Opinions

Deze weelderige technicolor musical is entertainment van de bovenste golden age Hollywood plank. Uiteraard betreft de verhaallijn een geromantiseerde versie van het echte leven van The Dolly Sisters, wiens levensloop een stuk dramatischer was, maar dat stoort niet. Dit is Hollywood and it is quite entertaining. De show- en zangnummers zijn top op vlak van uitwerking, choreografie, kostumering … Who cares dat de echte Dolly Sisters brunettes waren wanneer je je gedurende de film kan vergapen aan icoon Betty Grable en de al even gestileerde blondine June Haver? Als je deze film wilt genieten, spreekt het voor zich dat je wel in bent voor revue acts e.d. zoniet kan je je beter onthouden, want daar draait het rond in deze film. Je krijgt een beeld van de extravaganza tijdens het interbellum (weliswaar vanuit retrospectief in 1945), de Ziegfeld Follies, Bergères Folies en dat soort tijdsgebonden entertainment.

Deze film is een winnaar!

Deze film beschrijft een dagje aan het strand in Ostia op een zomerse zondag in 1950. Het voelt een beetje aan als een anthology film met de veelheid aan personages en verhalen die naar voor komen. Hoofdacteur is in feite het strand van Ostia, als locatie waar Italianen van allerlei rang en stand vertier zoeken, en toevallige ontmoetingen plaatsvinden zoals dat ook in het echte leven gaat. Enkele van de verhalen spelen zich af buiten het strand, maar deze zijn in de minderheid.
Als kijker heb je na deze film echt het gevoel zélf een dagje op het strand te hebben doorgebracht, die missie van de film is alvast geslaagd. Uitgezonderd dan wat betreft het stuk onbegaanbare strand wegens een nog uit de oorlog achtergebleven mijnenveld.
Verder is het een film met een vooral luchtige ondertoon ook al zijn er voldoende dramatische elementen aanwezig - tot criminele elementen - die wijzen op de harde wereld waarin een aantal van de personages vertoeven. En herinnert zo aan de neo-realistische stroming die enkele jaren eerder explodeerde in de Italiaanse cinema. Het einde is in alle geval een feel good moment, en sluit aan bij de eerder vermelde ondertoon van de film. Voor mij een meer dan geslaagde kijkervaring met veel dynamiek en vlotte acteerprestaties.

Deze film is een klassieker en bij nader inzien nog ouder dan ik dacht. 1952! Ik had een wat stoffige film verwacht maar ik vind hem eigenlijk nog redelijk fris overkomen. Natuurlijk speelt het zich af in een lang vervlogen tijd maar de humor en attitudes mogen er best zijn. De gesprekken tussen Fernando en Jezus hebben zeker iets tijdloos. Het is ook een film die wel een politiek tijdsbeeld van toen meegeeft, met de tweespalt tussen communisten en katholieken. Prettige kijkbeurt.

De dvd had ik gekocht als onderdeel van mijn film noir collectie. De enige reden dat deze film nog vlot verkrijgbaar is, is uitsluitend te wijten aan Marilyn Monroe op de affiche. Ik had geen grootse verwachtingen, had Monroe verwacht in een femme fatale rol. De rol van psychopate had ik niet in haar gezien, en is dan ook bijzonder verrassend, bovendien zet ze de rol met verve neer. Ik vond het gevoelsmatig aangrijpend naar de ontknoping toe en had echt te doen met de vrouw die Monroe vertolkte. Zeker een geslaagde film. Het jazzy sfeertje in de hotellobby was een mooie opener van de film, met Anne Bancroft als jazzdiva. Het appeal van Monroe blijft overeind in deze film, maar krijgt een tragisch kantje omwille van de verwarring van het hoofdpersonage. Een klein groot filmpje.

Het mag onmiddellijk duidelijk zijn dat de plot één van de vele variaties op Psycho is. Met Donald Kohler als het neefje van Norman Bates. En verder is dit een erg sfeervol psychologisch horrorfilmpje met een goed verteld verhaal. Het soort eerie sfeertje dat eigen is aan bepaalde seventies films die inzetten op horror. Naar huidige normen is het allemaal traag - niet dat mij dat specifiek stoort. Traagheid zit niet alleen in de film maar ook hoe het leven toen was. Het gedoe wanneer de vrouw haar bus mist en er nog geen gsm bestaat om simpel een taxi op te bellen.

