suspense bevat deze film ook enkele snuifjes humor onder de vorm van de komische dialogen tussen Henry Travers en Hume Cronyn, op die typisch Hitchcockiaanse wijze. Heerlijk.
Dit alles wordt op een perfecte manier in beeld gebracht door de meester en zijn handlanger, cameraman Joseph A. Valentine. Noir en het Duitse expressionisme (Hitchcock leerde het vak onder meer in Duitsland) zijn daarbij nooit ver weg wat geweldig mooie plaatjes oplevert. 
Een belangrijke rol is eveneens weggelegd voor de score van Dmitri Tiomkin die in zijn - grandeur uitstralende - muziek een stukje wals van 'Die Lustige Witwe' verwerkte, als het belangrijkste leidmotief in de film. Experimentele zet om daarboven meerdere malen beelden van dansende koppels te monteren, wat op mij een bevreemdend effect had, en in die zin toch aansluitend bij de vreemde gebeurtenissen in de film.

Naar verluidt was dit de favoriete film van de meester zelf. Wat mij betreft is dit zeker top 10 binnen zijn oeuvre, en mogelijk top 5. Wat dan weer veelzeggend is over de sterke concurrentie! Niettemin kan ik hier zonder schroom de hoogste score aan geven

Bijzondere film, zowat 180° verschillend van wat toen in Hollywood geproduceerd werd toch. Respect voor John Cassavetes om zich voor dit project te engageren, tegen de stroom in. En niet alleen dat, ik vind het daarbij ook een fijne kijkervaring. Naturelle dialogen van onbekende acteurs, de jazzy contrabas op de soundtrack, de straatzichten van New York, de gruizige beeldkorrel, en de voor die tijd ronduit provocerende plotlijn rond een interraciale relatie (naast andere losse plotlijnen). Geen seconde heb ik me verveeld, altijd gebeurt er wel iets in dit snapshot van het leven van enkele jonge Amerikanen.

Derde uit de serie Crime Doctor films met Warner Baxter in de hoofdrol als ‘crime doctor’ Robert Ordway. Deze whodunit speelt zich af in een sfeervolle villa aan de westkust, die hoog uittorent boven de klippen, en waarbij scenes zich effectief afspelen op buitenlocaties.

Prima scenario dat me de hele film lang liet meeraden. Fijn om Nina Foch aan het werk te zien als ‘mooie vrouw op de rand van waanzin’ - één van de weerkerende thema’s in jaren veertig film noir. Warner Baxter combineert zijn skills als psychiater en speurder om het zich aandienende mysterie te ontrafelen. Net als in voorganger Crime Doctor's Strangest Case (1943) krijgen we in deze film te maken met het mysterie van dromen, nog zo’n Freudiaanse liefhebberij van de jaren veertig. De comic relief met de lijkschouwer blijft beperkt tot een aanvaardbaar minimum

De uiteindelijke ontknoping lijkt wel wat ver gezocht, maar dat heb je wel vaker met dit soort films. Vooral is het genieten van de sfeervolle wijze waarop het verhaal in beeld wordt gebracht door Eugene Forde en cameraman James S. Brown. Heel wat scènes spelen zich af in het duister, met low key belichting.

Prima B-film.

Shane speelt zich af ten tijde van een transitiemoment in het Westen. De grote immigratie is ongeveer achter de rug, maar beleeft nog zijn laatste stuiptrekkingen o.a. bij de oudere generatie die meent voorrang te hebben in het land waarvoor ze geknokt heeft.

