Opinions

Eerste watch als voorbereiding op de vertoning op het Filmfestival Gent. Het betere splatterwerk. Veel logica moet er niet gezocht worden in het verhaal. Hoewel het een duidelijke premisse heeft - hotel gebouwd op een poort naar de hel - gaat het toch vooral om de droomachtige sfeer. Fulci wist wel degelijk hoe hij een scenario moest schrijven - en is zijn carrière daarmee gestart - maar liet het plotgegeven intentioneel vallen bij zijn horrormovies, heb ik ergens gelezen.

The Beyond is dan wel zeer geslaagd in het scheppen van een grimmige donkere sfeer zonder een streepje hoop. ore. De visuals zijn indrukwekkend en creepy. Ondanks de losse verhaalstructuur slaagt Fulci erin om de film een waardig einde te geven. Het begin en het einde van de film zijn sterk, en wat daartussen komt mag er ook zijn.

En dan de tweede watch in de viernulvier op 11 oktober in Gent. De film wordt getoond met de soundtrack live gespeeld door niemand minder dan Fabio Frizzi zelf, samen met zijn Frizzi 2 Fulci Band. Ze toeren al enkele jaren de wereld rond om het publiek te vergasten op hun slice muziek bij de films van Fulci. Ze brengen de originele muziek maar met aanvullingen/aanpassingen … het gaat om een zogenaamde composer’s cut en dat wordt ook zo aangekondigd door Fabio, en geprojecteerd bij de start van de film. Ik denk dat hij sowieso wel muziek gespeeld heeft op stukken die in de film geen muziek hebben. Fair enough voor deze vertoning. Het klinkt alleszins perfect passend allemaal … strakke band en synchroon tot op de seconde met de film. Na de film spelen ze nog stukken uit andere films … Manhattan Baby … The Psychic … A Cat in The Brain e.a. Super!

De man - 75 intussen - krijgt er een staande ovatie voor. Fabio deed ook nog de moeite om na de voorstelling de fans te woord te staan, te poseren, signeren … hij is een heel vriendelijke joviale kerel. En hij is een echte legend die we aan het werk gezien hebben. Zelf liet ik hem een meegebrachte LP (Manhattan Baby) en de ter plekke gekochte composers’ cut van The Beyond (dus niet de originele soundtrack maar opnieuw opgenomen) signeren.

Naar beoordeling toe zit ik met een bias na deze bijzondere screening. Maar dat geeft niet en ik geef de maximumscore.

Qua opbouw vind ik het met de deur in huis vallen en daarom niet zo spannend als het had kunnen zijn. Het is allemaal druk en recht in het gezicht. En ook moet je als kijker aanpassen aan de meest zeezieke camera ooit. Ik kwam eigenlijk nooit echt in de film maar had steeds het gevoel naar een film te kijken. Ironisch omdat het zogezegd gaat om camera footage.

De kracht van een Blair Witch Project lag net in het suggestieve terwijl men hier gaat voor een heel andere benadering die misschien een noodzakelijke update is voor het grote publiek. Voor mij is het echter meer een soort flipperkast dan een film. Als je nog geen adhd hebt, dan zou je het van deze film krijgen.

De intro leek mij wat flauwtjes maar nadien vond ik het almaar beter worden. De verhaallijn is simpel en doet wat ze moet doen: de gelegenheid geven aan Jonathan Tucker om een massa meisjes te leren kennen. De monoloog/voice over van Tucker en al zijn lijnen komen intelligent en geestig over. Ook is er leuke situatiehumor. De film heeft die typische nineties/begin nillies vibe met een vlotte soundtrack à la Blink 182 eronder. En zoals het een post Scream college movie betaamt, bevat deze film ook weer wat filmreferenties. The French Connection en Golden Eye worden vernoemd. Er hangen filmposters in het decor. En er zit ook een heuse impliciete cinematografische tribute aan Leone/Morricone gevat in één van de scènes. Fijn werk van regisseur én scenarist Michael Davis.