De film bevat één onsterfelijke - tsja - gruwelscene die ervoor heeft gezorgd dat het in de UK op de lijst met film nasties terechtkwam. Maar verder gaat het vooral om de sfeer en volgen we Dan Grimaldi in zijn uitstekende vertolking van een getormenteerd en psychotisch man. In de voorbereiding heeft schrijver en regisseur Joseph Ellison medisch personeel gecontacteerd als check voor de geloofwaardigheid van het verhaal dat teruggaat op jeugdtrauma. De film deed me ook sterk denken aan Maniac die een gelijkaardige aanpak heeft rond een psychotisch man. Beide zijn ongeveer rond dezelfde tijd geproduceerd maar het ziet er niet naar uit dat Maniac beïnvloed was door Don’t Go in the House. Soms hangt de creativiteit ook gewoon in de lucht.
De scenes met de lijken in de huiskamer zitten er knal op. Al besef je ook dat dit al eerder gedaan is geweest en zeker ook nadien. Maar in de tijd van de release moet het wel schokkend geweest zijn. Vandaag kijken we er natuurlijk allemaal niet meer van op. En als je zoals sommigen hier dan ook nog met de teller in de hand het aantal kills en graphic violence bijhoudt … kan het ook weer tegenvallen. Maar voor mij staat sfeer voorop en hier is dat meesterlijk uitgewerkt.

De muziek is van Richard Einhorn en heeft in 2019 een release als dubbel LP gekregen bij Waxwork Records. Een goede creepy score en heel belangrijk voor de sfeerschepping.

Dit is geschoten op een budget van niks en in die zin hebben ze gemaakt wat er van te maken valt. Natuurlijk is het dan wel allemaal kort door de bocht en bij momenten lachwekkend. De muziek is ook bij momenten grappig in combi met wat zich afspeelt. De cast is een charismaloos en bij momenten overacterend zootje. De mountain man is hilarisch. En toch - of misschien net daarom - heb ik me er af en toe nog mee vermaakt. Dit is een film van de cultplank. Gemaakt ten tijde van Friday the 13th maar dan zie je toch ook wel het verschil in kwaliteit. De criticasters van Ft13 moeten anders dit er maar eens naastleggen.

Heb nog een interview gelezen met regisseur James Bryan over het werkproces waarbij er blijkbaar af en toe wel wat spanningen waren met de acteurs. Zo had bvb. niemand zin in de ‘kampvuur griezelverhaal’ scene. Is ook behoorlijk slecht geacteerd. Maar Bryan is een koppig man - als regisseur ook wel op strepen staan natuurlijk - en redeneerde dat de scene er toch in moest blijven. De acteurs gaf hij mee dat ze op deze manier in eigen voet schieten. Punt gemaakt

Een film die verschillende gevoelens bij me heeft opgeroepen. Het is in eerste plaats toch een film over een koppel dat een kind verliest en dat onvoorstelbare verlies een plaats moet kunnen geven. Het zet een relatie onder druk en dat is ook het geval in deze film. Het bovennatuurlijke aspect en het mogelijke contact met de doden lijkt Julie Christie een therapeutisch houvast te bieden. Ironisch genoeg zet Donald Sutherland zich in eerste instantie af tegen dit idee maar naderhand keert hij zijn kar en moet dit ultiem met de dood bekopen. Die finale (geweld)scene kwam als een complete verrassing en daardoor misschien des te schokkender. De sfeer en opzet deed me denken aan giallo (dan ook nog gefilmd in Venetië).

Ik vind de acteerprestaties heel goed. De interactie tussen Christie en Sutherland is top, tot en met de formidabele bedscene toe. Vooral ademt de film één een al mysterie uit op de rand van noir en giallo. De twee zussen die hier en daar opduiken, het taalaspect dat leidt tot moeilijke communicatie, het zijdelingse politiewerk … En natuurlijk de fantastische locatie die Venetië hier is (en altijd is). Het is een labyrint van steegjes, bruggen, waterwegen … waarin Christie en Sutherland zichzelf bij momenten verliezen en vastlopen. Prachtige metafoor voor hun innerlijke verwarring. We zien Venetië toch ook wel van haar meest duistere kant, gezien door de filter van dit verhaal.
Regie en camerawerk zijn uitmuntend. Het viel me daarbij op dat er heel wat gebruikt werd gemaakt van parallelmontages als middel om de spanning te verhogen.

