Opinions

Derde film van het duo Jan Vanderheyden en zijn Duitse levensgezellin Edith Kiel. Volgens de credits stond Vanderheyden in voor de regie maar in feite was Edith Kiel hiervoor - zoals altijd - verantwoordelijk. Net zoals alle films van het duo is ook het scenario (mee)geschreven door Kiel.

De film opent met een shot waarin Jef Bruyninckx de hoofdrol speelt, en meteen refereert aan zijn rol als de onsterfelijke De Witte (1934) . Maar net zoals in die film, eveneens gebaseerd op een boek van Ernest Claes trouwens, is de hoofdplot voorbehouden voor enkele liefdesperikelen. Verder is ook Nand Buyl weer van de partij. Beiden zijn ongeveer even jong, maar voor Jef is op dat moment het beste van zijn acteercarrière al achter de rug (ook omdat hij plaats zal nemen achter de camera's), terwijl voor Nand nog een zeer lange en vruchtbare loopbaan wacht.

Het scenario is vintage Kiel/ volkse komedie met stukjes operette erin geplakt, al blijft dat laatste wel tot het minimum beperkt. De film speelt zich af in Damme en Brugge, waarbij men dankbaar gebruik maakt van de historische stadsgezichten. Verplaatsingen gebeuren te voet, met de fiets, of met de wagen (wat betekent met paard en kar), geen automobiel te bespeuren. De champetter loopt in die tijd nog rond met een degen aan de ceintuur.
En nog een teken des tijds: Jef Bruyninckx en zijn kompaan worden op een gegeven moment meegenomen door de champetter wegens verstoring van de orde … omdat ze het gewaagd hadden in vrouwenkleren op straat rond te lopen.

Met deze film heb ik me prima vermaakt. De grappen waren niet dik gezaaid maar zorgen wel op tijd en stond voor een lach. Het is ook gewoon fascinerend om het Vlaanderen van zovele jaren geleden in beeld te zien, met de sfeer die toen heerste. Waarbij het nog te vermelden waard is dat de binnenopnames verricht werden in de Cinetone filmstudio’s van Amsterdam.

Dwaze onwaarschijnlijke Antwaarpse klucht maar wel plezant. Jos Gevers speelt in een dubbelrol de tweelingbroers Frans en Jef, met overtuiging, en verder is het ook genieten van Charles Janssens en Co Flower. Naar gewoonte bij producties van AFO (Antwerpse Film Onderneming) staat Edith Kiel in voor zowel regie als scenario. Van Kiel en het niveau van haar films kan je zeggen wat je wil, maar ze is er verdorie wel in geslaagd om 30 jaar lang aan de lopende band dit soort kluchten uit de mouwen te schudden. Over het niveau van die kluchten valt te discussiëren, maar haar creativiteit valt niet te ontkennen.

Zoals te verwachten in een klucht met een tweeling levert de persoonsverwisseling allerlei toestanden op en ook is er een running gag gaande met de ogen van Charles Janssens. Veel binnenopnames - het scenario leent zich perfect voor een theaterstuk - maar ook krijgen we enkele shots op locatie in Antwerpen te zien.

Pretentieloos vermaak uit de tijd van toen. Best aardig om zien.

Mooie film die terug te vinden is in allerlei giallo lijstjes. Voor mij hangt er sowieso toch een grote noir invloed over. De plot is complex, veel aandacht voor clair obscur belichting, broeierige jazzy soundtrack, Jean Sorel wiens moraal onduidelijk is, en ja er is een femme fatale in het spel. Hitchcock en meer bepaald Vertigo kwamen ook op in mijn gedachten. En blijkbaar is er voor Vertigo en deze film teruggegrepen naar hetzelfde bronnenmateriaal al is de uitwerking wel anders. Prima acteerprestaties van Jean Sorel en Marisa Mell. Ook nog eens genieten van de shoots op locatie o.a. in San Francisco en de gaskamer van de gevangenis van San Quentin. Kleine topper.

