Opinions

Gary Oldman en Chloe Webb schitteren als Sid Vicious en Nancy Spungen. Ze trekken ons volledig mee in het intrieste verhaal van twee junkies die ondergaan in een spiraal van zelfdestructie, drugs en geweld. De background van het verhaal is de opkomst en neergang van de legendarische punkband Sex Pistols. Het is background maar natuurlijk ook een factor die heeft bijgedragen aan de ondergang van Sid Vicious. Zoals frontman John Lydon zelf later aangaf in interviews kon Sid het niet aan om mee te draaien in het circus dat Sex Pistols was, geleid door een manager (Malcolm McLaren) die om opportunistische redenen het imago van Sid als zelfdestructieve punker graag als uithangbord meenam. De bekendste highlights van de Pistols zie je passeren tijdens de film: de beruchte boottocht op de Thames, de Amerikaanse tour en de onvergetelijke My Way performance van Sid.

De onderdompeling in de punk van eind jaren ‘70 heeft ook iets komisch. Het lijkt bij momenten wel op een lang gerekte aflevering van The Young Ones: eigendommen worden vernield, scheten worden gelaten, nihilistische dialogen. Maar het wordt uiteindelijk almaar treuriger en zieliger. Nadien heb ik er nog even de wiki pagina van Sid Vicious bijgehaald en als je dan naleest over zijn jeugdjaren (die niet aan bod komen in de film) besef je des te meer wat een vogel voor de kat hij was, opgevoed door een alleenstaande heroïneverslaafde moeder die hem op zijn zestiende zonder pardon aan de deur zette.

Goed geacteerde, gescripte en geregisseerde film. Een must see voor rockliefhebbers omdat het een geweldig tijdsbeeld meegeeft en een inzicht biedt in het leven van dit beruchte punkkoppel.

De openingssequentie met het overzicht van New York wordt met voice over verteld vanuit het standpunt van de politie. Verrassend genoeg komt de politie er uiteindelijk toch weinig aan te pas en wordt het verhaal bijna volledig vanuit het standpunt van de misdadiger on the run verteld. Behalve misdaad heeft de film zeker ook een flinke dosis sociaal drama. Farley Granger komt er dan ook nog goedkoop vanaf na zijn helse tripje. Hoewel de andere hoofdrol ingevuld wordt door Cathy O’Donnell steelt zij niet echt de show. Ze is dan ook een meegaand en lief karakter. Interessanter is Jean Hagen in de rol van nachtclubzangeres en als type femme fatale. Zoals gebruikelijk bij dit type moet ze wel het loodje leggen.

Excellent in beeld gebracht door Mann & co. Visueel hoogtepunt is ongetwijfeld de achtervolging met auto’s vanuit verschillende camerastandpunten (ook vanop tientallen meters hoogte). Zeker een vermakelijke film.

Het debuut van Melville en wat een binnenkomer. De verfilming van een werk dat nog maar enkele jaren voordien tijdens de oorlog clandestien was gepubliceerd. Het boek was mij niet bekend maar is blijkbaar een klassieker. En ik begrijp wel waarom na het zien van de film. Het toont zich in alle eenvoud ook als een verhaal met complexe lagen en relaties tussen personages die ergens voor staan. Ook al zwijgen sommigen van hen gedurende de hele film. Het komt in feite bijna neer op een monoloog van Howard Vernon als de Duitse logé in het huis van nonkel Jean-Marie Robain (de verteller/voice over). En toch was ik anderhalf uur geboeid door dit psychologische schaduwenspel (ook letterlijk te nemen met enkele expressionistisch gebrachte scenes). Melville heeft tijdens deze productie ook buiten de lijntjes gekleurd met opnames in openbare ruimtes waarvoor hij geen toestemming had (paraderen met acteur in nazi uniform in Parijs drie jaar na het beëindigen van de wereldoorlog). Een film om te koesteren en te herbekijken. Het doet me denken aan de grote Russische psychologische romans à la Dostojewski.

Zoals altijd in de Dardenne films wemelt het hier van eerder rottige personages - al dan niet aangestuurd door hun sociale achtergrond - en is miserie troef. De enige beetje sympathieke vond ik junkie Renier maar die legt al na een uur het loodje. Wat hij naliet was andere leegloperige personages. Arta Dobroshi als Lorna maakt weliswaar een interessante ontwikkeling door, transformeert van dader naar slachtoffer, maar veel maakte het niet los bij me. Ook al had ik zoals altijd bij de Dardenne films het gevoel naar een docu te kijken (zonder schokkerige camera dan nog wel). Op zich wel ok acteerprestaties denk ik.
Ook een aparte symboliek om na het voorziene schijnhuwelijk Lorna in een situatie van schijnzwangerschap te laten belanden. Zowat 90 % van wat zich in de film afspeelt, is onecht, moet verborgen blijven voor de ander of, in het uiterste geval van Lorna, voor zichzelf. Vrolijk word je hier niet van, maar het zou me verbazen als dat de bedoeling is van de filmmakers.

