Opinions

De jacht op een seksueel gefrustreerde seriemoordenaar en het afspelen van geluidsbanden door de politie: haalt duidelijk de mosterd bij wat toen gaande was in Hollywood. Maar het wordt wel op een effectieve manier uitgespeeld. En moet voor mijn part niet onderdoen voor de Dirty Harry’s van die tijd. Het scenario zit retestrak en houdt de spanning gaande van begin tot eind. Daarin onder meer geholpen door enkele spectaculaire scenes die zich afspelen op de daken van Parijs. Belmondo speelt de op zijn lijf geschreven rol van cynische macho flik en daar draait het hier uiteindelijk om, naast het kat-en muisspel waarbij niet altijd duidelijk is wie de rol van kat en muis krijgt toebedeeld. Regisseur Henri Verneuil valt vooral op met talrijke shots waarin personages in spiegelbeeld worden gefilmd waardoor je als kijker wel eens op het verkeerde been wordt gezet. In de klassieke film noir zie je soms het gebruik van spiegels om de dubbele moraal van het personage te duiden, maar in deze film lijkt het meer op een gimmick. Al draait de plot wel degelijk rond (seksuele) moraal en repressie binnen de leefwereld van de seriemoordenaar.

Ten laatste heb ik genoten van het muzikale thema aangeleverd door Morricone. Van bij de eerste noten weet je onmiddellijk: dit kan enkel Morricone zijn. Broeierig vierkant ritme met stoorzenders, de ideale soundtrack bij de stad - Parijs - die geterroriseerd wordt door een seriemoordenaar.

Prima policier. Voor mij één van de betere ‘serieuze’ actiefilms van Belmondo die ik gezien heb.

Als liefhebber van vinyl soundtracks heb ik de Phantasm soundtrack van Waxwork Records (uitgebracht in 2024) in huis gehaald. De meest uitgebreide release ooit als triple album met prachtig artwork en een booklet. De kleur van het vinyl is de kleur van de metalen bal. De klaphoes is min of meer een collage van scenes uit de film. Beluister de muziek en bekijk de hoes om het opnieuw te beleven. Ook de labels van de platen zelf bevatten leuke details die verwijzen naar bepaalde scenes (de afgehakte vinger, het vliegende ding).

De film had ik nog niet gezien dus dat moest dan eerst nog maar eens gebeuren. Hij heeft een bepaalde reputatie - voor sommigen een cultfilm - wat ook verklaart waarom de soundtrack zo’n behandeling krijgt bij Waxwork Records. Voor mij kan hij echter zeker niet tippen aan de grote horror classics van de seventies. Qua sfeer en (gebrek aan) samenhang doet hij me meer denken aan een Lucio Fulci light dan aan de Amerikaanse film. Het is zeker en vast entertainend en het straalt charme uit, maar spannend wordt het nauwelijks. Daarvoor komt het allemaal wat vergezocht over.

De muziek klinkt als een kruising tussen Goblin en Carpenter. Fijn zo. Ben zeer tevreden met mijn vinyl aankoop van een soundtrack die veruit de film overstijgt. Soms kan dat gebeuren. De muziek is zeer bepalend voor de sfeer en trekt mijn waardering van de film zeker nog een stukje omhoog.

Topfilm! Spannend verhaal op basis van de novelle van Cornell Woolrich dat, niettegenstaande de identiteit van de moordenaar vrij snel duidelijk wordt, van begin tot eind weet te boeien. Alle acteurs doen het zonder meer prima maar voor mij sprong de bijrol van Elisha Cook Jr. het meest in het oog. Favoriete scene is de jiveparty waarnaar Cook zijn ‘verovering’ Ella Raines meetroont om zich van zijn beste kant te tonen. De seksuele innuendo van dit gebeuren is uitdrukking van de creativiteit van filmmakers onder de Hays code.

De echte sterren van deze film zijn voor mij regisseur Robert Siodmak, cameraman Woody Bredell, en bij uitbreiding moeten we misschien ook nog producer (en Hitchcockvertrouweling) Joan Harrison meenemen. Deze film is een visueel festijn waarin compositie en schaduw mekaar in een perfect evenwicht houden. Smullen! Niet voor niets bevat deze film één van de iconische scenes die je in elk film noir boek afgedrukt vindt, m.n. het moment waarop Ella Raines haar geliefde Alan Curtis opzoekt in de gevangenis.

