Opinions

Het eerste deel van de film speelt zich af in Rio Arriba, een slaperig stadje waar de normale gang van zaken op zijn kop wordt gezet door de nakende terechtstelling van vier boeven. Uitstekende sfeerschepping en spanningsopbouw hier, met in de focus de aankomst van Gregory Peck. Hij is een man met een missie die zich pas gaandeweg laat kennen. Peck speelt zijn rol met onderkoeld charisma, en wordt omringd door uitstekende acteurs. Aardig ook om Joan Collins aan het werk te zien in pre-Dallas tijden (dé referentie voor wie zoals mij is opgegroeid in de jaren ‘80).
Het mag duidelijk zijn dat het tweede deel van de film focust op de jacht op de ontsnapte boeven. Tijdens de overgang naar het tweede deel wordt een religieus motief gelanceerd. Gregory Peck, al een tijdje dolende, heeft een soort religieuze ervaring tijdens de kerkdienst van Rio Arriba. Het draait daarbij rond de beeltenis van Moeder Maria en het Kind. Niet moeilijk om deze beeltenis te associëren met het gezin van Peck en zijn persoonlijke situatie. Dat religieuze motief lijkt te worden doorgetrokken in het kleurgebruik. Moeder Maria draagt een blauwe mantel met rood versiersel. En wat zien we even later wanneer Peck op jacht trekt? Jep, hij draagt een blauw hemd en rood sjaaltje. Als een wraakengel spat hij van het scherm wanneer hij het geboefte aanpakt. Blauw zien we ook terug in de mantel van de onschuldige Kathleen Gallant, gegijzeld en nadien verkracht door Stephen Body. Ten laatste zien we het blauw terug in de finale wanneer Joan Collins, getooid met blauwe mantel, Gregory Peck opwacht. Ook het kind van Peck is daarbij aanwezig. Waardoor op visuele wijze - duidelijk refererend naar Moeder Maria en het Kind - de harmonie in het leven van Peck hersteld wordt, met Collins die de plaats van zijn vermoorde vrouw inneemt.
Even terugschakelen nog. Na twee interessante delen hebben we een finale die je relatief mak zou kunnen noemen - wat de actie betreft - maar die opvalt in het uitdiepen van de morele beslommeringen waarmee Gregory Peck worstelt. De wraakengel is van zijn paard gestapt en opnieuw een twijfelend mens geworden. Hoe sterk is dit.

De regie van Henry King is zoals het hoort; vlekkeloos in het brengen van het verhaal. De fotografie is ook zoals het hoort, maar eigenlijk ben ik vooral onder de indruk van de binnenopnames. Het kleurgebruik in deze CinemaScope productie gaf me bij momenten het gevoel dat ik een schilderij van Caravaggio aan het bekijken was, met kleuren die in mekaar lijken over te lopen en de specifieke belichting. Ten laatste ben ik zeer te spreken over de score van Lionel Newman die de film past als een handschoen en de gepaste sferen weet te creëren.

Deze remake van A Bout De Souffle is heel anders met een heel andere vibe. Moest ik niet weten dat het gaat om een remake zou het mij niet opvallen. Richard Gere zet een perfecte rol neer als flamboyante small time hustler die op de vlucht is voor zichzelf en het eigen lege bestaan. De verhaallijn waarin hij écht op de vlucht is voor de politie loopt mooi parallel. Omdat ik weet dat het om een remake gaat, zie ik dan toch wel enkele referenties naar het origineel. De keuze voor Valérie Kaprisky als Franse actrice. De vermelding van ene Johnny Goddard. De ‘film in de film’ iconografie - heel typisch voor Goddard en co - met Gun Crazy. Het is een tijdje geleden dat ik het origineel nog zag maar deze Breathless is toch wel een voltreffer. De Amerikaanse samenleving met haar neon glitter aan de buitenkant is een perfecte context om de existentiële leegte van het Gere personage aan te kaarten. En intussen horen we ook nog een leuke soundtrack met o.a. surf, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley wat dus vooral retro is. Het wordt allemaal perfect in beeld gebracht door Jim McBride. Een echte trip waarvan je ook wel invloed terugvindt in het werk van meester sampelaar Tarantino (de nonsense dialogen, en zeker ook die surf soundtrack die een erg coole vibe geeft).

