Opinions

Naar ik lees was dit een antwoord van Howard Hawks en John Wayne op High Noon dat bij hen (en nog andere critici) niet in goede aarde viel wegens ‘unamerican’. Met Rio Bravo wilden ze eens tonen hoe een echte sheriff (in de rol van John Wayne) zich dient te gedragen. Rio Bravo levert in elk geval een prima geschoten film op. Hoewel gefilmd in technicolor heb ik daarbij het gevoel gekeken te hebben naar een film met heel veel donkere scenes. Bijna alle scenes spelen zich binnen af en meestal ‘s avonds. In zwartwit had dit best ook iets moois kunnen opleveren.

De verhaallijn is gemaakt volgens de regels van de Hollywoodkunst. John Wayne doet daarin wat je van hem verwacht en hij wordt als sheriff bijgestaan door Dean Martin en Ricky Nelson. Respectievelijk afkomstig uit de jazz/entertainment en de vroege rock ‘n roll smelten hier enkele werelden samen. Ze doen het verre van slecht, en met name Dean Martin heeft de meest uitdagende rol als dronkelap die zijn leven een andere wending wil geven. Ik was dan ook blij dat er een duet van de 2 heren verwerkt was in de film, voor mij zelfs een hoogtepuntje (als muziekliefhebber). Daarnaast is er ook nog de inbreng van Walter Brennan als ‘old cripple’. Voor mij is zijn bijdrage onmisbaar om van de film een genietbaar geheel te maken. Dankzij hem valt er regelmatig te lachen, en dat compenseert voor het gebrek aan spankracht. Al zou het ook wel kunnen dat zijn bijdrage nu net de spankracht vermindert, zoals aangehaald op het forum. Het kabbelt allemaal wat voort, bijna op het gemoedelijke af, ondanks de shoot-out in de finale. Vraagtekens had ik bij de onwaarschijnlijke romance tussen John Wayne - die zich vooral laat kennen als een knorpot - en Angie Dickinson. Dat heeft voor mij niet met het leeftijdsverschil te maken maar met de gekunstelde manier van hoe ze mekaar via dialoog ‘vinden’.

Als antwoord op het spannende High Noon moet deze Rio Bravo zonder enige twijfel de duimen leggen (niet dat we die films per se moeten vergelijken maar ik trek even de lijn van Hawks en Wayne door). Niettemin heb ik er een leuke kijkbeurt aan overgehouden. Heb ook genoten van de subtiele score van Dimitri Tiomkin. Het stukje met de trompet deed me daarbij Morriconiaans aan, maar het is zoals geweten wel degelijk Morricone die zich (op vraag van Sergio Leone) door Tiomkin heeft laten inspireren.

Het bekende gegeven van de tiener die het huis voor zich alleen heeft nadat zijn ouders op reis vertrekken. Dat geeft altijd leuke situaties en hier is dat niet anders. De film bevat wel wat dubbele bodems - de parallel tussen het school future enterprise project en Tom Cruise die zich intussen privé lanceert als pimp.

In se is het een hyperkapitalistische movie daterend van de eerste Reagan presidentstermijn die wel gekend was voor zijn ultra-liberaal beleid. De grap die erin verwerkt zit met een Tom Cruise die aan tafel in de schoolrefter laat uitschijnen dat hij zich in de toekomst wil inzetten voor zijn medemens, om er dan zelf eens smakelijk mee te lachen, is tekenend. Verder gaat het heel de film lang over bezit verwerven, bezit verliezen, geld verdienen op zo kort mogelijke tijd, uitbouwen van het cv om toegelaten te worden tot de prestigieuze unief van Princeton. Seks is een dienst waarvoor geld gevraagd kan worden. Er worden geen doekjes rond gewonden. De USA - en Hollywood zeker - heeft absoluut een cultuur van ondernemingsgeest - waarin je verantwoordelijk bent voor eigen succes en falen - en in deze film komt het er ongefilterd uit. En toch wel op een vermakelijke manier.