Van het boek van Gaston Leroux zijn er elfendertig versies gemaakt waarvan ik enkel de film met Claude Rains reeds gezien had. Maar de film met Lon Chaney is het origineel en ook de meest gereputeerde. En hij heeft me niet ontgoocheld. Lekker ouderwets griezelen! Omdat we in de 21e eeuw één en ander gewend zijn, beperkt het griezelen zich weliswaar tot het inleven in de personages van een film die intussen 95 j.oud is. En het heeft ook te maken met de fantastische sfeer die over de film hangt, dankzij de locatie van de opera. De zaal en de barokke decors geven grandeur terwijl achter de coulissen en in de onderaardse gangen duistere schaduwen de overhand nemen. Wat dat laatste betreft, lijkt het me dat de makers ook een keer goed naar de contemporaine Duitse films gekeken hebben. Bij de intro zit de sfeer er al onmiddellijk goed in met het schaduwenspel dat wordt veroorzaakt door een trippelend peloton balletdanseresjes en het fantoom aka Erik (wat een grappige naam voor een spook!).

Dit is mijn eerste film met Lon Chaney - als het fantoom - en een alleraardigste kennismaking. Zijn lelijke smoel matcht helemaal met zijn innerlijk dus geen moment heb je hier enig medeleven met dit schepsel.
Zijn entree op het gemaskerd bal is één van de visuele hoogtepunten, net als het letterlijke hoogtepunt wanneer hij zij aan zij met het standbeeld van een engel op het dak van de opera zit. De dualiteit van goed en kwaad verbeeld. De kelders onder de opera blijken een waar labyrint en zijn superbelangrijk voor de claustrofobische sfeerschepping, die nog benadrukt wordt door verschillende kleurtinten naargelang de stemming van het verhaal. Opmerkelijk trouwens dat er noch dooie momenten noch dooien (met uitzondering van Chaney op het eind) vallen in dit grimmige verhaal. De spankracht zit ‘m echt in de suggestie, zoals zo dikwijls bij oudere films, en daar ben ik fan van.

- Are you going to kill me?
- Everyone dies. I only choose the time and place for a few.

Dit laatste had zomaar een oneliner van Freddy Krueger kunnen zijn maar het is een antwoord van The Phantom. De gezellige gevatheid is niet de enige overeenkomst tussen Freddy en The Phantom. Beiden lopen graag rond met een hoed in het halfduister. En The Phantom heeft een zelfde soort verweerd gelaat als Freddy (stijl pizza margaritha). Bovendien speelt de bulk van het verhaal zich af in de droomwereld van Jill Schoelen. Wat me dan een beetje tegenstak aan de droomversie hier is de bovenmenselijke krachten van The Phantom (alweer à la Freddy). Hoe hij met de blote hand een hard uitrukt, zijn acrobatische toeren … Niets tegen Robert Englund zijne Freddy uiteraard maar laat dat personage gewoon bij z’n eigen franchise.

Het scenario is een mix van operacultuur en gory horror. Da’s een gewaagde combinatie omdat dat toch 2 nogal verschillende werelden zijn met niet noodzakelijk eenzelfde fanbasis. Hoewel beide genres wel iets gemeen hebben: het kan nogal over the top gaan. De gore was goed uitgewerkt. Maar soms dacht ik ook: less is more. De sterkte van de 2 oerversies van dit verhaal (de ene met Lon Chaney en de andere met Claude Rains in de hoofdrol) vond ik nu net hun poëtisch-romantische toets. En daar is hier geen sprake van. Al doet men nog zijn best om de vonk tussen Christine en The Phantom aan te zwengelen. Het gaat verloren te midden van de bloedspetters. Alles van waarde is weerloos, om Lucebert maar even te quoten.

De finale raakt eigenlijk kant noch wal. Of moeten we er dan vanuit gaan dat het personage van Christine in haar bewusteloosheid een vorig ‘ander’ leven uit vroeger tijdperk heeft ervaren of zo. Mja.

Amusante film maar niet heel amusant. Het is dat ik Jill Schoelen en Robert Englund toch graag bezig zie.

Een film van Brian De Palma waarvan ik tot voor kort nog niet gehoord had maar die blijkbaar wel cultstatus heeft in bepaalde kringen. Het is een rockopera wat betekent dat het ook weer iets heel apart is. En hoewel ik een aantal musicals (heel) goed kan smaken, moet ik zeggen dat ik de eerste (in mijn ogen) goede rockopera nog moet zien. En deze De Palma heeft de ban niet kunnen breken. Het verhaal is sowieso over de top à la Tommy om maar eens een beroemde rockopera te noemen. De aanzet van deze door De Palma geschreven film is gebaseerd op enkele bekende literaire (en film) classics (Phantom of the Opera, Faust, The Picture of Dorian Gray). Dat wordt er allemaal door geramd in anderhalf uur tijd waardoor het een haastige bedoening wordt. Voor je het weet, heeft de veelbelovende jonge componist een parcours van gevangenis, complete verminking en depressie achter de rug in deze hedendaagse fabel. Het blijft niet plakken.