Herziening na vele jaren en meteen ook aansluitend de docu ‘She’s Alive!’ eraan toegevoegd. Eén van de weinige sequels die volgens de algemene opinie het origineel overstijgt. Dat werd ook duidelijk bij het bekijken van de docu. Het is niet zomaar een monsterfilm, nee, volgens (Amerikaanse) filmhistorici is het één van de grote Amerikaanse films. In het rijtje van Citizen Kane en Sunset Boulevard. Wat de kijkervaring van mezelf betreft, voldeed het zeker. Een film met een prima tempo en prima productiewaarden (in die tijd ongezien voor een ‘monsterfilm’) en met een ondertoon die varieert tussen humor en horror. Al is de horror naar hedendaagse normen natuurlijk erg beperkt. In die tijd zouden er mensen flauwgevallen zijn bij het aanschouwen van de allereerste Frankenstein als we de (propaganda?)verhalen mogen geloven. De acteerprestaties mogen er zeker zijn. I.t.t. de eerste film maar in overeenstemming met het originele verhaal krijgen we hier een pratend monster. Boris Karloff was er eerst niet voor te vinden, maar de ‘geschiedenis heeft hem ongelijk gegeven’ (dixit zijn dochter in een interview). James Whale is natuurlijk dé man achter deze film met een voor die tijd in Hollywood ongekende artistieke vrijheid. Misschien het voordeel van actief te zijn bij de kleinere filmmaatschappij Universal, waar het hem nadien (na de verkoop van Universal) dik zou tegenvallen. James Whale had al een succes gemaakt van de eerste Frankenstein en overtrof zichzelf nog eens met dit vervolg. Hij dwong daarbij allerlei zaken af. Het moest volgens zijn manier gebeuren, of hij zou niet meedoen. De proloog was bijvoorbeeld iets waar hij echt op stond. Ook de dubbelrol van Elsa Lanchester als de bride én als Mary Shelley was zijn idee. Net als het frivole spel met de mini-mensjes. Fantasie had hij te over. En natuurlijk worden zijn films - speciaal deze Bride - zoveel jaren later gezien binnen de context van zijn queer levenswijze.

Overigens viel mij een anachronisme op. Op een bepaald ogenblik zegt de verloofde van dr. Frankenstein dat ze ‘de trein moet halen’. In het raamwerk van de vertelling (proloog) door Mary Shelley in aanwezigheid van Lord Byron (begin 19e eeuw) was er echter nog geen sprake van commercieel uitgebate spoorwegen. De stoomtrein stond nog compleet in de kinderschoenen en dat was het dan ook.

Een ander anachronisme is het gebruik van de telefoon door de excentrieke Ernest Thesiger die het omschrijft als een soort electronisch toestel om op afstand mee te praten. Maar dat lijkt dan weer gewoon een bewuste knipoog naar de moderne tijd door de makers van de film.

Prachtig barokke Hammerproductie. David Peel is natuurlijk geen Christopher Lee maar dat zou ook een oneerlijke vergelijking zijn. Ik vind dat hij de rol van oppervampier met verve speelt, als een soort gladde strak in het pak zittende kerel die net zo goed achter een bankloket zou kunnen zitten, maar in het bezit blijkt van een mooi stel hoektanden. Zeker ook prima acteerprestaties van Peter Cushing en Yvonne Moniaur. Maar in feite is alles goed aan deze film. De settings zijn een lust voor het oog en dragen tonnen sfeer bij. Typische maar gesmaakte achtervolgingsscènes in het kasteel van de baron. Heel passende majestueuze orgelmuziek op de soundtrack. Prachtig werk van regisseur Terence Fisher. Deze film vond ik veel spannender dan voorganger The Horror of Dracula, wat dan toch wel vooral te maken heeft met een verhaal dat niet schatplichtig is aan de overbekende Stokerklassieker. Voor die tijd moet de film behoorlijk indruk gemaakt hebben en van mij mag hij er absoluut nog steeds zijn.