Qua timing komt dit op het einde van de golden age of slashers. Behoort nog net tot de slashers die zichzelf serieus nemen. Ondanks een scenario dat er losjes over gaat met getelefoneerd trauma. En natuurlijk is er ook een stevige dosis gore en nudity. Dat alles maakt dat dit echt goeie camp is. Niet vanzelfsprekend want vraagt een delicaat evenwicht.
Heb er van genoten, af en toe eens goed kunnen lachen. Ook de eighties sfeer en soundtrack dragen bij aan de feel van de film. Eerlijk gezegd had ik in de finale wel het hoofd van Mother Superior willen zien rollen dus dat was wel een afknapper.

In zijn tijd controversieel omdat niet enkel stoute mensen worden afgemaakt maar omdat ook de hele Santa Claus mythe er moet aan geloven. Dat zal wel.
Wat dan weer een WTF bij me oproept is de getuigenis (op wiki) dat de regisseur zich ongemakkelijk voelde bij de moordscenes en zich daarbij liet vervangen door een stand-in … ja dat zijn natuurlijk de nadelen van het filmen van een slasher.

Een independent slasher uit de begintijd van de Amerikaanse slasherwave. Duidelijk geïnspireerd op oerslasher Psycho: gothic landhuis op heuvel, gek moederfiguur op de zolder, contactgestoorde zoon verhuurt kamers, … tot en met het gebruik van de Herrmann violen bij de moordsequenties.
Op zich heeft het wel voldoende charme om mij te vermaken. Het bevat enkele creepy horrormomenten en ook enkele echt campy momenten. Dat laatste heeft vooral te maken met de ontknoping van de gezinssituatie van de eigenaars van het huis. Camp is ook het gebruik van sensuele saxofoonarrangementen bij de wat meer romantische scenes, staat haaks op de sfeer die men in de rest van de film wil opbouwen. Pluspunt is zeker de aanwezigheid van cultactrice Barbara Steele die zich flink mag laten gaan. Dit alles maakt het de moeite waard om een keer gezien te hebben.

De visuele vormgeving is heel bijzonder en trekt onmiddellijk de aandacht. Deze mix van graphic novel geïnspireerde beelden en film noir is toch wel uniek voor zover ik weet. Helaas valt er buiten deze geïnspireerde gimmick voor mij niet veel uit te halen. Ik had het natuurlijk moeten weten zodra de credits van Rodriguez en Tarantino op de credits verschenen. Groteske karakters, ultra-geweld en sexy dames. Als je deze film wil bekijken vanuit een film noir insteek ben je er onmiddellijk aan voor de moeite. Dit hier is een hoop gladde en extreme pulp waar ongetwijfeld een publiek voor bestaat (als ik de reacties hier lees). En ik moet zeggen dat ik er vroeger ook niet vies van was. In de jaren ‘90 enorm genoten van de eerste films van het genoemd duo maar intussen is mijn smaak blijkbaar geëvolueerd, dit i.t.t. wat de heren met tussenpozen creëren. Neem nu de insteek van die bende extreem gewelddadige vrouwen; is blijkbaar geïnspireerd op exploitation uit de seventies. Ik word er niet warm van. Ik heb het precies echt wel gehad met de eindeloze zelfreferenties van dit genre. Dit soort films wil het genre ook almaar overtreffen in extremiteiten en geweld. Echter, net zoals Kabouter Lui word ik daar zo moe van. Niettemin technisch knap gemaakte film, zeker weten. En evenmin verkeerde acteerprestaties voor wat het script waard is.

Zo goed als een documentaire over Frank Sinatra maar zijn kan. Prachtidee om de songs van zijn pensioenconcert in 1971 als rode draad te nemen en daar elk hoofdstuk van zijn leven en carrière aan op te hangen. Wat een geschift leven heeft die man gehad. De enorme hoogtes en laagtes, intussen ook nog eens vriend aan huis bij alle USA presidenten vanaf JFK. Na het kijken van deze docu heb je er toch een beetje een beeld van gekregen. Het spreekt voor de makers dat ze niet geprobeerd hebben een louter positief beeld van hem op te hangen. Het is zeker geen hagiografie, ook de mindere kantjes komen aan bod, met onder andere zijn dubbelzinnige relatie met de maffia en omgang met vrouwen.

Hoe groot de verdiensten van de documentaire ook zijn, uiteraard is het niet mogelijk om op een viertal uren tijd ook voldoende aandacht te besteden aan datgene wat hij artistiek gecreëerd heeft. We krijgen wel wat concertflitsen te zien en opnames te horen, maar verwacht geen diepgravende analyse. Met de hier aangeleverde informatie vind ik het evenwel een uitstekende compagnon van het boek Sinatra! The Song Is You: A Singer's Art van Will Friedwald, dat ik af en aan lees. Daarin wordt de muziek helemaal gedissecteerd waarbij je respect voor de artiest en zijn omgeving alleen maar groeit.