De film start met enkele pagina’s uit het gelijknamige boek van Antoon Coolen waarop het gebaseerd is, althans zo lijkt het mij. Het boek (dat ik niet gelezen heb) werd reeds gepubliceerd in 1934, dus al een oudje op het moment dat de film werd geproduceerd. In het voorgestelde fragment uit het boek wordt grappig genoeg een sneer gegeven naar de ‘modernisatie’ van de samenleving. Auteur Antoon Coolen vertrok in zijn werk van 1934 dus al vanuit een soort nostalgie naar een geïdealiseerd verleden, wat helemaal aansluit bij wat er in die tijd leefde aan radicale en minder radicale politieke stromingen in Europa. De film van 1958 - in een nog modernere tijd - vertolkt op zijn beurt diezelfde nostalgie. Hadden Antoon Coolen en de jonge Fons Rademakers reeds een blik kunnen werpen op de wereld van vandaag, waren ze wellicht steil achterover gevallen. Maar dit terzijde.

Het scenario van Hugo Claus voor deze film kon me niet zo boeien. Gefragmenteerde verhaallijn waar ik me niet betrokken voelde, noch bij Max Croiset (die wel prima acteert), noch bij verteller Bernard Droog die er maar wat tussendoor komt fietsen. Waarbij ik me afvraag of het wel een goede keuze was om nu net dit boek van Coolen als basis van de film te nemen. Enkele potentieel spannende momenten worden verder helemaal niet benut - het is inderdaad geen thriller en waarschijnlijk bedoeld als familiefilm? - wat ook al niet voor compensatie zorgt.

Wat ik wel top vind, is de fotografie. Mooi hoe men de landschappen integreert en ook de binnenfotografie is om van te smullen. De compositie en belichting bij de scène aan de doodskist is een parel, ongeacht de flauwiteiten die gedebiteerd worden, en er zijn nog wel meer voorbeelden. Rademakers en co wisten duidelijk hoe de camera gehanteerd moest worden en waren wél volledig mee met de moderniteit. En om die reden raak ik toch aan een voldoende voor deze debuutfilm van Rademakers.

Musical / komedie opgehangen aan populaire Bing. Goed voor flauw humor, leuke humor, en flauwe humor die overhelt naar leuk. En natuurlijk is het genieten van de show- en zangnummers. Ballads, swing en scat, het hele gamma van de jazz age komt langs en hoe. Bing had nu eenmaal een enorm talent (en dat was niet acteren). Zijn persona doet wat ie moet doen en verder is het wachten op het volgende liedje. Sidekicks Martha Raye en Andy Devine zijn opnieuw van de partij. Vooral Martha Raye lijkt zich opnieuw te bezondigen aan overacting. Mogelijk was ze een goeie comedienne op de planken, in die tijd, maar haar stijl was voor het witte doek bepaald onaangepast. Wel is ze ook prima in de swingnummers. Het verhaaltje van de film stelt niets voor, maar is wel voldoende entertainend. En meer mag je van dit genre ook niet verwachten, vind ik dan persoonlijk. Als conclusie geldt voor deze en andere Bing Crosby films; It Don’t Mean a Thing, If It Ain’t Got that Swing.

Als Belg vind ik dit een geweldig leuk curiosum. Van de 31 Elvis features spelen er zich 28 af in de USA voor zover ik weet. Dan is er eentje gelocaliseerd in Mexico (Fun in Acapulco) en tenslotte twee in Europa: GI Blues speelt zich af in Duitsland en deze Double Trouble brengt Elvis naar … Vlaanderen. Zoals geweten heeft Elvis voor geen van zijn buitenlandse movies de States verlaten. Wel hebben ze een filmunit gestuurd om wat beelden te schieten in Antwerpen en omstreken. Elvis (zijn Vlaamse double Jos Clauwers in die tijd bekend van de internationaal toerende surf/rockband The Jokers) en zijn vlam (de Vlaamse double Paula Geerts ter vervanging van Annette Day) zitten in long shot achteraan op een truck en passeren Linkeroever hahaha. Intussen zingt Elvis (in close-up - over naar de MGM studio in de US) weliswaar één van de grootste turkeys uit zijn carrière: Old MacDonalds Had A Farm. Verder wordt er hier en daar een mondje Vlaams gesproken of iets dat erop lijkt. Ook Brugge zit in de film verwerkt maar die bestaat volledig uit Hollywood decor in middeleeuwse stijl. De carnaval- en kermisscène baadt meer in een Duitse sfeer. Een Europees allegaartje dus.

