Opinions

Een mix van melodrama en misdaad met een bovennatuurlijk sausje erover. Eén van de negen films waarin we Sidney Greenstreet en Peter Lorre samen aan het werk zien, zij het dat hun gezamenlijke schermtijd hier beperkt blijft tot de intro en de finale. Verder spelen ze elk de hoofdrol in hun eigen verhaallijn, net als derde vreemdeling Geraldine Fitzgerald. De eerste samenwerking tussen Greenstreet en Lorre dateert van The Maltese Falon, en met deze film valt verder nog de link te leggen met John Huston, die hier (enkel) meeschreef aan het script, en cameraman Arthur Edeson.

Three Strangers is een onderhoudende film met variatie, gezien de drie onderscheiden verhaallijnen, en met goeie acteerprestaties. Wel een beetje vreemd hoe het personage van Greenstreet zichzelf verliest in de finale, alsook de snelheid waarmee zich een - vrij onrealistisch schijnende - relatie ontwikkelt tussen Peter Lorre en Joan Lorring.

Op de regie van Negulesco en het camerawerk van Edeson is niet veel aan te merken. Mooi craneshot van de wandelende Fitzgerald bij de intro. Mooi ook hoe men de imposante gestalte van Greenstreet te gepaste tijde uitspeelt. De overgangen tussen de verhaallijnen verricht men via wazige fade out, wat wel een dromerig effect geeft, en passend bij de bovennatuurlijke insteek van de Chinese godin als drijvende kracht van het verhaal.

Geen straf om deze te bekijken.

Thunder Road is een b&w misdaad/actiefilm rond illegale whiskey stokerijen in het diepe zuiden van de USA in de jaren '50. Het is één van de vier films geproduceerd door DRM productions, de eigen maatschappij van Robert Mitchum.

De film gaat over de strijd tussen de 'onafhankelijke' inwoners van de bergen en de federale belastingdiensten, en daarnaast is er ook nog een conflict gaande met een maffiabaas die de whiskey stokerijen wil monopoliseren. Robert Mitchum vertolkt niet enkel de hoofdrol, als whiskey koerier Lucas Doolin in zijn daartoe speciaal uitgeruste wagens, maar werkte ook mee aan het scenario en de muziek van de film. Hoewel de song The Ballad Of Thunder Road naderhand op plaat werd uitgebracht (en gezongen door) Mitchum, wordt de versie in de film gebracht door Randy Sparks, wat veel meer een mellow mood heeft dan de raunchy versie van Mitchum zelf.

De verhaallijn is niet te complex en staat garant voor voldoende actie. Volgens de credits van de film heeft men beroep gedaan op de federale overheidsdiensten om één en ander realistisch weer te geven. Het milieu waarin de film zich afspeelt, lijkt op een diep christelijke conservatieve omgeving waarin familiewaarden voorop staan.

De beste acteerprestaties worden geleverd door Robert Mitchum, Gene Barry (inspecteur van de belastingdienst) en Jacques Aubuchon (de maffiabaas). James Mitchum - zoon van speelt broer van in de film - levert een verdienstelijk debuut af. Zoals gezegd gaat het om een actie/misdaadfilm maar ik zie toch ook wat verwantschap met de film noir die al jaren bloeide op het tijdstip van de productie van deze film. Er is de morele ambiguïteit rond de wijze waarop de zuiderse inboorlingen hun whiskey stokerijen bekijken: de grens tussen goed en kwaad lijkt niet zo duidelijk. En die lijn wordt doorgetrokken naar het hoofdpersonage Lucas Doolin, die zich wel bewust is van de situatie, maar gedreven door het verleden en een gedoemd fatalisme zijn levensstijl verderzet (typisch noir). Het oorlogsverleden van de held (in dit geval weliswaar de Koreaanse oorlog) en daaraan verbonden gevoel van desillusie komt eveneens voor in tal van noirs. Het element van het onontkoombare verleden - evenals het einde van de film - deed me trouwens denken aan het veelbejubelde Out Of The Past (1947) waarin Mitchum eveneens de hoofdrol speelt. Maar stilistisch gezien - camerahoeken, belichting - is er volgens mij weinig noir aan de film, al is hij zeker solide in beeld gebracht door regisseur Arthur Ripley.

In de jaren na zijn release heeft deze film een cultstatus opgebouwd - mede dankzij thema's snelle wagens, teenagers - en werd hij nog lang vertoond in de drive-ins in de USA. In Europa lijkt deze film me toch wat minder bekend maar ik kan hem zeker aanraden omwille van de actie en het entertainmentgehalte. Voor Robert Mitchumfans is het een must see: vintage Mitchum.

Wat me aan deze vierde in de reeks zal bijblijven zijn de onderwaterscenes die de film een smoel geven. Het is best fascinerende onderwaterchoreografie. Voor een actiefilm is het natuurlijk niet simpel om de spanning er altijd in te houden omdat het ook wel wat afstandelijkheid creëert om een stel kikvorsmannen bezig te zien met - in het water - wat vertraagde bewegingen. Zeker voor die tijd zal het toch wel een spektakel geweest zijn met state of the art onderwatertechnologie. Verder is er voldoende plot en humor aanwezig om er een entertainend geheel van te maken.