Als geheel is het een parodie op de rockwereld en in die jaren zeventig was die absoluut excessief. Dus qua sfeer zit het op dat vlak wel goed. Daarnet heb ik Tommy genoemd, en hoewel ik die niet kan smaken, heeft die wel nog goeie nummers. Dat ontbreekt helaas in deze Paradise. Net als het verhaal blijven de nummers niet plakken en is er niets memorabels aan. Ik geef nog de voorkeur aan de jaren ‘50 pastiche van de Juicy Fruits boven de latere glamrock toestanden.

Ondanks alle kritiek vond ik het toch ook niet onvermakelijk en zeker beter door te komen dan Tommy als ik die dan als referentie neem. Toch goed om een keer gezien te hebben voor het volledige plaatje van De Palma. Visueel is het allemaal prima. En dat maakt ook al veel goed.

Echt wel een hoop crap deze zogenaamde beach hiphop movie. De eerste helft is nog vrij vermakelijk maar het blijft nadien heel de tijd in hetzelfde straatje hangen. De personages zijn oervervelend en dwaas. Eronder een kabbelende R&B soundtrack met op het eind ook nog een streep rap. Echt trashy. De regisseur heeft het naar verluidt zelf één van de slechtste films ooit genoemd. Zelfkennis is toch het begin van alle wijsheid.

Niet oninteressante film die aanschurkt bij het in die tijd modieuze existentialisme. Als God niet dood is, scheelt het hier toch niet veel. Het morele vraagstuk ‘mag een superieur mens een diefstal plegen’ kwam in die tijd ook aan bod in Hollywoodfilms, wanneer je ‘diefstal’ vervangt door ‘moord’. Wanneer ik de sfeer van de film moet beschrijven, denk ik aan ‘naargeestig’. Ergens was ik dan ook blij wanneer het afgelopen was.

Martin LaSalle en Marika Green komen me overtuigend over als hoofdrolspelers. Qua sociale insteek en aanpak - werken met niet-professionele acteurs - heeft deze film raakvlakken met het Italiaanse neorealisme. De dialogen tussen beide protagonisten blijven wel aan de oppervlakte hangen. Ondanks de achterliggende moraliteit ontbreekt het aan diepgang. Het sterk einde draagt voor mij bij dan weer bij aan een positieve waardering.

Ijzersterke beginscène. De camera zoomt in op twee ongure types en Jean Peters in een overvolle metrowagon. Als kijker denk je dat de mannen kwade bedoelingen hebben. En dan duikt schijnbaar uit het niets Richard Widmark op en besef je op het verkeerde been te zijn gezet, louter door wat ‘simpel’ camerawerk. Een omkering van waarden - wat ook wel typisch is voor noir - dat de ongure types plichtsbewuste flikken zijn. Even later blijkt het hulpeloze slachtoffer Jean Peters betrokken in een onfris zaakje met duister figuur Richard Kiley. Alweer een omkering van waarden. En zo gaat het in deze film nog een tijdje door tot het einde. Richard Widmark is nu eens een alledaagse maar bekwame zakkenroller om dan weer over te hellen naar de patriot die de USA beschermt tegen de commies. In deze noir wordt de onderwereld niet gevormd door de gemiddelde crimineel maar door de ideologische vijand. Het rode gevaar loert om de hoek en aast op de plannen voor een A-bom. Scherper kan het niet. En het moet gezegd. Richard Kiley - als belangrijkste commie in dit verhaal - wordt afgeschilderd als een laffe, gewelddadige en onstabiele pervert. Hij slaat Jean Peters in mekaar op een manier die niet van de poes is. Met dank natuurlijk aan Sam Fuller om dit zo in beeld te zetten. Maar ik heb het zelden gezien dat een vrouw zo in mekaar wordt geslagen: daarvoor moet je wel een verderfelijke communist zijn. En is het nu ook niet ironisch dat de communisten (‘eigendom is diefstal’) het uiteindelijk moeten afleggen tegen de alledaagse pickpocket Widmark? Je voelt aan alle kanten de gretigheid waarmee de commies in een slecht daglicht moeten worden gesteld - ze zijn niet te betrappen op menselijke trekken. De stijl van Fuller leent zich daar uitstekend toe. Zijn close ups van de verwrongen commies laten geen spatje sympathie toe bij de kijker.
Behalve het bij momenten drammerig karakter van de film is het gelukkig wel genieten van bepaalde acteerprestaties - vooral Jean Peters had geen makkelijke rol - en dan toch in de eerste plaats de visuals van Fuller en co. Het is voor mij pas de tweede Fuller maar ik ben wel onder de indruk van de man.