Eén van die films die je zo goed vindt dat je er na het eind geen afscheid van kan nemen, wat bij mij toch het geval was. Briljant vind ik het hoe sociaal realisme en misdaaddrama verweven worden in deze film van Giuseppe De Santis, die eveneens meeschreef aan het scenario. Het decor wordt gevormd door de rijstvelden van Noord-Italië van eind jaren veertig. De voice-over verschaft in docu stijl inzicht in de sociaal-economische structuur ervan, met uitleg rond het oogstseizoen in mei en de inzet van arbeidskrachten. Riso Amaro toont het keiharde leven van de rijstwerksters, de grauwheid, armoede maar ook de kameraadschap. En het is bijna schooleducatief hoe het verband wordt gelegd tussen legaal en zwartwerk, volgens het alom bekende ‘verdeel en heers principe’. Stof genoeg om er als kijker ook vandaag eens over na te denken.

Binnen dit raamwerk van de rijstvelden en de arbeid(st)ers speelt zich echter een bikkelhard misdaadverhaal af, met een aantal elementen die meer met film noir en zelfs exploitation hebben te maken, waarin ik dus akkoord ben met enkele MM-gebruikers. Ik zal er dan ook maar geen doekjes rond winden: Silvana Mangano vind ik fantastisch als überverleidster (alsook de manier waarop De Santis het in beeld brengt uiteraard), en naar wat ik lees op het forum ben ik zeker niet de enige. Ze geeft star quality aan dit drama. Enfin de eerste maal dat Silvana de boogie woogie danst aan het begin van de film was ik, arme kijker, onmiddellijk verkocht en dat bleef maar duren tot het eind van de film. Wanneer ik haar filmografie nu overloop, blijkt dat ik haar toch al eerder aan het werk heb gezien maar is ze me nooit zo opgevallen. Misschien is deze film wel haar - euh - hoogtepunt. En in tegenstelling tot sommige MM-gebruikers heb ik me helemaal niet gestoord aan het okselhaar van Silvana dat ze sporadisch toont, het zag er nu ook wel keurig uit en geeft haar in mijn ogen nog extra natural power. De insteek van het thema verleiding deed me verder onwillekeurig denken aan Ossessione (1943) (hoewel een heel andere film), en het blijkt toch dat De Santis heeft meegewerkt aan het script van genoemde film. Zal hem misschien mee geïnspireerd hebben.

Maar genoeg geleuterd over Silvana: ook de andere acteurs zijn goed Om terug te keren naar het film noir gegeven vind ik hier Silvana Mangano en Vittorio Gassman respectievelijk de rol van een femme fatale en een homme fatale op zich nemen. Dat maakt hen ambigu en interessanter dan een doorsnee recht voor de raap karakter. Doris Dowling (haar karakter evolueert) en Raf Vallone spelen de noodzakelijke rollen van transparante(re) tegenpolen. En net als in vele noirs regent het dikwijls in deze film, wat bijdraagt aan een oncomfortabel gevoel, al is de regen hier ook wel functioneel. Het mag ook duidelijk zijn dat Doris en Vittorio achtervolgd worden door hun verleden - diefstal van het halssnoer en andere gebeurtenissen - wat heel typerend is voor de noir.

Het scenario heeft me geboeid van begin tot eind, met een excellent stijgende spanningsboog. Van een - zeker voor die tijd - briljante originaliteit vind ik daarbij de finale schietpartij in het slachthuis, qua uitwerking, symboliek en visualisering. Een hoogtepunt die de film helemaal verdient en eer aandoet.
De belichting in deze b & w film is niet zo opvallend maar op momenten die er toe doen, wordt er wél op een geslaagde manier mee gespeeld om de karakters in de verf te zetten. Bvb. wanneer Gassman zijn snode plannen uit de doeken doet aan Mangano valt er ‘toevallig’ een schaduwstreep à la noir over zijn ogen. Verder een mooie regie van De Santis die een arsenaal van technieken bovenhaalt om het bijwijlen met vele figuranten bezaaid spektakel in beeld te brengen.

Riso Amaro kent een heel treurig einde, maar het houdt steek, en het past ook binnen het neo-realistische genre waar niets voor niets komt. Een film om te koesteren en te herbekijken.

