The Postman Always Rings Twice (1946)

Aardige film waarin een man komt te werken voor een getrouwd stel en verliefd wordt op de vrouw. Een prima verhaal met genoeg plotontwikkelingen, maar het gaat wel iets te lang door allemaal. De personages zijn goed uitgewerkt, maar de casting van Lana Turner komt niet helemaal geloofwaardig over. Daar staat wel tegenover dat er wel duidelijk sprake is van aantrekkingskracht tussen haar en John Garfield.

Ben wel een fan van de rauwe acteerstijl van Garfiel en Turner vind ik ook één van de meer overtuigende femmes fatales. Vul dat aan met een vermakelijke Kalloway en je hebt 3 okaye hoofdrolspelers in een verhaal dat ook niet verder gaat dan dat trio (qua moordplotten en dergelijke). Ik prefereer noirs met een simpel, rechtlijnig plot, al moet ik wel toegeven dat de film af en toe wel wat moeite heeft om het interessant te houden. Desalniettemin kon ik het einde, met de bijhorende verrassingen, wel waarderen en is 't gewoon een solide film.

The Postman Always Rings Twice bevat veel typische film noir elementen maar heeft ondanks een handjevol clichés ook aardig wat verrassende plotwendingen. De film gaat in het begin over een jonge vrouw (Cora) die met behulp van haar geheime liefde (Frank) een plan verzint om haar echtgenoot te vermoorden. Al lijkt dit in eerste instantie een doorsnee film noir plot gaat het verhaal daarna verschillende kanten op. Zo speelt een groot gedeelte van de film zich af in een rechtbank, waar een slimme advocaat even de show steelt, wordt er daarna vooral de aandacht op corruptie en chantage gelegd. Uiteindelijk draait het geheel om de vertrouwensband en de daarbijbehorend oplopende spanningen tussen Cora en Frank. De eerste helft van de film had mijn volledige aandacht maar helaas zakte dit wat weg na het verhaal zich verder vorderde en duurde het uiteindelijk net allemaal wat te lang. Toch is dit gewoon een hele aardige film noir die best vermakelijk is.