Knappe remake van de Franse klassieke film Le Corbeau van Henri-Georges Clouzot. Zoals eigen aan wel meer vroege film noirs wordt in deze film veel gepraat en is er minder actie. Regisseur Otto Preminger is er echter in geslaagd om de spanningsboog in deze film mooi aan te houden net als in het origineel. Van begin tot eind was ik mee in het verhaal en de sfeer van paranoia. Een mooi eerbetoon aan Clouzot dat men deze film heeft geschoten in een Franstalig dorp in Québec, waarbij hier en daar een Franstalige dialoog langskomt. Nog andere verwijzingen naar Le Corbeau vinden we in de achternaam van Marie "Corbin", wat eveneens "raaf" betekent. Eén van de zussen heet dan ook nog eens Cora. Verder zijn er dubbele verwijzingen naar zowel Le Corbeau als de eigen klassieker van Preminger "Laura" (1944), in de originele film Le Corbeau (1943) heette het hoofdpersonage Laura. In 13th Letter draagt de psychiater (en zijn vrouw) de achternaam Laurent. Enkele malen tijdens de film wordt onze aandacht getrokken naar een schilderij dat aan de muur hangt van Dr. Laurent. Waarop diens vrouw Cora Laurent afgebeeld staat. Het is moeilijk om dan niet te denken aan de klassieke noir Laura van Preminger waarin Laura in de eerste helft van de film prominent aanwezig is in een schilderij.

Goede acteerprestaties van acteurs die mij verder niet bekend zijn. Ook een mooie muziekscore van Alex North. Van Otto Preminger weten we dat hij een topregisseur was, en ook hier levert hij prima werk in samenwerking met cameraman Joseph LaSchelle (met wie hij ook Laura heeft geschoten enkele jaren eerder).

Op zich wel een eigenzinnige keuze van Preminger en het productieteam om te kiezen voor de remake van een film die de carrière van Clouzot een tijdlang op non-actief heeft gezet omwille van een gepercipieerde link met de nazi-bezetting in Frankrijk (Le Corbeau werd geproduceerd door Continental films, wat een Duits bedrijf was). Misschien is het geen toeval dat Otto Preminger geboren is in een land dat zelf een dubbelzinnige relatie onderhield met nazi-Duitsland.

The 13ht Letter is een goeie film, maar bekijk zeker ook het origineel die wat mij betreft nog net een tikje beklemmender is, wat mogelijk te maken heeft met de real life oorlogsomstandigheden die zich in de sfeer van de film hebben doorgezet.

Qua thematiek van beide films vind ik trouwens wel dat de link kan gemaakt worden met het huidige post-truth tijdperk (wanneer je leugens lang genoeg herhaald, wordt het waarheid) dus in dat opzicht zijn de films totaal niet verouderd.

"Mr. Land, you saved my life."

Prettig vertier uit lang vervlogen tijden. Ik heb echt genoten van de onderwaterfotografie en sumptueuze decoratie van de Nautilus, in technicolor. Qua acteerprestaties vond ik vooral James Mason goed in zijn rol van Captain Nemo. Peter Lorre heeft een brave rol en maakt daarin niet geweldig veel indruk. Kirk Douglas vertolkt de macho kerel Ned Land, op zich niet zo sympathiek met weinig inhoud, maar misschien was dat de bedoeling. Feit is dat men speciaal voor deze film en op vraag van Kirk Douglas een (niet in het boek aanwezige) beginscene heeft geschreven waarin Kirk met 2 vrouwen aan de arm rondstapt en in een gevecht verwikkeld raakt. Dit om zijn toenmalige reputatie van actieheld niet in het gedrang te laten komen.
Verder zijn er geen vrouwen te bespeuren in de film, de zeehond Essy daargelaten. Ook het zeemonster werd aanvankelijk als vrouwelijk bestempeld haha. De werken van Jules Verne dateren toch uit een tijd waarin de aanwezigheid van een vrouw in een verhaal nog niet 'vereist' was. Ik kan me trouwens voorstellen dat men het in een hedendaagse adaptatie van zijn boek het anders zou aanpakken en er alsnog een vrouwenrol insteken.
Zoals Fisico heb ik ook even aan Jaws moeten denken, expliciet bij de aanval van de haai op Peter en Kirk, deze haai was trouwens een Nurse Shark, zowat de meest ongevaarlijke haai die er is.
Behalve momenten van spanning, met als hoogtepunt het gevecht met de Octopus, zijn er ook redelijk wat momenten van vermaak. Het duet tussen Kirk en Essy is zeker een (knullig) hoogtepunt, naast de hilarische achtervolging van Kirk en Peter door een stam kannibalen.
Knap werk van Disney en regisseur Richard Fleischer die blijkbaar uitblinkt in allerlei genres.