Giallo’s kenden als genre hun piek begin jaren ‘70. Ook in die tijd was er wel al eens kritiek op het vrouwonvriendelijke karakter van een genre waarin vrouwen aan de lopende band slachtvee zijn ter entertainment van het publiek. Deze film past zeker in het rijtje en doet er eigenlijk nog een schepje bovenop aangezien de moordenaar het ditmaal gemunt heeft op vrouwen die scheve schaatsen rijden. Het zijn zogenaamd moorden met een ‘moreel’ motief hoewel ook wel weer discriminerend omdat de vreemdgaande mannen nergens geviseerd worden. Soit het is en blijft fictie. Het motief van moord om (niet legitieme) seks te bestraffen, is misschien wel vaste hap in de latere Amerikaanse slasher maar hier hebben we het dan over een Italiaanse film van begin jaren ‘70, en waarschijnlijk beïnvloed door de katholieke Italiaanse maatschappij van toen.

Al die overwegingen ten spijt is het een goeie giallo met een sleazy aanpak en een memorabele plot. Fijn om Farley Granger - die we nog kennen uit Rope en Strangers on a Train van Hitchcock - aan het werk te zien in een latere fase van zijn carrière. En hij doet het goed. Het einde vind ik redelijk onvergetelijk. Voor mij een bovengemiddelde giallo.

Het ziet er mooi uit maar zeker geen hoogvlieger ondanks alle namen die betrokken zijn. De actiescenes op de rivier bestaan uit echte beelden op afstand afgewisseld met shots gefilmd voor een screen. Kan ik nog mee leven omdat het in die tijd wel de gewoonte was. Van enige chemie tussen de personages Mitchum en Monroe is weinig te bespeuren. Het einde waarin Mitchum wegstapt met Monroe is me dan ook ongeloofwaardig. Maar ook dat neem ik er dan maar bij omdat de film in zijn geheel nog wel entertainend is. Mooie landschappen en de gelegenheid om Monroe nog een keer aan het werk te zien. Ze doet het nu ook niet zo slecht vind ik. Typisch dat ze eerst haar koffer met kleren verliest en dat nadien haar enige kledingstuk half afgetrokken wordt door een native. Haar gezongen stukjes mochten er ook zijn; die stukjes show horen gewoon bij de films van die tijd.

Een leuke trip uit de vroege jaren van het huidige millennium die zich schaart in een traditie van teen seks comedies die geïnitieerd werden vanaf eind jaren ’70. UIteraard worden de tieners steeds gespeeld worden door adolescenten op leeftijd. De humor – daar gaat het toch om – is hit & miss. Maar ook de missers vind ik nog wel leuk in hun cringiness. Een film met een goed tempo en een aaneenschakeling van onderhoudende scenes. Zou zeker geen straf zijn deze nog eens te herzien.

Wat een flair heeft deze film. James Cagney is absoluut top in dit rise and fall gangsterverhaal, naast prima rollen van een dubbelzinnige Humphrey Bogart en de lieftallige nachtclubzangeres Priscilla Lane. Ook Gladys George als gerante van de nachtclub is geweldig.

The Roaring Twenties heeft een prima scenario dat geen seconde verveelt (ondanks de relatief lange speelduur) waar de kijker ook plezier kan halen uit de scherpe dialogen, hier en daar gekruid met sarcasme. In dat verband vind ik de ontmoeting tussen Cagney en Lane in de taxi één van de topscènes.

Behalve een verhaal van individuelen krijgen we een visie op de ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving van de jaren twintig te zien, met voice-over en footage die de politieke en sociale context erbij schetsen, dit alles in strakke regie. Natuurlijk komen de beurscrash en bootlegging daarbij aan bod. Op sommige momenten lijkt het wel een docu met human intrest. En met dit soort films wéét je dat er nachtclubmomenten komen met die geweldige jazz, waarnaar de jazz age dan ook werd genoemd. De verhaallijn is voldoende realistisch, daarbij geholpen door de mededeling bij de openingcredits dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen en individuen (in naam van auteur Mark Hellinger op wiens werk het scenario gebaseerd is).

Regie van Raoul Walsh en fotografie van Ernest Haller zijn een lust voor het oog: prima mise-en-scene, goeie pace en het betere schaduwenwerk.

Van een titel als The Roaring Twenties verwacht je géén saaie film, en die belofte wordt gelukkig waargemaakt. Voor mij is dit één van de beste gangsterfilms van de jaren dertig.

