La Vérité (1960)

Knappe film, zwart-wit met een jonge Brigitte, uitstekend in haar rol van lichtzinnige maar bedreigde meid. Romantiek, dramatiek, suspens en de bijzondere sfeer uit de rechtzaal zijn goed vermengd en maken het geheel boeiend. Duidelijk uiteengezet en als film absoluut niet gedemodeerd. Integendeel, toestanden zoals nu : ontevredenheid, opstandigheid en drang naar onafhankelijkheid bij de jeugd, hypocrititie bij de gemeenschap...

Deze film heeft me toch aangenaam verrast al wist ik niet goed wat hiervan te verwachten was . De vertelstructuur met de flashbacks (die gaanderweg de film vorderd steeds langer worden) werken goed en de film blijft natuurlijk boeien mede ook omdat de vraag of ze schuldig is aan moord met voorbedachtte rade tot op het laatst onbeantwoord blijft . Bardot speelt sterk maar ook haar tegenspeler doet het goed . De rechtbankscenes zijn doordrenkt met seksuele moraal maar dat mag natuurlijk geen verassing zijn gezien de tijdsgeest .

Dit was de laatste film van Clouzot die ik nog te zien had. Het is echte en film van zijn tijd. Een rechtbank/misdaaddrama is het en wel eentje die focust op de clash tussen de oude (bourgeois) wereld en de nieuwe tijden. Bardot en haar clubje behoren tot de bohemiens van de Franse samenleving met duidelijke verwijzingen naar de existentialisten. Zo wordt Bardot ervan beschuldigd om in haar schooltijd een boek van Simone de Beauvoir meegenomen te hebben naar de schoolbanken. Niet toevallig was SdB het boegbeeld van de intellectuele en seksuele bevrijding in die tijd. Ook het geflirt met zelfdoding kan gelinkt worden aan de filosofieën van Camus en Sartre. Ironisch genoeg zou Bardot in het echte leven rond die periode zelf een poging doen om uit het leven te stappen waarmee de grenzen tussen fictie en realiteit vervaagden. De oude wereld wordt vertegenwoordigd door de heren rechters, advocaten, jury, het publiek in de rechtszaal en ook ook de vermoorde Gilbert. En de kijker van toen? Gilbert is rechtlijnig, en oefent zijn job uit als dirigent in de klassieke muziek. Dit staat tegenover het vrijgevochten - sletterige - imago van BB die functioneert in een jazzy milieu. Een liefde van tegenpolen is altijd wel interessant. Het verhaal is mooi in beeld gebracht door Clouzot met behulp van een reeks flashbacks die gekaderd worden in de rechtszaal. Zelf vind ik La Vérité goed overeind blijven en een interessant tijdsbeeld meegeven door de ogen van een ‘meester op leeftijd’. Wat de film dan weer visueel onvergetelijk maakt, is voor mij de wulpse scene waarin Bardot haar love interest voor het eerst ontmoet. Het was dan wel een serieuze dramarol voor Bardot maar voor dit soort scenes bekijk je haar films toch ook.