Opinions

Heerlijk overdadige slasher. Theatraal in elk opzicht. Het is een fijn gegeven dat er gespeeld wordt met de realiteit on & off stage. De productie on stage ziet er lekker goedkoop uit. Die saxofoon spelende Marilyn Monroe lookalike: hilarisch. Hier en daar moeten de gebeurtenissen met een korrel zout genomen worden, maar het blijft altijd spannend. Een tikje humor is nooit ver weg, en dat gaat gelukkig niet ten nadele van de spanning. Die 2 flikken voor de deur die een beetje peppi en coci uithangen: geweldig. Ook kon ik wel wat impliciete en expliciete gay subtexten detecteren. Visueel is deze slasher een genot om naar te kijken met geslaagde pov’s, close-ups, strakke montage. Ondersteund door een excellente soundtrack on & off stage en een topsetting. De acteurs gaan op in wat ze moeten doen.

Absoluut een trashy en over the top film. Ik had geen idee dat het een film met humor was en op dat vlak was het zeker een aangename verrassing. Ik kon de combinatie van droge comedy en horror helemaal smaken. Echt spannend wordt het nooit maar dat maakt me niet uit in het entertainende geheel.

Hoewel het dus een trashy film is qua concept en scenario vind ik het wel allemaal mooi in beeld - soms over the top - gebracht. Sfeervolle belichting op de begraafplaats, zelfs een Hitchockiaans shot op het einde van de film, wanneer Fransesco de inspecteur - nog zo'n running gag - ontmoet op de trappen in het ziekenhuis.

Verder meen ik dat de film ook een verwijzing bevat naar A Clockwork Orange. de electronische muziek van Wendy Carlos wordt dan toch onder de droomsekwens van Francesco gezet. Niet toevallig een scene waarin hij ultragewelddadig tekeer gaat.

Aanrader voor liefhebbers van cultfilms en horror met een vette knipoog!

Een film noir van de jaren negentig zoals ik verwacht dat een film noir van de jaren negentig is. Prima plot, leuke femme fatale, leuke acteerprestaties. En dan zijn er nog de prachtige landschappen van Nevada die bijdragen aan het gevoel van existentiële nietigheid van de personages. Perfecte afsluiter met These Boots Are Made for Walkin’ op de soundtrack.

Regisseur Carl Colpaert van deze Amerikaanse thriller is dan nog wel een uitgeweken Belg. Ik kende hem niet maar blijkbaar heeft hij ook een ster op de Walk of Fame in Oostende. Volgens zijn bio is hij gestart als editor voor Roger Corman. Leuk om hem met Delusion te ontdekken en het smaakt naar meer.

Vind dit absoluut een heerlijk spektakel, een streling voor oog en oor. Zuurpruimen aan de kant aub want hier zijn de demoiselles van Rochefort. Van de eerste tot de laatste seconde genoten, begint een gewoonte te worden bij Demy films, en eentje die ik zéker nog wil herbekijken en opnieuw beleven. Het heeft daarbij misschien ook geholpen dat ik de gelegenheid had hem met beamer te projecteren.

Alles vind ik hier top. De cast met voorop Catherine Deneuve en haar zus Françoise Dorléac (in het jaar van de release tragisch overleden in een auto-ongeluk), Jacques Perrin, Michel Piccoli en Gene Kelly. Opvallend hoe Gene Kelly zich als een vis in het water beweegt in deze film. Uit footage in de extra’s bleek Frans de voertaal te zijn achter de schermen en dat was geen probleem voor Kelly. De choreografieën zijn top - Dorléac had al danservaring maar voor Deneuve was het nieuw - uitgevoerd in de straten en op het grote plein van Rochefort. Dit in combinatie met heel doordacht gebruik van kleuren in design en kostumering; en natuurlijk de prachtige score van Michel Legrand in zijn herkenbare stijl. Van die man heb ik me intussen een box met zijn verzameld werk aangeschaft.

Ik krijg al dadelijk zin om Rochefort te gaan verkennen en er in de straten rond te dwalen - eventueel te verdwalen. Deze film is m.i, grandioos in alle mogelijke facetten. Zelfs het scenario is dik in orde voor een musical, als je tenminste voor de duur van de film openstaat voor de visie van Demy. Daarbij wordt ook de donkere kant van het leven niet geschuwd, getuige de subplot van de gruwelijke moord gepleegd door Monsieur Dutrouz (fonetisch exact uitgesproken als de naam van de crimineel die dertig jaar later België op zijn kop zou zetten - een vieze connotatie). Gelukkig gaat het slechts om een subplot en is het de onuitputtelijke liefde die centraal staat bij Les Demoiselles. Encore.