De opening is sterk met Cillian Murphy die ronddwaalt in een chaotisch verlaten Londen. Maar daarmee is het ongeveer gezegd.
Na toevoeging van de rest van de cast wordt het al minder interessant tot ronduit vervelend. Als dit de film is die 20 j geleden het zombiegenre nieuwe impulsen gaf … pffff. De weinige scènes met zombies/geïnfecteerden in de eerste helft van de film maakten geen indruk. In de finale zijn ze een tikje prominenter aanwezig maar niet om bang van te worden. Het gaat allemaal heel snel met zenuwachtige editing en gebrek aan spanningsopbouw. Ik denk dat ik meer ben voor tragere en meer effectieve Romero

Het is ook grappig dat er voor een keer geen vrouwelijk naakt in de ‘horrorfilm’ te zien is maar wel mannelijk en redelijk onfunctioneel naakt. Alsof het Cillian Murphy verboden was om een broek te dragen op zijn ziekbed. Hij is ook een groot deel van de film een watje om het dan maar zo te zeggen. Tot hij zich op het einde ontpopt als een meedogenloze killer. Vreemd hoor. Personages zijn irritant te noemen en het kon me ook geen zak schelen wat er met hen aan de hand was. Dit is eentje om snel te vergeten.

De setting van het verhaal is de land/gold rush in Dakota 1873. Olive Borden staat er alleen voor na de moord op haar vader, maar krijgt onverwacht hulp van de outlaws Tom Santschi, J. MacDonald en Frank Campeau. Met hun hulp zal ze alsnog de rush naar land en goud kunnen inzetten, na het startschot van de regering.

De insteek van drie outlaws die op slag heiligen worden omwille van het - toegegeven - knappe snoetje van Borden lijkt me niet minder dan sentimentele onzin uit de koker van een scenarist die op dat moment misschien toe was aan een weekje vakantie. Wanneer blijkt dat opperbandiet Santschi zich ook nog eens inzet voor het vinden van een echtgenoot voor Borden, na aanvankelijk tekenen getoond te hebben dat hij zichzelf (logischerwijs) aangetrokken voelde tot haar, was dit er nog een schepje bovenop, en teveel aan. De zoektocht naar de echtgenoot zou voor een komische noot moeten zorgen, maar gaat m.i. de mist in.

3 bad men heeft in mijn ogen een gebrek aan dramatische opbouw. De scènes worden aan mekaar geplakt waarbij geen aandacht wordt besteed aan de opbouw naar een climax.
De brandstichting in de kerk - waarbij men Hell's Hinges (1916) blijkbaar nog eens wil overdoen - mist dramatisch effect omdat het gewoon uit de lucht komt vallen, het is te zeggen na een intro van 20 seconden waarin iemand het idee oppert om de kerk met biddende vrouwen in brand te steken. Het motief voor deze daad wordt helemaal niet onderbouwd.
Eveneens ontbreekt de opbouw naar het startschot en de land run, waardoor ook hier het effect niet zo groot is. Het jaar voordien werd dit beter gedaan in Tumbleweeds (1925) , en met groter effect.

Na al die ongerijmdheden en gebreken kon de finale me helemaal niets schelen, waar we trouwens meer ‘bandieten worden zelfopofferende helden’ onzin te zien krijgen. Teleurstellend allegaartje.

Een kanjer van een film. De verhaallijn vertrekt vanuit klassieke elementen - het vangen van een boef en de uitdaging om hem te transporteren - maar ervaar ik toch als fris. Het draait hier rond de tegengestelde waarden van Van Heflin en co vs. Glenn Ford, wat op heel naturelle wijze vorm krijgt in de dialogen, scherp en op de snee en bij momenten met flitsen zwarte humor. Glenn Ford daagt daarbij uit op twee manieren. Mentaal speelt hij spelletjes met Van Heflin en de andere begeleiders, die een doorsnee burgerij vormen (van noeste werkers tot en met dronkelappen). Maar Glenn Ford gaat nog veel verder dan dat wanneer blijkt dat hij een magnetische aantrekkingskracht uitoefent op de vrouwen van de rechtschapenen (van vrijgezellen tot huismoeders). Ook de verleidingsscènes lopen als de spreekwoordelijke trein (naar Yuma in dit geval) waarbij Ford misschien bij heel wat kijkers respect afdwingt voor zijn aanpak.
Wel had ik een bedenking bij de finale sprong van Van Heflin en Ford op de trein, en de beslissing van Ford om niet te ontsnappen, maar goed er wordt wel een uitleg aan gegeven.
En wanneer dan uiteindelijk de regen valt, heeft dat een erg ontladend effect. Een happy end alsof de held het meisje krijgt.