Eén van de zes kortfilmpjes die Mack Sennett produceerde met Bing Crosby in de hoofdrol. Deze en de andere filmpjes waren een cash-in van Mack Sennett op het radiosucces van Bing. Ook hier lipt Bing enkele van zijn nummers om het publiek naar de bioscoop te lokken. Het verhaaltje heeft uiteraard bijzonder weinig om het lijf en neigt naar absurde slapstick. Daarbij deinst Mack Sennett er niet voor terug om met het detective duo - ook qua uiterlijk - een rip-off te doen van Laurel & Hardy. Helemaal niet geslaagd want dit duo valt niet te imiteren. Verder komt er in het verhaaltje ook nog een gorilla aan te pas, wat ook weggeplukt lijkt uit een film van het komiekenduo. Omdat het zo slecht gedaan is, wordt het echter ook wel weer vermakelijk.

Bing Crosby en Fred MacMurray stelen de show als broers die mekaar steunen in goede en minder goede tijden. En samen met het nog piepjonge broertje Donald O’Connor vormen ze een muzikaal trio. O'Connor en MacMurray brengen het er al zingend wel goed vanaf moet ik zeggen.

Qua genre is deze film meer dan een muzikale komedie, met sociaal drama, romantiek (uiteraard) en zelfs misdaad toegevoegd in de mix. Zo is er een gewelddadige scene te zien waarin Crosby en MacMurray op de vuist gaan met twee gangsters. Ik was verrast door de intensiteit van die scene die zeker niet moet onderdoen voor wat je te zien krijgt in de betere misdaadfilm van die tijd. En dankzij de aanwezigheid van MacMurray als ‘ernstig’ acteur ligt het niveau toch sowieso wel hoger dan in sommige andere Crosby vehikels meen ik.

Verder zijn er dan uiteraard muzikale momenten, onder leiding van een swingende en bij momenten heerlijk scattende Bing, waaronder minstens één klassieker ‘A Pocketful of Dreams’.

Leuk entertainment al helpt het wel als je een beetje interesse hebt in Bing Crosby en de muziek van toen. Maar ook los van de muziek vind ik de verhaallijn zeer ok.

Bijzondere film. Alles draait hier rond de relatie tussen Jean Gabin en Jean-Paul Belmondo, twee giganten van de Franse cinema in een heel ander stadium van hun carrière. De eerste is hier ex-alcholicus en de andere beleeft de drank hier en nu. De dialogen zijn erg belangrijk, waarin voortdurend reflecties over het leven en de verbeelding langskomen. En waarin uiteindelijk de verbeelding aan de macht komt, zij het door middel van totale dronkenschap. Een controversieel standpunt zou je kunnen zeggen . Het consumeren van alcohol leidt in deze film enkel tot jolige taferelen met als grootste nadeel dat er al een keer een glas sneuvelt. Een diepere laag omtrent fysieke en psychische gevolgen op langere termijn wordt niet bepaald aangeboord. Het thema van de grenzeloze verbeelding wordt ondersteund door het muzikale thema dat inzet op Oosters exotisme.

Behalve de dialogen is het genieten van het pittoreske mistige dorpje aan de Normandische kust en enkele ludieke scenes. Wil je een keer Gabin en Belmondo in echt jolige (dronken) attitude aan het werk zien, als gezworen kameraden, dan is dit dé film. En zowaar kreeg ik er een warm gevoel van beiden zo aan het werk te zien. De relatie tussen beiden krijgt vorm in de plotlijn waarin Belmondo zijn dochtertje uit het lokale pension wil meenemen. Het leidt tot een mooi einde waarin de cirkel rondgemaakt wordt. Je komt de betekenis te weten van de aap in de titel en deze onthulling houdt ook in dat Belmondo de alcohol afzweert, zonder dat dat met zoveel woorden gezegd wordt. Een gelijkaardig statement waar het Gabin betreft (die op het eind van de film dus ook aan de drank raakt) louter door een handeling die de kijker visueel te interpreteren heeft.

Een intieme film waarin de verbeelding centraal staat - zij het in geromantiseerde vorm. Erg van genoten.

Sublieme serie. Realiteit en verbeelding lopen met hun duistere kantjes voortdurend in mekaar over. Met jolige jaren dertig en veertig muziek als bindmiddel, wat het geheel nog meer bevreemdend maakt. Een deel van de scenes is volledig gestileerd in film noir modus, waarbij men het spel van licht en schaduw uit de klassieke periode van noir tracht te benaderen. Lukt ten dele, het meesterschap van toen kunnen ze nooit evenaren, maar de tribute is duidelijk. Inhoudelijk zijn er ook heel wat linken met klassieke noir, uiteraard de open deur wat de naamgeving Philip Marlow betreft, maar ook inzake het thema van psycho-analyse waaraan Michael Gambon (als Marlow) onderworpen wordt, en waarbij seksueel trauma uit zijn jeugdjaren de motor van zijn leven blijkt. Klinkt dat laatste zwaar - wat het in se ook is - wordt dat evenwel in balans gebracht met lekkere flegmatische Britse humor die over de serie gestrooid is. Naar stijl toe is er ook nog het flashbackgegeven wat evenzeer eigen is aan noir.
Alle betrokkenen spelen prima hun rol, maar vooral ook petje af voor wat Michael Gambon hier in al zijn metamorfoses weet neer te zetten. Wel moet ik toegeven dat zijn schilferige huid voor mij niet iets was om aflevering na aflevering naar uit te kijken, maar is nu éénmaal een sleutelgegeven.