Deze verfilming van De Rattenvanger van Hamelen heeft wat voeten in de aarde gehad. De hoofdrolspeler Donovan - in die tijd een wereldster - kon zich maar drie weken vrijmaken voor de opnames, waarna men het scenario heeft moeten herschrijven, personages toevoegen om de schermtijd uit te breiden, etc. Dat heeft geleid tot een film waarvan je je afvraagt om wie het nu eigenlijk draait. Dat heeft ook zijn impact gehad op mijn aandacht als kijker. Niettemin heb ik genoten van de productie an sich, met veel aandacht voor kostumering en decors anno 14e eeuw. Enkele scenes leken wel wat op schilderijen van de meesters van toen, waaronder ook Jeroen Bosch. En helemaal onvergetelijk zijn de scenes waarin de ratten het overnemen. In deze pre CGI tijden had men een heuse rattentrainer in dienst om de beestjes in goeie banen te leiden. Geweldig is dit. De rol van Donovan is dus vrij beperkt maar mag er wezen. Hij zingt enkele liedjes en is ook componist van de hele score. Aan de poster van de film zie je ook duidelijk dat er nog een hippiesfeer is in die tijd. Geen must see maar zeker ook geen tijdverlies om een keer te bekijken.

Deze Godard lijkt (alweer) een oefening in het existentiële, met een parodiërend losse eindjes gangsterverhaal als favoriete context. De personages van Anna Karina en Jean-Paul Belmondo delen een verleden - zie de naamsverwarring Ferdinand/Pierrot bvb. - maar dat wordt verder niet prijsgegeven (scheelt ook alweer in het scenarioschrijven). Poëtische beschouwingen over het bestaan en semantiek komen met regelmaat van de klok langs. Een aantal stilistische stokpaardjes uit voorgaande films passeren eveneens; de soundtrack die op onverwachte momenten stopt, gretige verwijzingen naar andere films, een cameo van een regisseur (Samuel Fuller is de gelukkige), hints naar musical, tot een gerecycleerde martelwijze toe. Nieuw item is de context van de Vietnamoorlog die het leven van de personages binnensijpelt via radio en tv-beelden, en een laagje grimmigheid toevoegt.
De film heeft verder een surrealistische feel over zich, met enkele uitgesproken hilarische momenten. Bvb. de kleine Japanse gangster met de mega walkie talkie, het casual praatje van Belmondo met een voorbijganger in de garage. Er zijn ook shots die moeilijk te plaatsen zijn binnen een welbepaalde logica, al kunnen we natuurlijk ook te maken hebben met het standpunt van gekke Pierrot.

Pierrot Le Fou wordt ook wel gezien als een pessimistische film en dat hangt natuurlijk samen met de gitzwarte - smurfenblauwe - finale. Een film die me bij eerste visie niet onmiddellijk aan boord weet te trekken, zoals wel het geval was bij voorgaande films van Godard. Niettemin vind ik hem fascinerend genoeg om er ooit nog een keer voor te gaan zitten, en het zomaar weer te ondergaan.

Dit vind ik een heel leuke komedie; goeie acteerprestaties, luchtig, spitse dialogen, heel entertainend allemaal. Ook de zijstapjes - scenes met de verloskundige - zijn hilarisch. Heb nog een tijd nagenoten van deze film. Voor mij 5 sterren waard in het komediegenre.

Leuke film als je houdt van lange benen, big band orchestra, tap dance, weelderige kapsels, knullige humor, jazzy songs, acrobatische choreografie, technicolor candy en niet geeft om een fluffy verhaallijn. Dit is amusement geproduceerd ten tijde van WO II en biedt zich aan als een heerlijk escapistisch snoepje weliswaar met een patriottische topping. Dat laatste is duidelijk wanneer men in de finale loos gaat met een militaristisch dansnummer op het podium van de Diplomacy Club. Een peloton vrouwelijke soldaten marcheert onder aanvoering van Betty Grable, met in het decor een reproductie van het fallische Washington Monument. En daarmee eindigt de film ook. Het individuele verhaal van Betty en haar lover ruimt helemaal plaats voor de collectieve strijd van een natie.
Het is een film met een hoge entertainmentfactor als je bereid bent de sprong te wagen naar een vervlogen tijdperk.

Degelijk film noir met iconen Lizabeth Scott en Dick Powell aan zet. En Raymond Burr is echt wel imposant. Zoals vele forties noirs is het vooral veel geklets al komt er op het eind dan toch nog zwaarder kaliber aan te pas. Het gebruik van locaties is wel fijn voor de sfeerschepping net als het te verwachten spel van licht en schaduw. De intrige is goed uitgewerkt met een driehoeksverhouding evoluerend naar een vierhoeksverhouding (wat dan uiteraard helemaal vierkant uitdraait). Het einde viel me wel wat tegen waarbij Dick Powell helemaal vrijuit gaat en Scott, tegen wil en dank in de rol van femme fatale geduwd, het gelag betaalt. Heeft allemaal te maken met de moraal van toen. Verder een onderhoudende film.