Excellent acteerwerk van Ingrid Bergman, Joseph Cotton en Michael Wilding in een verhaal dat zich afspeelt onder de steenbokskeerkring. Het is een film met minder actie en des te meer dialogen. De nadruk ligt dan ook op de complexe interactie tussen de personages waarbij de grens tussen goed en kwaad voortdurend afgetast wordt. Voor mij een plezier om Bergman voor het eerst in Technicolor aan het werk te zien en had er geen idee van dat Joseph Cotton (ook een schitterende acteur) van het roodharige type is aangezien ik hem enkel nog maar in zwartwit had aanschouwd. De film heeft me geen moment verveeld maar helemaal meegesleept down under.

Alfred Hitchcock werd deze film uiteraard niet in dank afgenomen door het grote publiek omdat het geen suspense movie was. Naar mijn mening mag en moet een film beoordeeld worden op basis van de inhoud en niet op basis van de naam van de regisseur en daaraan verbonden verwachtingen. Ik ben er zeker van dat deze film meer geapprecieerd zou worden indien hij niet geregisseerd was geweest door Hitchcock, van wie men enkel clevere thrillers verwacht.

Bijzondere film met een prachtige acteerprestatie van Scarlett Johansson. Niet alles was me even duidelijk, maar visueel en in combinatie met de beklemmende soundtrack werkte het wel. En dan denk ik bijvoorbeeld aan de mannen die ten ondergaan in die vreemde vloeistof. Heeft me geboeid van begin tot eind. Het eind is ook gedenkwaardig en dubbelzinnig. Scarlett als alien is een bedreiging voor de mensheid (en hetero mannen). Maar naar het einde toe is ze kwetsbaar geworden, vermenselijkt. E o ironie wordt ze vermoord door een man die haar eerst wil verkrachten. De aspirant verkrachter als redder van de mensheid, zoiets. En dan is er de vraag die oppopt in de hoofden van sommige kijkers (toch in het mijne): moest ze per se vermoord worden? Ze werd vermoord omdat ze anders was en de ander in haar een bedreiging zag. Als kijker weten we dat ze op dat moment al geëvolueerd was en niet meer de kille moordenaar (al is een berechtiging dan ook nog wel aan de orde natuurlijk). In elk geval een horror/SF met verschillende laagjes. Het verbaast me dan ook niet als ik nadien ergens een uitleg las dat het verhaal een allegorie zou zijn op racisme en immigratie. Is natuurlijk een ideaal onderwerp om het verhaal van een alien op te enten. Entertainend was het in elk geval. Sommige beelden zullen me zeker bijblijven.

Relationeel drama waarin Katherine Hepburn wat mij betreft iedereen overklast. Ze schakelt probleemloos en met veel naturel over van de ene naar de andere emotie tijdens haar huwelijk met Robert Taylor. Taylor van zijn kant bezet een goede tweede plaats, als narcistische psychopaat maakt hij indruk met een soort ingehouden temperament dat af en toe weliswaar borrelt als een kleine vulkaan. De blik in zijn ogen is bij momenten levensecht dreigend. En dan hebben we Robert Mitchum, waarvoor MGM een fikse som oplegde aan RKO om hem eventjes te mogen lenen. Hij heeft navenant niet zoveel schermtijd, duikt pas in de tweede helft van de film op en het blijft een bijrol. Op mij maakt hij hier niet zoveel indruk. Kan ook te maken hebben met het soort rol dat hij er een beetje als een hark bijloopt.

Het scenario is een typisch Hollywoodproduct van die tijd zullen we maar zeggen. Het loopt bij momenten over van ongeloofwaardige hoogromantiek (zoals het idee dat Hepburn verliefd wordt op een man die ze enkel kent van enkele persoonlijk spullen en ideeën zonder hem gezien te hebben) waar je als kijker wel in moet meegaan om het entertainend te houden. Voorwaar zijn er enkele pakkende scènes. Springen eruit voor mij: de gedenkwaardige ontmoeting tussen Taylor en Mitchum aan de paardenstallen bij nacht en ontij, alsook de finale met de paardentocht.

Prima regie van Vincente Minnelli (het was zijn tweede dramafilm) alsook uitstekend camerawerk van de redelijk legendarische Karl Freund. Toen zijn naam over het scherm rolde bij de credits vermoedde ik dat het goed zou komen met belichting e.d. en dat bleek ook het geval te zijn. Het is genieten van de subtiele maar manipulatieve lichtschakeringen waarin de film baadt.

