Days of Wine and Roses (1962)

Indrukwekkende film wat ook grotendeels te danken is aan het hechte spel tussen Lemmon en Remick. Het begin van de film ging een beetje van de hak op de tak en dat voelde soms een beetje rommelig aan, binnen een paar minuten zag je als kijker al jaren voor bij gaan. Gelukkig maakt Days of Wine and Roses daarna een hoop goed, had Jack Lermmon nog niet eerder een alcoholist zien neerzetten maar hij kwam erg overtuigend over. De scene dat hij dronken thuis komt, bloemen gaat plukken en daarna keihard tegen de deur loopt moest ik toch wel erg om lachen, een typische dronken actie. Soms doet Days of Wine and Roses misschien een schepje er boven op, maar hier heb ik me door het sterke acteer spel totaal niet aan geërgerd. Jack Lemmon begin ik steeds meer te waarderen, en deze film versterkt dat gevoel alleen maar 4*

Een verrassende film met een onderwerp dat zeker voor die tijd nog onbespreekbaar was. Niet dat alcoholisme weg is, maar er wordt al gesproken over overdadig drankgebruik, over AA, over afkicken en verslaving, ... Ik wil het niet zover drijven qua vergelijking, maar het doet wat denken aan Requiem for a Dream. In zeker mate... De acteerstijl zweeft tussen het oude Hollywood en de eerder realistische stijl uit die tijd. Ik ken Jack Lemmon bovendien eerder van zijn komische rollen. Maar het gaat hem goed af. Inspiratie voor die andere Jack misschien? Nicholson? Het verhaal is vooral boeiend en de manier waarop de hoofdpersonage wegkwijnen in hun verslaving en er mee worstelen om er door te geraken. Vooral individueel, maar telkens toch in een gevecht met hun omgeving. Zeker nadat de pleziertjes weg ebben en het drama de overhand neemt, wordt het echt de moeite.

Competent drama over een koppel dat ten ondergaat aan alcoholmisbruik. Het is gebaseerd op een theaterstuk dus het draait voornamelijk om dialoog. Ik kan mij voorstellen dat de film in die tijd een blikopener was en aanleiding gaf tot maatschappelijke discussie. En blijkbaar heeft het sowieso impact gehad op de manier waarop Blake Edwards en Jack Lemon nadien in hun leven met alcohol zouden omgaan. Ook de inbreng van de rol van de AA heeft bijgedragen aan een verder begrip en integratie van deze organisatie in de samenleving. Allemaal sociaal verantwoord en functioneel dus. De film zelf had voor mij echter wat te lijden onder de langdradigheid, al snap ik wel dat ze een proces willen weergeven van “aan en van de fles”. Gelukkig zien we wel geloofwaardige acteerprestaties - daarmee staan en vallen dit soort films. Ook heeft het een passend ambigu einde. Om te vermijden dat de studio alsnog een ander “publieksvriendelijker” einde zou eisen, trok Jack Lemon hierna naar Europa waar hij “onbereikbaar” was. Goed gedaan, Jack. Intussen is de film ook officieel tot erfgoed verklaard bij de National Film Registry van de USA. Begrijpelijk want dit gaat heel wat verder dan het doordeweekse drama en werd gemaakt door een stel topvaklui.