Opinions

Het uitgangspunt (John Hodiak met geheugenverlies) leidt tot een mystery gedreven plot die de aandacht gaande houdt tot het einde toe. Onderweg duiken allerlei duistere figuren op, worden we vergast op een late night optreden in een nachtclub, lijken de schaduwen simpelweg een eigen leven te leiden. John Hodiak als hoofdrol had niet beter kunnen uitdraaien. De tweede film met hem die ik zie (de andere een romantische komedie) en opnieuw een voltreffer. Tsja hij speelt de noirheld op een archetypische wijze; onderkoeld, een vreemde voor zichzelf en de omgeving.

En leuk dat het in die tijd een must was om ook in drama/misdaad al een keer een grappig moment te verwerken om het publiek goedgezind huiswaarts te sturen. En ze laten de film er zelfs mee eindigen.

Wat dan misschien nog ontbreekt in deze noir t.o.v. bepaalde andere noirs zijn echt gevatte dialogen; en toch kan dat hier geen punt van kritiek zijn omdat je zoiets ook niet moet verwachten van een man met amnesia. Dan mag je al blij zijn dat hij zich uit slag trekt zoals John Hodiak hier doet.

Ook qua femme fatale gehalte is het geen uitschieter maar in feite heb ik dat onderdeel niet echt gemist. De twee aanwezige dames hebben mekaar goed aangevuld en wisten toch ook wat los te maken bij de mannen.

Het heeft jaren geduurd vooraleer ik de dvd bekeken heb, maar deze zal ongetwijfeld nog een keer op repeat gaan ten gepaste tijde, somewhere in the night.

In Son of the Sheik speelt Rudolph Valentino zowel de zoon van de sjeik als de sjeik (de oudere versie van zichzelf in voorgaande film The Sheik). Liefje Agnes Ayres uit The Sheik (1921) mag hier opdraven als haar oudere zelf (al is het haar niet aan te zien) en is dus moeder van de zoon

Ook in deze Son of the Sheik draait het om de fascinatie van Rudolph Valentino voor blank vrouwelijk schoon, ditmaal in de vorm van Vilma Banky, met wie hij ook al een koppel vormt in The Eagle (1925) . Aan de pluszijde vind ik hier Banky wat meer sex appeal uitstralen dan haar filmmoeder vijf jaar eerder in The Sheik.

De poging tot toevoeging van humor in Son of the Sheik slaat de bal m.i echter mis en verpest toch wel wat de speciale sfeer die je associeert met het woestijnleven.

Evenzeer jammer vind ik de aandacht die wordt gegeven aan de relatie tussen vader en zoon sjeik, waardoor het hoofdverhaal toch wel infantieler overkomt - wat vindt papa sjeik van de fratsen van het zoontje - dan in The Sheik het geval was, waar Valentino in het middelpunt van het eigen machtscentrum staat.

Verder heb ik de woestijn gemist, komt naar mijn smaak veel te weinig aan bod in Son of the Sheik, en dat heeft gescheeld in sfeer en fotografie, hoewel George Barnes in principe een uitmuntende cinematograaf is.

De insteek van The Sheik waarin een vrouw tegen haar zin ontvoerd wordt, vind ik ook interessanter dan de insteek van Son of the Sheik waarin de vrouw al onmiddellijk stapel is op Valentino, zij het dat er enkele verwikkelingen optreden.

Na al dat gesjeik tijd voor een conclusie. In de contest tussen The Sheik en Son of the Sheik krijgt eerstgenoemde met enige voorsprong mijn voorkeur. Niettemin eindigt Son of the Sheik op een welverdiende tweede plaats.

Prachtige roadmovie/comedy die meteen ook een mooi tijdsdocument is van Rome en omstreken begin jaren ‘60. Aan het begin van de film zien we Vittorio het Sint-Pietersplein opdraaien in zijn auto: er is nauwelijks een mens te zien en er staan wat auto’s geparkeerd. Héél andere tijden dus. Los daarvan is het een commedia die geen blad voor de mond neemt en met humor allerlei taboes doorbreekt (lijkt het mij). Overspel, familiegeheimen, de weg naar succes, de zin van het leven, het plukken van de dag … het zit er allemaal in. Het is ook en vooral een film over toch wel een klassenmaatschappij en een reflectie over de verhoudingen daarin. Vittorio Gassman lijkt geslaagd in het leven met zijn flamboyante stijl, naar het einde toe blijkt hij in het dagelijks leven buschauffeur te zijn (wat niet aansluit bij wat hij uitstraalt) en duiken zijn frustraties meer en meer op. Jean-Louis Trintignant bevindt zich ergens aan het andere spectrum - ernstig bezig met de studies en een saai leven - en beweegt zich meer en meer toe naar de stijl van Vittorio. Het einde is verrassend en zou nadien - net als de hele film - een inspiratie vormen voor counterculture cultmovie Born To Be Wild.