Na La Mariée était en Noire is dit opnieuw een Truffaut gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich. Het eerste uur is echte (neo-)noir. Goed verhaal, gebracht door twee topacteurs van de Franse cinema en speelt zich ook deels af in de prachtige omgeving van La Réunion ten oosten van Madagascar. Nadien kent het verhaal een verrassende ontwikkeling die me weinig geloofwaardig overkwam. Anderzijds is het een statement van Truffaut over de liefde en ‘liefde maakt blind’. De titel geeft het eigenlijk ook wel weg: in de Griekse mythologie was een sirene een vrouw/mythisch wezen op zee waaraan mannen niet konden weerstaan en die zorgden voor menige schipbreuk. Hier is dat dus ook het geval met Deneuve in de rol van de sirene. In een interview bij mijn blu ray vertelde Truffaut daarbij ook dat hij gekozen heeft voor een inversie van rollen. In dit geval is Deneuve aan de buitenkant een typische knappe dame, maar ze heeft innerlijk veel meer levenservaring dan het personage van Belmondo. Ze neemt eigenlijk een rol aan die in de cinema altijd was weggelegd voor de man. Belmondo daarentegen komt zeer naïef over, maagdelijk qua echte levenservaring, een rol die normaal gezien aan vrouwen werd gegeven in films. Hier wordt dat omgekeerd. Het zorgt er bijkomend voor dat de plot een beetje artificieel overkomt, de pastiche neemt de bovenhand. Dat maakte dat ik niet in de film zat maar wel naar de film keek. Dat was op zich niet onaangenaam omdat er genoeg te bekijken viel. Sowieso een film met een originele insteek en zal zeker verfrissend geweest zijn in die tijd.

Ik wist op voorhand dat deze als een mindere film in het Bogart oeuvre beschouwd wordt. Niettemin, of net daardoor, heb ik toch genoten van deze grimmige oorlogsfilm waarin cynisme hoogtij viert, niet in het minst door het personage dat Bogart neerzet. Wapenhandel, heling, mensensmokkel; you name it. Het einde van de film is dan ook een logisch gevolg van de toepassing van de Hays Code die op dat moment nog van toepassing was.

De actualiteit in Syrië geeft deze film spijtig genoeg nog een extra tragische dimensie.

Hoewel deze film niet behoort tot de klassieke canon valt er voor de filmliefhebber voldoende te rapen. Al was het maar voor de prachtige zwartwitfotografie in de labyrintachtige decors. De credits hiervoor gaan naar Burnett Guffey, die in later jaren oscars zou winnen voor zijn werk in From Here To Eternity (1953) en Bonnie And Clyde (1967). Fijn dat kwaliteit altijd komt bovendrijven dus.

Alleen al de moeite waard omwille van de score gecomponeerd door Bernard Herrmann. Ongetwijfeld één van de meest invloedrijke filmcomponisten ooit. Long time collaborator van Hitchcock. Hier bewijst hij dat hij in de seventies nog niets van zijn kracht heeft ingeboet. Ook weer niet toevallig om hier de naam Hitchcock te laten vallen want uiteraard is het geweten dat B. De Palma een Hitchcock adept is. En in dit vroege werk - zijn eerste thriller blijkbaar - komt dat ten overvloede tot uiting (Rope, Rear Window, Psycho zijn duidelijk referenties). Gelukkig gaat het verder dan een copy paste want het is toch duidelijk een film met verschillende laagjes. Het begint al met de opening waarin de kijker in het perspectief van de voyeur wordt geplaatst - via het tv–programma Peeping Tom - waarmee De Palma misschien wil aangeven waar het in film in essentie om draait. Naderhand ontwikkelt zich een verhaal waarin allerlei vraagtekens opborrelen die op het eind een antwoord vinden. De context is een maatschappelijke modus waarin Jennifer Salt als journaliste - vrouw en eentje met attitude - haar eigen onderzoek voert. Zij wordt hierbij tegengewerkt door de oude reactionaire wereld: het mannelijke revanchistische politiekorps, haar eigen moeder die haar niet begrijpt … Ze staat er ook helemaal alleen voor in haar speurtocht. Het einde van de film komt redelijk cynisch over. Er is niet echt een oplossing voor de aanleiding van de speurtocht van JS: de ‘racistische’ moord op de Afro-Amerikaan. De vurige en geëngageerde Jennifer Salt is definitief de mond gesnoerd door de kwaadaardige hypnose van William Finley. Daarmee lijkt de hoop op een betere wereld symbolisch de grond ingeboord.