De Pardoni’s migreren van het arme Italiaanse zuiden naar het industriële noorden. En dat volstaat voor een boeiende familiekroniek die bol staat van tegenstellingen tussen het oude en het nieuwe land. Er is heel wat drama, je zou bijna kunnen stellen dat het een uitgesponnen soap is, en daar is misschien het verleden van Visconti bij de opera (waar ze er ook wat van kunnen) niet vreemd aan. Intussen meer dan 60 j oud dus je moet het ook met die ogen willen bekijken. Vlot in beeld gebracht, een verhaal met vaart en voldoende diepgang, Italiaanse emoties én een sterrencast.
De moordscène springt eruit omwille van de intensiteit, ook weer à la opera, en is een ware (anti-)climax. Ook opvallend (in het katholieke Italië van toen) zijn de homo-erotische ondertonen die worden uitgespeeld in de relatie tussen de bokspromotor en het personage van Renato Salvatori.

Puike film.

Klassiekeralert. Het is een musical en dan ligt de lat altijd anders dan bij spoken movies. In dit geval valt er héél wat te beleven. De diverse karakters vormen een kleurrijk en amusant geheel. Het verhaal is warrig maar doet er niet zoveel toe. De humor mag er zijn. De sfeer is decadent/extravagant: alle remmen los. De muziek is catchy met leuke silly lyrics. Het is hoofdzakelijk een mix van retro jaren ‘50 rock’n roll en de toen gangbare glamrock. David Bowie en Marc Bolan zijn bij momenten niet ver weg. En natuurlijk is Meat Loaf ook niet ver weg. Hij zorgt voor één van de leukste muzikale en verhaaltechnische intermezzo’s als pizzaman. De muziek die hij later met veel succes zou uitbrengen lijkt ook heel hard op het genre dat we hier horen in deze film. Paradise by Dashboard Lights had zo in deze film gepast.

De acteerprestaties zijn in orde binnen het extravagante sfeertje. Mijn favoriet was de butler: hilarische man.

Het verhaal speelt zich af in zo’n typische Engels kasteel/landhuis en is ook grotendeels gefilmd in de Bray Studio’s. Vandaar dat men hier ook gebruik heeft gemaakt van props en decors die voorheen te zien waren in sommige Hammerproducties. De watertank waarin Rocky rust is degene die we ook zien in Revenge of Frankenstein.

Al een jaar of vijfentwintig wist ik van het bestaan van deze film, maar enkel dat deze omschreven wordt als een baanbrekend neo-realistisch werk van Roberto Rossellini. Ik had mij ergens aan een soort Ladri di Biciclette verwacht, een soort intimistisch sociaal portret, maar het blijkt te gaan om een harde, gitzwarte oorlogsfilm. Eéntje zonder CGI en mét een script, zoals dat in die jaren wel meer de gewoonte was.

Het gaat om de strijd van een stad en haar inwoners - de verzetslui - tegen de nazi’s en de fascisten die de plak zwaaien over Rome. En alles wat een mens menselijk maakt, komt daarbij langs; liefde, verraad, moed, lafheid, …
De film werd geschoten onmiddellijk na het beëindigen van WO II en je voelt als kijker als het ware de paranoia en bedrukte oorlogssfeer vanuit een pas bevrijde stad nog als een wolk boven de film hangen.
Geen happy end in deze film maar de rauwe werkelijkheid, gebaseerd op ware feiten omtrent zowel de moord op de priester als de kinderen in het verzet. Na een spannende start volgt vrij veel dialoog, waarbij ik toch even het gevoel had in een film noir te zijn terechtgekomen met alle aanwezige in’s en out’s.
Het keerpunt van de film is ongetwijfeld het afvoeren van Francesco Grandjacquet en de moord op Anna Magnani door de fascisten (wat me een koude rilling heeft bezorgd). Nadien gaat het crescendo (om dan maar een Italiaanse term te gebruiken) met fysiek en psychisch geweld tot het bittere einde toe. Alle Italiaanse hoofdrolspelers gaan ten onder, het zijn de overlevende kinderen die in de eindshots nog de hoop levend moeten houden.


Sobere maar krachtige regie en fotografie van Roberto Rosselini en zijn team met een soms semi-docu karakter (al of niet bewust door een bij momenten licht schokkende camera), ondersteund door een prima score van Renzo Rossellini. Ook Fellini heeft een steentje bijgedragen in het uitschrijven van de dialogen. De acteurs (professionelen en niet-professionelen) zijn prima op dreef in dit drama. Wat mij betreft één van de meest authentieke en urgente films van die tijd.

