César et Rosalie (1972)

Erg mooie personagefilm, met een sublieme rol van Romy Schneider, die de film echt naar een hoger niveau tilt. Want César et Rosalie draait vooral om de karaktertekening; de personages zijn psychologisch complex en blijven daardoor de gehele speelduur interessant. Ze ontwikkelen zich, in een zoektocht naar zichzelf en naar hun verhouding tot de ander. Juist deze onafgerondheid is uitermate boeiend, met name ook omdat er daarnaast voldoende wordt uitgelegd om een kader te vormen waarin schijnbaar grillige handelingen invoelbaar worden (David "draagt niet" en laat Rosalie daardoor niet volledig tot haar recht komen, César "draagt" teveel met hetzelfde resultaat, simpel gezegd). Eén van de fraaiste scenes vond ik die op het strand, waar César komt aangereden terwijl Rosalie en David aan zee zitten. Die scéne is zo geladen met spanning, voor alle personages (en ook voor de kijker, zelfs geweld is in het begin een optie), en dat transformeert tot een nieuwe verstandhouding. Erg mooi. De vormgeving van César et Rosalie is op een bedaarde manier fraai (kleurgebruik, close-ups), het acteerwerk zoals gezegd zeer sterk. De laatste 20 minuten zijn wat aan de rommelige kant. Opvallend genoeg bedient Sautet zich van een gebruikelijk procedé uit de 19-eeuwse roman om aan het einde een samenvatting te geven van het verdere lot van de personages. Maar hij doorbreekt dat in extremis toch weer, om de al eerder genoemde onafgerondheid definitief te laten winnen van de door het lot getekende, vastgelegde personage uit de meeste van dat soort romans. Rosalie is vrij en maakt haar eigen keuzes, ook als het beeld al stil blijft staan.

Deze psychologische studie is al sinds jaar en dag mijn favoriete film van Claude Sautet, een specialist in het maken van rechttoe, rechtaan films over de goede en zwakke kanten van én de tegenstellingen tussen mensen. Boeiend de wijze waarop de karakterverschillen tussen de drie protagonisten worden benadrukt; op een rustige manier in weerwil van het feit dat emoties zo af en toe het kookpunt bereiken. De slotscènes zijn in een woord prachtig. Met een Yves Montand op z’n best én een ingetogen, maar uiterst charmante Romy Schneider heeft Sautet natuurlijk de ideale acteurs voor dit romantisch drama. In al zijn eenvoud een enerverende en erg bijzondere film.

Door een tip van eRCee bij een andere film van Sautet (het sublieme Les Choses de la Vie, ook met Romy Schneider trouwens). Maar behalve met de aanwezigheid van Romy Schneider vind ik echter beide films niet heel erg op elkaar lijken. Deze César et Rosalie is duidelijk luchtiger. Dat maakt dat de film wel vermaakt, maar minder diep mij raakt en zeker het laatste halfuur wat spankracht verliest. Ook visueel net iets minder sterk. Maar niettemin een leuke sfeervolle film met een fijne Montand en een verrukkelijke Schneider en vooral hun scènes samen die heel echt aanvoelen door hoe ze begripvol met elkaar omgaan lange tijd. Alleen Frey als David vond ik een wat mindere vertolking, ik snapte ook geen moment wat Schneider nu bij hem zocht terwijl de film daar toch voor een belangrijk deel om draait. Wel nog een schitterend slotstuk van enkele minuten met een geweldig eindshot, dat haast wel een geïnspireerd is op Les Quatre Cents Coups. 3,5*.