In deze documentaire filmt wijlen Agnès Varda - weduwe van Jacques Demy - de festiviteiten die plaatsvonden in 1992 in het Franse stadje Rochefort naar aanleiding van het vijfentwintigjarig jubileum van Les Demoiselles de Rochefort (1967) . Het is een terugblik naar de tijd van de opnames - 1966 - wat een cultureel en hoogtepunt tout court betekende voor het slaperig stadje dat Rochefort was. De burgemeester komt daarbij - anno 1992 - vertellen welk een positieve gevolgen de film heeft gehad voor de economische relance van Rochefort.

Het is een docu waarin nostalgie in de lucht hangt - uiteraard. Voor de gelegenheid heeft men de overlevenden uitgenodigd: Catherine Deneuve, componist Michel Legrand (overleden in 2019) en een rits crewleden. Ontroerende momenten zoals de herdenking van de in het jaar van de in 1967 verongelukte actrice - en zus van Deneuve - Françoise Dorléac en de op dat moment recentelijk overleden Jacques Demy. Maar bovenal is deze docu toch ook een ode aan het stadje en haar inwoners die in 1966 het evenement van hun leven meemaakten. De beelden van de kermis in Demy’s film blijken achteraf gezien een gigantische home video voor de inwoners waarover ze niet uitgepraat raken, gekruid met al even roerende anekdotes.

Deze documentaire dateert van 1992/93, wat betekent dat er sindsdien alweer 28 jaar verstreken zijn, nog meer dan het gevierde jubileum dus, en is op zich ook al een stuk jaren negentig nostalgie geworden wanneer je het uiterlijk van de interviewees bekijkt, alsook het moment dat één van de inwoners trots een videocassette van de Demoiselles film bovenhaalt en bekent dat ze die altijd en overal met zich meedraagt.

Deze film was me aangeraden door een Italiaanse vriend die erg gek is op de films van Brian Yuzna. Hij is er zo gek op dat hij zijn band er naar genoemd heeft: Yuzna. Van de regisseur had ik eerder al Re-Animator gezien dus ik wist al ergens waar de lat zou liggen. Het horror & comedy gehalte van The Dentist verraste me dus niet in dat opzicht. Het is lekker over the top uitgewerkt. A great sick movie, zoals ik mijn Italiaanse vriend liet weten. Corbin Bernsen schittert als de geesteszieke tandarts. De gore is van die aard dat het toch wel dicht in de buurt komt van onze eigen wereld omdat we allemaal wel ervaringen hebben met tandartsen (maar gelukkig niet met het type in deze film).

Dit alles zorgt voor een hele vlotte nineties movie waar het allemaal met een knipoog wordt uitgesmeerd. Het idee om de tandarts te laten excelleren op de muziek van Puccini is mogelijks geïnspireerd op wat Kubrick deed met Beethoven in A Clockwork Orange.

Gekke film. Zeker één van de zwakkere van Louis de Funès. Zijn rol is niet eens zo groot hoewel hij bovenaan de credits vermeld wordt. Hij is hier het schlemiel maar het is een rol die hem niet helemaal past, zo zonder die typische driftbuien. In zijn geheel een komedie waar je het verstand op nul moet zetten. Sommige grappen zijn leuk, sommige zijn flauw en dan is er nog redelijk weirde humor. Dit alles overgoten met een cynisch sausje. Toch onderhoudend.