Voor mij is dit vermakelijk genoeg binnen de spy comedy sfeer. Binnen de normen van die tijd is het ook geen heel slechte film. Als je met de ogen van het heden kijkt, is het natuurlijk enorm gedateerd.

Het is een feit dat Herman Melville - de auteur naar wie Melville de regisseur zijn pseudoniem gekozen heeft - in de 19e eeuw een roman genaamd Doulos heeft geschreven. Een boek over vriendschap en trouw. Het kan toch bijna geen toeval zijn dat JP Melville vervolgens zijn film Le Doulos noemt. Is eveneens een film over vriendschap, en dan ook wel over verraad/trouw. Maar inhoudelijk staat het verder los van mekaar.

Visueel is de film erg mooi vormgegeven met een spel van licht en schaduw geïnspireerd door film noir. Ook inhoudelijk is het een film noir. Het speelt zich af in de Franse onderwereld waar duistere zaakjes gebeuren en de politie een slag hoopt te slaan. De plot was me naderhand toch complexer dan op het eerst zicht overkwam. Ook dat hoort erbij natuurlijk. Het is een film die ik zeker nog eens wil herbekijken, heeft genoeg te bieden met frisse rollen van Belmondo en Reggiani.

Een degelijke silent met een verhaal dat ergens het midden houdt tussen Charles Dickens en een stationsrommannetje. Visueel zoals het hoort en zoals je verwacht uit dit tijdperk. Het subjectieve omgekeerde shot is leuk gevonden van Hitch. Ook de hallucinatie naar het einde toe mag er zijn. Eén van de scenes op het schip lijkt dan weer een tribute aan Nosferatu.

Dit is één van de eerste films van Hitchcock. Uit zijn beginperiode dus en niet wat wordt gezien als zijn handelsmerk. Dit is een soort avonturenfilm met sentiment. Toch bevat het al een thema dat later nog veelvuldig aan bod zal komen in zijn oeuvre: een man wordt onterecht beschuldigd. Filmisch is het sowieso allemaal goed gebracht met gebruik van suggestie wat aan de orde van de dag is in silents. Technisch is het top. Hitchcock is technisch altijd top geweest ook in zijn eerste films. En verder houdt het zich helemaal staande tegenover de gemiddelde goeie silent.

hitchcock challenge # 12

Het debuut van James Bond mag er helemaal zijn. De film heeft een leuk tempo, leuke Jamïcaanse locaties, een flegmatieke Sean Connery en met Ursula Andress een Bond girl die al meteen voor een iconische scene zorgt (al is het naar hedendaagse normen tam). Het is een gezellige mix van actie, humor en romantiek met een vette soundtrack. Op naar de volgende.

Nogal een zooitje. Eén van de zwakkere komedies die Bing Crosby in the thirties heeft (mee)gemaakt. In z’n biografie A Pocketful of Dreams (van Gary Giddins) wordt gewag gemaakt van een zeer moeilijke productie. Zo is het bijvoorbeeld flink misgegaan in de scene in de dierentuin waarbij een honderdtal apen ontsnapten - wegens manke voorzorgsmaatregelen - en weken later waren er nog steeds sightings van loslopende apen in de regio van LA.

Het scenario is echt wel te silly voor woorden - ook naar Bing’s maatstaven. Door dat gebrek aan kwaliteit komt het ook allemaal niet vlot over. Het grootste pluspunt vond ik dan nog de aanwezigheid van Beatrice Lille: in haar tijd een beroemde comédienne op de planken en hier in haar enige filmrol. Ze valt op door haar verbaliteit en gevoel voor timing.

In deze productie zat ook een nummer met Louis Armstrong maar dat is verloren gegaan in de nevelen der tijd (of ligt misschien nog ergens onaangeroerd in een blik). Eén van de redenen is dat de scene met Armstrong eruit geknipt werd voor vertoningen in het (meer racistische) zuiden. Blijkbaar was dat zo de gewoonte in die tijd: scenes met zwarte entertainers waren zodanig van opzet dat ze er ten allen tijde konden uitgeknipt worden. Hier zakt je broek wel van af maar zo ging dat dus. Wat rest aan muziek vanwege Bing en ook Beatrice is helaas van eerder mediocre kwaliteit. Een echt goed swingend moment ontbreekt, ondanks de titel van de film.