Deze vroege Franse film speelt zich grotendeels af op zee, en ook aan wal gaat het dikwijls om buitenopnames. Omwille van de zorg voor fotografie (waarvoor Perret zoals vaak samenwerkt met cinematograaf Georges Specht) stoort het me daarbij niet dat de camera statisch is. Elk shot is met zorg gekozen en er valt voldoende te beleven. Af en toe zijn daarbij shots in tegenlicht te zien en zelfs zijn er shots die expressionistisch avant la lettre aandoen (bvb. de markiezin achter tralies). Enig minpuntje is de rechtszaak op het eind waar de hoofdrollen te veel verzinken in de massa bij gebrek aan close-ups.

De combinatie van de prima regie met een geloofwaardig scenario heeft me volledig in het verhaal getrokken. Het is voor mij een onderhoudende film, ongeacht de ouderdom ervan. Mijn waardering voor Léonce Perret als cinemapionier en vakman is alleen maar gegroeid na het zien van dit werk, dat trouwens een erg lange speelduur heeft voor die tijd.

Een zwarte komedie geschreven en geregisseerd door Sacha Guitry die ook nog eens de hoofdrol op zich neemt. Het verhaal is gebaseerd op de (enige) roman ‘Mémoires d’un tricheur’ die Sacha Guiltry het jaar voordien geschreven had. Om maar te zeggen dat deze film de stempel van Sacha Guiltry draagt. Het verhaal wordt grotendeels in flashback vorm verteld door Sacha Guiltry vanop het terras van een caféetje, en voornamelijk met zijn voice-over. Het grootste deel van de film hoor je enkel zijn stem, het is als een silent met een commentaartrack erbovenop. Enkel in de ‘tegenwoordige’ tijd is er plaats voor dialoog met de personages op het terras.

Het is een amusante film over een man die wel eerlijk door het leven wil gaan maar door het lot wordt uitgedaagd, met grappige beschouwingen onder meer over het leven in Monaco - met veel buitenopnames - en de stielen die hij uitoefent. Opmerkelijk is de manier waarop de film opent met de creditering, en naar het einde van de film doorbreekt Sacha Guiltry in diverse vermommingen evenveel keer de vierde wand met knipoogjes e.d. in de camera. Prima regie van Guiltry in deze film die beschouwd wordt als zijn meesterwerk (voor mij is het de eersteling die ik bekijk). En ik kan begrijpen dat de ironische toon en aanpak in die tijd een verfrissende inbreng betekende.

De achterkant van mijn dvd-case vermeldt dat dit één van de leukste films aller tijden is. En dat is niet gelogen bij deze herziening. Veel bij wat hier al gezegd is, hoef ik dan ook niet toe te voegen. Al heb ik van de bonusdocu toch ook weer wat zaken bijgeleerd. Oorspronkelijk zou het Frank Capra zijn die de film zou regisseren. Maar hij trok zich terug omdat hij zich niet wou verbranden in een samenwerking met scriptschrijver Dalton Trumbo die op Hollywood’s blacklist stond (het zou nog enkele decennia duren eer zijn naam zou toegevoegd worden aan de credits van deze en andere films (en hij zou het zelf helaas niet meer meemaken). William Wyler nam het risico wel om in clandestiniteit samen te werken met Trumbo. Het filmen op locatie toch wel ongebruikelijk in die tijd. Het levert hier fantastisch mooie plaatjes op. Niettemin waren Wyler en co zo overtuigd van de kracht van het verhaal dat ze bewust kozen voor een verfilming in b & w: Rome mocht niet al te zeer van de zaak afleiden.

Mooie en straffe synchroniciteit is de real life affaire die prinses Margaret van Engeland had met burgerman Peter Townsend. Op het moment dat de film al ingeblikt was en in promotiefase zat, kwam dit volop in de media.

