The Pleasure Garden (1925)

Hèt debuut. En best een vermakelijk debuut. Natuurlijk moet e.e.a. wel een beetje in het perspectief van dat jaar gezien worden. Oubolligheid troef dus. Al valt dit uiteindelijk nog best mee. De nadruk van het verhaal ligt op de liefde en overspel. Tegen het eind wordt daar een moord aan toegevoegd. Echt spannend wordt het niet, maar het blijft boeiend. Verevelend is dat de twee vrouwelijke hoofdrolspelers als twee druppels water op elkaar lijken, wat soms verwarring oplevert. De beeldkwaliteit is op sommige punten dusdanig matig dat het, met name aan het begin, soms gissen blijft of het Patsy of Jill betreft. Die momenten duren gelukkig kort. Al met al een leuk debuut, met aardig camerawerk. Zo zien we tegen het einde plots zelfs de camera scheef hangen. Voor de allereerste keer dus. Grappig om te zien dat Hitchcock dit in zijn debuut doet, kan het me niet herinneren in bijvoorbeeld (het betere) The Lodger. De score is opvallend prettig, ondanks dat het soms nauwelijks verbonden lijkt met het verhaal. Fijn om gezien te mogen hebben, maar werd slechts ten dele van de sokken geblazen. Dit heeft te maken met enige braafheid alsmede het feit dat de regisseur nog niet op volle kracht was. Redelijk.

Hitchcocks officiël regiedebuut is geen misdaadverhaal, maar een melodrama dat typerend is voor de tijd. Het gaat over twee danseressen die elkaars beste vriendinnen worden. Ze worden verliefd op dezelfde man en dat leidt tot jaloezie, ruzie... en uiteindelijk een melodramatische combinatie van drank, ontrouw en doodslag. Het verhaal is dus niet zo bijzonder, maar dit is een fascinerend debuut, omdat veel van de Hitchcock-motieven hier terug komen. Zie het openingsshot, waarin Hitch filmt vanuit het perspectief van een oudere man die zijn monocle opzet om de blote benen van de danseressen te bekijken. Let ook op de nadrukkelijk aanwezigheid van een hond [ook een Hitchcockmotief] in een scène die zonder diens aanwezigheid volstrekt banaal zou zijn. En de geestverschijning van Nita Naldi ziet er daadwerkelijk spookachtig uit. Bovendien is het acteerwerk redelijk ingetogen, waardoor eigenlijk alleen het basisverhaal een zwaktepunt is van deze film. Fascinerend voor Hitchcockfans [waarvan ik er ééntje ben], wie minder bekend is met zijn werk zal deze film ongetwijfeld minder waarderen. De opmerkingen over de beeldkwaliteit hebben niets te maken met de kwaliteit van de film maar met de kwaliteit van de DVD. De DVD-versie die ik heb, is van uitstekende beeldkwaliteit.

Interessant debuut van een grote film door Hitchcock. Film is in Duitsland (München) en deels Italië geschoten. Hij komt uit 1925 en dat zie je. Geluidsopnamen waren er nog niet dus de hele film door hoor je een niet onaardig orgelmelodietje. De film heeft een niet al te bijzonder verhaal dat op het einde voor mij zelfs nog wat spannend werd. Wat wel bijzonder was waren de typisch Hitchcockiaanse kenmerken zoals seksuele spanning, voyeurisme, overspel, bekende camera posities en op het laatst zelfs een tipje suspense. Wat ik zelfs nog nooit in een Hitchcock had gezien was een hallucinatie die het verhaal goed deed en die visueel nog werkte ook! Enfin, genoeg te genieten voor een voldoende!