De film is bovenal prachtig in beeld gebracht door Delmer Daves & co. In b&w uitgevoerd met zorg voor het spel van licht en schaduw, verder mooie long shots in dat uitnodigende wijdse landschap. En ook nog een prima muziekscore. Jep het valt hier allemaal op zijn plaats.

Vierde watch intussen. Deze keer omdat ik met een collega heb afgesproken alle Hitchcocks te (her)bekijken. Dit is zeker één van de betere uit de Britse periode van Hitchcock. Robert Donat doet het perfect als leading man in een film die een combinatie is van thriller, comedy en screwball.

De openingsscene focust op de voeten van Robert Donat die zich verplaatst naar een music hall. Die focus op de voeten van het hoofdpersonage zien we nadien ook terug bij Strangers on a Train die ik toevallig onmiddellijk hierna bekeken heb.

De openingsscène is al onmiddellijk amusant en suspenseful tegelijk en nadien zal het niet meer stoppen. Het evolueert naar een spy movie/road travel. In de Schotse hooglanden ontmoeten we onder meer nog John Laurie, voor sommigen onder ons onsterfelijk voor zijn rol in de Britse comedy Dad’s Army. Met Dad’s Army in gedachten komt hij zeker grappig over al is dat hier niet de bedoeling. Wel intentioneel grappig en geslaagd is het screwball stukje wanneer Robert op de vlucht slaat geketend aan Madeleine Caroll. Het waren gewoon andere (film)tijden en toen was het heel normaal om verschillende genres in één film te steken die bekeken moest kunnen bekeken worden door een publiek van 7 tot 77. En Hitchcock was er een meester in onder meer dankzij zijn aangeboren gevoel voor humor.

Visueel en narrratief zit het allemaal prima. Deze zou ik toch ooit eens willen zien in een versie met opgekuist beeld ipv de ongeremasterde dvd waar ik het nu mee doe.

Een Britse classic die het blijft verdienen om gezien te worden.

hitchcock challenge # 42

Een vroege film van de man die een genre (giallo) naar zijn commerciële doorbraak heeft gestuwd. Ook wel het derde deel van zijn dierentrilogie genoemd. Bevat best spannende stukken. Daarin is/was Dario toch een meester vergeleken met sommige van zijn tijdgenoten.

Zoals in veel van zijn films haakt de plot terug op een jeugdtrauma van één van de personages. De psychologie is nooit erg genuanceerd maar altijd ‘in your face’ en komt daarmee al te grof over om heel geloofwaardig te zijn. Maar dat doet er eigenlijk niet toe en zou je intussen zelfs als een stijlkenmerk van dit soort films kunnen zien. Net zoals de geweldige soundtracks die meestal met deze films gepaard gaan. In dit geval eentje van maestro Morricone. Tijdens deze productie was er een conflict tussen Morricone en Argento wat geleid heeft tot een breuk die nog enkele decennia geduurd heeft. Argento wou blijkbaar iets anders dan Morricone maar heeft zich in zijn latere films goed kunnen laten helpen door de helden van Goblin. Maar wat mij betreft helemaal niets aan te merken op deze vintage seventies Morricone met experimentele toetsen, progrockmomentjes en momenten van grote schoonheid.

De acteerprestaties zijn zoals vaak in deze films weinig engagerend en afstandelijk. Ook dat zie ik hoe langer hoe meer als een stijlkenmerk. De giallo is een wereldje op zich en dat is fijn zo.

Het camerawerk en editing van Argento en co is top. Hoogtepunt is de memorabele finale briljant begeleid door Ennio. Dit is heel goeie en klassieke giallo.

Wat een zalige film. Meesterwerkje! Een film die me van begin tot eind een smile tot achter de oren heeft bezorgd, er zijn er weinig die dat kunnen. Prachtverhaal dat ook schitterend in beeld wordt gebracht door regisseur Alessandro Blasetti en zijn team. Geen achterlijk gedoe, maar gebruik van alle technieken die op dat moment pakweg in Hollywood werden gebruikt. De setting is Italiaans neorealstisch, maar het verhaal lijkt een Frank Capra op niveau, als ik dan toch een referentie zou moeten bedenken.