Nog andere actualiteit die mij persoonlijk dan opgevallen is. Tweemaal in de film wordt aandacht besteed aan de oprichting van een ‘Europese federatie’. Op het moment dat de filmopnames van start gingen in de zomer van 1952 was net de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal van start gegaan. En dat was Hollywood dan toch ook niet ontgaan. In de film spreekt Audrey Hepburn zich in de rol van prinses uit voor een verdere versteviging van de samenwerking op het Europese niveau. Ze werd in elk geval op haar wenken bediend. Vijf jaar na de film zou de Europese Economische Gemeenschap (EEG) opgericht worden, voorloper van de latere Europese Gemeenschap en nog wat later de Europese Unie. Het verdrag van de EEG werd tussen de 6 kernlanden ondertekend in 1957 in … Rome (en werd ook bekend als het Verdrag van Rome). Knappe vooruitziende productie dus

Een poging om het klassieke Shakespeare verhaal over te brengen naar de huidige tijd (jaren ’90). Ik herinner me nog dat bij de release de film geroemd werd omwille van de MTV-videoclip stijl die aangehouden werd. Stilistisch paste de film inderdaad in de jaren ’90 benadering. Mij komt het – zoveel jaren later - allemaal overdadig over, en we weten wat overdaad doet met een mens. Het is een visueel rijke film maar kan voor mij het gebrek aan authenticiteit niet verdoezelen. Het probleem met deze film is voor mij dat een aantal middeleeuwse gebruiken en zienswijzen getransponeerd worden naar het huidige tijdvak, omdat men niets heeft willen wijzigen aan de woorden van Shakespeare. Gevolg is dat bijvoorbeeld de politie officier uitspraken doet een rechtsstaat onwaardig, tenzij we ervan uitgaan dat de rechtsstaat in de USA en omringende landen (want lijkt zich af te spelen in Mexico) sowieso niet veel voorstelt. Romeo wordt verbannen uit de stad door de autoriteiten. Hallo 20e eeuw? Als je je over zulke zaken heen kan zetten, valt het nog mee, maar ik had er moeite mee. Verder had ik voor geen enkel personage in de film sympathie, kwamen allen over als een bende marginale, ultrarijke, idiote, maffieuze en hysterische freaks. En dat voortdurende gekoketteer met de revolvers, waarmee ze bij wijze van spreken staan te jongleren op een vol strand. Hallo realisme? Of is dit de insteek van de wapenlobby? Geen van de acteurs kon mij overtuigen, en Leo Di Caprio nog het minst van allen.

Geef mij maar de in mijn ogen definitieve verfilming Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli.

Voor mij een kennismaking met de Marx Brothers en blijkbaar een atypisch werkje omdat de film niet speciaal voor de heren geschreven is. Het gaat om de verfilming van een reeds bestaand theaterstuk en dat zou nadien door RKO nog een keer overgedaan worden met Step Lively (1944) . Ik vind deze Room Service een goeie comedy maar vind de remake eigenlijk toch wel beter. De scenes in Room Service die ontbreken in Step LIvely vind ik niet bijzonder grappig, maar vice versa wel. De acteerprestaties van de Marx Brothers zijn ok - wel een raar typetje dat Harpo moet spelen - maar wat betreft de andere hoofd- en bijrollen vind ik een betere casting bij de remake terug. Niettemin is Room Service goed genoeg voor een vermakelijke zit, om positief te eindigen.

Derde kijkbeurt. Deze keer als onderdeel van een projectje om alle Hitchcocks te (her)bekijken. Het blijft voor mij een briljante film. Het ziet er ook ogenschijnlijk simpel uit op visueel vlak maar dat was het allerminst. Omwille van de lange cuts werd er heel de tijd geschoven met wanden en meubilair om het allemaal goed in beeld te krijgen. Maar daar merk je als kijker uiteraard niks van. Het zit helemaal goed met een creepy sfeer en acteurs helemaal in hun rol. De dialogen zijn echt gesofisticeerd en komen niet gedateerd over.

Toen ik de film 25 j geleden voor het eerst zag, was ik mij niet bewust van de homoseksuele connotatie maar blijkbaar draait het daar wel om in deze film, na bekijken van de ‘making of’ en wat lectuur. Beide hoofdrolspelers waren in het echte leven ook gay en de scenarist had effectief een relatie met Farley Granger. Maar verder is het enkel een ondertoon ( mij eerder dus niet opgevallen is) bij een verhaal dat gebaseerd is op een true crime uit de Jazz Age.