Thunderbolt start als een standaard misdaadmelodrama maar evolueert gaandeweg richting black comedy die garant staat voor anderhalf uur kijkplezier. De film bevat scenes (George Bancroft die vriendschap moet sluiten met een straathond) en karakters (George Bancroft als bandiet tout court en Tully Marshall als gevangenisdirecteur) die ik niet snel zal vergeten. Het stoort daarbij helemaal niet dat de nadruk vooral ligt op dialogen en er nagenoeg geen actiescenes zijn, wat je niet zou verwachten van een misdaadfilm. De dialogen zijn dan ook scherpzinnig (en geestig) genoeg om de kijker voor zich in te nemen.

Thunderbolt is de eerste geluidsfilm van Josef von Sternberg en is ook op dat vlak fascinerend. Zoals toen gebruikelijk zijn alle geluiden live opgenomen bij de mise-en-scene, inclusief orkest in The Black Cat joint, de gospelpianist en gospelkoortjes in de gevangenis. Er is dus geen track met begeleidende muziek - voor de sfeerschepping - zoals dat enkele jaren later standaard zou worden toegepast. Voor een moderne kijker geeft dat misschien een 'kaal' gevoel maar omdat het script van deze film sterk genoeg is, is het voor mij geen gemis. Visueel is de film degelijk geschoten zonder bijzondere uitschieters. Het experiment in deze film bevindt zich dan ook in de pionierende synchronisatie van beeld en geluiden, waarbij het geluid frequent gebruikt wordt om beelden te ondersteunen zonder dat de bron in beeld is (bvb. gospelkoortjes in de gevangenis, een stemmend orkest in The Black Cat op het moment dat de politie binnenvalt).

Deze Thunderbolt is een prima binnenkomer voor von Sternberg ten tijde van een revolutie in de film.

Alweer een hoop heerlijke nonsens. Deze keer is Elvis een soort cowboy die zich zelfs aan de rodeo waagt. Mooi toeval dat hij werkt op een ranch waar een hoop jongedames verblijven zodat het oog ook verblijd wordt. Verder toch een leuk geschreven verhaaltje met volgens mij leuke humor die nu eenmaal aansluit bij de tijdsgeest van toen. Het laatste half uur krijgt het scooby doo allures - avant la lettre - met rare toestanden in het gothic huis en de zoektocht naar de schat. Enig minpuntje is het gebrek aan originele songs. Om budgettaire redenen opteerde men - hallo Dries Van Kuijk - enkele songs van vorige platen te selecteren. Het zijn goeie songs dat wel.

Het eerste kwartier is niet zo geweldig. Dan heb ik even moeten doorbijten. Voordeel is dat je voor de rest van de film de lat dan niet meer zo hoog legt, waardoor het nog best kan meevallen. En dat was ook hier de ervaring. Het tempo ligt vrij traag en het komt ook wel belegen over, maar toch heb ik wel kunnen lachen af en aan. Prima vermaak voor eventjes. WC Fields is en blijft een figuur apart. Zijn films zijn nogal hit & miss, deze hangt er wat tussenin.

Herziening. Voor de gelegenheid heb ik eerst het boek gelezen waarop de film gebaseerd is m.n. Down There van Amerikaans misdaadauteur David Goodis. Het boek kan wat mij betreft niet hard genoeg geprezen worden binnen het noir genre. Het is genieten van de niet aflatende innerlijke monoloog van het hoofdpersonage waar we het in de film logischerwijs vooral moeten doen met beelden en de sporadische voice over van Charles Aznavour. Toch is het een fijne adaptatie wanneer ik het vergelijk met het boek. Truffaut is erin geslaagd de sfeer van het boek te capteren binnen een Franse setting. De verhaallijn wordt daarbij echt wel getrouw gevolg. Met uitzondering van het Fido personage, broertje van Charlie, die verzonnen is voor de film.
Ik denk dat ik nu nog meer heb kunnen genieten van de film na lezing van het boek. Sommige dialogen zijn rechtstreeks overgenomen, andere zijn nieuw gecreëerd, zoals de heerlijke dialoog over de ‘essentie’ van vrouwen. Als ik dan toch een minpuntje moet bedenken dan wil ik het hebben over het gevecht tussen Charlie en Plyne dat echt wel een makke bedoening is vergeleken met de het geweld in het boek waar alle remmen losgaan.
Misschien ook typerend in deze Franse film is de scene waarin Charles uiteindelijk in bed belandt met Marie Dubois. In het boek wordt de relatie nooit geconsumeerd.

Een fijne film blijft het. En het mag een halfje omhoog aangezien ik hem nu blijkbaar beter weet te waarderen dan bij mijn eerste kijkbeurt.

Herziening van 2,5 j geleden. En het kan verkeren want ik heb genoten van elke minuut terwijl ik hem de eerste keer echt niet kon smaken. De opening is helemaal Hitchcock waarin hij een stukje verhaal vertelt louter met de camera - zie ook zijn verleden in de silent movies want de man was er toen ook al bij. Verder vond ik het verhaal best ok en geloofwaardig binnen het Hitchcock oeuvre van ‘wrong man pleading innocent’. Het was lang niet zo slecht als ik mij dacht te herinneren wel integendeel. Misschien was ik wat beter uitgeslapen deze keer. Grace Kelly schittert in de Edith Head outfits en de screwball met Cary kon me eveneens bekoren. Het moet allemaal met een korrel zout worden genomen natuurlijk. To Catch a Thief heeft weer een heel eigen vibe binnen het Hitchcock oeuvre dat ik aan het (her)zien ben. Prima entertainment. Cary Grant paste goed binnen de visie van Hitchcock en hij heeft dan toch ook enkele keren mogen meedoen. En wat Grace Kelly betreft, is dit alleszins haar pittigste rol van de drie Hitchcocks. Het is fascinerend om haar bezig te zien. Wanneer ze dan op een bepaald moment tegen Cary zegt dat een paleis niets voor haar is maar wel voor royalty kan je moeilijk niet denken aan de toekomst die haar nog te wachten stond.