Bepaalde plotelementen zijn gebaseerd op de Johnson County War uit 1892 en misschien heeft dat wel bijgedragen aan het realisme van de film. De nadruk ligt op de hardwerkende farmers die te maken hebben met gedateerd geboefte. Familiewaarden/christendom/traditie vs. gespuis. En Shane? Alan Ladd staat als Shane ergens tussen beide in. Hij werpt zich op als verdediger en pleitbezorger van de farmers maar heeft duidelijk een verleden in een milieu dat aanschurkt bij de onderwereld. Als held en naamgever van deze film vind ik Shane eigenlijk niet héél interessant omdat hij vrij ondoorgrondelijk is, zo komen we nooit iets te weten over zijn verleden en eigen verlangens. Al wordt er op het eind een tipje van de sluier gelicht in de dialoog tussen Ladd en Emile Meyer (als Rycker). Maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door de karakters van Van Heflin, Cook Jr e.a., alsook de bad guys uiteraard. Nog opvallend dat in deze film geen babe te bespeuren valt - excuseer het woordgebruik - wat ik niet gewend ben van de gemiddelde Hollywoodfilm uit die tijd. Voor Jean Arthur was het haar laatste film en ze doet het treffelijk als huisvrouw die latent wordt aangetrokken door Alan Ladd. Het feit dat ze qua uiterlijk niet meer de vamp van weleer was, draagt enkel bij aan het realisme. Hollywood overtreft hier zichzelf.

Dit alles wordt schitterend in beeld gebracht door George Stevens en cameraman Loyal Griggs - de oscar voor de cinematografie zal wel niet voor niets gewonnen zijn - en (soms wat te nadrukkelijk) ondersteund door een mooie score van Victor Young.

Beetje een saaie film. Vooral het eerste uur moet je op de tanden bijten omdat er nauwelijks iets gebeurt behalve wat gepalaver in het casino. In de finale - de gastentafel bij Mother Gin-Sling - wordt de spanning wat opgedreven maar de van de pot gerukte twists in het script dragen voor mij niet bij aan het inlevingsvermogen in het verhaal.

Noch het script, noch de acteurs (die ik in andere films zeker wel kan appreciëren), noch de regie en cinematografie konden mij boeien. Enige pluspunt is de wijze waarop Jozef von Sternberg in de beginfase Gene Tierney als een überwoman in beeld brengt. Duidelijk is dat hij ervaring heeft met het filmen van übervrouwen.

Deze film staat ook wel te boek als een film noir omwille van het fatalistische gebeuren, maar in mijn ogen heeft het meer iets van een melodramaatje badend in een decadent exotische sfeer. Ongetwijfeld bestaat hier een publiek voor, afgaande op de positieve reviews die ik terugvind op het internet, maar mij hebben ze niet kunnen overtuigen.

Met een open blik aan begonnen maar ook ik kon dit niet trekken. Jammer eigenlijk voor al het talent dat betrokken was. Een productie van George Harrison en zijn Handmade Films maatschappij. Ik ben al mijn hele leven een Beatles fan. De liedjes die hij hier aanbrengt zijn niet eens zo slecht maar … ongepast voor de jaren ‘30 sfeer die de film toch zou moeten uitstralen. Bovendien hangt er met de pseudo oosterse arrangementen ook een camp randje aan dat de verkeerde kant opvalt. Muziek is heel belangrijk voor een film en eigenlijk loopt het daar al fout, ook al staat er een Beatle aan het roer.

Verder is het niet duidelijk wat de film wil zijn: drama, avonturenfilm, comedy, romcom … Een combinatie kan ook wel maar dan moet het allemaal de goeie kant opvallen en dat is hier niet het geval. Het blinkt uit in niets eigenlijk. Wat ik uiteindelijk wel positief vind zijn de settings. En Madonna ziet er goed uit. Dat ze een Razzie ontving voor slechtste actrice valt ergens te begrijpen want het was niet goed. Maar ze werd zeker niet geholpen door het abominabele script. Het ziet er naar uit dat men zich ook wel heeft geïnspireerd op de klassieke noir. Daar heb je wel meer warrige scripts maar daar heb je ook weer andere kwaliteiten die hier nu eenmaal ontbreken. Je ziet de noir invloed aan de belichting in sommige scenes en ook waren er hier 2 figuren aanwezig die de rollen leken op te nemen die Peter Lorre en Sidney Greenstreet speelden in films als Casablanca en The Maltese Falcon. Maar het is niet omdat je een aantal elementen kopieert dat er een goede film staat.

