Rosetta (1999)

Goede film, ik werd meteen het verhaal ingezogen. Dat de camera er zo dicht op zit (waardoor je weinig ziet) helpt daarbij, je moet steeds opletten om te begrijpen wat ze aan het doen is. Het moment dat ze andere schoenen aantrekt voelde aan als haar grens tussen haar buitenwereld en haar privésfeer. Hoewel dit een film is, bestaan zulke gezinnen ook echt, waar het kind om wat voor reden dan ook verstandiger/bekwamer is dan de probleemouder(s) en het gezin draaiende probeert te houden, wat een veel te grote taak is voor iemand op die leeftijd. Duquenne zet die rol geweldig neer. Het einde voelde wel nogal aangeplakt aan. Iemand die al zo lang strijdt, misschien ook niet anders gewend is, geeft het niet zo gauw op, en zeker niet op het moment dat ze net een baan heeft. Dan had ik toch liever een echt open einde gehad waar het beeld gewoon op zwart gaat, zonder zelfmoordpoging. Overigens had ik die poging ook over het hoofd gezien, het geluid stond niet hard genoeg waardoor het gesis niet te horen was en dan heb je het niet door. De onevenwichtige manier waarop ze met haar 'vriendje' omgaat vond ik iets te dik aangezet. Dat ze in zo'n situatie zichzelf niet altijd onder controle heeft wil ik best geloven, maar zo'n bitch dat ze hem laat verdrinken of zijn werk afpakt lijkt ze ook weer niet, dan had ze ook haar moeder al lang laten stikken. Onmogelijk is het niet, maar een tikkeltje overdreven komt het wel op me over. Die scenes dragen echter wel bij aan de bedrukkende sfeer van de film. 3,5*

Eerste film van de Dardennes (op vijf) die me niet wist te boeien. Er zat ook heel weinig boeiend materiaal in ditmaal, verder is dit het zoveelste sociale drama over proberen te ontsnappen aan de armoede. Moet zeggen dat ik die "realistische stijl" ook wat beu aan het worden ben. De één vind het geniaal, maar ik vond het schokkerige camerawerk niet van het gezelligste. Absurd dat dergelijke films festivalprijzen winnen.

Rosetta is één van de beste van de gebroeders Dardenne. Lang geleden verplicht op school al eens gezien, net als La promesse. De Dardennes hanteren veelal dezelfde thema’s rond sociale achterstelling, vaak in combinatie met een verpauperde buurt en kwetsbaarheid. Het geeft geen mooi beeld weer van België. In Rosetta volgen - en dat mag je heus letterlijk nemen - we een meisje die haar realiteit wenst te ontvluchten. Ze groeit op zonder vader samen met haar alcoholverslaafde moeder. Ze leeft in een aftandse caravan ergens in een klein bosje langs een drukke weg. De camera zit er erg dicht op en zuigt de kijker mee in het relaas van Rosetta. Het brengt een indringend portret van een jongedame die haar leven haat en haar uitzichtsloze bestaan wenst in te ruilen voor een normaal leven. Ze gaat hierin ver om een job te vinden, voor haar dé manier om vooruit te raken. Het zorgt voor een bepaalde moraal in de film: ‘wie hard (en eerlijk) werkt komt er wel’. Emilie Dequenne doet het uitstekend en vereenzelvigt zich met Rosetta. Vrijwel naturelle identificatie met haar rol. Terecht bekroond destijds als beste actrice in Cannes. Olivier Gourmet is steeds ok en is een vaak terugkerende gast in de films van de Dardennes.