Score wordt verhoogd.

hitchcock challenge # 39

Met Ernest Hemingway en William Faulkner is dit de enige filmproductie ooit waaraan twee Nobelprijswinnaars hebben bijgedragen aan de verhaallijn. Is dat een garantie voor een goeie film? To Have And Have Not wordt dan wel omschreven als een drama/avonturenfilm maar ik zie er er meer een psychologische praatfilm in met noir invloeden.

Het verhaal speelt zich af in Frans Martinique in 1940, op het moment dat het pro-nazi Vichy regime aan de macht is en ook de plak zwaait in de overzeese gebieden zoals Martinique. Bogart en co in een exotische stad roept uiteraard onmiddellijk associaties op met Casablanca. Al is de muziek ditmaal calypso gericht. Hoagy Carmichael speelt de rol van pianist in een bar - doet hij wel vaker - en mag enkele van zijn onderhoudende songs spelen op tekst van Johnny Mercer.

Dit was eveneens de film waarin Humphrey Bogart zijn Lauren Bacall leerde kennen, hoewel Bogey tijdens de productie eerst nog de tijd vond om de andere tegenspeelster Dolores Moran te ‘zegenen’. De relatie tussen Bogart en Bacall ging volgens de historici ook pas van start ná de productie; een Bogey mag je nooit onderschatten. Maar het moet gezegd; er is chemie tussen Bogart en Bacall op het scherm. De entree van Bacall in deze film als de archetypische femme fatale vind ik goddelijk. Verder vind ik Bacall opmerkelijk als nachtclubzangeres: ze zingt bijna lager dan Johnny Cash . In The Big Sleep (1946) mag ze ook enkele lijnen zingen maar in die film gaat de zang wat verloren te midden van de backing vocals. Zowel haar personage als dat van Bogey schipperen tussen de grenzen van goed en kwaad, naar gelang de situatie en de mood van het moment, typisch noir eigenlijk.

De regie van Howard Hawks is - zoals te verwachten - voortreffelijk, en met stijlvolle belichting. De lamellen aan de ramen doen prima hun werk wanneer ze gestreepte schaduwen op de personages moeten werpen.

Wanneer je deze film kijkt, kan je er best rekening mee houden dat deze drijft op dialoog en niet zozeer op spanning, wat we dan toch te danken hebben aan de vermelde literaire inbreng van Faulkner en co. Maar voor mij zeker een genietbare film met enkele bijzondere momenten.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman die 2 jaar eerder werd gepubliceerd en de Pultzerprijs ontving. Het timeframe van de publicatie van de roman en de release van de film is interessant. Het gaat om een coming of age verhaal met een focus op de rassenkwestie in de USA. Dit is net voor de empowerment van de zwarten - Marten Luther King, Malcolm X e.a.

Ook interessant zijn de autobiografische elementen in het verhaal. De auteur van het boek Harper Lee grijpt terug naar haar jeugd: haar vader was advocaat die zich onder meer inzette voor de rechten van zwarten (in de jaren ‘30). De film speelt zich effectief ook af in de jaren ‘30.

Productioneel is het allemaal prima. Eenvoudige maar doeltreffende setting, goeie regie & fotografie, goeie acteerprestaties. Gregory Peck in een rol die hem op het lijf geschreven is. Een goed verteld verhaal.

To Kill A Mockingbird is naar verluidt een klassieker op het vlak van rassendiscriminatie. Ik denk dat het uitstekend geschikt was voor de blanke middenklasse van toen, want al met al een zeer veilig verhaal. Vandaar dat het ook zo in de prijzen kon vallen, vermoed ik (zowel het door een blanke vrouw geschreven boek als de film). Gregory Peck speelt de rol van de blanke redder (die uiteindelijk faalt). De zwarten in het verhaal zijn objecten die er passief bij zitten en moeten gered worden. De zwarte beklaagde is letterlijk fysiek gehandicapt en begint te wenen tijdens het verhoor in de rechtszaal. Dat laatste is toch een teken van zwakte binnen het mannelijk rolpatroon dat toen zeker gangbaar was. De zwarte community staat erbij en kijkt ernaar, in stilte. Wanneer er uiteindelijk wraak komt op de blanke farmer wordt die wraak uitgeoefend door een halve gare blanke (Robert Duvall als Boo Radley), niet door een zwarte. Ik denk dat het in de mainstream Hollywood films van toen een ongeschreven regel was dat een zwarte niet de hand mocht slaan aan een blanke (en overeenkomstig het boek). Quentin Tarantino zou daar enkele decennia later iets aan doen.

Dus vanuit perspectief van de rassenkwestie: het is een tamme bedoening die blanke middenklassers mogelijks empathie liet voelen met de hele zaak. Als je er vandaag naar terugkijkt, valt vooral de passiviteit van de zwarten op. Het is niet een verhaal dat vandaag verfilmd zou worden, denk ik. Los van het mogelijke realisme van dergelijke toestanden in de jaren ‘30. Voor zwarte kijkers heeft dit hele verhaal niets empowerend.

