Opinions

Zou geïnspireerd zijn op The Apartment (1960) . Lang geleden dat ik die gezien heb, maar weet wel nog dat ik hem zéér goed vond. Deze film vind ik heel wat minder. Het komt voor mij maar niet van de grond, ben nooit echt in het verhaal geraakt. Veel misverstanden en personages die het appartement binnen en buiten lopen, dat wel.

De klank is ook niet altijd optimaal om alle dialogen goed te begrijpen, een euvel dat wel meer terugkomt in sommige films van Edith Kiel. Dit was ook de laatste film van Edith Kiel en de fut is er precies toch wat uit.

Pluspunt zijn de hoofdrollen Gaston Berghmans en Jef Cassiers die ik gewoon graag bezig zie. En er zitten ook enkele leuke liedjes in, om in Kieltraditie te blijven. En zo geraak ik een milde bui toch nog aan een nipte voldoende.

De plot lijkt bij momenten meer een aanzet tot in plaats van echt uitgewerkt te zijn. Zo is het me nooit duidelijk geworden waarom Tommy Lee Jones per se de muziekclub van Sting wil overnemen en welke rol dat speelt in zijn verdere plannen in de regio. Maar zijn streven staat wel garant voor de nodige commotie. De film hoort in het noir straatje niet alleen qua thema maar ook visueel met de clair obscur belichting (bij momenten), de typische lamellen met schaduweffect (in de club), de grauwe stad, … En er is nog de naam van de club waarin Melanie Griffith als serveerster werkt: WeeGee. ‘Toevallig’ de naam van de fotograaf die in de jaren veertig faam verwierf met zijn bestseller Naked City en als een invloed op het noir genre wordt gezien.

De regie en fotografie zijn voortreffelijk met optimaal gebruik van diverse stadsgezichten. Qua acting kon iedereen me overtuigen. Was gecharmeerd van wat Melanie Griffith hier brengt. En Sting doet het geweldig als club uitbater. Is het trouwens toeval dat men het steevast heeft over de “Polish” band die in zijn club zal optreden. Leek me een fonetische knipoog naar zijn verleden als frontman van The Police. Qua muziek hebben ze echter niets gemeen. De Poolse band brengt hier jazz, van het melodieuze soort tot atonale stuff en ook een hilarische versie van The Star Spangled Banner. Dit jazz gegeven sluit trouwens ook weer aan bij het tijdperk van de klassieke noir waarnaar toch gerefereerd wordt. Er is ook blues te horen op de soundtrack, de titel verwijst naar een nummer van T-Bone Walker dat op de eindaftiteling te horen is. Daarnaast is er moody eighties electro te horen doorheen de film bij diverse scenes. Voor elk wat wils dus en toch vormt het een organisch geheel.

Een film die op mij vooral indruk maakt omwille van de voortreffelijke sfeerschepping en bijhorende acteerprestaties. Zeer te pruimen.

Debuut in de langspeelfilm van John Ford - gecrediteerd als Jack Ford - waarin farmer George Berrell zich moet verdedigen tegen een bende rangers die uit is op zijn land. Dat geeft aanleiding tot allerlei intriges en acties, ter entertainment van de kijker. Ster van de film is Harry Carey die hier als acteur ook wel het meest indruk maakt.

Maar vooral is het genieten van de longshots waarin cowboys met of zonder vee door het landschap razen, en natuurlijk de finale belegering van de farm. Een ander hoogtepunt is het duel tussen Carey en Vester Pegg, met enkele close-ups die de spanning opvoeren. Ook op te merken is het stuntwerk waarbij cowboys vlotjes (half) van hun paard vallen. Heel fysiek allemaal. Van Ford heb ik nog niet veel gezien, maar zelfs deze heel vroege western smaakt naar meer.

