Il Tuo Vizio È una Stanza Chiusa e Solo Io Ne Ho la Chiave (1972)

Een donker getint verhaal met perverse psychotische gedachten dat geleidelijk aan zich ontvouwt tot een totaal andere uitwerking die je in het begin doet vermoeden. Uiteindelijk is het een verhaal waarin geld, wraak en verraad te redenen vormen voor de verschillende moorden waarbij de regisseur een onnodig toemaatje erbij doet om het geheel wat mysterieuzer te maken en vooral om de kijker op het verkeerde been te zetten. Geen goede keuze. Prima vertolkingen van Strindberg en Fenech waarbij die laatste met haar mooie ogen een fantastische uitstraling geeft. Degelijk dodelijk mysterie ! 6,5/10

De titel is alvast prachtig, alleen al om die reden wil je de film kijken. Of vanwege de borsten van Fenech. Toch zijn de hoofdrollen van Strindberg en Pistilli ook aardig. Het verhaal is onevenwichtig; eigenlijk is het een melodramatsiche, erotische (de verwikkelingen rondom Fenech zouden in een porno niet misstaan), psychologische (de rol van Pistilli is voer voor psychologen), horrorfilm met een zwarte kat die steeds maar terugkomt. De acties van de hoofdrolspelers zijn constant onlogisch maar toch is dit vermaak ten top. Juist omdat de film is zoals hij is; een beetje vreemd maar wel lekker.

De Giallo vind ik een leuk sub-genre omdat het stilistisch, mysterieus en grafisch is. Toch realiseer ik me steeds meer dat er op het werk van Dario Argento, Mario Bava en Lucio Fulci na bar weinig echt goede Gialli te vinden zijn. Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key is mijn eerste Sergio Martino en kan wat mij betreft makkelijk in de categorie 'had liever iets anders met mijn tijd gedaan'. In de omgeving van Venetië omringt een schrijver zich in zijn villa met allerlei hippie en stoner figuren. Meneer maakt er een sport van zijn vrouw te vernederen en vreemd te gaan met alles wat hij kan vinden, of het nu de negerin die als dienstmeid werkt is of zijn eigen nichtje. Dan worden één voor één zijn oude liefjes dood gevonden en is meneer hoofdverdachte. De film probeert vooral het brave Italiaanse publiek te choqueren met de vrijheid blijheid onzin van de hippiebeweging (vrije seks en al dat gelul). En daarnaast natuurlijk het mishandelen van de vrouw. Uiteindelijk gaat de boel stierlijk vervelen, gezien de moorden alles behalve spannend zijn en geen enkel personage een beetje sympathiek is. Uiteindelijk draait het uit op een vrij slappe vertelling van Edgar Allan Poë's The Black Cat. Edwige Fenech is natuurlijk geen straf om naar te kijken, maar ik vond haar niet heel erg bijzonder aantrekkelijk in beeld gebracht. Mijn restauratie had zeer mooie beeldkwaliteit, des te beter konden we zien hoe slecht belicht de locaties allemaal waren. Waar Argento namelijk wijselijk besloot alleen maar op locatie te filmen en Mario Bava zeer perfectionistisch was met de belichting, wordt bij de meeste Gialli een afschuwelijke vlakke TV-soap verlichting gebruikt. Niet veel aan, dus.