De plot van deze giallo lijkt in eerste instantie te plat voor woorden maar dan komen er toch nog enkele leuke twists. Het dramatische einde is dan weer om je te bescheuren. Deze film heb ik bekeken in niet al te beste kwaliteit maar dat kon de pret toch niet derven. Het is in se een thriller maar de al te nadrukkelijke minder gepaste soundtrack van Roberto Pregadio werkt er niet aan mee. Regie, script en productie zijn in handen van Silvio Amadio. Van hem heb ik al eerder een giallo gezien met Amuck. Wat dan wel opvalt in deze twee films is de aandacht voor erotiek. In Smile Before Death wordt de aandacht vooral gewekt door de looks van Jenny Tamburi die er voor bekend stond om jongere personages te spelen in films. Dat Silvio Amadio verder een reputatie blijkt te hebben in Italiaanse sex comedies is dan verder geen toeval wanneer je dit hier bekijkt.

Een komedie die even z’n tijd heeft moeten nemen om me te overtuigen. Aarzelend begin en humor die me niet zo ligt (het schetengedeelte). De presentatie van de marsmens ging er bij mij ook over, zo slecht dat het ook weer een beetje leuk werd, of het nu intentioneel slecht gedaan was of niet. Maar nadien werd het beter, gek genoeg, met de introductie van de Funes z’n dooie vrouw. Nog absurder en gaandeweg leuker.
Het gaat om de verfilming van een novelle en ben eigenlijk wel benieuwd hoe leuk het boek zelf is. Ben blij dat ik er mee doorgezet heb en een herziening valt zelfs niet uit te sluiten. De repetitieve muziek mocht er van mij trouwens ook meer dan zijn, zeer passend.

Het kostte me even moeite om in het verhaal te komen omdat er een anders soort taal wordt gebruikt dan ik gewend ben van de meer conventionele stomme film. Zo worden de niet zo vrolijke gedachten van de ‘glimlachende’ Germaine Dermoz als Mme Beudet veelal weergegeven door beelden die de eigen beeldvorming van Mme Beudet voorstellen. En daardoor kruip je als kijker eigenlijk in het hoofd van Mme Beudet. Een beleving die ik nog niet zo gauw heb meegemaakt in andere silent movies waar de innerlijke wereld van de personages veelal af te leiden is uit expressieve gelaatsuitdrukkingen, reacties op gebeurtenissen en tussentitels. En dat maakt deze film wel de moeite waard. Deze visie wordt door regisseuse Germaine Dulac vormgegeven binnen een verhaallijn die een kritiek betreft op de kleine burgerij, wat geen verrassing is voor een avant-garde productie uit die tijd. Het zal ook wel geen toeval zijn dat de bladmuziek die aan bod komt op de pupiter van Mme Beudet een stuk van Claude Debussy betreft. Debussy als impressionistisch componist in een film die beschouwd wordt als onderdeel van de Franse impressionistische cinema. Al bestaat er blijkbaar discussie over wat dat impressionisme als overkoepelend begrip inhoudt, wanneer ik daarover lees op het web. Maar dat zijn zorgen voor academici. Wat mij betreft was het fijn om deze film een keer gezien te hebben. En heb er zowaar een glimlach aan overgehouden.

Uit de halfslachtige aanpak is duidelijk af te leiden dat Clair en de productieploeg nog hun weg moest vinden in de geluidsfilm. De helft van de Sous Les Toits lijkt zo weggeplukt uit een silent - niets tegen silents maar wel vervelend dat daardoor telkens van sfeer wordt geswitcht tussen gesproken en geluidloze visuele scènes (waarin dan nog godbetert dikwijls dialogen gevoerd worden). Meestal is er wel muziek aanwezig om de visuele scènes te onderstrepen, maar soms ook niet en dan zakt de sfeer helemaal in. Grappig dat deze film bij de release toch werd geadverteerd als 100 % parlant.

Voor het misdaad/liefdesverhaaltje moet je deze film evenmin bekijken, want stelt nauwelijk iets voor, en heeft een erg laag tempo.

Maar het is ook niet al kommer en kwel. De film bevat zeker shots die mogen gezien worden (zoals de craneshots aan begin en eind), daarover ben ik het eens met wat op het forum wordt gezegd. En de titelsong van de film is een stukje hartverwarmende Franse volksmuziek. Slimme zet van René Clair om daarmee te starten en te eindigen, maar voor mij niet voldoende om de film te redden.

Sous Les Toits was voor Clair en co een experiment met geluid maar houdt in mijn ogen vandaag geen stand, noch in vergelijking met de echte silents, noch in vergelijking met andere vroege geluidsfilms. Want laten we toch niet vergeten dat er ook regisseurs zijn geweest die wél onmiddellijk voor een geslaagde integratie van sound konden zorgen bij hun debuut in de geluidsfilm.

Mijn waardering van deze film is dus nogal technisch gekleurd, maar los daarvan vond ik toch ook het scenario zwak en oninteressant. Ik kijk er naar uit om ander werk van René Clair beter te kunnen waarderen.