De wereld is rot en de kijker zal het geweten hebben. De grenzen tussen goed en kwaad worden voortdurend afgetast en stelselmatig verlegd. Met cops (William Petersen en John Pankow) die er vreemde methodes op nahouden, aardig buiten de lijntjes kleuren, en de slechteriken (William Dafoe) die getuigen van werkethos op hun manier. Een echte neo noir dus. Wat zich hier en daar ook toont in de esthetiek en zeker ook in de rol die LA toegeschoven krijgt als stadsjungle die iedereen eronder krijgt.

Het is moeilijk, nagenoeg onmogelijk voor mij als kijker om enige sympathie te voelen voor het volkje dat deze film kleur geeft. John Pankow is lange tijd in de race om eruit te komen als morele winnaar maar ook hij gaat uiteindelijk briljant voor de bijl in de eindscène met Darlanne Fluegel. Naast de onverkwikkelijke moraliteit zal vooral de achtervolging met auto’s me bijblijven. Schitterend hoe men dat voor mekaar kreeg in de cinema van die tijd. Niet meer te overtreffen.

Wel stel ik me vragen bij enkele scenes:
1. De sleutelscene waarin Petersen en Pankow de undercoveragent in onderbroek zetten. De undercoveragent wordt afgeknald door 1 van zijn eigen onoplettende FBI collega’s en toch nemen Petersen en Pankow de ongelukkige dood van de man heel hard op zich. Waarom eigenlijk? Voor een rechtbank zouden ze toch makkelijk onschuldig kunnen pleiten voor de dood van de man. Enkel zouden ze veroordeeld worden voor de diefstal, wat uiteindelijk veel minder erg is.
2. Wanneer Petersen en Pankow in de wagen omsingeld zijn door de FBI wagens, springen de FBI’ers eruit, halen opnieuw de wapens boven, maar géén van hen roept ‘FBI’ of ‘Police you're under arrest’ of wat normaal gezien tot de standaard arrestatieprocedure hoort. Hoe kunnen Petersen en Pankow dan in godsnaam weten dat ze zich zouden moeten overgeven aan de politie en niet op het punt staan afgeknald te worden door gangsters?

Ik begrijp wel dat het voor het scenario en verloop van de film belangrijk is om deze 2 plotholes met de mantel der liefde te bedekken. Het is dan ook zeker en vast een entertainende film die het verdient om (her)bekeken te worden. Met een lekkere eighties soundtrack er bovenop.

The Who heb ik hoog zitten. Eén van de essentiële Britse rockbands. Topzanger, topmuzikanten en iconische songs. Het album Tommy ken ik al een jaar of 20. Klinkt goed op plaat. De film valt me echter zwaar tegen. Op plaat werkt het nog wel maar als het zo in beeld wordt gebracht … mamma mia. De ene groteske scene na de ander, van de ene ongerijmde extremiteit naar de andere, een verhaal dat stuitert als een flipperbal … van enige subtiliteit moeten de makers niet verdacht worden. Tenenkrullend tot en met is het. Volgens de credits is hieraan geschreven door Ken Russell op basis van de bestaande ‘rockopera’ … dat had blijkbaar toch zijn beperkingen dan. Het lijkt wel het niveau van een toneelstukje uitgeschreven door een achtjarige met inbreng van een zatte nonkel.

Mijn anderhalve ster gaat naar de enkele goeie songs en de gastoptredens van Tina Turner en Elton John. De plaat zal ik zeker nog wel een keer opleggen maar de film wil ik zo snel mogelijk vergeten.

Net als in College Humor (1933) is een belangrijke rol weggelegd voor Jack Oakie. Maar diens schermtijd wordt nu meer in evenwicht verdeeld met Bing Crosby, op dat moment een gevestigde radioster en rijzende filmster. In één van de bijrollen zien we trouwens ook de ma van Jack Oakie aan het werk. Schattig.

Betere humor in deze film dan in de genoemde voorganger en ook een wat interessantere verhaallijn. Opvallend: in één van de eerste scenes vinden we Bing Crosby terug in de cinema waar we de credits van International House (1933) geprojecteerd zien. Die film werd eveneens geregisseerd door A. Edward Sutherland die waarschijnlijk wel brood zag in de advertising van eigen werk.

Toch wel een leuke muzikale komedie.

Het idee voor de film ontstond na het succes van de re-release van The Texas Chainsaw Massacre in 1977. Horror kon geld in het laatje brengen dus vooruit met de geit. De eerste 20 minuten zijn pure slasher met een gemaskerde man die weerloze vrouwen om het leven brengt. Zijn geneurie geeft aan dat er iets helemaal verkeerd zit in zijn bovenkamer voor wie er nog moest aan twijfelen. Maar het wordt gebracht zonder veel spanningsopbouw. Met de toolbox in de hand hopt de man van ‘job naar job’. Hoogtepunt is de moord waarvoor de aanloop weergegeven is op de sleazy poster. Er komt ook nog wat softcore masturbatie aan te pas die niet zou misstaan in een Emmanuelle.

In de tweede helft van de films ontspint er zich een soort drama waarin de moordenaar inzicht geeft in zijn gedrag. Ook dat is niet echt boeiend noch qua inhoud noch qua fotografie e.d.m.