Wat mij betreft een prima komedie. Grappige situaties en slapstick volgen mekaar goed op in dit verhaal. WC Fields doet hier een biljartroutine die - volgens wat ik eens gelezen heb -dateert uit zijn vaudeville tijd, dus een soort classic. Verder is ook de aanwezigheid van Gracie Allen uiterst vermakelijk.

De rode draad in het scenario voldoet, en bovenal zijn de dialogen intelligent uitgeschreven waardoor deze film na al die jaren nog steeds iets sprankelend heeft. Misschien helpt het ook dat het gaat om een pre-code film.

Aan de pluszijde vond ik de spectaculaire ski beelden wel fijn als rode draad in de film. De outfits van de cast zien er dan weer meestal verschrikkelijk kitscherig uit. Maar ja het was toch ook een tijd van wansmaak zo eind jaren ‘80 en begin jaren ‘90. De humor is belegen, en naar het schijnt ook nogal geïmproviseerd bij gebrek aan script. Och ja het script … stelt helemaal niets voor dus. Ze hebben het hier ook nog over de lambada … zo oud is deze film haha. Het werd toen ook al gezien als een slechte film en ik heb de indruk dat hij niet verbeterd is met ouder worden. Op een foute manier heb ik me er toch mee vermaakt. De sequel laat ik wel aan me voorbijgaan. Zo masochistisch ben ik nu ook weer niet.

Herziening. De eerste keer vond ik hem redelijk saai, dacht ik. Deze keer had ik me voorgenomen wat aandachtiger te zijn. En dan zie ik een melodrama dat me nog best kon boeien. Het bevat grotere thema’s als oude landeigenaars vs. les nouveaux riches en pllatteland vs. urbanisering/industrialisering die het achterliggende plaatje uitmaken. Verder is het een verhaal over moraal en omkeren van waarden. De personages zijn niet zo zwart wit op moreel vlak wat het wel interessant maakt. Wanneer Edmund Gwenn op het eind afdruipt, is het toch moeilijk om niet een beetje sympathie voor hem te krijgen na het onheil dat over hem gekomen is. De moraal rond zijn schoondochter is ook typisch van die tijd dus dat moet je als kijker wel met die ogen willen bekijken.

Filmtechnisch en qua visuele ideeën is het niet de meest spraakmakende Hitchcock. Toch een passende symbolische opening waarin 2 werelden mekaar ontmoeten: de dochter van de Hillcrests te paard en de zoon van de industrieel in zijn wagen. Het daaropvolgende incident met de schapen is weer zo’n staaltje en wordt visueel weergegeven alsof het een silent movie is. Het geluid van de klaxons en huilende dieren kan je net zo goed uitschakelen. En zo vallen er nog wel wat dingetjes te rapen.

Geen klassieker maar toch wel een goed gemaakte film uit de tijd van de allervroegste talkies toen de film min of meer heruitgevonden werd binnen het nieuwe format.

hitchcock challenge # 30

Debuutfilm van Patrick Conrad die zijn carrière in de sixties begon als poëet en romancier. Als regisseur zou hij het bij drie films houden. Slachtvee is een soort existentiële thriller, al klinkt deze omschrijving te sterk voor wat het uiteindelijk voorstelt. Geen van de personages weet enige sympathie op te wekken - wat dikwijls eigen is aan existentialistische films - en qua scenario komt het ook al gekunsteld en redelijk ongeloofwaardig over. Leuk om Ward De Ravet aan het werk te zien maar in het algemeen zijn de acteerprestaties weinig soeps, weinig of geen karaktertekening. Als kijker moet je het hebben van de actie en wisselende sets als het café, slachthuis, de straten en enkele binnenkamertjes. Wat het slachthuis betreft, bevat deze film enkele scenes die niet voor gevoelige kijkers geschikt zijn. Opvallend vond ik verder nog de synth soundtrack waarmee men duidelijk met de tijd mee wou zijn, en waardoor deze nu ook prettig gedateerd is.

Conclusie. Zwakjes maar heeft toch een onderhoudende factor met hier en daar beelden die blijven hangen.

Op het eerste zicht een doorslagje van Friday the 13th toestanden met wel erg jonge tieners in dit geval. Vloeken, tieren, underacting en overacting … dat vat de acteerprestaties ongeveer samen. Het voelt gespeeld en artificieel aan, de begin jaren ‘80 sportbroekjes werken op de lachspieren en de new wave geïnspireerde soundtrack van Frankie Vincie is enorm cool. Een verhaal dat de wenkbrauwen meer dan eens doet fronsen ([i]pedofiele kok, continuering van het kamp ondanks sterfgevallen).
De intro en tussentijdse flashbacks geven aan dat trauma een belangrijke rol speelt in het verhaal dat wordt uitgerold. Dat maakt het een tikje interessanter al wordt niet onmiddellijk duidelijk welke kant het zal opgaan. Het einde … is onvergetelijk. Onvermijdelijk dat dit een cultfilm geworden is. En voor mij krikt het zeker ook mijn eindbeoordeling van de film op, die zeker vermakelijk is.