Veel respect voor Ben Hecht die als scenarist heeft meegewerkt aan tal van klassiekers. Een handvol films heeft hij niet enkel geschreven, maar ook geproduced en geregisseerd waaronder deze film voor Republic. Specter of the Rose speelt zich af in het dansmilieu maar komt, ondanks de talrijke moves, nooit figuurlijk van grond. Het verhaal centreert zich rond Ivan Kirov, in de rol van een topdanser die lijdt aan een psychose. Niet oninteressant gegeven maar de uitbouw van het verhaal is erg zwak, en dat verwacht je niet van een topscenarist. Plus zijn de dialogen kunstmatig waardoor de film veel te theatraal wordt. Ook visueel gaat het doek op aan de intro van de film, een keuze die belegen aankomt, zelfs voor die tijd. Het is duidelijk dat Ben Hecht zijn ei kwijt wil rond de schone kunsten, een passie heeft voor dans, maar het leidt jammer genoeg slechts tot een hoop pretentieus gebazel en inhoudelijke leegte. Geen van de karakters slaagt erin om enige empathie op te wekken. Het enige positieve aan de film zijn de choreografieën - daar is niets mis mee - en ook enkele oneliners die Ben Hecht makkelijk uit de mouw schudt. Oneliners die impact zouden kunnen hebben in geval ze beter gedoseerd zouden worden binnen een goed verhaal, maar in deze film missen ze hun doel. De finale van de film is origineel maar ook wel weer irritant omdat het edge mist vanwege wat er (niet) aan voorafgegaan is.

En wat is dat toch met de credits bij de intro van de film. Eerst worden Ben Hecht en Lee Garmes vermeld als co-regisseurs, maar op het eind wordt enkel Ben Hecht vermeld bij ‘written, directed & produced by’, daar zal ook wel wat over gepalaverd zijn. Maar het resultaat is er jammer genoeg niet naar.

De laatste der happy swinging sixties Elvis movies. Het is het einde van een tijdperk. De wereld en de maatschappij veranderen - moord op Martin Luther King, Vietnam, Manson moorden - en ook de popcultuur verandert. Soit, Speedway. Een flick zoals we van Elvis intussen gewend zijn met alle aanwezige ingrediënten: hij mag nog een keer een racer spelen, er is de sidekick Bill Bixby, bevat een scene met knokpartij, scenes met schattige kinderen, er is humor en natuurlijk muziek. De liedjes mogen er zeker zijn. Ook love interest Nancy Sinatra is een plus. De evolutie van haar karakter is misschien nog minder uitgewerkt dan voorgaande films maar dat mag de pret niet drukken. Ze heeft feeling voor dit soort comedy en krijgt de ruimte om een ubercoole Lee Hazlewood compositie te brengen. Met Nancy heeft Elvis naar verluidt geen off screen relatie gehad, onder meer omdat hij vader Frank niet voor het hoofd wou stoten. Maar dat is ook maar van horen lezen.

Het is dus een typische ‘voor elk wat wils’ film zoals ze enkel gemaakt werden in de sixties. Enkel voor liefhebbers van het genre.

Prima silent comedy waarvan het scenario volgens de credits aangeleverd werd door vier scenaristen. HIj is in elk geval volgestouwd met leuke gags en een verhaallijn die werkt. De nadruk ligt op de lotgevallen van Harold Lloyd in enkel stielen en bijhorende ongelukken, waarbij het obligate liefdesverhaaltje met Ann Christy relatief gezien heel weinig aandacht krijgt en dus weinig essentieel is. Behalve de gags is het genieten van de talrijke buitenlocaties in New York. Wilde tram- en taxiritten in het dagdagelijkse verkeer van het New York van 1928 zijn hier aan de orde. En dan is er natuurlijk ook nog het spektakel in de pretparken van Coney Island.

Speedy was de laatste silent van Lloyd die gereleased zou worden in de bioscoop, en het is meer dan een waardige afsluiter, het is alweer pure fun.

Herziening. Dit viel me heel goed mee en denkelijk beter dan mijn eerste kijkbeurt van 6 j geleden. Het viel voor mij allemaal prima op zijn plaats; het script, de acteurs, de muziek, de mooie cinematografie, de humor, de suspense. En de aanpak van het complexe onderwerp psycho-analyse; ga er maar aan staan. Hitchcock slaagt erin om Freud op een entertainende manier mee te nemen, zoiets kon hij als geen ander, in één van de eerste Hollywoodfilms met dit onderwerp. De bekroonde score van Miklos Rosza klonk mij zeer mooi in de oren, en sluit qua muzikale aanpak aan bij soortgelijke andere topscores van die tijd (ik denk aan films als Rebecca en Laura). Voor mij is dit een echte topfilm van Hitchcock en de jaren veertig cinema in het algemeen. De aanwezigheid van Bergman doet hier ook wel goed aan.

hitchcock challenge # 48

Mijn interesse voor deze film werd gewekt door een aflevering van Allemaal Film waarin het controversieel gehalte werd uitgelegd en geïllustreerd met beelden van ontzette kijkers uit de tijd van de release. Paul Verhoeven was erin geslaagd om een hele reeks mensen tegen de schenen te schoppen door zijn ding te doen.