Wanneer ik dan met dankbaarheid de eindcredits over het scherm zag rollen, bleek het te gaan om een echt verhaal. Waardoor ik me afvroeg of ik de film moest herevalueren. Maar na wat opzoekingswerk blijkt het te gaan om een gimmick geïnspireerd op de docu ‘real events’ aanpak van TCM die eveneens verzonnen is.

Voelt aan als een onevenwichtig exploitation filmpje en wel leuk om een keer gezien te hebben. Komt echter nog niet aan de hielen van TCM waardoor het geïnspireerd is. Ironisch genoeg zou Tobe Hooper (de regisseur van de originele TCM) 25 j later zelf nog een remake maken van deze Toolbox Murders.

Jaren geleden heb ik deze gezien in de getrimde versie met Michel Piccoli die aan het eind zelfmoord pleegt. Deze keer heb ik de lange versie bekeken met het vliegveldeinde. Dit is een film die met haar realisme wat afsteekt tegenover de gemiddelde koude oorlog James Bond van die tijd. Het geweld blijft al met al binnen de perken. Wel is het één en al intriges - gebaseerd op ware feiten. Volgens de ‘making of’ bij mijn dvd is het geen typische Hollywood maar sluit het meer aan bij de internationale cinema van toen - zie ook de cast. Kan ik me allemaal wel in vinden. Het is geen top Hitchcock maar wel een zeer goede koude oorlog film met enkele excellente scènes waaraan de gewone sterveling een puntje kan zuigen. Het is een film zonder sterren maar met een goed script, mooi visueel werk en sterke dialogen. Kostumering is in handen van monstre sacré Edith Head die ook prominente credits krijgt. De score is van Maurice Jarre (is personage Henry Jarre een knipoog naar hem?). Het is misschien wel jammer dat long time collaborator Bernard Herrmann er niet meer bij was - na de breuk met Hitch - want die had toch wel wat meer thriller ervaring dan de wat gezapiger klinkende Jarre.

Gezien als onderdeel van een wekelijkse Hitchcock herontdekking die ik samen met een collega onderneem.

hitchcock challenge # 5

Qua aanpak doet de film me helemaal denken aan The Longest Day met dat verschil dat er in de verhaallijn van vernoemde film nog wel aandacht was voor het 'kleinere' verhaal van de betrokken soldaten, wat hier nagenoeg ontbreekt. Maar zeker hulde om de kijker een semi-documentaire voor te schotelen die netjes opgedeeld is in een deel spannende kafka militaire bureaucratie en een deel spectaculaire bombardementen en luchtgevechten.

In de geschiedenisles op school kan men het wel eens terloops hebben over 'de aanval op Pearl Harbor' maar dankzij dit soort films krijg je een idee over welk soort catastrofes het werkelijk gaat en ook wat er aan vooraf gaat. Je zal er als militair maar middenin zitten. WO II geïnteresseerden moeten deze film zeker gezien hebben. Ondanks de afwezigheid van grote namen in de cast gaat het om een topproductie.

Wordt gezien als een mindere Hitchcock en ik moet me daarbij aansluiten. Technisch is het allemaal wel heel goed gebracht qua regie e.d.m. dat spreekt voor zich. En eigenlijk kan ook het scenario er nog best mee door. Ik vind het niet veel slechter dan wat hij in vorige decennia in spy movies bracht. Het zijn voor mij vooral de hoofdrolspelers die de film de das omdoen. De chemie tussen Paul Newman en Julie Andrews is nu eenmaal zo afwezig als alcohol in alcoholvrij bier. Paul Newman was naar verluidt een beetje een pain in the ass voor Hitch omdat hij als acteur van Actor Studio (method acting) van alles en nog wat moest weten over het personage dat hij moest spelen, maar dit terzijde. Julie Andrews, ja, ook zonder haar rollen in Mary Poppins en The Sound of Music vind ik dat ze nu eenmaal de uitstraling heeft van een kleuterjuffrouw. Kan zij niet echt aan doen, al doet ze nog zo haar best. Blijft dan over: een bij momenten best vermakelijke film zonder echte vonken. Hoogtepunt is dan wel de moord op Gromek die misschien wel pionierend is in mainstream movies aangezien Hitch wou aantonen hoe moeilijk het wel is om iemand echt te vermoorden. Al lijkt het hierdoor ook wel meer op black comedy dan dat het spannend is. Wat ik verder toch nog mis is de dreiging van Bernard Herrmann die ontslagen werd door Hitch omdat hij niet commercieel genoeg werd geacht na de Marnie box office flop. In zijn plaats werd John Addison opgetrommeld voor de score. Hij levert competent werk maar ik mis toch dat tikje dreiging die altijd uitgaat van een Herrmann score.
Ook de casting van Paul Newman en Julie Andrews was een keuze van het productiehuis vanuit commerciële overwegingen.