Herziening. Had ik bij mijn eerste watch nog wat reserves … ga ik er deze keer helemaal in mee. Het is een Hammer masterpiece punt andere lijn. Het is gothic, het is sexy, het is bij momenten grappig, het heeft een fantastische soundtrack van James Bernard, het is een krachtmeting tussen twee giganten van de horror: Cushing en Lee. Het verhaal zelf is een short cut van de originele roman om het allemaal verteld te krijgen op korte tijd en met een beperkt budget. Het was wel in deze Dracula dat de graaf cinematisch voor het eerst werd voorgesteld als een seksueel roofdier. En het was de eerste Dracula in kleur. Een technicolor nachtmerrie werd het omschreven in één van de reviews bij release. Beter zou ik het niet kunnen omschrijven. Maximale score.

Derde van zes filmpjes die producer Mack Sennett in mekaar draaide met Bing Crosby in de hoofdrol. Cartooneske slapstick waarbij Bing toch een tweetal keer een liedje mag kwelen. De scenes met de leeuw zijn niet intentioneel hilarisch. Beelden van een echte leeuw worden overduidelijk afgewisseld met een figurant in leeuwenkostuum. Verder zijn er nog wel leuke gags te bespeuren. Vermakelijk niemendalletje.

Derde in een reeks B-films waarin Lloyd Nolan de rol opneemt van privé-detective Michael Shayne. Niet te verwarren met Dressed to Kill (1946) ). De regie is opnieuw in handen van Eugene Forde: niets op aan te merken maar verder ook niets bijzonder. Wel fijn is de noirfeel die onderhuids aanwezig is.

Met flair stort Lloyd Nolan zich in een dubbele moordzaak en laat het haast een wandeling in het park lijken. Liefhebbers van vrouwelijk schoon komen daarbij aan hun trekken met Mary Beth Hughes en Sheila Ryan maar helaas is hun schermtijd erg beperkt en fungeren ze vooral als behang (muurbloempjes).

De belofte van dreiging, aangereikt door de titel van de film, wordt nooit waargemaakt maar bedolven onder een dosis meestal nog leuke humor. Maar daar hoeven we, de attitude van Michael Shayne indachtig, niet zwaar aan te tillen. Entertainment delivered.

Brian de Palma leeft zich uit in een thriller met slasherkwaliteit. Een mix van suspense à la Hitchcock en sleaziness, mooi in beeld gebracht met zowat alle mogelijke cameratechnieken. Vorm boven inhoud geldt soms in de films van de Palma, en in dit geval is het weer niet zo’n diepgravend verhaal. De transseksualiteit van Michael Caine en zijn daaruit voortvloeiende moordlust is natuurlijk niet niets maar ja, het is ook moeilijk serieus te nemen. Verstand op nul en genieten maar van het feestje.

Goed verhaal met een excellente Ryan Gosling als de chauffeur. De toon van de film beviel me heel erg. Goeie muziekkeuze die deels teruggrijpt op de jaren ‘80 en verder minimalistisch nineties aandoet. Op de achterkant van mijn dvd staat een quote waarin gerefereerd wordt aan Michael Mann en aan diens stijl doet deze film inderdaad wel wat denken. De muziek, de snelle auto’s, het misdaadsfeertje … Het einde was niet helemaal happy maar dat had ik hier ook niet verwacht.

Deze actiethriller valt vooral op met de waanzinnige achtervolgingen. Walter Hill had al een verleden in films waar auto’s aan te pas komen maar deze hier is toch weer een stap voor op de rest. Ryan O’ Neal is Mr Nobody zoals je ook in de oude westerns ziet maar dit keer verplaatst de zwijgzame (anti-)held zich in de stad per wagen. Isabelle Adjani is de kille femme fatale als complement van Ryan. Bruce Dern zou de arm der wet moeten vertegenwoordigen maar komt een beetje over als een pain in the ass. Als kijker hoopte ik dat hij op zijn bek ging. Deze film zet me aan om meer van Walter Hill te gaan bekijken.