De muziekscore van Alessandro Cicognini is op maat van deze film handelend over moeilijke situaties en bijhorende emoties tegen de achtergrond van een katholiek Italië. Schitterende hoofdrollen van Gino Cervi en Adriana Benetti, en ook de nevenpersonages zijn interessant uitgewerkt. Waarbij Gino Cervi duidelijk de stadsmens vertolkt en Adriana Benetti het platteland vertegenwoordigt. Behalve feel good is het toch zeker ook een sociaal voelende film. Ik kan me voorstellen dat het thema uit het leven gegrepen was in die tijd.

Straf dat men films van dergelijk niveau kon maken tijdens de oorlog. Hoeft het nog gezegd, een aanrader!

Deze musical ging er vlot in. Anderhalf uur lang krijg je zicht op het hoge adrenalinegehalte van een theatercrew en de interne intriges die horen bij dergelijke organisatie. Verschillende typetjes komen langs - de wat domme mecenas, de briljante maar chagrijnige regisseur, danseresjes met ambitie - en maken samen een kaleidoscopisch menselijk portret van wat zich afspeelt achter het podium. De film kent een sterk visueel begin met enkele leuke craneshots om nadien vooral te gaan focussen op de intermenselijke relaties via dialogen en de on stage dead end repetities.

De verhaallijn is redelijk losjes en vlotjes, zoals dat gaat bij musicals, maar toch ook wel geloofwaardig genoeg. Alle mogelijke incidenten die een productie kunnen teisteren, komen langs, en daar valt eigenlijk niets tegenin te brengen. Het werden ook pas clichés nadat andere musicals de verhaallijnen van deze backstage musical overnamen.

Dé ster van deze film is voor mij Bebe Daniels die me bekend was van haar rol in de allereerste The Maltese Falcon (1931) . Met haar charisma en acteerprestatie heeft ze voor mij de rest van de cast in de schaduw gesteld, hoewel ik ook Warner Baxter als de regisseur heel sterk vond. Suikerspin boy Dick Powell en Ginger Rogers waren aanwezig maar vielen me verder niet erg op. Wel een pluim voor de dans- en zangperformance van Ruby Keeler, top in wat voor mij het hoogtepunt is van de film met het swingende titelnummer 42nd Street.

Zoals reeds vermeld is er de goede regie van Lloyd Bacon en heb ook erg genoten van de choreografieën van Busby Berkeley. Van Berkeley’s films had ik al enkele fragmenten gezien en dat was een extra motivatie om deze 42nd Street te bekijken. Prachtig werk levert hij. 42nd Street was de eerste van een reeks Warner Bros. musicals in de jaren dertig en zet me wel aan om ook de rest maar eens te gaan bekijken.

Het is een vreemde combinatie van Agatha Christies And then there were none en een poppy sixties gevoel. Zoals in andere Bava films is er veel aandacht voor decor, in dit geval (de illusie van) een moderne villa waarin het zich allemaal afspeelt. De muziek is dan wel allesbehalve spannend want bestaat hoofdzakelijk uit wat drammerig swingend orgelwerk aangevuld met rockinstrumentatie.
Deze film was zodanig low budget dat de acteurs hun eigen kleren droegen en Mario Bava zelf instond voor de editing. Verder heeft Bava zelf aan het decor bijgedragen met schilderwerk dat het exterieur van de villa voorstelt. Ik heb niet gemerkt dat het om schilderwerk ging dus ook goed gedaan van hem.

Het lijkt allemaal gedaan met een vette knipoog tot en met de hilarische eindtwist toe. Tussentijdse hoogtepunten zijn de scenes in de koelkamer waarin de verse lijken worden opgeborgen.
Ook de beginscene is een pareltje waarin Mario Bava zijn gevoel voor humor toont. De kijker wordt volledig op het verkeerde been gezet maar naderhand gaan de poppen dan toch aan het dansen.

Vermakelijk obscuur werkje.

Goeie mid eighties neo noir. De spanning zit er van in het begin goed in en dat is toch wel grotendeels te danken aan de sterke rol van de getormenteerde Roy Scheider. Hij heeft misschien een kop om vreemd mee te gaan en dat wordt hier goed uitgespeeld. De booswichten vormen een entertainend complementair trio. Sommige acties van bepaalde personages zijn niet zo logisch vanuit de zetel, maar dat laatste moeten we dan relativeren. De soundtrack is echte eighties electro. En tussendoor luistert Roy naar springerige jazz, wat echt wel een typisch genre voor noirfilms is. Regie en fotografie zijn uitstekend. Aan deze film heeft wel wat talent meegewerkt en het pakt goed uit.