En wat blijkt zoveel jaar later? Het commercieel geflopte Marnie heeft alleen maar aan reputatie gewonnen. Torn Curtain deed het beter aan de kassa in die tijd maar is minder interessant. Al blijft het toch een competent gemaakte film met een entertainend gehalte. Een andere filmmaker had hier misschien makkelijker mee kunnen thuiskomen.

hitchcock challenge # 29

Blinkt uit in een surrealistische sfeer met de creepy mannequins en bizarre gebeurtenissen. Spannend is het ook dankzij een goeie opbouw en enkele echt creepy scenes. Het is een independent productie gemaakt door Compass International Pictures die voordien al de nagel op de kop sloeg met Halloween. Ondanks het lage budget is er toch veel aandacht voor de setting en belichting, en met effect. Voor een aantal leden van de productie waren het de eerste stappen in de filmwereld (waaronder de regisseur) maar dat hebben ze dan toch prima voor mekaar gekregen. In het team zaten ook enkele zonen van beroemde filmmakers (zonen van William Wyler en Josef von Sternberg) het vak te leren. Verder is bij de art direction Richard A. Burns betrokken die al ervaring had via regelrechte klassiekers The Hills have Eyes en The Texas Chainsaw Massacre. Laatstgenoemde is zeker één van de inspiratiebronnen voor deze Tourist Trap. Naast Psycho.

De acteerprestaties zijn een beetje wat je mag verwachten van dit soort films uit die tijd. Voor mij goed genoeg. Chuck Connors steekt er met zijn hoofdrol bovenuit. Hij past ook in het rijtje ‘acteurs met naam’ die credibiliteit moeten geven aan een ‘horrorfilmpje’. Die tactiek werd ook toegepast in o.a. Halloween (met Donald Pleasance) en de eerste Friday the 13th (Betsy Palmer). In dit geval werd 50.000 dollar van het totaalbudget van 350,000 dollar besteed aan het salaris van Connors.

Voor mij mag het resultaat er helemaal zijn. ‘s Nachts bekeken en dat helpt ook. Klein pareltje.

Prima noir thriller van Richard Fleischer met een overtuigende bad guy Lloyd Bridges en de ravissante Barbara Payton (wiens filmcarrière helaas al te kort heeft geduurd). De film start in semi-docu stijl met een inkijk in het Treasury Department van de USA waarna het verhaal vlot van start gaat. Ook het filmen op locatie, waarbij de kijker een mooi zicht krijgt op het straatbeeld van Hollywood/L.A. in 1949, draagt bij aan het realistische karakter van de film. De verhaallijn is prima uitgewerkt met voldoende pittige dialogen en twists om de kijker tot het einde te boeien.
Trapped wordt beschouwd als een film noir en dat heeft volgens mij dan in hoofdzaak te maken met de stilistische elementen. Barbara Payton speelt niet de rol van een typische femme fatale - wordt daarentegen zelf meegesleurd in de neerwaartse spiraal van Lloyd Bridges - en verder is er toch een duidelijke scheidingslijn tussen good en bad guys. Maar de regie van Fleischer en de cinematografie van Guy Roe is pure noir en werkelijk prachtig om zien! Veelvuldig gebruik van lage camerahoeken en clair-obscur waarbij personages versmelten met schaduwrijke settings. Een lust voor het oog van de noirliefhebber.

Een pareltje met 2 reuzen van de Franse cinema in de hoofdrol. Gabin en Bourvil vormen een perfecte tandem in deze mix van drama en zwarte komedie. De cynische ondertoon van de film komt heel modern over en maakte dat de film in die tijd controversieel was. Te meer daar het gaat over het oorlogsverleden van bezet Frankrijk wat sowieso gevoelig lag een tiental jaar na het einde van WO II. Prachtig in beeld gebracht met veel nachtelijke scenes. Genieten is dit. En dan mag Louis de Funès ook nog meedoen in een gesmaakte bijrol.

De opening van de film. Bogart zet een verwaaide landloper neer in een bloedheet Tampico waar hij een rijke Amerikaan in wit pak bedelt om wat eet- en drinkgeld (een fijne cameo van John Huston). De sfeer is onmiddellijk gezet. Wat later na het wedervaren met de job van Bogart volgt dan in feite een sleutelscène in de groezelige slaapzaal. Het gesprek tussen Walter Huston, Tim Holt en Humphrey Bogart vat samen waarover het zal gaan: hebzucht en wat dat met een mens kan doen.
De film draait rond psychologie en onderlinge relaties van de drie goudzoekers. En er is tijd genoeg om dat te exploreren aangezien ze aan mekaar overgeleverd zijn in het gebergte. Walter Huston is ontzettend belangrijk omwille van de kleur die zijn performance aan deze b & w film geeft. Verder speelt Humphrey Bogart wat mij betreft één van zijn beste rollen ooit. Lijkt hij initieel nog open te staan voor de rede, wordt hij langzamerhand overmeesterd door paranoia tot het helemaal uit de hand loopt. Tim Holt staat een beetje tussen beide karakters in, de meest ‘normale’ van het stel misschien.
De boeiende plot wordt ondersteund en geleid door goed uitgewerkte nevenintriges tot het spectaculaire einde toe. En eerlijk gezegd: straf hoe men er na de anti-climax alsnog een positieve noot kan aan toevoegen. Maar het mag er zeker zijn. Een film die blijft nazinderen. Ook al omdat hij – zoals verwacht – mooi geschoten is door Huston en ondersteund wordt door een prima score van Max Steiner.