Conclusie. Geen meesterwerk maar zeker ook niet slecht, daarvoor is er te veel kwaliteit aanwezig op en naast het scherm.

Ben onder de indruk van deze pionierende gangsterfilm die wat mij betreft zijn reputatie waarmaakt. Goed script van Ben Hecht die er nota bene de allereerst uitgereikte Academy Award voor ontving. Enkel de twist op het allerlaatst kwam me ongeloofwaardig over, wat misschien gewoon wijst op de goeie inborst van Ben Hecht gezien het hier gaat om een pre code film.

De acteerprestaties zijn op niveau, al is acteren in een silent natuurlijk altijd een ander paar mouwen dan in de latere sounds. George Bancroft zat als gegoten in de rol van oppergangster Bull Weed, en ook tegenspelers Clive Brook en Evelyn Brent trekken prima hun streng. Genieten ook van de stylish twenties wat betreft de uit het leven gegrepen kostumering.

Bovenal heeft deze film een strak tempo waardoor je je als kijker geen moment verveelt.

Regisseur Josef von Sternberg vestigde met deze prent voorgoed zijn naam en zou nadien furore maken met zijn Dietrichfilms.

Wie van gangsterfilms houdt, moet Underworld gewoon gezien hebben, als pittige grootvader van het genre.

Toch wel een originele tech thriller. Voor de cinematografie moet je het niet bekijken maar wel wordt je binnengetrokken in een realistische digitale setting. Ik zou niet aanraden om deze te bekijken op groot scherm - de laptop is om evidente redenen een veel beter geschikt medium. Hoewel de film intussen enkele jaren oud is, voelt hij niet gedateerd aan, hij is goed verouderd. Goed script en goeie acteerprestaties.

Mooie sfeervolle b&w film die je best bekijkt als een drama/dedective met bovennatuurlijke elementen. Als je het bekijkt als een horrorfilm kom je bedrogen uit want, ondanks de leeftijd van de film, waren er op dat vlak al veel betere prestaties geleverd, tot stomme films van de jaren '20 toe.

Omdat deze film moeilijk op zondagnamiddag op tv vertoond kan worden, te eng voor kinderen, maar niet eng genoeg om als laatavond film te fungeren, is deze misschien wel wat in de vergetelheid geraakt. En zoals gezegd, hij is eigenlijk moeilijk in een vakje te duwen, voor mij is het geen spookfilm pur sang omwille van detective en andere elementen. Mysterie/Romance, zoiets? Een soort feel good ghost story, waar liefde in de lucht hangt, en die durft afsluiten met een dijenkletser van formaat.

Niettemin heeft deze film wel nog op andere wijze gescoord, met name heeft componist Victor Young een stukje memorabele muziek gecomponeerd "Stella By Starlight" dat nadien uitgegroeid is tot een legendarische jazzklassieker, van Charlie Parker tot Miles Davis vertolkt, en met lyrics erbij door Frank Sinatra en co. Om die reden alleen al heeft deze film bij mij toch wel een streepje voor.

Genietbare docu gemaakt door Agnes Varda, zelf filmmaker en weduwe van Demy. Het heeft een eerder anekdotisch karakter, geen strakke chronologie of zo, maar dat is zeer ok om op deze manier nog een keer hoogte te krijgen van het werk van de man. Wat niet aan bod komt is de verborgen (bi)seksualiteit van de man. Dat is iets waar hij blijkbaar toch mee worstelde en wat dus wel een impact heeft gehad op zijn leven. Zo werd in 1990 bij zijn dood bekend gemaakt dat hij gestorven is aan kanker. In 2008 heeft zijn weduwe dan echter laten weten AIDS de echte doodsoorzaak was. Maar dat mocht van Demy - het was ook een tijd waarin deze ziekte een bepaalde connotatie had - niet de buitenwereld ingaan.

Intussen heb ik bijna al z’n films gezien en ook verschillende docu’s over Jacques Demy. Op de één of andere manier blijft zijn werk mij boeien en uitnodigen om te herbekijken. In de docu wordt het ergens mooi verwoord door iemand die stelt dat Demy zijn kindertijd bij wijze van spreken nooit achter zich heeft gelaten. Al gaat dat voor de ene film al beter op dan de andere. Hij heeft ook best wel werk waarin de harde realiteit aan bod komt, maar toch zit er telkens zo’n bijzonder out of this world kantje aan.