Achteraf gezien nogal belachelijk dat ook de politie het nodig vond om zich verongelijkt te voelen als je ziet hoe klein hun rol in de film is. Een gevalletje van grootheidswaanzin? Dan is er de rol van Renée Soutendijk die als geldbeluste verleidster een karakter neerzet dat helemaal tegen de de emanciperende onderstroom van de voorgaande zeventiger jaren ingaat. En verder is er natuurlijk de mannelijke verkrachtingsscene. Verhoeven toont niet wat toen (of nog steeds) als politiek correct werd beschouwd i.v.m. herenliefde maar wil een andere kant tonen. In het verlengde daarvan lijkt de homohaat van Toon Agterberg op een mechanisme van zelfhaat, en dit tegen de achtergrond van zijn hardwerkende religieuze maar ultra gewelddadige pa die steeds klaar staat om hem op het juiste pad te meppen tijdens het citeren van het juiste bijbelvers. Was voor die context per se de verkrachtingsscene nodig in deze film? Neen, maar ik vermoed dat het gewoon de aard van het beestje is bij Verhoeven om niet bang te zijn van wat shock effect. Er moet toch ook wel een reden zijn waarom hij nadien opgepikt werd in Hollywood?
In de marge valt er ook nog wat te zeggen over het (hier ondergesneeuwde) taboe van mindervaliden en seks, wat betreft het personage van Hans van Tongeren, al komt dat maar heel even aan bod.

Ik vind het knap dat Verhoeven bovengenoemde thema’s weet te verwerken in een vlotte, visueel aantrekkelijke film, met vaart, motorstuntwerk en humor die wel eens de rand opzoekt, waarbij al evenmin plaats is voor enige preutsheid, zonder dat dat een doel op zich lijkt te worden, behalve dan misschien de verkrachtingsscene. De verpakking oogt hapklaar en commercieel maar aan de binnenkant is er toch heel wat gaande. En om zo’n product klaar te krijgen, moet je als maker wel wat in je mars hebben. Ondanks de lange speelduur heb ik me geen moment verveeld en was het zo om. De acteerprestaties van alle betrokkenen zijn prima waarbij Hans van Tongeren met zijn doorleefde spel toch wel de blikvanger is voor mij.

Heerlijke retro gothic met niemand minder dan Lon Chaney Jr in de hoofdrol. De lange b&w expressionistische schaduwen zijn een hommage aan de jaren ‘30 Universal horror wiens iconen (Frankenstein, Dracula, Wolfman) niet 1 maar zelfs 2 keer benoemd worden in de film. The Wolfman wordt benoemd door het secretaresse personage onmiddellijk gevolgd door een close-up van Chaney. Een open doekje voor de man die begin jaren ‘40 dit monster neerzette voor Universal.

Bakken sfeer al valt het met de horror ook wel weer mee. Het is meer tongue in cheek opgevat en werkt heel goed. Er zijn zelfs enkele sexy momenten waaraan je toch de veranderende tijdgeest van de jaren ‘60 herkent. Met een stevig korrel zout genomen is dit prima vermaak. Een film met een unieke toon.

Misdaadfilm uit de B-categorie van Twentieth Century Fox. Richard Conte als private eye komt in een netelige situatie terecht waarin hij jaagt en opgejaagd wordt, het soort situatie waarin Hitchcock ook altijd brood zag. Minder spectaculair dan een gemiddelde HItchcock maar visueel toch wel een onderhoudend filmpje in noirmodus. De ondervraging van de vrouw van de vermoorde hoteleigenaar is een voorbeeldig pareltje op dat vlak. Prima werk van regisseur Robert D. Webb en zijn cinematograaf dus. Ook de voice-over van Faye Marlowe aan het begin van de film draagt bij aan de sfeer, al gaat men daar niet consequent mee te werk, want nadien verdwijnt het vertelstandpunt van Marlowe (geschikte naam om mee te werken aan een noir trouwens) volledig. De manier waarop de moordenaar te werk gaat lijkt dan weer een voorafspiegeling van klassieke giallo. Comic relief hebben we in het figuur van bediende Mantan Moreland met diens grappige mimiek.
Het scenario is erg strak en dendert langs in een klein uurtje. Het lijkt allemaal te kloppen, al bleef ik wel achter met honger naar het diepere motief met betrekking tot de moord op de zus van Marlowe, maar voor karaktertekening e.d. was er geen ruimte in deze actiethriller. Toch prima vermaak!

Hier heb ik met veel plezier naar gekeken. Het is een soort tijdcapsule die de onschuld en fun van de sixties weergeeft net voor het hippie tijdperk aanbreekt. De enkele party’s zijn gestileerd en fun. Op een bepaald moment gaat de instrumentale muziek erg lang door als is het een jam. Met Elvis rammend op de rhythm guitar. De hele cast loopt er eveneens mooi gestileerd bij.

De verhaallijn is clever geschreven en geeft ruimte voor de nodige humor. Dit is een goeie professioneel geschoten comedy. Bovendien zijn de liedjes ook van een goed pop/easy listening niveau. De actiescènes met de racecars mogen er ook meer dan zijn. Deel van de fun. Easy listening en easy watching dit.

Visuele parel in de rijkelijk bezette kroon van regisseur Robert Siodmak. Van begin tot eind voelde ik me bevoorrecht om toeschouwer te zijn van dit gothic schouwspel dat moeilijk in één categorie te duwen valt. De film bevat het iconische beeld van Dorothy McGuire op de wenteltrap, zowat terug te vinden in elk film noir boek, maar de film wordt ook beschouwd als één van de beginpunten van de slasher, waar ook in te komen valt. Maar uiteindelijk zijn dat soort overwegingen niet zo héél belangrijk. Wat telt is de kijkervaring, en die is superbe. Topcinema. Voor deze film heeft Robert Siodmak samengewerkt met cameraman Nicholas Musuraca, bekend van zijn betrokkenheid in Val Lewton RKO-producties, en die ook hier zijn creatieve naam eer aan doet. Low key belichting en lage camerahoeken maken de dienst uit in een oud landhuis vol hoeken en kanten, dat geteisterd wordt door aanhoudend onweer en stortregen. Inventieve shots vanuit het standpunt van de moordenaar, die daaropvolgende generaties filmmakers zouden gaan inspireren.