Dit speelt zich enkele jaren later na het eerste deel af. Heeft toch wel een andere vibe al blijft het niveau lekker trashy. Pamela Springsteen als Angela vind ik redelijk irritant en daarom ook wel geschikt voor de rol. Het ontbreekt hier wel aan spanning alleszins in iets dat meer lijkt op comedy dan horror. De scene met de wc pot springt eruit als hoogte(diepte)punt. De gore is best goed gedaan al gebeurt het meeste wel off screen. Toch wel vermakelijk als je in bent voor trash. Voor mij net goed genoeg om de aandacht gaande te houden.

Deel 1 is cult trash, deel 2 is vermakelijke trash en dit deel is minder vermakelijke trash. Ik heb de indruk dat het budget ook nog wat verder gezakt is, zodat er eerder sprake is van een C dan van een B-productie. De moorden gebeuren voornamelijk off screen en er is nauwelijks gore. Geen nachtscenes. Wat rest is een hoop ouwe kaas. Compleet overbodig en ongrappig. Bijzondere en cynische insteek wel om het idealistisch jongerenproject te laten uitmonden in deze waanzin. En ook wel curieus hoe Pamela Springsteen, als zus van een wereldster, in dergelijke trash terechtgekomen is. Het is nu ook weer niet om mee uit te pakken als dit je belangrijkste rol geweest is . Maar haar hoofdjob is toch fotograferen. Gelukkig voor haar.

Tweede uit de serie B-films waarin Lloyd Nolan de rol van privé-detective Michael Shayne opneemt. Ditmaal geen whodunit maar een bij momenten spannende race met de trein. Nolan heeft als opdracht een kroongetuige (Mary Beth Hughes als verleidelijke dame) veilig af te leveren in de rechtszaal te San Francisco. Maar bepaalde passagiers hebben daar andere ideeën over en de poppen gaan aan het dansen. Net zoals de eveneens door Eugene Forde geregisseerde voorganger (los te bekijken) is deze Sleepers West behalve drama gevuld met leuke humor. De film vliegt daardoor voorbij met de snelheid van de trein waarop het verhaal zich grotendeels afspeelt. De voortdurend hoorbare kadans over de sporen geeft daarbij een passend gevoel van urgentie.

Enkele elementen uit het scenario komen immatuur over - de snelheid waarmee bepaalde relaties zich ontwikkelen - maar dat zien we meer bij films uit die tijd. Ik heb me prima vermaakt met deze Michael Shayne - voorwaar geen sleeper - en op naar de volgende!

Niet gezien toen hij uitkwam maar ik herinner me dat er in die tijd toch wel wat buzz was rond Julia Roberts.Waarbij me niet altijd duidelijk was of het nu ging om de acteerprestaties dan wel het haar toegeschreven schoonheidsideaal. Blij dat het er nu toch van gekomen is met deze goeie thriller. Al moet ik ook toegeven dat hij inhoudelijk op een aantal punten niet zo overtuigend is. Zo is er de factor toeval. Hoe groot is de kans dat Julia met een zeilbootje gaat varen en vervolgens in een storm terechtkomt als ze maar 1 keer per seizoen uitvaart? En zich dan nog wel jarenlang in het geheim voorbereiden op een moment waarvan ze niet weet of het ooit komt? De zwempartij in de woelige zee lijkt me verder levensgevaarlijk, en nog een ander paar mouwen dan oefenen in het zwembad (en dan had Julia ook nog de tijd en motivatie om haar zwemvest uit te trekken te midden van het woeilige water).

Maar een keer ik me daarover had gezet, werd ik wel degelijk meegesleept in het verhaal. Het is toch ook wel een film die meer dan eens refereert naar film noir:
- Het begint al met de naam van het personage van Julia Roberts: Laura. Lijkt een duidelijke verwijzing naar de classic Laurawaarin het gelijknamige personage dood wordt gewaand maar nadien onder de levenden blijft.
- In één van de scènes aan het begin van de film zien we Julia op bed liggen, gefilmd van buitenaf doorheen de balustrade, waardoor ze achter tralies lijkt te zitten. Dat spelen met lijnen (kunnen ook schaduwen zijn) om gevangenschap te suggereren is bij wijze van spreken visueel erfgoed van film noir.
- Uitgesproken scenes met spiegels suggereren in de film noir dubbele persoonlijkheden. Hier is dat niet anders wanneer beide personages in het begin van de film samen voor spiegel staan. Nadien blijkt onder het galante uiterlijk van Patrick een obsessief-compulsieve paranoïde psychopaat te schuilen en blijkt Julia er een meer dan dubbele agenda op na te houden. Na de vermeende dood van Julia krijgen we een scene waarin Patrick een voorwerp gooit op zijn spiegelbeeld. Misschien symbool dat de dam op dat moment in hem gebroken wordt, en zijn sociopatische kenmerken de overhand zullen nemen (zoals zal blijken in de film, tot en met moordneigingen)
- En dan is nog de rol van water in dit verhaal. Water kan in film noir verschillende fluïde betekenissen aannemen, en staat in verband met gevoelens. Aan het begin van de film ontmoeten Julia en Patrick mekaar aan een rustige zee en alles lijkt peis en vree. In de volgende belangrijke scene ontsnapt Julia aan haar echtgenoot door weg te zwemmen tijdens een storm op zee. Water is ook de communicator tussen beiden wanneer Patrick de trouwring van Julia in het toilet vindt. Komisch en symbolisch is de scene in het verpleeghuis waar Patrick en een (met snor) vermomde Julia van het waterkraantje drinken, waarbij het water verrassend in het gezicht van Patrick spuit. Ten laatste is er nog de overlopende badkuip in het nieuwe huis van Julia. Dat laat vermoeden dat Patrick wel degelijk in da house is, want waar water is, is Patrick