Gewaardeerd als één van de beste Britse films ooit en daar kan ik inkomen. Visueel en auditief een parel. Het leek stilistisch eigenlijk heel hard op film noir en dat is één van mijn favoriete genres. Cameraman van dienst was Robert Krasker die o.a. ook heeft meegewerkt met The Third Man en dat zegt ook al iets. Prachtige b&w fotografie in en buiten het station, schitterende nachtscenerie, het bijzondere camerastandpunt (Dutch angle) wanneer Celia Johnson haar mentale dieptepunt bereikt. Expressionistischer kan het niet worden. Dan is er natuurlijk nog het gegeven van voice over en flashbacks wat ook weer typisch noir is.

Bloemetjes uiteraard ook aan Noel Coward uit wiens koker het scenario en dialogen in eerste plaats kwamen. Maar ja, niet alleen dat, een op het eerst gezicht goedkoop verhaaltje wordt prachtig en integer vormgegeven en tot quasi in de perfectie uitgevoerd. Met héél goede acteerprestaties van Trevor Howard en vooral Celia Johnson. De muziek is prachtig en van de hand van Sergei Rachmaninov. Het is nu niet zo dat dit verbeterd had kunnen worden door één van de eigentijdse filmcomponisten. En het geeft de film een majestueuze feel zonder dat het pompeus wordt. De muziek bevat een perfecte balans tussen drang en melancholie.

Een heel leuk pretentieloze fantasy musical van het gouden duo Minelli & Freed. Fijne muzikale nummers en (Schotse) dansjes waartussen Gene Kelly ook nog eens zijn ding komt doen. Het hele uitgangspunt van de film - een dorp dat eens om de 100 jaar leeft en verder van de aardbodem verdwijnt - deed me denken aan een gelijkaardig verhaal dat te lezen staat in Niels Holgersson van Selma Lagerlof, of voor wie de serie gezien heeft, boek dat al dateert van 1906.
Brigadoon schotelt de kijker onversneden Hollywoodiaanse romantiek voor, wat betreft de relatie tussen Kelly en Cyd Charysse. En ik voelde me helemaal meegezogen in de droom.
Een heel belangrijke smaakmaker in deze film is Van Johnson, en de gortdroge humor die hem door het script is toebedeeld. Echt zalig, en vormt een prima tegenwicht voor een eventuele overdosis suikergoed. Ook grappig, maar niet intentioneel, het moment dat Harry Beaton aan zijn einde komt, beslist men om zijn dood te verzwijgen om de pret van de op dat moment aan de gang zijnde bruiloft niet te verpesten, die ondraaglijke lichtheid van het bestaan toch.

Verstand op nul en genieten maar van deze film!

Cary Grant en Katherine Hepburn etaleren hun talent als comedians en maken grote indruk aangezien ik ze nog niet op die manier bezig gezien heb. Cary Grant schittert in een rol als kluns die je ook een Harry Lloyd zou zien vervullen. Terwijl de ogen van Katherine Hepburn sprankelen van de ondeugendheid die haar rol vereist. In latere films irriteert ze me bij momenten maar hier vind ik haar helemaal top.
Een film met clevere dialogen die aan sneltempo en met overtuiging afgevuurd worden door het stel. Echte screwball aangezien het aan- en afstoten de hele film lang doorgaat en er geen (seksuele) oplossing/ontspanning komt d.m.v. een relatie, behalve dan wat gesuggereerd wordt helemaal op het eind. Er is het spannende element van de luipaarden, maar verder is dit toch een film die het enkel moet hebben van een superstrak scenario met pingpong dialogen. Zo simpel - of moeilijk - kan film zijn. Regie en fotografie van respectievelijk Howard Hawks en Russell Metty zijn smetteloos. Na enkele films van Howard Hawks bekeken te hebben, valt me eigenlijk vooral op hoe ‘onopvallend’ goed hij wel is in zijn vak.

Deze film heb ik bekeken op de laptop tijdens een lange treinrit. Geen van de medereizigers kon de brede smile onder mijn mondmasker vermoeden die gedurende de hele lengte van de film niet weg te branden was. En dat volstaat voor mijn score.