In het jaar van zijn visueel meesterwerk The Spiral Staircase maakte Robert Siodmak ook The Strange Affair Of Uncle Harry die zich eveneens hoofdzakelijk afspeelt in het huis van de protagonisten waar iets onfris gaande is. Hoewel het meer bepaald gaat over een moordzaak, zou ik deze film zeker niet beschouwen als een thriller. De plot wordt duidelijk niet opgebouwd met de intentie om de kijker op het verkeerde been te zetten. Een aantal verwikkelingen zie je al van mijlen ver tot stand komen, in deze film die eerder lijkt op een drama met een vrij cynische insteek, zie ook de luchtig overkomende titel van de film. Ontbreekt het aan spanning, dan is het wel volop genieten van de acteerprestaties van George Sanders (dat onderkoelde Britse flegma - heerlijk), de zussen Geraldine Fitzgerald (wie heeft een schoonmoeder nodig met zo'n mens) en MacGill. De fantastische verschijning van Ella Raines draagt ook bij aan de film en de plotontwikkeling. Last but not least had ik een boon voor Sara Allgood (what's in a name) die zorgde voor een humoristische insteek met haar running gag partner Hugo. Dat laatste elementje alsook de hele sfeer waar de film in baadt, deed me eigenlijk denken aan het lichtere werk van Alfred Hitchock.

Wat de visuele kant betreft had ik een tikje meer verwacht van Robert Siodmak, na het bekijken van ander werk van hem die toppers zijn in het noirgenre (Phantom Lady, Christmas Holiday, The Killers, The Suspect, The Spiral Staircase). In vergelijking daarmee is The Strange Affair Of Uncle Harry … gewoontjes. Degelijk gefilmd zonder meer, en misschien was dat een keuze omdat de film met deze plot niet zou staan met de look van een noirthriller, dat zou overshooting en misplaatst kunnen zijn.

Niettemin staat de film garant voor een leuke tijd en heb ik me hier en daar verkneukeld voor Harry. Het einde van de film is geheel onverwacht maar toch ook weer niet. Al met al een fijn tussendoortje voor wie houdt van een geweldig stel acteurs en minder bekend werk van Siodmak wil ontdekken.

Film van de hand van low budget cultregisseur Edgar G. Ulmer die hiermee nog eens bewijst dat hij uit het juiste hout gesneden was inzake het neerzetten van een verhaal en het opvoeren van de suspense.

Vrij eenvoudige plot waarbij al snel duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit maar waar de spanning hem zit in de vraag hoe het zal aflopen met Jimmy Lydon en zijn familie. Favoriete acteerprestatie werd met voorsprong geleverd door Hollywoodveteraan Warren William die erin slaagt een creep van een casanova te vertolken. Verder vond ik Sally Eilers, Regis Toomey en Jimmy Lydon zeer ok in hun rollen.

De film duurt anderhalf uur en maar voelt geen seconde te lang dankzij een script dat er vaart in houdt. Zoals gebruikelijk in die tijd zijn er verwijzingen naar het onderbewuste (droomanalyse) en Freud, wat heerlijke dialogen oplevert zoals Jayne Hazard die op een feestje de bevriende psychiater tijdens social talk toewerpt “I would like to be psycho-analyzed".

In tegenstelling tot het lage budget van de film – geschoten bij Poverty Row company PRC – speelt het verhaal zich af in de upperclass van de toenmalige samenleving. De familie woont in een prachtig landhuis met zwembad, tennisbaan, en heeft een rij bedienden klaarstaan. Swell. Het is ook genieten van de etiquette die toen heerste, zoals Jimmy Lydon die zijn vriend een das uitleent om het dinner met zijn moeder thuis bij te wonen, tieners nota bene.

Jongerencultuur? Rock ’n roll was nog niet uitgevonden maar op een bepaald ogenblik leggen ze toch op de pick-up een coole pianoboogie op.

Strange Illusion wordt gecatalogeerd als noir, maar dan ergens in de onderste regionen. Qua thematiek (Freud, afrekenen met het verleden, een fataal personage) begrijp ik dat zeker. Visueel vond ik het er wel niet uitschieten, maar misschien had Ulmer te weinig tijd om zich met de details van belichting bezig te houden. Al is het op zich wel degelijk geregisseerd vind ik. Eén keer heb ik bewondering gehad voor een stukje fotografie waarin tijdens een cruciaal gesprek tussen Warren William en Sally Eilers een schaduw hangt over het gezicht van eerstgenoemde. Hét noirmoment van de film voor mij.