Heerlijke cinema en ik zou er wat voor geven (bvb. de prijs van een filmticket) om dit op het grote scherm te zien. Dit is dus waar Dario Argento de mosterd vandaan haalde en dan is vooral Suspiria hiervan een (geslaagde) doordruk. Mario Bava lijkt me een true original met zijn combineren van clair obscur, barokke decors en hypnotiserend kleurenpalet. Het whodunit verhaal bevat bovendien een logica die niet altijd terug te vinden is bij zijn navolgers. Of het goed geacteerd is? Dat is voor mij niet het punt. Het is bij momenten theatraal maar dat past dan weer perfect bij de stijl van de film. Een film met de grandeur van een horror opera is dit. Om te kijken, te herbekijken en te bewonderen.

Geproduced door Batjac Productions van medestichter John Wayne was het eerst de bedoeling dat Wayne de hoofdrol zou spelen. En dat zie ik wel volledig in de rol die uiteindelijk Randolph Scott mocht spelen. De cast wordt verder aangevuld met enkele booswichten waarvan Lee Marvin eruit springt. Heerlijk acteur met een kop die voor geen cent te betrouwen is. Ook een fijn weerzien met Gail Russell. In kleur ziet er ze even goed uit als in de b&w movies wat niet iedereen gegeven is. En acteren kan ze ook.

De verhaallijn kent een prima spanningsopbouw. Het heeft eigenlijk nog veel weg van een whodunit waarbij beetje bij beetje informatie vrijkomt met betrekking tot paard en kar. De kijker mag eerst zelf een eindje gissen samen met Scott. De manier waarop Walter Reed aan zijn einde komt, is wel een beetje stupide, m.n. de naïviteit waaraan het personage zich overgeeft.
Deze film bevat eerder spaarzame actie en focust vooral op de onderlinge relaties van de protagonisten tegen de achtergrond van dorre wijdse landschappen. Prima in beeld gebracht door Budd Boetlicher en co. Een shot dat bijvoorbeeld bijblijft is het afscheid van Scott van de huifkar waarbij je hem op de achtergrond in de boog van de huifkar ziet verdwijnen terwijl Reed en Gail voorwaarts gaan met paard en kar. Ten laatste vind ik de score van de Poolse jood Henry Vars erg smaakvol, niet te veel en niet te weinig.

Laatste deel van de trilogie en ongeveer amusant als de voorgangers. Elk deel bevat toch genoeg variatie om zich te onderscheiden van de andere delen en kan ook op zichzelf bekeken worden. Alles klopt aan deze farce: prima scenario en acteerprestaties. Elk deel bevat ook wel een ‘explosief’ moment wat ook ook wel iets zegt over de leuke productiewaarden.

Dit melodrama werd in eerste instantie geproduced als silent maar nadien werd er toch nog een orkestrale en bij momenten vocale soundtrack toegevoegd, mét soundeffecten (straatlawaai e.d.). Maar daarmee is het meest interessante aan deze productie wel vermeld eigenlijk.

In het eerste deel van deze smartlap leren we Janet Gaynor en Charles Farrell kennen in hun bezigheden aan de onderkant van de Parijse samenleving. Charles Farrell werkt letterlijk in het riool en wat de activiteiten van Gaynor en haar filmzus betreft, wordt er gehint naar prostitutie. De twee komen in contact met mekaar en dan is het uiteraard getelefoneerd dat er een romance op komst is. Deze ontwikkeling neemt een uur in beslag en is nog best vermakelijk omwille van het schandalig hoge suikergehalte. De omschakeling in het verhaal komt met het uitbreken van de grote oorlog - waar je als kijker in dit soort film blij om moet zijn - en de mannen naar het front trekken. Ook aan het front vinden we hoogdravend melodrama in het personage van Farrell en buurman Albert Gran. Wel een fijne vondst hoe men de gescheiden tortelduifjes Farrell en Gaynor met mekaar laat communiceren.

De finale gaat er met twee twists nog een keertje zwaar over en slaat de kijker knock-out van verbazing. Afhankelijk van je ingesteldheid bevind je je op dat moment al dan niet in de zevende hemel.