Heel dramatisch verhaal waarin Lilian Gish slachtoffer is van huishoudelijk geweld, met name van haar vader, de alcoholverslaafde bokser Donald Crisp. Lilian Gish, wat een actrice! Zij is zo overtuigend dat ze sowieso het niveau van een film helemaal optilt. En ook Donald Crisp vond ik grandioos in zijn monsterlijke rol. Hoe hij zijn onderste rij tanden ontbloot in close-up … dierlijk bijna. Richard Barthelmess mag de Chinees spelen, en hij doet dat op de ingetogen wijze die we in het westen graag plegen te associëren met het verre Oosten. Het Hollywood studiosysteem was gericht op de exploitatie van haar filmsterren en dan is het vanuit die logica normaal dat ze kiezen voor een Richard Barthelmess en niet voor één of andere onbekende Chinees ... Heeft m.i. alles te maken met nepotisme (bescherming van de eigen vriendjes) en de belangen van de box office. In die tijd - terwijl de halve wereld nog gekoloniseerd was - helemaal geen issue.

Vrij eenvoudig scenario waar je door de donkere inhoud niet vrolijk van wordt. Enige verlichting zijn enkele poëtische momenten wanneer de Chinees Lilian Gish verzorgt. Verder geen spatje licht of humor.

Wat ik erg apprecieer zijn de realistische decors, en het gebruik van nevel en duisternis, wat enorm bijdraagt aan de sfeerschepping in de Londense wijk Limehouse.

Vooralsnog zie ik er niet het meesterwerk in dat sommigen er wel in zien, maar vind het zeker een kundig gemaakte film met topacteurs. En dat is op zich ook al fijn.

De dvd van deze film lag al enkele jaren - nog in de verpakking - stof te vergaren in mijn kast … gewoon een ouwe Russische film die nog wel eventjes kon wachten. Maar wat ben ik onder de indruk van dit werk. Eisenstein verfilmt het verhaal van de mislukte Russische revolutie van 1905 zonder echte lead, maar met in de hoofdrol de bemanning van de Potemkin. Nu ja, bij de start van de film worden twee matrozen bij naam genoemd, waarvan er één na een half uur al het loodje bij legt, als ‘noodzakelijke’ martelaar voor de goede zaak. Uiteraard past die keuze om het collectief te benadrukken, ten nadele van het individu, volledig in de communistische ideologie.
Mede door het ontbreken van een lead geeft dit de film - voor mij dan toch - een documentaire feel. Battleship Potemkin bevat een aantal scènes waarin Eisenstein de spanning ten top weet te drijven dankzij het gebruik van close-ups en de gekozen montage, nog eens onderstreept door de dwingende (originele) hedendaags klassieke soundtrack van de Oostenrijker Edmund Meisel. De muiterij aan boord komt levensecht en dreigend over, hoedje af hiervoor. De legendarische trappenscène lijkt me dan weer terecht legendarisch, is nog steeds pakkend.

Natuurlijk is het zuur om te beseffen dat het regime van de toenmalige Sovjetunie even onmenselijk was als het autoritaire tsarenregime dat hier aan de kaak wordt gesteld. Het is dan ook een propagandafilm. De ideologische kantjes van het regime zijn ook merkbaar via de kritiek die en passant wordt gegeven op de (christelijke) clerus, met het verwaaid figuur dat aan boord van de Potemkin ronddwaalt ter ondersteuning van het tsaristische gezag, alsook de scène waarin een matroos een bord met de christelijke gebedsregel ‘geef ons heden ons dagelijks brood’ aan diggelen slaat. Zie de uitspraak van Marx dat religie opium voor het volk is, en mee aanleiding voor de communisten om met alle geweld komaf te maken met religie.

Ook interessant is de scène in Odessa waarin een man in de menigte ‘kill the jews’ (maar dan in de tussentitel) roept en onmiddellijk het zwijgen wordt opgelegd door de omstaanders. Het is in elk geval een feit dat veel topstukken van de (anti-tsaristische) revolutionairen Joden waren, waaronder ook de latere leiders Lenin en Trotski. Net zoals Karl Marx. En ook regisseur Eisenstein was een Jood. De anti-Joodse leuze in de film, met respons erop, zou in dit geval dus verband kunnen houden met de concrete betrokkenheid van Joodse topfiguren bij de revolutie.