Van Robert Rodriguez heb ik in de jaren ‘90 goeie films gezien dacht ik en ook Tarantino kon ik meestal smaken dus ik hoopte op iets vet toen ik deze film enkele jaren geleden in huis haalde. En nu vond ik dan eindelijk een moment om het te bekijken. Dat viel echter tegen. Een erg uitgebreide stijloefening maar meer dan dat is het jammer genoeg niet. Bij gebrek aan boeiende personages bevat deze film echt geen spatje spanning (gaap) en dat voor een (semi-)horror. De gimmick staat voorop. Zo gaat de aandacht in your face naar het filteren van het beeld tot een semi seventies porno toestand waarover ze dan bij momenten een laagje typerende eighties electro soundtrack gieten. En dan passeert er af en toe een hoop acteurs met bijzonder veel make-up door het beeld. Laten we ze zombies noemen.

Het beste moment vond ik dan nog de passage van Tarantino. Verder is deze film als een ritje op de kermis: veel blingbling maar 2 minuten later is ‘t alweer uit je gedachten. Knap gemaakte troep is het. Slecht maar helaas niet grappig slecht al doen ze er duidelijk nog zo hun stinkende best voor. Eender welke pulpfilm van de seventies heeft 10 keer meer ziel dan dit hier. Wansmaak en ‘erover gaan’ kan je namelijk niet faken.

Prettige komedie uit pre code Hollywood die geen moment verveelt dankzij de pittige dialogen en leuke humor. Vooral Robert Williams en Loretta Young vond ik sterk spelen. Jean Harlow daarentegen vond ik niet boven het pak uitsteken behalve de platinum blonde look. Begrijp verder ook niet waaraan ze haar legendarische status te danken heeft, is niet iemand waarvoor ik het hoofd zou omdraaien op straat.

Regisseur Frank Capra en eerste cameraman Joseph Walker doen hun job goed. Met regelmaat duiken mooie shots en sequenties op die een tikkeltje extra geven (bvb. de kusscene gefilmd achter een raam waar het regenwater afstroomt). 

Het script is voldoende uitgewerkt om de aandacht gedurende anderhalf uur gaande te houden.

Leuk weetje dat regisseur, cameraman en scenarist Jo Swerling 15 jaar later ook de handen in mekaar zou slaan voor de klassieker It's A Wonderful Life.

Platinum Blonde is een bejaarde film, maar de geslaagde humor houdt hem springlevend.

Het verhaal speelt zich af aan een prachtige woeste kust, een kolkende zee en dreigende klippen zetten de toon. Het geluid van de zee is dikwijls te horen op de achtergrond, wat enerzijds een rustgevend effect heeft, maar anderzijds in contrast staat met de plot en iets weergeeft van de onontkoombaarheid van de ontknoping. Ik hield van het camerawerk, lange shots, Clint duidelijk ook veel opgestoken van Don Siegel, het panoramische. Aan de film voel je dat de summer of love nog maar enkele jaren achter de rug is, de ideologie van 'vrije liefde' weerspiegelt zich perfect in de dialoog tussen Clint en Jessica bij hun eerste ontmoeting. Verder heb ik genoten van de insteek met het Monterey Jazz Festival. Clint is dan ook een echte jazzliefhebber (cfr zijn biopic over Charlie Parker en de titel van deze film), en voor de casual fan kan dit een meevaller zijn naargelang zijn of haar smaak.

Deze film heeft een heel coole uitstraling en zal hem in de toekomst zeker nog opnieuw bekijken.

Ik ben de films van Tati in chronologische volgorde aan het bekijken. Daardoor was ik wel al wat voorbereid op wat ik te zien zou krijgen. Toch ben ik verbaasd over het detail in deze film en hoe Tati het allemaal uitwerkt. Het is moelijk om zijn films te vergelijken met werk van andere cineasten. Hij is hoogst origineel. Ik zou zijn filmwerk nog durven vergelijken met een muziekstuk. Tati bouwt de film op met verschillende motieven die mekaar doorkruisen (het personage Hulot, de groep Amerikaanse toeristen, de werknemer op zoek naar Hulot), waarbij telkens laagjes worden toegevoegd. Het orkest zwelt in omvang aan, en het blijft allemaal synchroon lopen, met leuke verrassingen erop en eraan. Als komedie vind ik het op zich ook bijzonder omdat de verhaallijn er écht niet toe doet. Het is bijzaak, het gaat om de aaneenschakeling van komische gebeurtenissen.

Ik sluit me helemaal aan bij de meningen dat dit ook weer een film is die wint bij herbekijken.

Dit is een kortfilmpje waarmee Paramount haar rijzende ster Bing Crosby ‘warm’ wilde houden. Net als de kortfilmpjes die Crosby voordien met Mack Sennett maakte, gaat het hier om licht vermaak. Rivaliteit om een meisje en een zangwedstrijd volstaan om de kwaliteiten van Crosby uit te spelen. Mary Kornman is de love interest en Vernon Dent speelt de rivaal. Leuke combi.