Strange Illusion behoort tot het publieke domein. Allen daarheen!

Het gaat om een redelijk vroege film noir wat de verwachting wekt dat er veel in gekletst zal worden. En dat is effectief het geval in deze toch wel vrij lange film. De vierhoeksverhouding Stanwyck - Van Heflin - Douglas - Scott geeft voldoende schwung om er een soort soapachtig ding van te maken weliswaar met een duidelijk crime element. Visueel zit er een mooie sequentie aan het begin van de film met de duistere moord op de tante, ook de jeugdscenes in het algemeen zijn visueel aantrekkelijk. Nadien valt het meer terug op talking heads. Het is gelukkig wel fijn om vier classic noir acteurs aan het werk te zien. Het debuut van Kirk Douglas geeft de film trouwens een historisch randje.

Wat de plot betreft, is de finale vrij voorspelbaar als je Hays code van die tijd in het achterhoofd houdt. Als kijker weten we dat het Stanwyck personage een moord heeft gepleegd en nadien gezorgd heeft dat een onschuldige in haar plaats werd gestraft en geëxecuteerd. Volgens de morele Hays code kan dat alleen betekenen dat Stanwyck op het eind van de film zelf gestraft moet worden (om door de censuur van de filmcommissie te geraken). En zo geschiedt het ook. Ze wordt gedood door Kirk Douglas. Echter, aangezien Douglas geen particulier recht heeft om haar te doden, betekent het dat ook deze daad van hem moet vergolden worden (om door de censuur te geraken). Dus pleegt hij zelfmoord. En zijn we er allemaal klaar mee. Competent gemaakt en voldoende entertainend.

Aangenaam kijkvoer uit de tijd van de film noir zelfs al speelt het verhaal zich af begin 19e eeuw. Hedy Lamarr is de ster en femme fatale van dienst en ze doet het voortreffelijk. Mooi dat ze geen ééndimensionaal wezen is maar een complexe mens. Gebeiteld door trauma’s uit haar jeugd wil ze voor zichzelf het beste uit haar omgeving en de mannen halen. Ze komt daarbij over als een echte psychopaat die het het omgekeerde doet van wat ze zegt en vice versa. Maar anderzijds heeft ze ook een genereuze altruïstische kant waardoor ze ook sympathie opwekt. Zo blijft het allemaal wel boeiend genoeg in dit verhaal dat een mix is van misdaad en psycho-drama. De b&w enscenering zorgt - in handen van Ulmer en co - voor een prachtige artistieke kwaliteit. Het valt me op dat er bij de zoom op Lamarr op sommige momenten een filter wordt gezet waardoor haar (mooie) uiterlijk door een tikje wazigheid nog feeërieker overkomt. Alle truken van de foor worden dus toegepast voor maximaal effect. Prima.
Het einde van de film is een einde dat nu eenmaal past bij een femme fatale (= fysieke ondergang). Maar toch bedacht ik haar als kijker nog met een tikkeltje sympathie ondanks haar rotte streken.

Erg genoten van deze film noir. Het is een vrij korte film (net onder 64 min.) waarin het verhaal wordt afgewerkt aan een stevig tempo. De finale met Peter Lorre wordt misschien wel wat snel afgehandeld. Daar zat meer in. De hoofdrolspelers John McGuire en Margaret Tallichet vond ik erg naturel spelen met een geloofwaardige chemie tussen beiden.

Het grootste deel van de plot bestaat uit flash-backs, en een geweldig expressionistische droomsequens. Ook de rest van de film blinkt visueel uit in creatief gebruik van licht en schaduw zoals dat hoort bij een film noir. Een kleine search op internet leert ons dat de cinematograaf van dienst niemand minder is dan Nicholas Musuraca, die eveneens meewerkte aan de Jacques Tourneur klassiekers Out Of The Past en Cat People.