De intro is een tribute aan classic noir met de voice over van Jeff Bridges die het heeft over Naked City. De rest van de film mag er ook wel zijn al doet het niveau me in het algemeen meer denken aan de aflevering van een degelijke tv-serie zonder dat tikje extra. Het is een zonovergoten geheel waarin het verhaal voortkabbelt zonder grote uitschieters. Aangenaam vertier met een leuke schreeuwerige finale. Het zijn de acteurs die deze productie nog boven de middelmaat kunnen uittillen. En da’s ook iets waard.

Mijn allereerste Godard en meteen goed raak. Ik heb de gelegenheid gehad om hem met beamer te projecteren op groot scherm wat mooi meegenomen is als homecinema ervaring. Van de nouvelle vague heb ik tot nog toe een handvol films gezien dus er valt nog wel wat te ontdekken. Deze A Bout De Souffle vind ik visueel uniek overkomen - voor die tijd - met zijn jachtige stijl dankzij die losse manier van filmen en de talrijke jump cuts.

De hoofdrol wordt gespeeld door Jean-Paul Belmondo die uitstekend is als arrogant karakter. Jean Seberg is zijn love interest en speelt daarbij een interessante dubbelrol. Qua scenario stelt het niet heel veel voor. Het is eerder een film die je moet bekijken voor de sfeer, de locaties van het Parijs van de jaren vijftig, de schijnbare random dialogen (wat wel een realistische toets aan de film geeft), de markante ‘coole’ visuele stijl, de hele psychologie rond de personages. Op te merken is dat behalve Godard zelf ook nog een andere Franse regisseur een rolletje in de film speelt: Jean-Pierre Melville als Parvulesco.

Conclusie. Fijne kennismaking met het werk van Godard en het smaakt zeker naar meer. De combinatie van de hier vertoonde visuele stijl met ‘50-’60’s esthetiek, onderlijnd door een jazzy score, ligt me sowieso. De impro scenes neem ik er graag bij zolang het interessant blijft.

Wat een over de top horror/slasher. Het is alsof de makers willen bewijzen dat Grand Guignol een Franse uitvinding is. Wel, mij hebben ze weten te overtuigen (dat het een Franse uitvinding is). Het geweld en de bloederige uitspattingen gaan er zodanig over dat ik het zeker niet serieus kon nemen. Meest spannende moment was voor mij het moment waarbij de killer (de eerste keer) aanstalten maakt om de buik van de zwangere vrouw open te snijden. Toen heb ik het even stilgelegd en me afgevraagd of ik verder zou kijken. Dat was echt een moment van geslaagde suspense. En dan heb ik verder gekeken. Wat volgde, ging veel verder dan ik ooit verwacht had dus. De hemel voor splatter liefhebbers vermoed ik. Een kermis van ingewanden en bloedfonteinen. Een freakshow. Wel de moeite om een keer gezien te hebben, als je er tegen kan. Eigenlijk een film die schreeuwt om herzieining met jolig gezelschap.

Een groep geleerden maakt plannen om een ontdekkingsreis te maken en voegt de daad bij het woord, met bizarre avonturen tot gevolg. Zoals user jono aangeeft is dit inderdaad de favoriete verhaallijn van Georges Méliès (en zijn grote inspirator Jules Verne) die ook hier weer uit de kast gehaald wordt.

De film valt uiteen in twee delen. In het eerste deel zien we de voorbereiding van de trip naar de Noordpool. Om je te bescheuren is de samenstelling en voorstelling van de internationale delegatie die naar de Noordpool zal trekken, in een tijd waar stereotypes nog vlotjes door de beugel konden. Het is allemaal niet zo ernstig te nemen aangezien werelddelen/landen toen echt nog werelden apart waren. En zowaar heeft deze fantasyfilm een sociale dimensie met de intrede van enkele overtuigde suffragettes die recht op deelname van vrouwen aan de verovering van de Noordpool komen opeisen. Daarmee wordt ingespeeld op de politieke actualiteit van toen, met de opkomst van de vrouwenrechtenbeweging, al dient gezegd dat op luchtige wijze met deze dames gespot wordt.