Debuut van de meester en meteen passeert ook de eerste moord. Verder is dit een film die prima standhoudt naast de gemiddelde goeie silent movie. Zijn producer vond hem Amerikaans overkomen en daar heeft hij wel een punt vergeleken met de goeie Amerikaanse makelij. Visueel gemaakt volgens de regels van de nog jonge filmkunst en met een leuk sensationeel verhaaltje waarin romance en intriges te pas komen. Natuurlijk een vergeetbare film vergeleken met het oeuvre van de man maar dat doet toch niets af aan de intrinsieke kwaliteit die zeker aanwezig is en het daaraan verbonden kijkplezier.

hitchcock challenge # 10

Eén van de films die de overgang vormen van noir naar neonoir volgens bepaalde lijstjes. En het mag wel duidelijk zijn waarom. Het originele boek van Patricia Highsmith heb ik niet gelezen maar wat we hier voorgeschoteld krijgen is een variatie op één van de moraliteitsvraagstukken die zo eigen zijn aan noir. Aan het begin van de film leren we twee personages kennen die goeie vrienden lijken, maar al snel blijkt dat de waarheid een beetje anders in mekaar zit. Het zijn in feite twee vreemden die het goed met mekaar lijken te vinden maar in de kern mekaar minachten/naar het leven staan. Als kijker is het moeilijk partij kiezen. In eerste instantie lijkt Maurice Ronet een echte rotzak t.o.v. Alain Delon maar uiteindelijk redt hij wel diens leven - om vervolgens door Delon (die eerst overkomt als een lammetje) vermoord te worden. Rotzakken nemen dus het scherm in. Het gebrek aan sympathie voor hoofdrol Delon hield me toch niet tegen om met interesse de afwikkeling van de zaken te bekijken. Hele scenes spelen zich af op zee, en ook in de straten van het Italiaanse stadsleven, telkens met veel verve in beeld gebracht. Mooi dat de makers voor de scenes in de straat een onstabiele camera hanteren, waardoor de nadruk komt te liggen op de authenticiteit van het straatleven met semi-documentair karakter. Dé sleutelscene van de film is esthetisch gezien op en top noir. We zien Alain Delon zichzelf pimpen voor de spiegel: zijn personage ontpopt zich hier van armoezaaier tot dubbelganger van Ronet - inclusief praatjes over het meisje van Ronet. Vooruitblik. Het letterlijk en figuurlijk ontdubbelen van een personage via de spiegel is toch een item dat regelmatig langskomt in film noir.

Voor een thriller is het niet echt een spannend te noemen, maar dat wordt gecompenseerd door de filmische pracht. Een grote nadruk ligt daarbij op het zintuiglijke; de spelletjes als blindeman, Delon die zijn huid verbrand, Delon die hapjes proeft op de Italiaanse markt, etc. Wanneer Delon de moord heeft gepleegd, heb je als kijker bijna de neiging om mee misselijk te worden op de deinende boot. Beklijvend.

Leuke klucht met een prima Bourvil als schlemiel en middelpunt van onhandige situaties. Niet echt om je te bescheuren maar altijd onderhoudend dankzij een vlot script, goeie regie en dito acteerprestaties. Het optreden van de Funès is daarbij een leuk extraatje. En met de Belgische (en vrij recent overleden) Annie Cordy in de rol van Bourvil’s echtgenote.

Een horrorcomedy met een leuke insteek als horrorfilm over andere horrorfilms. Een meta positie die wel meer wordt ingenomen de postmoderne jaren ‘90. Maar is het ook echt leuk? Want spannend is het zeker niet. Geen opbouw, geen suspense. Wel veel geleuter. De locatie van het oude cinemagebouw is echt geweldig maar daar hadden ze nog veel meer kunnen uithalen dus. Het booswicht ziet er ook kwaadaardig genoeg uit maar is meer een talking head dan actief bezig. De casting is verder wel ok. Jill Schoelen speelt hier eind de 20 de hoofdrol als filmstudent en komt er nog net mee weg. Wat heeft ze wel een mooie hese stem.

Vermakelijk als geheel - zelfs als is het noch spannend noch echt grappig - maar het mist dus sowieso dat tikkeltje extra.

Komedie met twee uitgesponnen muzikale momenten en een dosis romantiek. Het soort zaken die je ook wel ziet bij een aantal Laurel & Hardy features uit die tijd.

De beste scènes zijn uiteraard weggelegd voor WC Fields die hier en daar een oneliner uit de mouw schudt en doortrapte stoten uithaalt. Nergens haalt de film een hoog niveau maar het blijft altijd wel vermakelijk.