Samengevat. Ik vind het een spannende film - door bepaalde kenners beschouwd als één van de eerste noirs - die voor mij boven het pak uitsteekt wat betreft het uitstekende camerawerk en belichting.

Kleine noir lekkernij uit de mouw geschud door Anthony Mann. Speelt zich voornamelijk af in een gothic landhuis dat gelegen is in een woest landschap op het puntje van een rots aan zee. Low key belichting - onder andere de kaarsen - zorgen voor sfeer in het huis waar de knettergekke Helene Thimig de touwtjes in handen heeft. Een film die trouwens helemaal opgebouwd is rond een conflictsituatie tussen vrouwelijke personages. De andere hoofdrol Virginia Grey speelt een arts, en daar moeten we bijna blij mee zijn, dat zoiets voor een keer mogelijk is een oude Hollywoodfilm. Virginia Grey ziet er niet alleen heel goed uit, ze geeft ook een professionele meerwaarde in een rol die in 99 % van de gevallen weggelegd was voor mannen in die tijd. De enige mannelijke rol wordt gespeeld door William Terry die in feite een beetje de love interest is van verschillende vrouwen. In deze film worden de rollen dus een keer omgedraaid.

Prima regie met interessante camerabewegingen en -standpunten, zoals bijvoorbeeld de dialoog tussen Helene Thimig en Edith Barrett die gefilmd wordt vanuit de open haard die wordt aangestoken door Barrett.
Strangers in the Night lijkt me een soort B-film - ook al gezien de lengte - al zat hier zeker potentieel in om er een volwaardige A-film van te maken. De acteerprestaties zitten goed, vooral ook met de creepy Helene Thimig, en ik was van begin tot eind geboeid door wat zich binnenskamers en onderhuids afspeelt. Het einde was eerder van de hilarische soort, wat voor een B-film uit dit tijdvak dan weer acceptabel is.

Wekelijks spreek ik met een collega af welke Hitchcock we (her)bekijken. Deze keer was het de beurt aan de treinreizigers. Intussen de derde keer dat ik hem zie. En het blijft een fascinerende watch. Farley Granger en Robert Walker vormen een perfecte match in hun tweestrijd. Robert Walker zet voor mijn part één van de beste en meest onvergetelijke psychopaten neer. Hij komt realistisch over, net zoals een echte narcist zich gedraagt en denkt. Farley Granger is ook heel goed.

Het is naar een verhaal van Patricia Highsmith en met een scenario geschreven door Raymond Chandler. Beiden zijn zwaargewichten in het Amerikaanse thriller / hard boiled detective genre van de 20e eeuw. Zalige combinatie dus en het werkt gelukkig helemaal.

Visueel opent de film met de befaamde voetenscenes. Toevallig heb ik voorafgaand nog 39 Steps herbekeken uit de Britse perdiode van Hitch en ook daar opent de film met de voeten van het hoofdpersonage. Smooth! De openingen van Hitch zijn altijd wel om van te smullen alsof hij dan zijn meteen zijn signatuur wil zetten (en gelijk had hij). Verder werd ik opnieuw helemaal gezogen in het zorgvuldig in scene gezet verhaal. Onvergetelijk highlight is de moordscene waar we het zien gebeuren in de reflectie van de bril van het slachtoffer. Brilliant Hitchcock.

De scène op de draaimolen. Het valt me nu wel op dat die gefilmd is met een trager tempo en dat het dan versneld wordt afgedraaid. Je ziet het aan bepaalde sequenties. Bv. de oude man die opkrabbelt om aan de knoppen te draaien komt ineens onmenselijk snel overeind. En er is nog zo’n stukje. Gebeurt allemaal in een fractie en zijn schoonheidsfoutjes die ik dan toch maar vermeld omdat het mij nu opvalt.

Het verhaal zelf is prima uitgewerkt - heb geen idee of er stukken verwijderd zijn omwille van censuur - en bevat de typische balans tussen suspense en humor die Hitchcock eigen is. Met een schattige bijrol van Patricia Hitchcock die onder andere voor comic relief zorgt. De typische Hitchcock thema’s komen ook langs: zoon-moederrelatie, onterecht beschuldigde man.

