C.H.U.D. (1984)

Een meesterwerk had ik niet verwacht, maar bij een B-film als dit mag je toch wel enig vermaak verwachten. Dat viel redelijk tegen. Sterker nog, ik heb zo na een half uur, drie kwartier meerdere malen met het idee gespeeld om 'm af te zetten, omdat er echt helemaal niets spannends of interessants gebeurde. Bij een film als dit lijkt het me van de zotte dat pas na een uur er een klein beetje actie loskomt, toch is dat bij C.H.U.D. helaas wel aan de hand. En je zou toch zeggen dat de riolen van New York toch genoeg potentie bieden voor wat claustrofobische narigheid. Gemiste kans. Gelukkig wordt het vanaf pak 'm beet een uurtje wel wat leuker, als de monsters vanuit de riolen eindelijk wat dood en verderf gaan zaaien. Het eindigt dan weer op een onzettende B-film-manier, met onzinnige explosies en alles wat net op z'n pootjes terechtkomt. Verder wel redelijk qua acteerwerk, capabel of film gezet voor een jaren 80 B-horror, aardige monsters, maar een dodelijk saai en veels te lang eerste uur verpest de film behoorlijk. Twee sterren.

Aardig filmpje uit de Roger Corman-stal. Volgens mij hadden de meeste videotheken wel een exemplaar op de horror-afdeling liggen, maar tot nu toe was deze er nog bij in geschoten. Aardige monsters al duurt het wel wat lang voor hier echt de pret gaat beginnen, maar het politie-onderzoek naar de geheimzinnige verdwijningen weet nog wel enigszins de aandacht vast te houden. Let op! In de director's cut zien we ook John Goodman nog even voorbijkomen als politieagent.

In de donkere krochten onder New York is het niet pluis. Mensen verdwijnen. Vooral onder de vele daklozen is het aantal vermissingen hoog. Vleesetende monsters zouden daarvoor de reden zijn. Het is aan een aantal eerzame figuren om het gevaar te neutraliseren. Een simpel verhaal dat met leuke personages, een minimalistische synthesizerscore, sfeervolle locaties die een stad in verval laten zien en ook door de hernieuwde kennismaking met allerlei analoge objecten uit de jaren 80, prima vermaak oplevert. C.H.U.D. is de enige film die werd geregisseerd door Douglas Cheek. Het is hem gelukt om een leuke en spitsvondige monsterfilm uit de grond te stampen die zich in een vuile urban setting afspeelt. Het vervallen stuk New York waar het verhaal is gesitueerd, vormt een sfeervolle achtergrond. Dampende rioolputten, slecht verlichte straten, kleine appartementen met grauwe interieurs en de smerige ondergrondse behuizing van de daklozen. Een satirisch eerbetoon aan het ware New York dat niet is gebouwd op de vluchtige ondernemingsgeest van yuppen, jetset, makelaars en omhooggevallen politici. Een wereld in een wereld. De monsters zien eruit alsof ze door een gestoorde kunstenaar in elkaar zijn geflanst. Het nepbloed spuit geducht. Door neonlicht gevoed slijm ettert in de ondergrondse gangen en gewelven. En de geigerteller die de eerzame personages gebruiken om nucleair gevaar te kunnen signaleren, is een bonkig apparaat dat in een sci-fi film uit de jaren 50 niet zou misstaan. Het is heerlijk amateuristisch. Ook heerlijk is de soundtrack. De synthesizer produceert minimalistische melodieuze lijntjes die de gebeurtenissen aankondigen en begeleiden. C.H.U.D. is een prettig jaren 80-feestje.