Adembenemend sterke film noir. Joan Crawford speelt werkelijk de pannen van het dak in de rol van een personage met een psychische aandoening, heb haar nooit beter zien spelen. De natuurlijke wijze waarop ze haar rol speelt wordt nog onderstreept door het gebrek aan make-up dat opvalt in bepaalde delen van de film. Helemaal niet gebruikelijk in die tijd en geeft haar dat extraatje kwetsbaarheid. Ook subliem is Van Heflin die in deze film de rol op zich neemt van homme fatal, een leuke variatie op de femme fatale, en een grote aantrekkingskracht uitoefent op de vrouwelijke omgeving.

De film heet "Possessed" en zowat iedereen in de film lijkt bezeten, niet enkel het hoofdpersonage. Elke man of vrouw in de film heeft zijn of haar issues, én agenda, en baant zich weg in een wereld die daar niet altijd voor openstaat. Behoorlijke ironie dat Crawfod de plaats inneemt van de geesteszieke vrouw van Raymond Massey, maar die rol té letterlijk op zich lijkt te nemen.

Possessed is dan ook een film waarin psycho-analyse en de geest van Freud onophoudelijk rondwaren.

Op visueel vlak is de film bezaaid met beklijvende scenes waarin gebruik wordt gemaakt van schaduw en lichtspel, subjectieve camerastandpunten, craneshots … Een aantal scenes vond ik ook echt creepy. Perfect rapport voor regisseur Curtis Bernhardt en cameraman Joseph Valentine (ook bekend van zijn samenwerking met Hitchcock). Heb al enkele films gezien van Bernhardt maar kan me niet voorstellen dat hij Possessed nog overtreft in de rest van zijn oeuvre.

Schitterende soundtrack van Franz Waxman, geen pompeus symfonisch orkest maar eerder iets op het niveau van kamermuziek, komt alleszins vandaag modern over. Een sobere aanpak kan een groter effect ressorteren, zoals hiermee nog een keer bewezen.

Volgens de "Making Of" was het typisch voor Warner Bros producties om een vrouw in de hoofdrol van film noirs te casten, zoals hier met Crawford. Zoals gezegd is het voor mij haar beste rol, beter dan haar oscarperformance in Mildred Pierce. Met die laatste film zie ik trouwens nog een gemeenschappelijk thema opduiken in deze Possessed. Ook hier werkt Joan Crawford zich op van eenvoudige komaf naar de hogere kringen, in dit geval via een huwelijk met een zakenman in de oliesector. Met dat thema heeft Warner Bros toch ook wel iets.

Possessed is een film die inhoudelijk en visueel heel veel te bieden heeft. Kan dit volstaan als aanbeveling?

Het heeft erg lang geduurd vooraleer ik in de sfeer van de film kwam omdat ik net voordien het boek van James M. Cain gelezen heb. Dat bleek niet zomaar een willekeurig stukje American pulp maar een kleine pageturner, die nadien en zoals te verwachten een voortdurend punt van vergelijking met de film zou vormen. Niettemin - en gelukkig - heb ik toch voldoende afstand kunnen nemen van het boek om te kunnen besluiten dat ik het een goede film vind, niet perfect, maar toch goed. Het scenario volgt niet helemaal de verhaallijn van het boek, maar toch wel grotendeels, in elk geval in grotere mate dan de filmversies van Visconti en Bob Rafelson lijkt mij. Wat het moordmotief betreft, is het treffend dat dit in 1946 versie nog wat aangedikt wordt. Men maakt van Nick Smith een onmens die als een dictator zijn vrouw Turner volledig wil onderwerpen, waar het in het boek meer en louter om carnale lust gaat tussen twee overspelige minnaars en wat daarmee gepaard gaat. Aan het einde breit men in de film ook nog een verklaring voor de titel van het verhaal, wat ontbreekt in het boek. De finale met ietwat moraliserende betekenis is onderdeel van het boek, en heeft men dus niet speciaal uitgeschreven voor de film i.f.v de Hays code, tenzij auteur James M. Cain vooruitziend was. Wat de scènes in de rechtbank betreft, komt het wat minder tot zijn recht in de film omdat de motivatie achter de rechtsplegingen nauwelijks en snel snel aan bod komt i.t.t. in het boek.

John Garfield blijkt geknipt voor de rol van Frank Chambers, maakt een goeie entree, die weliswaar helemaal verbleekt bij de legendarisch verleidelijke entree van Lana Turner. Voor Turner was het de film die van haar een ster maakte bij MGM, zij zagen in haar een soort opvolgster van Jean Harlow. Ik zie ongetwijfeld liever Lana Turner aan het werk, al zijn het beiden wel al te fake blond wanneer je er te hard op let. Cecil Kellaway in de rol van Nick Smith, echtgenoot van Turner, wordt nog wat naïever gemaakt dan hij al was in het boek. Van mij had hij ook een tikje excentrieker mogen overkomen. In het boek is hij van Griekse komaf onder de naam Nick Papadakis, hier is hij gewoon Nick Smith. Behalve Garfield en Turner vind ik vooral Hume Cronyn uitblinken als de meer dan gewiekste advocaat, net zoals hij in het boek wordt neergezet.