In zijn geheel genomen is dit voor mij zeker één van de allerbeste Hitchcocks.

hitchcock challenge # 41

Dit is een echte nagelbijter. Spanning van begin tot eind. Dat de home invasion plaatsvindt in een seventies zomerhuis is een leuke knipoog naar de roots van het slashergenre. De voice over aan het begin van de film die stelt dat het gebaseerd is op ware feiten, is ook weer een genre troop. Enfin liefhebbers van het genre kunnen hier plezier aan beleven. Het heeft ook een interessant uitgangspunt van twee jonge volwassenen die met hun relatie worstelen. Aan het begin lijkt het een psychologische film te worden tot er dan een ander soort rollercoaster start. Het is ook weer een film die aangeeft hoe je met minimale middelen een maximale spanningsboog kan realiseren. Less can give more, zoals ook de pioniers in het verleden al hadden bewezen.

De negatieve commentaar van sommigen hier kan ik echt niet begrijpen. Misschien is dat het gevolg van te veel van dergelijke films te zien. Kan leiden tot gewenning waardoor je altijd maar hogere levels violence nodig hebt om nog geboeid te zijn. Nu ja ieder zijn ding.

Rekening houdend met het productiejaar en de sfeer van dergelijke films is de psychedelische ondertoon van de film geen verrassing. Het bevat enkele surreële flasbacks en een prachtige psych score van Nora Orlandi (nog omarmd geweest door Q Tarantino in Kill Bill 2). Voor de verhaallijn is Les Diaboliques inspirerend geweest. Niet voor het eerst in het giallo genre maar dat bederft de pret niet en nooit wat mij betreft. Prima werk van Sergio Martino. De enkele giallo's die ik van hem gezien heb, gaan altijd voor het volle pond.

Een vroege film noir en wat mij betreft een topper. Het script is gebaseerd op een verhaal van hardboiled auteur Cornel Woolrich dus dat zit al snor. Prima acteerprestaties van Meredith Burgess en femme fatale Claire Trevor. De cinematografie is in handen van Theodor Sparkuhl die duidelijk het vak geleerd heeft in de Duitse filmindustrie van de jaren 20, met het betere schaduwwerk. Hem had ik al leren kennen met zijn schitterende werk in Among the Living en The Glass Key.

Ik vind Street of Chance een zeer geslaagde spannende thriller die me als kijker met een unheimlich gevoel opzadelde, zoals het personage van Burgess zelf aan de hand heeft. Klasse.

Intimistisch debuut van Krzystof Zanussi en meteen ook mijn eerste van hem.

Het is een film die gaat over de zin van het leven en de inrichting ervan, zoals hierboven aangehaald. Dialoog staat hier voorop waarbij groot ‘drama’ ontbreekt. Ondanks het citeren van grote filosofen komt het niet pretentieus over, mede dankzij de integratie van down to earth taferelen, zoals de dorpelingen die in feite geen zier geven om de presentatie van de gelauwerde professor in de school van Anna.

Keerzijde is dat de uitbouw van de personages toch aan de oppervlakte blijft, het is een soort willen maar niet kunnen. Nooit krijg ik het gevoel om ergens tot de kern van iets door te dringen in het kabbelende geheel. Is dit alles dat er is? Wat me vooral zal bijblijven zijn de prachtige b & w beelden van een besneeuwd Polen, en de verder bekwame regie en cinematografie in het algemeen.