Conclusie. De reputatie van deze film en zijn regisseur maakt het voor mij waar. Ik voelde me helemaal meegezogen in historische gebeurtenissen van lang geleden, dankzij de beeldenstormende montage van Eisenstein. Te herzien.

Amusante klucht geschreven en geregisseerd door Edith Kiel. Meteen ook de eersteling van Kiel waarin Denise De Weerdt, Jef en Cois Cassiers aantreden. Zij zijn ook de smaakmakers van dit filmpje, samen met Magda Lausanne in de rol van juffrouw Plank. Het scenario draait rond een liefdesplot en misverstanden, altijd lachen geblazen, wat ik dan ook regelmatig gedaan heb. Behalve humor bevat deze film ook enkele liedjes, aangezien het volgens de begincredits gaat om een ‘muzikale komedie’. Nog op te merken zijn de regelmatige buitenopnames - waarbij de dialogen met even grote regelmaat in de studio opgenomen blijken - waaronder het strand van Sint Anneke of Sint-Anna bij Antwerpen. Voor de liefhebber is Denise De Weerdt hier enkele ogenblikken te bewonderen in bikini. Dit alles volstaat voor een avondje pretentieloos vermaak uit de ouwe doos.

François Beukelaers is Max, een losgeslagen figuur die dringend nood lijkt te hebben aan een psychiater. Gelukkig voor de kijker is dat nu niet aan de orde en volgen we zijn spoor in de Brusselse smeltkroes, soms overdag, maar vooral ‘s nachts. Voor Brusselkenners gaat het sowieso om een fijne sight seeing tour door het Brussel van begin jaren ‘80 waarbij je kan afvinken wat er al dan niet veranderd is in het straatbeeld.
Een grote meerwaarde is zeker ook de soundtrack van Raymond van het Groenewoud. De bekende titeltrack is intussen iconisch, maar ook de overige nummers mogen er helemaal zijn. Het geeft nogmaals blijk van het veelzijdige talent van Raymond.

Regie en fotografie van respectievelijk Marc Didden en Willy Stassen zijn dik in orde. Mooie longshots die Brussel in de kijker zetten, dynamische camera wanneer vereist, etc. Mooiste moment vond ik eigenlijk de ondervraging van Ingrid De Vos door onderzoeksrechter Senne Rouffaer in het halfduister, erg noirish.
Film en scenario moeten het hebben van een sterke sfeerschepping en anekdotisch karakter, waarbij de losse eindjes naar het einde toe mekaar vinden. Brussels By Night heeft een existentieel kantje in de figuur van Max, die moeite lijkt te hebben met de geplogendheden van het leven en bovendien verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met Alice (Ingrid De Vos) en Abdel (Amid Chakir). De film kent hilarische momenten - die humor van Didden en Deruddere -, op andere momenten zijn we getuige van de tristesse van mensen die willen maar niet kunnen.

Wat een knap debuut van Marc Didden.

Wat een ontdekking deze film. Een meesterwerk van de vroege Duitse cinema dat naast het werk van Murnau en Lang mag gaan staan. Ik had al wel gelezen dat Louise Brooks een iconische femme fatale is hier en ze maakt het ook waar. Ze sprankelt van het scherm als een ontkurkte champagne. Zelden gezien in silents of daarna. Het heeft een zeer donker verhaal en is ook wel melodramatisch wat je wel meer ziet in die tijd. Het is ook fijn om die roaring twenties lifestyle in de casino’s over het scherm te zien rollen. Er hangt een decadent sfeertje en op politiek vlak waren het de laatste jaren van de Weimarrepubliek vooraleer Hitler aan de macht zou komen. Het is ook een verhaal met controversiële kant bvb. de lesbische subplot.

Ik was wel bekend met de Griekse mythe van Pandora’s Box maar in deze film en de manier waarop het gebracht werd … kreeg die box/doos van Pandora/Lulu/Louise Brooks toch wel een erg seksuele betekenis. Geraffineerd gebracht dit.