Briljante uitspatting van Tod Browning die zowel het verhaal schreef als regisseerde, een auteursfilm dus. Qua sfeer, setting en insteek leunt The Unknown aan bij Freaks (1932) , de cultklassieker die Brownings naam definitief zou maken én kraken. Net zoals in die latere film bespeelt Browning hier het thema van de donkere of monsterlijke kant van de mens, en onderzoekt hij daaromtrent de grenzen tussen innerlijke en uiterlijke dimensies. Lon Chaney speelt de hoofdrol en hij doet dat monsterlijk goed, zowel wat de fysieke uitdaging betreft, als op het emotionele level: in deze silent movie slaagt hij erin een scala aan emoties uit te drukken op een heel naturelle wijze. De andere opvallende hoofdrol is voor Joan Crawford wiens sex appeal volop wordt uitgespeeld. Haar atletische gestalte - brede schouders en smalle heupen - is enkele malen te bewonderen in weinig verhullende kledij en verder kunnen we vaststellen dat ze in deze fase van haar carrière haar wenkbrauwen nog in toom wist te houden. MIj komt ze hier charmanter en enigmatischer over dan in haar latere sprekende rollen. Misschien had ze maar gewoon moeten blijven zwijgen?

De verhaallijn van The Unknown getuigt toch wel van de buitenissigheid van Tod Browning in het Hollywoodgebeuren van toen. Enerzijds gaat het om een volstrekt krankzinnig verhaal, anderzijds ben ik bereid erin mee te gaan door de klokvaste logica die erachter schuilt én de acteerprestaties. The Unknown kent nog een razend spannend einde, en dat is zeker ook te danken aan de sublieme montage van dit onderdeel. Vind ik straf van Browning.

Deze film heb ik bekeken met de redelijk moderne soundtrack van The Alloy Orchestra (1997) en die voldoet helemaal, als je er niets op tegen hebt dat er synthesizers gebruikt worden.

Deze mystery thriller was de opvolger van Lewis Allens' succesfilm The Uninvited. The Unseen kan wederom rekenen op een cast in goede doen, met een erg raadselachtige Joel McCrea als blikvanger en de 'pretty' Geil Russell die opnieuw de vrouwelijke hoofdrol speelt na haar debuut in The Uninvited. Herbert Marshall doet zijn duit in het zakje als dokter en vriend aan huis. Zeker ook spelen de kinderen hun rollen op natuurlijke wijze. Vertederend vind ik - in verband met hun aanwezigheid - de verwijzingen in de film naar de populaire (en nog recente) beeldcultuur van toen; Pop Eye, Dumbo en Sneeuwwitje komen langs.

Het script werd geschreven door Hager Wilde en niemand minder dan hard boiled Raymond Chandler. Vraag me af hoe die samenwerking verlopen moet zijn tussen de twee. Het is zeker zaak om je hoofd erbij het houden als kijker in deze eerder whatshappening dan whodunit.

De regie in handen van Lewis Allen vind ik voortreffelijk, daarin bijgestaan door topcinematograaf John F. Seitz die voor mooie plaatjes zorgt.

Ik vind het een entertainende film, niet van het niveau van voorganger The Uninvited, maar zeker een kijkbeurt waard. De spanning/suspense in deze film wordt, zoals gebruikelijk in die tijd, opgedreven met een minimum aan middelen. En daar hou ik van.

Topfilm. Bijna perfect. De acteerprestaties zijn top, zoals te verwachten met deze sterrencast. Robert de Niro mag daarbij dan minder schermtijd krijgen dan The Untouchables maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door zijn weerzinwekkende en angstaanjagende performance als Al Capone. Het lijkt me onmogelijk dat iemand hem in deze rol ooit zal overtreffen. Maar ook de prestaties van Kevin Costner, Andy Garcia en Sean Connery mogen er meer dan zijn. Ik had wel wat voorbehoud bij de rol van Charles M. Smith die zich blijkbaar moeiteloos omschoolt van saaie boekhouder naar trefzekere cop. Goed gespeeld maar lijkt me weinig realistisch, al heb ik verder niet de feiten hierover gecheckt.
Prima scenario van David Marnet - in de praktijk heeft ook De Palma enige inbreng gehad - dat me van in het begin bij de lurven heeft genomen. Een vrij simpele plot maar de emotionele connectie is aanwezig. En het is genieten van de prachtige jaren ‘30 stilering met aandacht voor allerlei details, naast de prachtige score van Ennio Morricone.