Brave suikerzoete film die dan toch net genoeg angel bevat door eventjes door te gaan op het rassenthema in de USA van de jaren '50 en '60. Mooie score van Hans Zimmer en ook mooi gestileerd; de hoeden van Dan Ayrkroyd passen steeds perfect bij de pakken die hij draagt. Op zich goeie acteerprestaties van Morgan Freeman en Jessica Tandy. Die laatste komt wel de hele film over als een ouwe zeur, maar dat zal wel de bedoeling zijn. Het meest pakkende vond ik dan toch de eindscene. Missie van de film is daarmee waarschijnlijk volbracht. Toch vond ik het allemaal wat weinig diepgang hebben. De scenes met Martin Luther King werden er bijvoorbeeld eventjes bijgesleurd, maar al even snel weer over boord gekieperd. Het lijkt erop dat men het er soms te dik wilde opleggen.

Misschien wel een perfecte oscarwinnaar binnen het politiek correcte Hollywood van die tijd (en andere tijden). Ik kan me wel voorstellen dat mannen als Spike Lee hier maar niets aan vinden.

Heerlijk wanneer een zwarte komedie ook nog een keer in het zwart wit gefilmd is, zoals hier het geval. Een film die nog niet helemaal vergeten is dankzij de aanwezigheid van Louis de Funès. Maar ironisch genoeg is het dan ook weer een film die niet zozeer draait rond deze legendarische acteur. Hij heeft natuurlijk wel een belangrijke rol en doet ook wel wat we van hem verwachten maar de komedie zit hem toch veel meer in het met cynisme doordrenkt script. En is best ook vanuit dat oogpunt te bekijken. Als je een de Funès dijenkletser verwacht zal je inderdaad bedrogen uitkomen. Maar wat heb ik genoten van het script, de eerder tongue in cheek humor, de gelijkmatige en prima acteerprestaties. En dan is er ook nog prima camerawerk dat - met o.a. gebruik van lage camerastandpunten - stilistisch heerlijk aanleunt bij de mainstream misdadfilm van toen, daarin dan ook nog eens ondersteund door de schaduwen in zwart wit.

De eerste van zes samenwerkingen tussen Marcel Carné en scenarist Jacques Prévert als ik het goed heb. Het gaat om een doldwaze klucht waarvan de humor bij momenten zo flauw is dat het weer leuk wordt.
Het begint eigenlijk al met het feit dat het verhaal zich afspeelt in Londen, en dat voor een Franstalige film. Voelt erg onnatuurlijk aan.
De acteerprestaties bewegen zich in het theatrale spectrum. Michel Simon vind ik nog het meest ingetogen, maar zowel Jean-Pierre Aumont als de maniakale Jean-Louis Barrault gaan er makkelijk over. Bepaalde situaties en plotwendingen zijn verder compleet ongeloofwaardig. Maar goed, in zo'n klucht zet je dan je verstand op nul op zo'n momenten en lach je er eens hartelijk mee.

Er wordt in het scenario echter ook gezondigd tegen dé elementaire regel in politiezaken: zolang er geen lijk voor handen is, kan er geen sprake zijn van moord noch kan men een andere persoon beschuldigen van moord. Deze regel wordt hier volledig aan de laars gelapt door Scotland Yard die verder ook als complete imbecielen worden neergezet (dat laatste is nog wel grappig).

Voor mij is het de vierde film van Carné en Prévert die ik nu gezien heb, gelukkig niet de eerste of ik was misschien onmiddellijk afgehaakt. Niet te geloven dat ze in de jaren nadien enkele topfilms zouden neerzetten. En toch … heb ik me met deze film vermaakt, in al zijn onnozelheid. Een voldoende kan ik er echter niet aan geven omwille van die essentiële fout in het scenario, zelfs al gaat het om een klucht. Excusez-moi messieurs.

Deze film heeft een behoorlijk zware kern die zich geleidelijk aan laat ontsluieren. Het gaat over een meisje dat in haar jeugd emotioneel verwaarloosd wordt, tot fysieke mishandeling toe (wanneer ze in flashback wordt vastgebonden aan haar bed). Een fantasy film waarin de fantasie in de finale een moment van instant therapeutisch effect blijkt te hebben, en Phoebe Cates zich kan bevrijden van haar kindertrauma. En haar toelaat om vervolgens de problemen in haar volwassen leven aan te pakken (zijnde haar overspelige partner en narcistische moeder). Een straffe boodschap dus.