Ondanks wat inhoudelijke vraagtekens dus toch een knap gemaakte visueel aantrekkelijke film met een prima score van Jerry Goldsmith trouwens. De finale is excellent, uit het boekje zoals het hoort qua spanningsopbouw. De figuur van Patrick is echter eigenlijk niet zo afschrikwekkend, eerder lachwekkend. Waardoor sommige scenes bijna een camp factor krijgen. Onbedoeld, maar ook dit element zorgt ervoor dat het niet saai wordt en steeds entertainend blijft.

Deze film heb ik in arthouse cinema Sphinx in Gent bekeken nadat ik hiervoor tickets gewonnen had. Het is een film die zijn tijd neemt - duh - om de relatie van een heteroseksuele dame en een aseksuele heer te exploreren. Het draait enkel daarrond en de kleine zijplotjes dienen functioneel het grote thema. Het zet aan tot nadenken over seksualiteit en liefde. Dat begreep ik te meer in retrospect omdat de openingsscene een duo toont dat seks heeft zonder emotioneel engagement. Terwijl het verder in de film draait om emotioneel engagement en de hier aanwezige drempel bij lichamelijkheid. Zoals de user hierboven aangeeft, is dit zeker en vast een film met een heel origineel en weinig bekend thema. Zelf blijf ik ook met vraagtekens bij die aseksualiteit maar de film pretendeert dan ook geen pasklare inzichten. Dat zou ook een beetje vreemd zijn bij zo’n onderwerp.

Deze sequel heeft een andere toon dan het eerste deel en dat is niet verkeerd om het een eigen smoel te geven. We zien hier een soort rock’n roll/ rockabilly slasher. Het eerste uur lijkt wel alsof men nog een keer gekeken heeft naar de Nightmare on Elm Street franchise. Hier en daar leuke effecten maar nog geen moorden in deze slasher. En veel muziek. Met een fris klinkende meidenband die ik erg kon smaken. Het thema van de moordenaar, en ook zijn hele voorkomen, was dan weer over the top rockabilly. Zalig! Met zijn gitaar waarvan de hals uitmondt in een penetrerende boor wordt vlotjes over de fallus aanpak van het eerste deel gegaan. Het is niet spannend maar komisch. Je moet het ook wel zo bekijken of je vindt er niets aan. Heb er mij alleszins mee vermaakt. De hele gekke combinatie van muziek, effecten, verhaal en eighties tijdsgeest maakt dit een unieke film.

Dit is helemaal niet zo slecht voor een tweede sequel. Het haalt niet het niveau van het klassieke origineel en de rockabilly voorganger maar het mag er zeker zijn. De plot laat wel wat steken vallen, vind ik. Het is onbegrijpelijk dat de meiden er gewoon op staan te kijken wanneer Maria vermoord wordt. De geek in het naburige huis - met de telescoop - had ook nog een rol kunnen spelen maar hij doet verder niet mee.
Al met al zit er niet zoveel in qua spanningsopbouw en is het allemaal eerder rechttoe rechtaan. Het is wel leuk dat de seriemoordenaar de good looking Ken is en niet één of andere weirdo. Er gaat veel aandacht naar zijn achtergrond van misbruikt kind - wat ook al zorgt voor een donkere ondertoon. Slachtoffer wordt dader. Ook hier is de symboliek van de drilboor als substituut fallus niet ver te zoeken. Voor subtiliteit moet je hier natuurlijk niet zijn.