En daarnaast is er natuurlijk ook nog een script dat zich ontplooit in de vorm van een suspensevolle whodunit met een flinke snuif Freud (aangaande het verleden van Mcguire). In haar stomme rol moet Dorothy Mcguire het hebben van een meer expressionistische acteerstijl, waarnaar ook letterlijk gerefereerd wordt met de silent movie vertoning in de openingsscene. Overtuigende rollen van de rest van het pak - George Brent, Ethel Barrymore, Kent Smith en Gordon Oliver als de narcistische stiefbroer) - waarbij de performance van Rhonda Fleming toch net een extraatje star quality aan de film geeft. 

Verder ook nog een eervolle vermelding voor de muziekscore van Roy Webb. Let op het gebruik van de theremin bij het moordenaarsmotief, waarmee Webb op de kar sprong van Miklos Rozsa. Die had als pionier eerder dit bijzondere instrument gearrangeerd in zijn scores voor Spellbound en The Lost Weekend. De theremin geeft een wacky sound die perfect past bij het idee van de moordenaar.  

Slotbedenking. Misschien heb ik deze film vooral bekeken vanuit bewondering voor de visuele hoogstandjes, eerder dan vanuit een empathie voor de lotgevallen van Dorothy Mcguire. Maar dat houdt me niet tegen om deze film hoog te waarderen.

Gemaakt in de overgang van silent naar talkies, is Spite Marriage technisch gezien een soundfilm maar qua sfeer toch helemaal een silent. De dialoog in Spite Marriage verloopt volledig via tussentitels, soundeffecten blijven beperkt tot omgevingsgeluiden, komisch bedoelde begeleiding van bepaalde situaties en sporadisch gelach (als enige geluid van menselijke origine). Soms komen die soundeffecten knullig over maar daar kan ik me bij deze verder voortreffelijke comedy makkelijk overzetten. Buster Keaton is in vorm en schudt een reeks gags uit de mouw, waarbij traditiegetrouw in de tweede helft van de film de acrobaat in hem naar boven komt. Een film met een degelijke verhaallijn en een razendsnel tempo, waarbij de finale aan boord van het schip herinneringen oproept aan The Navigator (1924) . Alweer lachen geblazen met deze Buster Keaton.

De reis en stop langs de autoroute in Frankrijk zorgt voor een grote herkenbaarheid en draagt zeker bij aan het unheimlich gevoel dat de film uitstraalt. De intro in de tunnel is ijzersterk en is een feite een samenvatting van hele verhaal dat zich zal gaan afspelen. Het onderbewustzijn van het publiek wordt alvast voorgeprogrammeerd. De acteerprestaties zijn behoorlijk met een Bernard-Pierre Donnadieu (what’s in a name) als psychopaat naast een zoekende Gene Bervoets.

Uiteindelijk gaat het meer om een psychopatendrama dan om een in your face exposé van psychopatengruwel. De finale is hierop wel een uitzondering en komt daardoor des te harder binnen. Heftig. De regie is treffelijk en de montage speelt hier zeker ook een belangrijke rol met de verschillende standpunten en tijdsprongen. Gelukkig hebben we de Tour de France - enkele keren op de radio - als ijkpunt voor wie aan datering zou twijfelen. Lange tijd is de zege van Fignon in de Tour van 1984 het enige waar je als kijker zeker van bent.

Niet te geloven dat Sean Cunningham en co 100 minuten nodig hadden om dit verhaaltje in beeld te brengen. In elk geval is het kundig in beeld gebracht dus dat scheelt. Het is vooral een studentikoze bedoening en dat wordt van de eerste seconde duidelijk wanneer de college boys arriveren in Fort Lauderdale. Kudos dat ze wel de moeite gedaan hebben om er een soort dramatische plotlijn in te verwerken. Verder is het zuipen en grieten versieren, zoals het hoort bij dit soort locaties. De eighties vibe vind ik sowieso altijd wel een pluspunt al vind ik de soundtrack in dit geval wat te generiek. Ook Harry Manfredini heeft blijkbaar wat bijgedragen aan de score maar het is me niet duidelijk wat. Dan komen we tot de conclusie. De film is voor mij misschien niet heel vermakelijk maar toch vermakelijk genoeg. Blijkbaar is dit een soort ‘classic’ in het genre.

Officieel de allereerste feature film in Hollywood, alsook gaat het om het (gedeeld) regiedebuut van Cecil B. Demille. In velerlei opzichten een historische film dus - het gaat daarbij om een western - en dan is het toch wel interessant om deze een keer gezien te hebben.