Van regisseur Tay Garnett had ik nooit eerder gehoord en hij lijkt mij toch iemand die minder bekend is dan zijn meest bekende film hier. HIj heeft wel zijn job goed gedaan - respect. Voor MGM was deze film een vreemde eend in de bijt omdat ze normaal gezien geen misdaadfilms/thrillers deden, kwam ik nog te weten bij de introductie van de dvd. Daarmee rekening houdend hebben ze zeker een mooie worp gedaan.

Conclusie. Hoewel hier geen postbode te bespeuren valt, hangt er een verdomd goed verhaal aan vast. Qua Amerikaans sfeerbeeld, scenario en algehele acteerprestaties een geslaagde film. Niettemin vind ik in de niet geautoriseerde verfilming Ossessione (1943) meer erotische chemie terug tussen de hoofdrolspelers. Over The Postman Always Rings Twice (1981) waarin Jack Nicholson zich nogal laat gaan, wil ik het dan even niet hebben want die is in een heel ander tijdvak gemaakt.

De gelegenheid om een jonge James Stewart en Paulette Goddard aan het werk te zien in een leuke muzikale komedie. Typisch een film die intussen in de vergetelheid terechtgekomen is. Het verhaal stelt niet veel voor maar dat stoort me niet gezien het vederlichte genre dat betracht wordt. Ik vond het een amusante film met enkele klasse jazzy nummers en uitgedachte choreografieën (waaronder de verwelkoming van James aan tafel bij de familie van Goddard). Interessant detail: alle muziek - instrumenten en vocals - werd live voor de camera ingespeeld. Wat getuigt van het enorme aanwezige muzikale talent, en wat in de huidige filmbusiness niet meer mogelijk lijkt. Persoonlijk hou ik van de big band stuff van de jaren veertig dus sowieso heb ik wel een boon voor dergelijke films. Goeie fluff!

Begin jaren ‘80 waren er veel van dit soort films over college boys die hunkeren naar seks en allerlei creatieve wegen ernaartoe bedenken. Maar deze vind ik toch ook weer next level. Zal wel geen toeval zijn dat het een productie is van Playboy Channel. Pikante maar dikwijls flauwe grappen, veel blote dames, een wat al te opdringerige soundtrack. De personages hebben weinig uitstraling. Een zwak geheel dus. Het faalt op de 2 belangrijkste punten voor dit genre: niet bijzonder grappig en ook al niet sexy ondanks de getoonde vleeswaren. Vorm(en) over inhoud, de overtreffende trap.

Aan deze film heeft heel wat talent meegewerkt op gebied van acteurs, regie en muziek. En het is gebaseerd op werk van Georges Simenon die ik zeer waardeer. En toch kon het mij maar matig boeien. Een fictief politiek verhaal met weinig of geen interactie op persoonlijk niveau. Veel gepraat. Heel veel gepraat. Locaties die zich veelal beperken tot de zithoek of het wandelpad. De speech van Gabin naar het einde toe wakkert eventjes het vuur aan tot het al snel weer dooft. Het wordt allemaal kundig gebracht maar het slaat bij mij niet aan. Trouwens in tegenstelling tot het label hier en op andere sites is dit allesbehalve een thriller. Het is politiek drama.

Deze film heb ik bekeken op het vliegtuig bij terugreis van mijn trip in de USA. Dat was een goeie timing na bezoek aan o.a. Memphis en Graceland dat hier goed aan bod komt. Het is het verhaal van Priscilla - zij is ook producer - en dat kan je natuurlijk alleen maar respecteren. Het is mooi in beeld gebracht door Sofia Coppola en daarvan verwacht je dat natuurlijk ook wel. Dat er geen Elvis muziek op de soundtrack speelt, vind ik eigenlijk een goeie zaak of keuze. Het is het verhaal van Priscilla en de muziek van Elvis is (uiteraard) verweven met de man zelf. Dus het is goed om daar even afstand van te nemen aangezien het om haar standpunt gaat.

Het verhaal van de film is natuurlijk bekend maar het blijft toch boeien dankzij de goeie acteerprestaties. Op het eind krijgen we een waar kippenvelmoment wanneer Priscilla Graceland verlaat op de tonen van Dolly Parton’s I Will Always Love You. Dat nummer heeft Elvis voor haar gezongen nadat de scheiding officieel uitgesproken werd. Het is ook een mooi testament van de kant van Priscilla dat ze zoveel jaren later haar gevoelens voor de man duidelijk maakt bij de aftiteling, na het verhaal van een huwelijk met ups en downs.