Daterend uit de zgn. golden age of slashers is dit een film waarin een aantal elementen misschien eerder toevallig op hun plaats vallen. Maar wat resulteert in een prachtexemplaar van het slashergenre. Ook wel omschreven als een crypto-feministische slasher omdat het geregisseerd en geschreven is door dames Amy Jones en Rita Mae Brown. Brown heeft het script aangeleverd als een tongue in cheek parodie op het genre waarbij ze zich wilde afzetten tegen geweld dat vrouwen te verduren hebben. De studiobazen hebben er echter een straight forward slasher van willen maken. Hierdoor zien we effectief een straight forward slasher maar een aantal momenten met zwarte humor zijn er duidelijk niet uitgefilterd. Heerlijke combi. En dan is er nog de input van ene Roger Corman die omwille van de kijkcijfers voluit voor exploitation ging en aanstuurde op heel wat naaktscenes (tot ergernis van de betrokkenen op de set). Wat een combi. De muziek is van Ralph Jones, broer van de regisseur, en houdt qua sfeer het midden tussen cheesy en creepy. Gecomponeerd en uitgevoerd op een Casio synthesizer. Heerlijk. Mijn oudere broer had in de eighties ook zoiets in huis. Dat kostte behoorlijk veel geld voor wat je er uiteindelijk kon uitkrijgen. Maar uiteindelijk schept beperking ook wel mogelijkheden. En dat geldt ook voor deze low budget film in het algemeen. De gore is gedoseerd en maakt indruk. De acteerprestaties zijn eigenlijk prima voor wat het zijn moet. Het gaat nu eenmaal niet om high level drama maar om basic scream.

Een klassieker van de noorderburen maar tot voor kort had ik er evenwel nog nooit van gehoord, moet ik bekennen, ook wegens nog te jong toen hij uitkwam. Het nog oudere Turks Fruit van Verhoeven is - voor zover ik daar zicht op heb - toch wel veel beroemder in Vlaanderen.

Maar ben blij dat ik dat gat nu opgevuld heb. Wat een topproductie is deze Soldaat van Oranje, en achteraf gezien begrijpelijk dat hij de internationale doorbraak betekende voor Paul Verhoeven en de steracteurs. Bepaalde spektakelrijke actiescènes - de vliegtuigbombardementen en ontploffingen - hadden in Hollywood i.p.v. Holland geschoten kunnen zijn, waarbij duidelijk is dat Paul Verhoeven ‘het’ in zich heeft, naast een ‘keurig’ budget natuurlijk.
Het is een vrij lange film maar neemt toch de tijd die nodig is om een complex verhaal te vertellen gebaseerd op de oorlogsbiografie van verzetsheld Erik Hazelhoff Roelfzema. Het is mooi dat de personages van het vriendengroepje in de film meteen ook de hele waaier aan karakters tijdens de oorlog weergeven: de collaborateurs, de Nederlandse SS’ers, in gevaar zijnde Joden, verzetslui met dubbelrol, passievelingen … En om eerlijk te zijn heb ik bij enkele wendingen in het verhaal de wenkbrauwen gefronst. Zoals het gemak waarmee Rutger Hauer/Erik Roelfzema toetreedt tot de Britse luchtmacht RAF, bedrog pleegt met de oogtest en met Kerst tussendoor wat bommetjes gaat droppen boven Duitse steden. Maar het blijkt volgens de originele getuigenis van het boek dus allemaal waar gebeurd te zijn. Behalve actie en gruwel zijn er natuurlijk ook de talrijke intriges die horen bij het verzet en de oorlog. Om het geheel in balans te houden zijn er ook wat liefdesscènes met een Verhoeven touch toegevoegd - het oog wordt bediend - alsook redelijk wat zwarte humor. Met name de scènes met Koningin Wilhelmina zijn altijd hilarisch eigenlijk. De wijze waarop ze na de oorlog wordt toegejuicht bij haar terugkeer, afgezet tegen haar schijnbaar wereldvreemde acties in ballingschap in Londen - met als hoogtepunt het fiasco om op haar aandringen verzetslui vanuit Nederland naar Engeland over te brengen - werkt op zijn minst ironiserend.

Conclusie. Soldaat van Oranje is een oorlogsfilm met pit, waarvan de verhaallijn nog een keer bewijst dat de werkelijkheid de fictie makkelijk kan overtreffen.

Fijne mix van queer komedie en gangster stuff. Vind ik het eerste half uur na de verkleedpartij van Jack Lemmon en Tony Curtis nog redelijk tam, daarna wordt het me alsmaar sterker. Beter zo dan omgekeerd natuurlijk. Marilyn Monroe doet wat van haar verwacht mag worden en verder is het erg fijn dat George Raft de honneurs als old school gangster mag waarnemen. Ik kan me voorstellen dat dit voor conservatief USA een nogal aangebrande komedie was. Het is interessant dat de film zich afspeelt aan het begin van de drooglegging (1929 in de film dacht ik). Even de geschiedenis van drag queens erop nageslagen en het is blijkbaar toch zo dat in de toenmalige undergroundscene (met illegale speakeasies) een aantal homo’s zich wel eens graag lieten gaan als drag queen. De verkleedpartij van Lemmon en Curtis kan misschien ook vanuit die context gezien worden. Zeker als naar het einde toe blijkt dat Jack Lemmon niet meer zo afkerig is om te trouwen met een man. En dan nog die eindclou.