hitchcock challenge # 2

Rosetta is de film die de gebroeders Dardenne hun bekendheid heeft gegeven, met een gouden palm voor actrice Emilie Duquenne in Cannes. Na La Promesse en La Fille Inconnue, die ik beide geweldig vind, was dit voor mij de derde Dardenne die ik bekeken heb. En voor mij de minste tot nu toe.
Ik vond het karakter van Rosetta te ééndimensioneel om voor mogelijk te houden. Anderhalf uur lang zie je een robot over het scherm schuiven waar maar één zinnetje uitkomt: 'ik wil werk'. Als kijker kom je niets te weten over haar dromen of wat haar drijft. Ik kan begrijpen dat het leven aan de onderkant heel hard is maar niettemin vind ik het geschetste beeld onevenwichtig. In het leven van Rosetta is er niet één persoon, man of vrouw of hond, voor wie ze enige liefde voelt, tenzij de suggestie op het einde van de film dat er iets kan ontluiken met de jongen die ze verklikt heeft bij zijn werkgever.
In tegenstelling tot de andere films van Dardenne die ik reeds gezien heb, mis ik hier vooral een plot. De film lijkt een hoog tempo te hebben, Rosetta holt van hot naar her, met of zonder laarzen, maar de verhaallijn kabbelt maar voort zonder enige spanningsboog. De camera plakt anderhalf uur lang op de huid van Rosetta maar de kijker komt gewoon niets te weten over haar, wat bij 'echte' documentaires toch wel anders is. Nu krijgt de kijker enkel wat losse eindjes te zien, zoals niet duidelijk is hoe de relatie van Rosetta met haar moeder zal evolueren, wat natuurlijk makkelijker is dan een coherent geheel te brouwen.

Rosetta lijkt mij een verdienstelijke film, op de weg van de gebroeders Dardenne, maar dan vooral stilistisch, zeker niet omwille van een sterk script. En Emilie Duquenne levert inderdaad een goede acteerprestatie, al ben ik nu ook niet zo laaiend enthousiast dat dit een prijs moest krijgen. Als dergelijke 'politieke' film in de prijzen valt, kan dat mogelijk ook te maken hebben met een statement dat de jury wil maken. De schokkerige camera die haar op de huid plakt, zal de actrice daarbij ook wel ten voordele geweest zijn, zonder daarmee te willen afdingen op haar prestatie.

Een soort psychologische thriller. Het is van in begin duidelijk wie de moorden pleegt. Het draait dus vooral om de motieven en de karakterontwikkeling van het hoofdpersonage. De subplot over de relatie van Stephen Forsyth met zijn (overleden) vrouw is er aan toegevoegd omdat Mario Bava de mogelijkheid kreeg met Laura Betti samen te werken. Voor mij draagt deze subplot alleen maar bij aan het creepy karakter van de film. Zonder zou slechter zijn. Deze film bevat geen aangename personages dus daarvoor moet je het niet kijken. De acteerprestaties zijn op zich zeker wat ze moeten zijn. Stephen Forsyth vindt een prima ‘gebalanceerde’ toets als madman (hoe ironisch dat ook weer mag klinken). En er zijn prachtige settings. De creepy ruimte met de modellen is zo’n beetje vintage giallo/Bava. Ook interessant dat een deel van de opnames plaatsvonden in een villa van Spaans dictator Franco. Dat is natuurlijk wel een beetje wtf?

Film noir op zijn Frans. Met o.a. Lino Ventura en Jean Gabin kijken we hier naar een cast die altijd levert. Ook dit misdaaddrama zit hen als gegoten. De belangrijkste vrouwenrol is weggelegd voor Annie Girardot die een beetje de femme fatale mag uithangen. Dit alles is prima in beeld gebracht door Grangier en zijn team. Je kan hier eigenlijk niets verkeerd aan vinden. Het is misschien geen topklassieker maar toch wel echte kwaliteit met vakwerk op elk niveau.

Intussen de 16e film van Elvis en zijn 7e voor Hall Wallis. Het is zijn laatste rol waarin hij een sérieux heeft maar het valt niet mee om de film serieus te nemen. Zijn personage is een tough guy maar de combinatie met de probleempjes op de carnival werkte mij op de lachspieren. En zeker als een icoon als Barbara Stanwyck dan nog de rol invult van carnival directrice. Het kan niet anders dan dat Elvis hier de ultieme colonel Parker fantasie vervult met het hele carnival gedoe.