In het tweede deel volgt de eigenlijke reis van de geleerden met allerlei fantasievoertuigen, en de aankomst. Heel leuk hier is de trip langs de sterrenbeelden aan de hemel. Bij momenten vroeg ik me af of ik in een filmpje van Terry Gilliam ten tijde van Monty Python terechtgekomen was. Wat veel zegt over de invloed die Méliès gehad heeft op de kolder van Gilliam.

De langste film van Georges Méliès en zeker ook een wonderlijk exemplaar. Wordt tot zijn beste werk gerekend maar als lunatic geef ik nog altijd de voorkeur aan het magische Le Voyage Dans La Lune.

Geweldige film! De derde geluidsfilm van René Clair inmiddels. Begrijpelijk dat deze film als een inspiratiebron wordt aanzien voor Modern Times (1936) . Er zijn natuurlijk de inhoudelijke gelijkenissen inzake de scènes met het bandwerk in de fabriek, maar stilistisch is Modern Times toch ook een film waarin Chaplin silent sequenties vermengt met geluid, op de manier zoals Clair het hem blijkbaar al 5 jaar eerder al voordeed. Voor mij is dit een ontdekking.

A Nous La Liberté is een wonderlijke muzikale komedie over een ontsnapte bajesklant die het schopt tot topman van een zakelijk imperium. Koldereske, poëtische en absurde toestanden met daaronder een perfecte soundtrack van Georges Auric. Hilarisch hoe men bijvoorbeeld de parallel legt tussen het leven van een gedetineerde en een werknemer.

Deze film heeft iets enorm verfrissend, straalt uit wat de titel betekent. Wordt beschouwd als het chef d’oeuvre van Clair, maar voorganger Le Million (1931) vind ik van hetzelfde heerlijke niveau.

Flinke tegenvaller. Anderhalf uur lang een aaneenschakeling van niet gekaderde pseudo diepzinnigheden en gebrabbel. Intussen mijn twaalfde Godard maar deze doet het dus niet voor mij. Ik heb dan nog respect voor de artistieke keuzes die hij maakte - eerste helft in prachtig zwartwit en de tweede helft in mottige kleuren - maar … wat met de inhoud. Wat me nog het meest stoort aan dit soort films is de totale negatie van het ‘show, don’t tell us’ principe. En dat voor een regisseur die ooit begeesterd is geraakt via Hollywoodcinema. Het kan verkeren.

En ja natuurlijk zijn de stokpaardjes van Godard aanwezig - metapositie t.a.v. kunst voorop - maar op den duur is het een herkauwen van. In zijn oudere films viel tenminste nog wat te beleven in één of andere ludieke scène of kon je nog Anna Karina bewonderen

Zonder enige voorkennis over de inhoud ben ik deze film beginnen bekijken. En na enige tijd ontspon zich een milde komedie voor mijn ogen. De eerste maal dat ik een film van Demy zie die volledig op dat genre inzet en hij heeft hem ook zelf geschreven. Het is duidelijk dat Demy niet van het type is dat dijenkletsers uitschrijft. Eerder gaat het hier om diep komische situaties al is de tragiek ook niet ver weg in feite. Het heeft daarbij ook een hoog tongue in cheek gehalte. Dat kan ik allemaal wel smaken dus deze film beviel me zeer. Aansluitend niet in het minst omdat de aankleding van interieurs en personages weer op en top is - naar gewoonte in Demy films. En ja, ook de luxueuze aanwezigheid van 2 topacteurs is niet te versmaden. Voor hen was het misschien een tussendoortje maar het geeft de film extra uitstraling. Ook fijn is het optreden van Mireille Mathieu, in die jaren topzangeres in Frankrijk.

Qua thematiek zeker ook een interessante film. Het thema van de vervaging van grenzen tussen man en vrouw is vandaag meer dan ooit aanwezig in de samenleving. De jaren ‘60 en ‘70 waarin Demy vooral actief was, waren uiteraard ook wel tijden waarin conventies op hun kop werden gezet.

Stevig werk. De eerste helft van de film voelt aan als onderbouwd drama - boeiend genoeg - waarna het op het eind dan toch een heel andere kant opgaat. Een lange zit maar van begin tot eind werd ik in het verhaal gezogen. Het kernverhaal is uiteindelijk een treurig verhaal van kindermishandeling waarbij het slachtoffer vanuit traumatisering zelf dader wordt. En er nog een flinke schep bovenop doet. De sterkte van de film ligt voor mij bij de gestage opbouw en haast magisch-realistische sfeerschepping.