Eén van de laatste drie films uit het oeuvre van William Friedkin waarvan ik nog niet eerder van gehoord had. Toch wel een zeer geslaagde film, deze combinatie van psychologische horror en kammerspieldrama. De verhaallijn bevat details waarvan je pas achteraf beseft welke rol ze spelen in de ontwikkelingen. Bv. de telefoontjes die Ashley Judd ontvangt aan het begin van de film, spelen zich achteraf gezien af in haar hoofd. Het is ook pas achteraf dat je erachter komt dat haar personage op dat moment op instorten stond - haar ex die uit de gevangenis kwam in combinatie met het sluimerende trauma van haar vermiste zoon - en dat werd verder in de hand gewerkt door haar ontmoeting met de paranoide Michael Shannon. Zonder het detail van die telefoontjes was het nadien veel minder overtuigend geweest. Nu kon ik er in meegaan, tot het apocalyptische einde toe.

Dit derde deel mag er best zijn omwille van de enkele sfeervolle momenten met onze trage zombies. Jammer genoeg halen ze er in deze film niet het volledige potentieel uit i.t.t. de 2 voorgaande delen. Het is dus een minder broertje. Ook als je de 2 voorgaande delen niet gezien hebt - wat niet nodig is om het verhaal te volgen - moet dit wel opvallen.

Het decor met het mistige spookschip is anders wel dik in orde. Om heel eerlijk te zijn kreeg ik bij deze film Scooby-Doo vibes En zo blijft het wel vermakelijk.

Goeie zwarte komedie. Het verhaal boeit en blijft boeien tot het eind, met een groeiend complex van relaties tussen de personages. En er is nogal een topcast. Brad Pitt lijkt me een karakter te spelen dat heel wat jonger is dan zijn ware leeftijd maar het gaat hem wel goed af. George Clooney zijn inbreng vind ik zeer te waarderen. De rol van John Malkovich; beetje vreemd dat zo’n ex-spook bij het minste geringste door het lint gaat. Verder erg genoten van Frances McDormand.

Burn after watching is hier absoluut niet van toepassing.

Doet natuurlijk denken aan Friday the 13th maar blijkbaar was het script al klaar en geregistreerd nog vooraleer genoemde film in productie ging. Het is dus géén copy paste van Friday the 13th in tegenstelling tot wat hier op het forum wordt gezegd. Ze hebben natuurlijk wel gezien welk succes de eerste Friday the 13th teweeg bracht. En misschien ook wel een beetje gevloekt dat het gras van voor hun voeten werd gemaaid. Verder zijn er wel genoeg elementen die The Burning onderscheiden van Friday the 13th. Er is de spannende eindsequentie in het betonnen labyrinth en de duistere schuur en voordien is er een gore hoogtepunt op het vlot. En er is geen final girl. De spanning wordt tussendoor ook gaande gehouden dankzij het leitmotif - leuke electro soundtrack - dat eigen is aan de moordenaar. De acteerprestaties volstaan ruimschoots. Ik zie niet in hoe je op een andere manier een stel hitsige tieners beter zou kunnen uitbeelden. De moordenaar heeft een bijzondere achtergrond die niet heel geloofwaardig is. Voor een man die enkele jaren in rolstoel in het hospitaal verbleef, beschikt hij wel over een erg goede conditie om bange tieners op een eilandje te achtervolgen. Een goede keuze om zijn gelaat pas op het eind te onthullen want ook dat gaat er een tikje over. Maar wel zeer vermakelijk alweer. Alles samen staat deze film garant voor prima vermaak waarbij de minder geloofwaardige punten er eigenlijk helemaal niet toe doen. Topslasher.

Een werkje dat een mix is van mystery, horror en sexploitation. Samengevat is het een aardig stukje pulp. Ondanks het horrorelement slaagt het er echter niet in om enige spanning op te wekken. Zero suspense is erg mager voor een verhaallijn die toch wel wat mogelijkheden biedt. Integendeel drijft de film dan vooral op de dialogen (die niet slecht zijn) en de geslaagde settings. En de dames die zich van hun beste kanten tonen.