De allerlaatste film van Jacques Demy en voor mij ook de laatste film die ik van hem nog te bekijken had. En het is een afscheid met een knal vind ik wel. De film combineert de visuele flair van zijn vroege successen (Les Parapluies de Cherbourg, Les Demoiselles de Rochefort), een gewaagd en in toenemende mate ongemakkelijk incestthema (kwam al voor bij Peau d’Ane), muziek van Michel Legrand … en het geloof in de liefde komt er toch ook wel uit. Het is zeker ook een hommage van Demy aan zijn inspiratiebronnen m.n. de Amerikaanse musical waarvan enkele nummers verwerkt zijn in de show van Yves Montand. Yves Montand is de grote ster van deze film. Hij was op dat moment fin de carrière maar het is toch voor het eerst dat hij danst en zingt in een Franse film. Het is in feite ook een hommage van Montand aan dezelfde Amerikaanse musical waarvan Demy adept is. Het is knap hoe realiteit en fictie hier verweven worden. Montand brengt op het podium op een bepaald moment een medley van Amerikaanse classics waaronder ook een nummer van Marilyn Monroe. Intussen zien we enkele lookalikes van haar op het podium, wetende dat Montand in het echte leven nog een relatie gehad heeft met Monroe. Demy heeft deze film dan ook speciaal geschreven voor Montand. De rest van de cast mag er zeker ook zijn met Mathilda May als prima sidekick. Bepaalde wendingen in het verhaal komen een beetje naïef over maar dat neem ik er verder wel bij. De muziek van Legrand kon me ook bekoren zelfs al ging zijn kenmerkende stijl door de jaren ‘80 molen.

Een heel leuke dark fantasy comedy zoals het dan heet. Deze productie van Charles Band werd geregisseerd door John Carl Buechler die ook instond voor de special effects met de trollen. De trollen stelen dan ook de show op een prettige manier, als een soort kwaadaardige oempa loempa’s (de vergelijking schiet te binnen omdat de trollen samen een lied vertolken in de film). Troll heeft een origineel verhaal - appartement wordt sprookjesuniversum - dat tot het einde weet te boeien met talrijke sprankelende scenes. Waaronder eentje met Sonny Bono die een mislukte playboy mag spelen. Lekker tongue in cheek.

Werkelijk bijzonder is de naam van het hoofdpersonage; Harry Potter die de strijd aanbindt met de trollen in een magische wereld. En daarbij wordt geholpen door een personage die qua uiterlijk en presence heel hard lijkt op professor Minerva McGonagall uit de latere wereldberoemde Harry Potter boeken en films. Maar we hebben het hier over een film uit 1986 op een moment dat auteur JK Rowlings nog de eindjes aan mekaar moest knopen. Kan dit toeval zijn? Kan het? Een magisch toeval? Of heeft JK Rowling zich laten inspireren door Troll. Zij zelf beweert alleszins van niet en zegt deze low budget movie nooit gezien te hebben. Hmmm. Onwaarschijnlijk. De makers van deze Troll hebben in elk geval nooit een zaak aangespannen tegen JK Rowling.

Deze film verdient het om op eigen merites beoordeeld te worden. Zalig filmpje voor volwassenen die nog jong van hart zijn, en hun kinderen.

Met een documentaire precisie fileert Le Trou de ontsnappingspoging van de vijf gedetineerden. Het ontbreken van een soundtrack draagt bij aan het realistische karakter. Zo hoor je in het begin van de film bij bepaalde scenes in de verte reparatiewerken in andere cellen, als onderdeel van de plot, dus het is ook erg functioneel om een soundtrack te skippen. Naast het technische aspect van de ontsnapping draait het hier om de psychologische verhoudingen tussen het vijftal. Heel sterk geacteerd, en dat met medewerking van niet-professionele acteurs. Le Trou kan als titel verwijzen zowel naar het gat dat de gevangenen graven als naar het spionoog in de deur die een centrale rol speelt.

Topprestatie, deze laatste van Jacques Becker.

Dit is een soort een arthouse film met naargeestige muziek (van Tindersticks) samengesteld uit schijnbaar losstaande verhaallijnen die mekaar naderhand kruisen. Enkele personages zijn echter niet zo gewoon als ze op het eerste zicht lijken en geven aanleiding tot enkele scenes van abnormaal, excessief en weerzinwekkend geweld. Daarmee lijkt de titel van de film nogal cynisch gekozen.

Toen de film klaar was, wist ik niet goed wat ik nu eigenlijk bekeken had. Het narratief heeft een open einde. Het is alsof de hele film is opgehangen aan de twee scenes van über geweld (zij het niet eens zo heel expliciet) maar verder komt het zinloos over. Misschien vandaar ook de titel omdat het een portret geeft van groepjes mensen en hun zogenaamde problemen, zonder dat er een oplossing voor is.

Wat me tegenviel was het moment waarop het huis en de gedode vrouw van dr Brown in brand staan. Hij arriveert en we zien nauwelijks emotie. Nee, intussen horen we weer hetzelfde continue register een naargeestig stukje muziek op de soundtrack. Het was niet slecht geweest om hier een keer wat meer realisme in te bouwen.

Desondanks heeft de film in zijn geheel ook iets beklijvend, die momenten van erotiek die uitmonden in een inferno. Bizar gevalletje.