Hij heeft een hoog tempo wat de kans op knikkebollen bij dit soort oude films verlaagt. Voor je een kik kan geven is Famum geëmigreerd, getrouwd met de Indiaanse Lilian St. Cyr en hebben ze samen een kind. Wat mij een beetje vreemd overkwam: in de eindscene verschijnt de tussentitel “poor mother” bij de suïcide van Lilian St. Cyr. Dat klinkt een beetje gelimiteerd, per slot van rekening was ze niet alleen moeder maar ook echtgenote van Famum. Of gaat het om een impliciet ‘happy end’ waarna Famum ongestoord kan vertrekken met zijn geliefde Winnifred Kingston? Indien zo is dat wel redelijk grof bedacht.

Oud, oud, oud. Maar zelfs zonder soundtrack heeft deze film me nog vermaakt. Demille zelf zag het ook wel zitten met de verfilming van dit verhaal want hij zou het liefst nog tweemaal overdoen.

Debuutfilm van Eisenstein waarin hij alle fasen van een arbeidersstaking in het Rusland ten tijde van het tsarenregime weergeeft. Het spreekt voor zich dat men in dit soort communistische propagandafilms - net zoals in Bronenosets Potyomkin (1925) - teruggrijpt naar pre-revolutionaire situaties om de heldhaftigheid van het arbeidersproletariaat in de verf te kunnen zetten. Ten tijde van deze film betekende de realiteit van de Sovjetunie immers per definitie de vestiging van de ‘arbeidersdictatuur’ wat in theorie een harmonieuze, conflictloze situatie zou moeten zijn. Op dat moment was Stalin echter al enkele jaren aan de macht als secretaris-generaal en druk doende het eigen partijkader ‘uit te zuiveren’, eventueel te vermoorden, niet bepaald een conflictloze situatie dus. Het is dan ook paradoxaal hoe men in deze film de spionnen van het patronaat in het hemd zet, aangezien het Sovjetregime zich van dezelfde praktijken bediende om de eigen rangen te vrijwaren van dissidenten.

Net zoals in Pantserkruiser Potemkin is er in deze film niet echt sprake van acteurs met een hoofdrol. Het collectief staat voorop, zoals dat past in de communistische ideologie. Kon PP me nog boeien met zijn gebalde scenario, is dat echter veel minder het geval bij Strike. Het gebrek aan karaktertekening maakt van de personages ééndimensionale poppetjes - zowel de arbeiders, de spionnen, als het patronaat - die handig gemanipuleerd worden in de weliswaar schitterende montage van Eisenstein. Anderhalf uur lang zien we een strijd tussen twee partijen die niet leidt tot een climax maar tot mentale vermoeidheid bij de kijker - bij mij dan toch - omdat Eisenstein het er echt wil inrammen. In de finale wordt dan ook nog het grof geschut bovengehaald met de parallelle montage van de bloederige slachting van een koe en de gesuggereerde slachting van een massa proletariërs door de politie (als verlengstuk van tsaar en patronaat).
De Russische arbeiders konden het eigenlijk schudden, zowel ten tijde van de tsaar als ten tijde van de Sovjetunie, dacht ik erover bij het einde van de film. Maar ik vermoed niet dat dat de boodschap was van Eisenstein.

Een werkje dat wat in de vergetelheid geraakt is in het imposante oeuvre van Hitchcock. Het zal er geen deugd aan gedaan hebben dat Hitchcock er zich in latere jaren negatief over uitliet. Volgens hem bevat de film zijn ‘2e grootste fout uit zijn carrière’ met de valse flash-back. Ik heb daar zelf geen last van gehad, aangezien je het toch ook kan zien als een brouwsel van een doorgeslagen geest. Denk ook niet dat men hier vandaag de dag moeite mee zou hebben in nieuwe films maar in die tijd was het nog wat meer not done.

Stage Fright is in feite een terugblik op de Engelse periode van Hitch. Het speelt zich af in Londen en er doet een keur aan (in die tijd) bekende Britse acteurs mee. Brits flegma en humor zijn nooit ver weg waardoor het amusant genoeg is. Vanaf de opening credits tot het einde wordt er gespeeld met de conventies van realiteit en theater die voortdurend in elkaar overvloeien. Ik kan niet zeggen dat het een echt spannende film is, maar de scène op het einde in de koets met Jane Wyman en Richard Todd maakt dat helemaal goed. Voor mij één van de beste scènes die Hitch ooit gemaakt heeft.
En dan is er natuurlijk nog de aanwezigheid van diva Marlene Dietrich. Ze zingt hier ‘Laziest Gal in Town’ van Cole Porter wat ze ook nadien nog live tijdens concerten zou blijven brengen. Zij wist perfect hoe ze op haar best in beeld moest worden gebracht, mocht eigen kledij en accessoires kiezen van Hitch. Haar werd dus wat meer toegestaan dan de gemiddelde acteur.

Het zorgt voor een genietbare mix van noir en Brits flegma met een diva als bonus. Deze film heb ik herzien in afspraak met een collega om alle Hitchcocks te gaan (her)bekijken.

hitchcock challenge # 4

A Star Is Born kon me niet boeien, heb me nogal naar het einde moeten slepen. Pas naar het einde toe werd het nog even interessant door de situatie met Frederic March.

De film had op zich geen slecht script en de acteurs waren wel op dreef maar het geheel maakte een belegen, weinig dynamische indruk op me. Misschien is dit melodramatische suikerzoete genre gewoon niet aan me besteed. Voor mij bevatte deze film te weinig pit. Ben wel benieuwd naar de remake met Judy Garland die nog op mijn schap ligt. Misschien wordt het allemaal wat draaglijker met wat meer show.