In zijn tijd een beetje een schandaalfilm omwille van een aantal behandelde thema’s. Wat het onderliggende thema van homoseksualiteit betreft, zijn er verschillende kanten aan. Sowieso was homoseksualiteit bij wet verboden in de hele USA tot begin jaren zestig, dus ook de tijdspanne waarbinnen deze film valt. Maar het feit dat het woord niet eens in de film valt maar wel constant gesuggereerd wordt, heeft dan weer te maken met de Hays code. Die hier dan nog eens getest wordt op haar limitien. Omwille van de katholieke Hays code ging de filmsector op dat vlak dogmatischer (en preutser) te werk dan andere kunstensectoren. Vermoed ik. Ik heb toch al proza gelezen uit die tijd die wél expliciet is. Wat de zaken voor onze huidige tijd misschien nog gecompliceerder maakt, is het feit dat er in deze film sprake is van minderjarige jongens die ten prooi vallen aan het Sebastian personage.

Met de sfeerschepping zat het nog wel goed, vond ik, maar de film is niet echt losgeraakt van zijn Broadway origine. Prachtige volzinnen die het goed doen op de bühne doen hier wat geforceerd aan. Tennessee Williams bedacht het theaterstuk en schreef ook mee aan het filmscenario. Het “kill your darlings” principe lijkt alvast niet zo rigoureus doorgevoerd bij de vertaling naar de film. Waar ik eigenlijk helemaal op afgeknapt ben - en Tennessee Williams ook naar verluidt - is het einde met grafisch weergegeven kannibalisme. Het kwam me zodanig absurd over dat het me ook helemaal niet kon shockeren. In het originele stuk was het kannibalisme blijkbaar een metafoor. Tsja.

Mooie fotografie en regie in deze overwegend pratende film. Katherine Hepburn is voor mij meestal erop of eronder en hier kon ze me helaas niet zo bekoren in haar rol. Mercedes McCambridge is dan weer een toonbeeld van overacting in diverse films en hier is het niet anders. UIteindelijk wordt het gelukkig gered door de prima performances van Liz Taylor en Montgomery Clift.

Tweede visie van deze klassieker. Echt een film waarin alles op zijn plaats valt en die blijft uitnodigen tot herbekijken. Veel valt er niet toe te voegen aan wat er al geschreven is op dit forum. Behalve misschien dat het uniek is dat twee legendarische regisseurs - Cecil B Demille en Erich Von Stroheim - acteren in de film van een al even legendarische collega. Een genot om de heren aan het werk te zien naast de andere voortreffelijke acteurs.

En wanneer je verder kennis neemt van de geschiedenis die zich in het echte leven heeft afgespeeld tussen Gloria Swanson en Erich Von Stroheim ... ontroerend vind ik dat. En Von Stroheim casten als de butler ... dat getuigt van visie én ballen in het pleasende Hollywood van toen. Misschien is het wel Von Stroheim die in deze film op mij het meest indruk heeft gemaakt, met een onderkoelde performance die tegelijk Hollywood in het gezicht mept.

Voor mij is dit toch één van de betere in het “teens get laid” genre dat al enkele decennia af en toe de kop op steekt. Deze heeft voor de verandering een plot die wat afwijkt van de rest waarbij de 2 flikken een belangrijke rol en hilarische rol spelen. De dialogen zijn leuk geschreven van begin tot eind. Goeie acteerprestaties voor dit soort film dat toch een juiste balans vergt. Heel geslaagde komedie.

Zeer onderhoudende film die vertrekt vanuit een originele insteek. Credits moeten daarbij natuurlijk gaan naar het boek waarop de film gebaseerd is. Louis de Funès doet het naar gewoonte schitterend en hij heeft goeie tegenspelers aan zoon Olivier en vooral Geraldine Chaplin. Voor Olivier zou het zijn laatste film worden aangezien hij koos voor een carrière als piloot.
Het is een film met een aardig tempo en het is prima in beeld gebracht. De regelmatige long shots dragen bij aan de sfeer waarin het drietal verkeert. De uitgangssituatie is natuurlijk kolderiek en naar het einde toe met de inmenging van de buitenwacht wordt het nog kolderieker. Geslaagd!