De film heeft nog een zeker appeal omwille van de link met de popcultuur en de betrokkenheid van 2 popiconen. Maar los daarvan is het een slaapverwekkende bezigheid.

Klucht waarin vooral Miriam Hopkins de show steelt in haar vermomming als one of the boys. Bing Crosby mag op zijn 31 nog een keer de rol van student (aan Princeton) spelen, ver boven de houdbaarheidsdatum zoals dat heet. Hij doet met zijn gekende flair en minimale inspanning (hij bestond bekend om zijn first takes). Uiteraard zingt hij ook enkele liedjes waarvan Love in Bloom de grootste hit werd. De film is vermakelijk omwille van de verwarring die heerst rond de identiteit van bepaalde personen. Een bekend recept dat ook hier zijn werk doet, al stijgt het allemaal niet boven de middelmaat uit.

De rechtenvrije The Sheik heb ik bekeken op youtube met een soundtrack bestaande uit etherisch klinkende soundscapes toegevoegd door een filmliefhebber. De combinatie van de beelden met de muziek maakte er voor mij een echt stukje magie van!
The Sheik heeft een simpel verhaal dat het moet hebben van sfeerschepping. Waarbij de afwikkeling in de finale met de onthulling van de ware identiteit van Valentino wel aangeeft wat toen sociaal acceptabel was in de westerse wereld.

Goeie punten voor regisseur George Melford en cinematograaf William Marshall die een vrij dynamisch geheel neerzetten. Rudolph Valentino doet het daarbij prima als Latin lover in Arabische setting, al rolt hij in al zijn expressiviteit inderdaad soms wat veel met zijn ogen , waarbij ik me aansluit bij de mening van de talrijke fans hier op het forum. In zijn debuutfilm The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) heb ik hem dat niet zo overdreven zien doen, dacht ik nochtans. Agnes Aryes speelt niet onverdienstelijk de rol van de begeerde blanke vrouw. Ze evolueert heel snel van onafhankelijke vrouw naar passief object, die in gevangenschap helemaal overstag gaat voor Valentino. De looks, ...het stockholmsyndroom? Maar de fans van Valentino zullen het zeker wel begrijpen.

De dvd van deze film heb ik gekocht omwille van de aanwezigheid van Jayne Mansfield (what's in a name) een legendarische actrice die nog ontbrak in mijn collectie. Wat ik op mijn bord kreeg: een pretentieloze westerncomedy die me verschillende malen hardop aan het lachen heeft gebracht. Sommigen hier vinden het flauw maar ik vond de Britse tongue-in-cheeck erg leuk. In combinatie met de eindeloze benen van Mansfield, die trouwens ook een leuke acteerprestatie neerzet, staat dit garant voor een lekker ontspannende film. Uiteraard mag je deze film niet bekijken als een 'klassieke' western, het blijft in eerste plaats een comedy, weliswaar in een westernsetting.

Prima vermaak met deze vrij korte full feature van Buster Keaton. Het eerste deel van de film ligt de klemtoon zoals gebruikelijk op komische situaties waarna in de finale tot jolijt van de kijker de acrobatische fysieke comedy de overhand neemt, waar Keaton zo’n topper in is. NIet zomaar een doorsnee filmpje echter want deze Sherlock Jr. bevat echt frisse ideeën zoals de schitterende droomsequentie waarin de grenzen vervagen tussen de werkelijkheid van Keaton en de film die zich afspeelt in de cinema waar hij werkt/in slaap valt. Heel leuke opeenvolging van diverse scènes hier. En wat te denken van de eindsequentie waarin de wakkere Keaton zich met zijn geliefde bevindt in een frame (de kijker ziet hen door het raam van het projectiehok) parallel aan het frame van het filmdoek in de zaal waar zich het voorbeeld van Keaton afspeelt. Mooi.

De finale achtervolging is ook weer een hoogtepunt van creativiteit. Wanneer je dan leest dat de halsbrekende toeren werkelijk geleid hebben tot ernstig letsel, maar dat Keaton dankzij zijn hoge pijngrens gewoon doorging met de film … dan besef je ook wat voor een unieke, gepassioneerde en getalenteerde artiesten hun ding deden in de begindagen van de film. Don’t try this at home, is hier zeker op zijn plaats.