Vond ik de versie van 1937 mierzoet, dan vind ik deze een overdosis pathos hebben. Judy Garland kon me in al haar snotterigheid niet overtuigen, bij bepaalde scenes zetten mijn tenen het zelfs op een krullen. Het grote melodrama gecombineerd met een lange lengte maakten het niet zo'n aangename zit. Mijn verwachtingen lagen redelijk hoog, te hoog blijkt. Mogelijk ligt het kijkplezier wel hoger als je deze film bekijkt als eerste versie van A Star is Born.

Het ontbreken van bepaalde beelden, die vervangen werden door stills, maakte het er niet beter op al wil ik daar de film nu niet op afkraken. Aan positieve kant vond ik het geheel mooi gefilmd, met veel zorg voor kostumering, decors, zoals we gewend zijn van dergelijke producties.

Nog een musical afgevinkt maar naar deze keer ik vermoedelijk toch niet meer terug.

Enkele jaren na The Sound of Music willen Robert Wise en co hier een vervolg aan breien maar met aanzienlijk minder succes aangezien het een complete box office flop werd. Het gaat hier om een biopic waarin het leven van Britse actrice Gertrude Lawrence wordt weergegeven. Bopics zijn voor mij echter altijd een moeilijk paar mouwen en zeker wanneer het uitgesmeerd wordt over tientallen jaren. Dan krijg je een aaneenschakeling van vignettes zonder veel rode draad. Of laat ons zeggen dat je het niet moet bekijken voor een bepaalde plot want het ontwikkelt zich allemaal over lange periodes. Hier is dat ook het geval. Het kon me dan ook niet boeien. Niettegenstaande dat er duidelijk geld en zorg besteed is aan de productie met historische sets en kostumering en dergelijke zaken. Het bleef echter allemaal te veel op afstand. Net zoals de film in de film die zich afspeelde. Duurt ook nog eens veel te lang en met liedjes die niet blijven hangen. Dan blijft er natuurlijk niet veel overeind. Enige interessante vond ik de rol van Noël Coward die werd neergezet door Daniel Massey.

Prachtig werkje. Helemaal niet gek om een keer uitgebreid het thema religie te verweven in een western aangezien religie altijd al een belangrijke plaats heeft bekleed in de Amerikaanse samenleving vanaf het moment dat de eerste kolonisten voet aan wal zetten in de Nieuwe Wereld. Joel McCrea schittert in de rol van priester, geen moment heb ik getwijfeld aan zijn geloofwaardigheid. De antagonist in het verhaal is Lewis Stone in de rol van arts. De ene staat voor religie, de andere voor droge (atheïstische) wetenschap en dat leidt tot mooie confrontaties. Een ander hoofdthema in de film is de strijd om een stukje grond tussen bezitter Juano Hernandez en zakenman Ed Begley die er andere plannen mee heeft, waarbij identiteit eveneens een rol speelt.

Het gaat dus om een film met verschillende laagjes en het komt allemaal mooi samen op het eind. Een heel intelligente finale overigens, waarbij de kracht van de geslepen verbeelding het haalt op bruut geweld. De clou is dat McCrea zich laat leiden door zijn geloof, zijn geloof in een oplossing. En daarvoor hangt hij niet af van een goddelijke tussenkomst maar puurt hij alles uit zijn hersencellen. Het karakter van Joel McCrea is hier dan ook de sleutel. Mooi dat hij tijdens de hele film slechts één keer zijn revolvers trekt maar ze nooit gebruikt.

Vakkundig in beeld gebracht door Jacques Tourneur, en met toevoeging van de voice over van de (op volwassen leeftijd gekomen) pleegzoon. Die voice over kennen we natuurlijk vooral uit de film noir van die tijd en dat wordt hier nu ook toegepast, zij het met een positievere ondertoon.

Deze film had ik al een keer gezien en blijf ik even hoog waarderen.

Erg goed gemaakt entertainment. De romantische subplot is wel redelijk lachwekkend en met de haren getrokken, een doortrekking van high school naar het intergalactisch level. Menen de makers dit serieus of lachen ze een eind met de gemiddelde teeny movie? Duidelijk satirisch zijn de sneren naar de werking van het militaire apparaat, gecombineerd met de exploitatie van de sensatiehonger des mens. Exemplarisch is de scene waarin de aanval van de insecten op het slagveld gefilmd wordt terwijl de verslaggever live op tv verminkt wordt. Bij deze kritische ‘futuristische’ visie van de makers wel de bedenking dat afgelopen decennia nu net de omgekeerde beweging gemaakt is. Sinds het Vietnamtrauma wordt er door Amerikaanse overheden zo weinig mogelijk infanterie als kanonnenvlees ingezet en geeft men de voorkeur aan ‘propere’ luchtacties. Men is daarbij toch zeer beducht voor het in beeld brengen van geslachtofferde militairen (omwille van de publieke opinie/vredesbeweging cfr. Vietnam). De infanterie is tegenwoordig toch eerder de laatste schakel nadat het terrein ‘geëffend’ is. Mogelijk was dit nog niet helemaal doorgedrongen tot de makers in die late jaren ‘90, en uiteraard kan het niet verweten worden aan de auteur op wiens boek het gebaseerd is (gepubliceerd in 1959 voor er nog maar sprake was van het Vietnamdebacle).