De liedjes zijn voldoende entertainend en uitgevoerd door de topmuzikanten van toen. De kostumering is in handen van de legendarische Edith Head dus men - de colonel - was in deze fase nog minder schraperig dan nadien. De regie is in handen van John Rich- in zijn debuut op een filmset na een carrière bij de tv. Maar hij doet het zeker niet slecht, en bijgestaan door de ervaren DoP Lucien Ballard (die werkte voordien samen met de groten van Hollywood).

De tijden veranderen - zo midden jaren ‘60 - en voor het eerst in een Elvis movie valt het woord ‘sex’. Wel 2 keer in de betekenis van ‘sex maniac’, negatief dus.

Al met al best vermakelijk omwille van de productiewaarden en casting. Staat garant voor een avondje camp.

Dees gaat er voor mij een beetje over. Ik had wel een hormonenmaffiafilm in de Vlaanders verwacht maar in feite gaat het om het gruwelijke levensverhaal van Jacky, op weliswaar schitterende wijze vertolkt door Matthias Schoenaerts. De sleutelscène - met de ontmannelijking van Jacky - had ik eigenlijk niet hoeven te zien, maar goed het is dan ook een sleutelscène en dus niet te vermijden. Horror! Het scenario is zeker en vast origineel maar je moet er wel bewust in mee willen gaan want erg geloofwaardig komen een aantal verwikkelingen me niet over. Wat een toeval dat Jacky op zoek gaat naar Lucia, op het moment dat ook jeugdvriend Diederik in zijn leven komt. Beiden had hij al 20 jaar niet meer gezien. De parallel tussen Jacky die zich op latere leeftijd volspuit met hormonen, en zijn job als veehouder ligt er natuurlijk dik op, maar is ook wel een vreemde parallel, want het één staat eigenlijk helemaal los van het ander. Zijn eigen medicijnen (actief) betreffen een poging tot zelfgenezing van fysiek (en geestelijk) trauma, waar de hormonale behandeling van het vee (passief) dan toch louter winstbejag inhoudt.

De twee garagisten uit Luik moeten af en toe voor wat luchtigheid zorgen en slagen daar ook redelijk in. Misschien niet intentioneel, maar ook de Vlaamse politie komt me redelijk kluchtig over. De enigen die in beeld komen zijn een harde tante, en twee flikken die ter nauwer nood hun homoseksuele gevoelens voor mekaar kunnen verbergen. Niets tegen homo’s uiteraard, maar kon regisseur en scenarist Roskam niets geloofwaardiger bedenken dan deze scherts die verder niet terzake doet? Lijkt me zelfs helemaal niet progressief of zo, maar eerder een stereotiepe benadering van hoe homo’s met mekaar omgaan.

Op visueel vlak heb ik enkele mooie plaatjes gezien, vooral de trappentocht in de finale van de film mocht er helemaal zijn.
De dialogen hebben me niet altijd kunnen overtuigen, al kwam het wisselend gebruik van dialecten en Frans zeker naturel over.

Niet mijn film, daarvoor blijft het uitgangspunt - het trauma van Jacky en zijn leven als veehouder - me wat ver gezocht en overgedramatiseerd. Niettemin knap gemaakt.

Fijne film noir met Zachary Scott en Sidney Greenstreet als uitschieters in de cast. Met Scott in de hoofdrol weet je meestal waar je aan toe bent. Hij is de typische homme fatale als equivalent van de meer voorkomende femme fatale in het genre. Zoals de titel al aangeeft, speelt hij een meedogenloze persoon die in dit geval een spoor van destructie en gebroken vrouwenharten achter zich laat. Weinig verrassend zou je dan denken, maar toch zet het script je in eerste instantie nog op het verkeerde been. Hij is niet van in begin de slechterik maar zweeft toch een tijd lang tussen de goede bedoelingen. Edgar G. Ulmer en zijn team zorgen op visueel vlak voor een treffend spel van licht en schaduw wat de morele toestand goed accentueert. Deze keer een noir zonder voice over maar wel lang uitgesponnen flash backs. Het geeft een sfeer van nostalgie, fatalisme en op het eind komt ook Freud om de hoek kijken als Scott begint door te slaan. Enig minpuntje zijn de wat lange scenes waarin de zakelijke affaires van Scott nogal breed worden uitgelegd. Sowieso behoort deze film tot de forties’ noirs waarin praten voor de actie komt. Prima B-noir.