Aan de andere kant van het spectrum krijgen we in deze film te maken met ontzettend flauwe humor, wat redelijk dodelijk is voor een komedie. Voor mij werkt het voor geen meter, het is gewoon niet grappig, een drietal momenten uitgezonderd. Deze film heb ik in eerste plaats bekeken omwille van de aanwezigheid van Rik Mayall, wiens comedy series ik geweldig vind, maar deze is m.i. toch wel een enorme stinker. Kleine troost dat hijzelf niet meegeschreven heeft aan deze draak, en dat het helemaal niet ligt aan zijn performance. Die had niet beter kunnen zijn. In zijn geheel slaagt de film er niet in haar doel te bereiken: comedy. Het merendeel van de zogenaamde gags irriteerden mij.

Heeft nog het meest weg van een langgerekte absurde sketch. Ik ben wel fan van absurde humor - Monty Python e.d. - maar dat maakt daarom nog geen goeie film. De (creatief bedachte) grofheden die Groucho uitkraamt bijvoorbeeld, zijn wel grappige oneliners maar staan het inlevingsvermogen in de film en de personages in de weg omdat er bijna nooit een reden of gevolg aan verbonden wordt. Het scenario is verder echt wel weird, en dan heb je volgens mij enkele bakens nodig om het geheel te aarden, wat hier ontbreekt. Nu schiet het gewoon alle kanten uit zonder meer. De muzikale intermezzo’s hadden verder voor mij niet gemoeten, maar soit in die dertiger jaren was dat blijkbaar een must in vele komedies.

Hoogtepunt van de film is voor mij de spiegelscene, en daarmee sluit ik me uiteraard aan bij de rest van het peloton hier. Uiteindelijk bewonder ik ook de verbale creativiteit van het personage van Groucho, maar de mayonaise in zijn geheel pakt niet, wat ik wel verwacht van een goeie komedie. Omwille van de schitterende spiegelscene geef ik toch een nipte voldoende, en daarmee ben ik mild.

Bekeken uit jeugdsentimenten en was benieuwd wat ervan over zou blijven na al die jaren. En het volstond zeker voor een avondje vermaak. Een komedie van middelmatig niveau waarbij je best wel het verstand op nul zet. Geweld is hier van de cartooneske soort en dat zat ook nog wel zo in mijn herinnering. Bud Spencer en Terence HIll blijven gewoon wel leuk om bezig te zien. En ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Spencer zich laten inspireren heeft door Oliver Hardy met een aantal maniertjes. Deze film bevat bovendien een duidelijke referentie naar het legendarische duo met de tekstlijn ‘you made a fine mess’ (of iets van die aard).

De soundtrack bevatte een weerkerende soort country-achtige track die ik wel passend vond bij de jolige sfeer van de film.

Wat een vermakelijke film Nooit eerder gezien but what a (Dutch) treat … Ongeremd is het woord dat in me opkomt. De scenaristen hebben zich volledig laten gaan in een film volgestouwd met gags en hilariteit zonder enig rustpunt. Hadden ze wat geslikt of gesnoven bij het schrijven? De karakters zijn stuk voor stuk leuke tot hilarische typetjes. De Dots mogen zichzelf spelen en ik vermoed dat dat ook niet zo simpel is als het lijkt (als ik denk aan andere films waarin artiesten zichzelf spelen). Ze passen qua looks en vibe helemaal in de (Amerikaanse) setting. Leuk ook om Amsterdam in de tachtiger jaren even te zien.

De humor is echt wel over the top en dat maakt het zo leuk. Sommige humor zou vandaag echt niet meer kunnen omwille van de tegenwoordige maatschappelijke visie. Niet intentioneel grappig zijn de Amsterdammers die blijkbaar geen woord Engels spreken. Ik denk dat het tegenwoordig bijna omgekeerd is. Ook niet intentioneel grappig zijn minstens drie scènes waarin de micro bovenaan in beeld te zien is. Dan denk ik dat minstens 2 of 3 personen hier hun job niet goed gedaan hebben. Zoiets zie je echt niet vaak - misschien bij Ed Wood of zo - maar verder lijkt de film zeker wel professioneel geschoten.

Ik heb begrepen dat deze film een commerciële flop was maar hopelijk hebben de betrokkenen zichzelf hiermee kunnen vermaken. Ik alvast wel. Dit zou gewoon een dikke cultfilm moeten zijn.