Heerlijke musical/comedy. Eleanor Powell is ge-wel-dig als danseres met onder meer een tapdansnummer in morse code. Voor mij ook een kennismaking met Red Skelton en zijn komisch talent. Het verhaaltje draait rond spionage - ten tijde van WO II - en de smokkel van een nieuw type explosieve mijn. Het soort attribuut dat Hitchcock zou omschrijven als een macguffin. Enkele thrills maar vooral veel laughs en een hoop show. Voor dat laatste zorgt Tom Dorsey en zijn big band. Fantastisch om deze man in een speelfilm aan het werk te zien, samen met legendes als Buddy Rich - die ook deelneemt aan één van de danschoreografieën - en Frank Sinatra. Sinatra maakte deel uit van Dorsey’s band in de periode 1940-’42. Gedurende die tijdspanne was zijn populariteit al enorm toegenomen en was een trekpleister geworden binnen het repertoire van Tom Dorsey, die ook nog andere zangers in huis had. Sinatra is dan ook de enige die hier de spotlight krijgt als zanger, en niet veel later zou hij Tom Dorsey verlaten om zijn iconische solocarrière aan te vatten. De muziek en de choreografieën zijn top, zoals te verwachten bij een MGM product. Erg genoten van het totaalspektakel en ik krijg al zin in een volgende musical.

Knap gemaakt voor een klein budget. Qua thema en uitwerking is dit vintage Croonenberg. Het is hoe dan ook vintage want het gaat om één van zijn eerste films uit een lang vervlogen tijdperk. De special effects zijn leuk gedaan en de onderhuidse (tja) spanning zit er goed in. Een virus dat mensen infecteert en seksueel losbandig maakt … ja dat is ook weer een vette knipoog met maatschappijkritisch kantje. De acteurs zijn prima in wat ze doen. Verder ook genoten van de setting in het gebouw dat van de hand is van Mies van der Rohe. Dat krijg je er als kijker ook zomaar bij. Mooi!

Volgens David Croonenberg zelf zou Alien hier de mosterd vandaan gehaald hebben voor haar body horror. En geef hem maar eens ongelijk. Alien zou uitgroeien tot een klassieker maar deze Shivers is hoogstens cult.

Een aardige film die het vooral moet hebben van de interactie tussen de personages, bedreigd door een externe vijand. De externe vijand bestaat in dit geval uit een korps nazi zombies die niet zo schrikwekkend overkomen. Dat heeft zeker ook te maken met de talrijke dagscenes wat sowieso minder sfeer geeft voor een horrorfilm. Nachtscenes kosten meer geld en misschien was dat geld niet aanwezig in deze low budget affaire. Toch zijn er ook pluspunten, zoals de mooie locatie en de aanwezigheid van legende Peter Cushing.

Last but not least heb ik genoten van de soundtrack. Een creatie van Richard Einhorn en pioneerend met elektronica. Koude donkere klanken afkomstig van primitieve analoge synths. Eén van de eerste soundtracks van deze soort. Deze heeft recentelijk ook een release op vinyl gekregen wat wijst op het cultgehalte van de film en muziek. Voor mij heeft de muziek weliswaar meer waarde dan de film zelf.

Een kleine minder bekende western maar wat voor een. De plot wordt gedreven door een mysterie aangezien het niet duidelijk is wat de drijfveren zijn van de niet bij naam genoemde vrouw en naderhand de gunfighter vertolkt door Jack Nicholson. Nicholson sluit aan in de tweede helft van de film en verhoogt meteen het spanningsniveau met zijn dreigende aanwezigheid en charisma. De setting in de woestijn van Utah sluit aan bij elke film met existentiële thema’s en da’s niet anders in deze western. Goed script met een originele finale, goeie acteerprestaties en mooi in beeld gebracht. Het is een western uit de tijd dat Hollywood volop in transitie is. Geen klassieke western, nog geen revisionistische western, maar meer iets als western noir.