Op productioneel vlak is het allemaal professioneel en mooi gepolijst. Mooie plaatjes en de juiste muziek. Maar het verhaal komt niet echt van grond (net als de personages). Het is een mix van drama, romantiek en komedie. De humor valt echter erg licht en braaf vergeleken met vele tijdgenoten, waardoor de film voor mij een slepend karakter heeft. Het soort relatie tussen John Cusack en Daphne Zuniga (kennen we nog van Melrose Place) kwam me niet geloofwaardig over. Of toch niet hoe ze het speelden. Het kleurt allemaal te netjes binnen de lijntjes.

1944 was een erg productief jaar voor Robert Siodmak waarin hij vier films regisseerde, waarvan drie noirs. Deze The Suspect vind ik een goeie noirthriller met een schitterende Charles Laughton en – als dat gezegd mag worden – een adorabele Ella Raines. Ella Raines, ook al de hoofdrol in Siodmak’s voorganger en bekendere Phantom Lady.

Zoals het een noir betaamt, en ook al aangegeven door cinemanukerke is de lijn tussen goed en kwaad dun en vraag je je als kijker af voor wie je nu je sympathie moet betuigen.

The Suspect is wederom prima geregisseerd, lage camerahoeken komen langs waar nodig, net als mistige en schaduwrijke taferelen. De scene waarin Raines en Laughton een circus bijwonen (eerste helft van de film) lijkt zo weggeplukt uit een Duitse silent van de twintiger jaren.

Mooi werk.

Na Rebecca is dit een tweede belangrijke rol van Joan Fontaine in een Hitchcock movie. Het werkt wel met Cary Grant als tegenspeler. Deze herziening valt voor mij positiever uit dan de vorige eerste kijkbeurt. De film bevat alle ingrediënten van een goeie Hitchock met een mix van comedy, screwball, psychologie en thriller. Dit alles in een klassiek Brits decor al gaat het om een Amerikaans geproduceerde film. Op één of andere manier viel het allemaal beter in mijn smaak. Zo zie je maar dat het kijken van een film en hoe je erop reageert toch ook altijd een momentopname is. Alleen het einde beviel me nog steeds niet. Het stelde mij wat teleur en verhindert een echte topscore. Maar voor nu mag het sowieso enkele banken vooruit.

hitchcock challenge # 46

Iets heel anders dan wat ik al gezien heb van Wes Craven. Ik had een horror verwacht maar blijkbaar was dit een film waarmee Wes Craven wilde bewijzen ook uit de voeten te kunnen in het actiegenre. En het actiedeelte is zeker competent gedaan. Vooral ontbrak het voor mij aan sfeer. Je zit dan met een monster in een moeras maar het speelt zich allemaal af bij klaarlichte dag en het monster is meer een soort GVR. Al zal Craven wel gebonden geweest zijn aan het karakter van the swamp thing dat al een voorgeschiedenis had in comics. Het kon me allemaal niet echt boeien maar de laatste 25 m vond ik dan toch weer vermakelijk.

Jessica Lange schittert als de tragisch jong gestorven country star Patsy Cline. Ik ben geen kenner van Amerikaanse dialecten maar ze klinkt hier toch lekker zuiders? Ed Harris is ook prima als haar macho vent. Hun combinatie zorgt voor verhaallijn omwille van de huiselijke strubbelingen die ze doorgaan. En natuurlijk is de carrière van Patsy Cline waarin ze kort maar krachtig schittert. Het ‘fall’ gedeelte van de rise en fall is helaas ook letterlijk te nemen. Fijne soundtrack natuurlijk. Wat een geweldige stem had ze. Haar voornaamste nummers komen langs. Ook de rest van fabuleuze (voornamelijk) fifties komt ergens wel langs met o.a. flarden Sinatra, Presley en Gene Vincent op de achter- en voorgrond. Mooi tijdsbeeld en de liefde voor country zit er mooi in. Op locatie geschoten o.a. in Memphis en Nashville. Lovely.

Onderhoudend misdaaddrama dat zich ontwikkelt als een echter noir. De personages beklijven niet echt maar in dit soort films is het vooral om de plot te doen. Saai wordt het nooit en de acteerprestaties zijn best ok. Toch een obscuur gevalletje ook al spelen er namen als Samuel L. Jackson en Gwyneth Paltrow mee.