Niet intentioneel maar wel grappig is de manier waarop de futuristische IT in deze film wordt voorgesteld, naar huidige maatstaven nogal een lompe design en duidelijk geënt op de limieten van de nineties (en zegt ook wel iets over de snelheid waarmee technologie intussen evolueert).

Met deze film heb ik me geen seconde verveeld, genoten van de special effects, het overdreven geweld, de humor, het politieke onderlaagje, de oppervlakkige rom plot. De betere B-trash met een A-budget.

Best een leuke farce zoals ze alleen maar in dat time window van eind jaren ‘60 gemaakt konden worden. De straight jaren ‘50 en swingende jaren ‘60 liggen dan achter de rug en nieuwe horizonten wenken. Het is een comedy die heel wat kanten uitgaat. Opvallend is het uitgangspunt van een Navajo community die in erbarmelijke omstandigheden leeft. Het is de jaren ‘60, tijd van alle mogelijke sociale kritiek, en dan krijg je een comedy over arme natives. Bizar wel. Dit zou vandaag nooit gemaakt kunnen worden. De grappige situaties volgen elkaar goed op, waarbij je nogmaals voldoende inlevingsvermogen aan de dag moet willen leggen. Maar in se had je in die tijd nog wel meer bizarre comedies dus past het ook wel in een rijtje.

O ja, de King of Rock’n Roll doet hier ook mee. Hij speelt de Navajo hoofdrol, wat ook wel een zekere ironie inhoudt omdat een van zijn voorouders een Cherokee was. Hij mag ook nog enkele liedjes zingen waarvan het titelnummer een herneming van Greensleeves is.

Vermaak uit een vervlogen tijd en volgens mij helemaal niet zo slecht als een bepaalde opinie laat uitschijnen.

Heerlijke farce. Een musical die werkt als musical én comedy. Knip het showgedeelte eruit en je houdt nog steeds een erg vermakelijke klucht over. En dat is méér dan je kan zeggen van vele andere musicals uit die en andere tijden. Aan een hoog tempo vliegen one liners je om de oren, gepaard gaande met situatiehumor. Het komen en gaan van de personages - dikwijls met slaande deuren - zorgt voor een energieke vibe. In feite gaat het om de verfilming van een theaterstuk, dat al eens eerder gedaan werd met Room Service (1938) van The Marx Brothers (maar die vind ik minder geslaagd).

Goeie acteerprestaties van Walter Slezak, Adolphe Menjou en George Murphy als ambitieuze producer. In de bijrollen is Eugene Pallette fantastisch als makelaar. De liefdesplot is weggelegd voor Gloria DeHaven en Frank Sinatra. Niet het debuut van skinny Sinatra maar toch eentje van bij het begin. Hij brengt het er goed vanaf, met zijn rustige uitstraling vormt hij meteen ook een rustpunt in de hem omringende kinetiek. Frank Sinatra was op dat moment de komeet aan het firmament van de Amerikaanse populaire muziek. In de film speelt hij een nobele onbekende die met zijn zangtalent monden doet openvallen en als een magneet vrouwen aantrekt. Aan het begin van de film wordt hij ook vergeleken met The Pied Pipers, nog een knipoogje naar het échte leven van Frank die in die tijd als solist samenwerkte met dit zangensemble. En het mag verder gezegd worden dat Frank Sinatra zijn nummers prachtig brengt - als je ervan houdt tenminste. In feite zijn alle shownummers erg vermakelijk, met een prima opener zoals dat hoort bij goeie musicals. De regie van Tim Whelan is onopvallend goed, met het occasionele mooie shot.

De opening is meteen een aandachtstrekker en zet de stemming voor de rest van de film. Alle elementen voor een goeie thriller/slasher zijn aanwezig. Terry O’Quinn doet het schitterend als psychopaat. In zich draagt hij een spanningsveld tussen zijn ideaal van de familiewaarden en het alter ego van de bloeddorstige moordenaar wanneer aan die idealen niet voldaan wordt. De moordenaar komt na verloop van tijd steeds naar boven omdat aan de idealen niet voldaan wordt. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat hij een issue heeft met seksualiteit. De rol van het kind binnen de familie moet gespeeld worden door een onschuldige maagdelijke persoon. Wanneer de seksualiteit van Jill Schoelen zich ontwikkelt, gaan dan ook zijn alarmbellen af en verschijnen grote barsten in de schijn die O’Quinn wil ophouden. Naast de frictie die er sowieso al was tussen O’Quinn en Schoelen en wat uiteraard bijdraagt aan de spanning.

Wat mij betreft prima acteerprestaties van alle betrokkenen binnen een prima script. Dit is ook een verhaal over girl power. De mannen leggen allen het loodje. De psychiater en de amateurdetective worden vermoord. De love interest van Schoelen speelt slechts een marginale rol. Het zijn uiteindelijk Shelly Hack en Jill Schoelen die zichzelf bevrijden van de stiefvader. Het eindshot van de film is wat dat betreft ook redelijk symbolisch: het fallische vogelhuisje/nestje opgericht door O’Quinn wordt met de kettingzaag afgezaagd door Schoelen.