Met dergelijke titel en de kop van Elvis prominent op de poster verwacht je wel iets anders dan wat hier wordt voorgeschoteld: een period piece over een kermis waar een aantal personages geportretteerd wordt en waarvan Elvis eentje van de hoop is. Hij speelt zeker niet slecht en mag ook 2,5 songs brengen. Maar los van zijn bijdrage vind ik het hier een saai gevalletje. Het sleept maar wat aan en heeft een oninteressant verhaal. In principe meer serieux dan de voorgaande Elvisprenten maar ik mis hier een pulpgehalte die voorgaande beter genietbaar maken (naar mijn smaak). Je voelt dat de sfeer van de sunny sixties hier op het einde van een decennium plaats maakt voor iets anders, de onschuld verdwijnt, en er is simpelweg geen plaats meer voor de naïeve fun van enkele jaren eerder. Het einde van een tijdperk nadert en dit was dan ook de voorlaatste film van het nog lopende filmcontract van Elvis Presley. Het gebrek aan succes van zijn laatste films bezegelde dit einde. Deze film gaf me anderzijds wel het idee dat Elvis zeker in staat was om een rol te spelen in betere films. In een alternatief universum had dat kunnen gebeuren maar nu zullen we het jammer genoeg nooit weten.

Fijne herziening. Van Hitchcocks Amerikaanse films is dit misschien wel de meest Britse met dank aan de tongue in cheek humor en het stevige flegmasausje. Het is een film van de jaren ’50 en het kleurt qua humor dan wel binnen de lijntjes maar voor de goede verstaander zit er dikwijls een laagje innuendo onder een aantal dialogen (tussen de seksen). Toch wel een unieke film. Uniek binnen het oeuvre van Hitchcock maar zeker ook uniek als black comedy. Het is bij wijze van spreken een deurenklucht die zich verplaatst over het hele rustieke dorpje. De rustieke sfeer wordt prachtig ondersteund door de muziekscore van Bernard Herrmann. Hiermee bewijst hij ook nog eens wat een alleskunner hij was. De score mag van mij met een halfje omhoog.

hitchcock challenge # 23

Over de productie valt niet zoveel verkeerds te zeggen. Regie en fotografie van Hathaway en Ballard getuigen van vakmanschap. Prima score van de legendarische Elmer Bernstein. Het script zit goed in mekaar, met een evenwicht tussen actie en karaktertekening van de personages. Wel overdreven dat John Wayne voor zijn acteerprestatie een oscar ontving, maar goed dat is een politieke beslissing als een ander.

Vooral was ik geen fan van het personage dat Kim Darby speelt. Een teeny betweter, baby boekhouder (hoewel een twintiger in het echte leven) die iedereen de les spelt tot het vermoeiend wordt. Altijd met het vingertje in de lucht. Ze doet me denken aan iemand met wie ik vroeger op de schoolbanken zat. True annoying.

Goed om een keer gezien te hebben maar het zal hierbij blijven.

De laatste film van de geliefde westernacteur William S. Hart, en waarvan hij ook de producer was. Tumbleweeds vertelt het verhaal van de Cherokee Strip Land Run (Oklahoma) in 1893. Een honderdduizendtal mensen wachtte aan de grens van deze strook land op het kanonschot van de officieren van de regering om de rush in te zetten naar een eigen stukje land. Een interessante geschiedenis waar veel over geschreven is - en zeker ook over de positie waarin de Indianen gemanoeuvreerd werden. De filmversie die ik gezien heb, is degene waar de in 1939 gefilmde intro aangeplakt is, waarin Bill Hart op oudere leeftijd een 8 minuten durende monoloog afsteekt over die tijd van toen, en over zijn liefde voor film, wat het wel aandoenlijk maakt. Het is vooral ook bijzonder dat Bill Hart een film heeft gemaakt over een dramatisch tijdperk - met veel veranderingen - uit de Amerikaanse geschiedenis dat hijzelf welbewust als jongeman heeft meegemaakt. Wat voor de hedendaagse kijker nu een stuk folklore is, was voor Bill Hart in feite nog tastbare realiteit.

Tumbleweeds is een verhaal met een prima dramatische opbouw waarin Bill Hart als voormalig veedrijver besluit om ook zijn kans te wagen en een stukje land te claimen, onder impuls van de knappe Barbara Bedford. Opnieuw zien we Bill Hart een personage neerzetten met verschillende kanten. Enerzijds een geharde cowboy maar anderzijds zien we hem ook verlegen stuntelen in aanwezigheid van Bedford, weer dat menselijke kantje van hem. De spankracht wordt aan het verhaal gegeven door twee booswichten die zich ontpoppen tot zgn. Sooners (= diegenen die stiekem voor het startschot reeds op zoek gaan naar land, wat een criminele daad was). Hoogtepunt van de film is ongetwijfeld het startschot en de waanzinnige run met paarden, karren, zelfs één enkel hoge fiets van enkele honderden figuranten naar een te claimen stukje land. De spanning en agitatie, en de gevaren van die tocht worden prima weergegeven. Wie eerst komt, eerst maalt. Voor zover ongure types zich niet laten gelden tenminste. Wat mij betreft een geslaagde western van Hart waarin plaats is voor actie, romantiek en goed doseerde streepjes humor.

Een soort tongue in cheek black comedy misdaadfilm op zijn Italiaans. Dynamisch gefilmd en mooi gestileerd. Een heel stuk speelt zich af op locatie in Tangiers, Marokko. Dat trekt het niveau van de productie sowieso op. Het scenario is wel redelijk hilarisch ongeloofwaardig: met een lijk in de koffer het vliegtuig nemen om het daar te laten verdwijnen op een risicovolle locatie. Maar het is allemaal met een knipoog en dan kan het wel weer. Er zijn nog wel meer grappige momenten: de vissen en aquaria als gemeenschappelijk punt van interesse tussen George Ardisson en zijn scharrel. Goed mee vermaakt.