Eén scene wil ik toch speciaal vermelden. De trappenscene met de kinderwagen - geen verrassing uiteraard - omdat deze zo magistraal is. Een meesterwerk binnen de film en voor mij - wat me niet gauw overkomt - een kippenvelmoment. Een tribute aan Eisenstein maar het wordt wat mij betreft naar een next level gebracht. Prachtig uitgedacht en in beeld gebracht.
Wat me verder opviel was de bijzondere rol van Billy Drago als Frank NItti. HIj heeft een bijzondere uitstraling en lijkt mij een beetje de rol te hebben van trieste clown, het Pierrot figuur. Zie de operascene waarin hij Robert de Niro op de hoogte brengt van zijn laatste moordexploot terwijl op de bûhne een echte Pierrot staat, in wit kostuum en wit geschminkt. Deze outfit kan m.i. gelinkt worden aan de finale confrontatie tussen Kevin Costner en Billy. Billy loopt er dan bij in wit kostuum met zwarte knopen, op de daken van Chicago als bûhne, de Pierrot van dienst. Hij speelt zijn rol als huurmoordenaar, vaak met een grimas op het gezicht, tot het over is.
Score verhoogd bij deze herziening.

Een actiethriller/noir duidelijk geïnspireerd door het succes van James Bond en Mission Impossible. Dat hoor je zeker ook in de swingende soundtrack van Stelvio Cipriani. Wordt ook gezien als een giallo en de Argento invloed is inderdaad duidelijk. Gebruik van scheermesjes bij de moorden en zowaar een dierennaam in de titel van de film. Het is verder zeker een unieke giallo want de enige waarin een slachtoffer vertrappeld wordt door een olifant.

De plot is wat je mag verwachten van dit soort films. Namelijk dat je het onverwachte mag verwachten en dat is uiteraard niet verkeerd om het boeiend te houden. Hier ook een bijdrage van Ernesto Gastaldi aan het script, een naam die terugkeert in heel wat giallo producties.

De regie mag er zijn al komt de editing en afstemming met muziek soms wat sloppy over. Vooral ook genoten van de locaties. Italië, het New York van begin jaren zeventig, Kenya … indrukwekkend voor wat dan toch een Italiaans pulpfilm heet te zijn.

Genoten van deze honky tonk Saturday Night Fever. Aangezien John Travolta opnieuw de dansschoenen mag aantrekken zij het deze keer op western swing. Verder gaat het hier over cowboys, rodeo, en op de achtergrond olie. Alles waar Texas en Houston een beetje voor staan. De verhaallijn wisselt het relatiedrama af met puike country pop crossover. Volgens mensen die het kunnen weten is deze film een redelijk getrouwe weergave van het Houston van 40 j geleden. Fijn zo. Goeie acteerprestaties verder en goeie regie. Zeker waard om de soundtrack nog een keer uit te zoeken.

De eerste drie kwart heeft de film een aardig verloop met enkele spannende momenten. De ontknoping vond ik echter ruk. Ik had de indruk dat de acteurs er op dat moment zelf niet in geloofden. In het algemeen is die enscenering van de urban legends ook wat al te perfect. Met een moordenaar die zich op het gemakje à la Mike Myers voortbeweegt en toch overal op tijd aankomt om het slachtoffer de pas af te snijden. De technische vaardigheden, risico’s en toevalligheden verbonden aan de moorden zijn gewoon véél te groot om keer op keer waar te kunnen maken. En dan zeker als blijkt om wie het gaat: geen enkele indicatie dat dit zo’n handige harry is. De muziek was ook niet zo goed. Blijkbaar had Christopher Young zelf wel zin in een synt score maar stond de regisseur op een orkestrale score. Wat we te horen krijgen is echt wel inwisselbare muzak die niets uitstraalt. Jammer want het komt de vibe van de film dan ook niet ten goede. Op zich wel goed gefilmd maar wat we te zien krijgen is nogal braaf binnen de lijntjes.