Bij het bekijken van deze film - die zich nagenoeg volledig afspeelt op kantoor - had ik het gevoel naar een melig theaterstuk te kijken. Desk Set is in principe een komedie maar de humor komt niet over, er is geen scherpte, geen freshness. De interactie tussen Tracy en Hepburn komt me eveneens onfris over: ze kunnen me helemaal niet boeien in deze film.
Weliswaar is er sprake van een visionair uitgangspunt: de (super)computer die op het punt staat om de jobs van de mensen in te palmen. Een idee dat vandaag actueler is dan ooit. Bij de afwikkeling van de plot kan je je wel afvragen in welke mate deze film een stukje propaganda is van de opkomende IT industrie met als boodschap dat IT geen jobs zal vernietigen maar het leven van de werkers ondersteunen. De computer wordt echter pas geïntroduceerd na 5 kwartier film dus tegen dan heb je je toch al door een hoop saaiheid moeten sleuren.
De film is eigenlijk vooral interessant in zijn afbeelding van het kantoorleven in de USA van de fifties alsook als uitbeelding van de introductie van de computer in het bedrijfsleven. Het verhaaltje errond is echter weinig overtuigend. Je weet ook al voorhand dat het goed moet komen tussen Tracy en Hepburn omdat dat een Hollywoodiaanse wetmatigheid is. Het is wel een feit dat deze film van 20th Century Fox keurig geproduceerd is, en voldoende binnen de lijntjes kleurt om niet als camp beschouwd te worden. Daarvoor is hij dan weer niet slecht genoeg.

Een prima kleine film met een groot popidool. Heeft een fijn verhaal met noir invloed en een off beat comedy randje. Het orkest met de ouwe mannetjes is iets dat je ook in een David Lynch film zou verwachten. Een absurd tintje. Goeie settings met opvallend kleurgebruik dat helemaal in de tijdsgeest past. Goed camerawerk. De cast vormt een mooi geheel waarin Madonna zeker niet misstaat naast de pro’s. En er is de Into the Groove classic die casual langskomt. Voor mij alleen maar goeie punten.

Intussen mijn tiende Godard en ik moet zeggen dat ik hem een erg fascinerend filmmaker vind. Nooit makkelijk, altijd uitdagend. Visueel ook altijd interessant, tussen de uiterste polen van doorgedreven esthetiek en schijnbaar je m'en foutisme. Waarbij het scenario dikwijls meer vragen achterlaat dan dat antwoorden worden geboden. Zo ook in deze Détective waarin Godard nog een keer terugkeert naar zijn liefde voor de film noir, met een verhaal dat zich nagenoeg volledig afspeelt in de omgeving van hotelkamers en de lobby, waarin allerlei schimmige figuren rondhangen. Een uiterst warrig verhaal, en ik ga ervanuit dat dit de gimmick is als noir pastiche, waarin verbeelding en werkelijkheid in mekaar lijken over te lopen. Als je als kijker teveel focust op het narratief kan het alleen maar uitlopen op frustratie. In deze heb ik me dan ook vooral gefocust op de sfeer, zoals je soms ook kan doen bij de films van iemand als David Lynch. Détective is meer te bekijken als een soort ‘installatie’ van de film noir, en niet zozeer als een sluitend narratief, aangezien de eindjes nooit echt aan mekaar geknoopt worden. Voor wie het wil zien, bevat deze film wel min of meer parodiërende passages, vooral wat Jean-Pierre Léaud als Inspecteur Neveu betreft. In deze film heeft men ook weer iets met boeken, zoals in voorgaande films van Godard, die hier overal rondslingeren, niet in het minst de massa detectiveromannetjes van de série noire op de kast van Laurent Terzieff. Meest beklijvend onderdeel van de film is voor mij de driehoeksrelatie tussen Claude Brasseur, Nathalie Baye en Johnny Halliday, voor mij maken zij de film.

Boeiend en zelfs pionierend verhaal waarbij de personages meer zijn dan assets maar ook psychologisch uitgediept worden. Het verhaal is pionierend omdat het één van de eerste in mainstream Hollywood was met homoseksualiteit als (belangrijkste) thema.
Frank Sinatra is erg overtuigend, heeft behalve zijn acteertalent gewoon ook de juiste kop om detective cop te spelen. We zien hem worstelen in het spanningsveld tussen zijn persoonlijk leven, zijn job en wat de wereld werkelijk nodig heeft. Zijn love interest Lee Remick blijkt een nymfomane. Dat ligt wel in de lijn van jaren ‘60 seksuele vrijheid, al wordt er hier ook een psychologische uitleg aan gegeven vanuit haar jeugdtrauma. In feite wordt elk personage in de film op een bepaald ogenblik wel een keer op de rooster gelegd met zijn of haar zwakheden. Dat maakt het, meer nog dan een detective story, een psychologisch drama.
Daar bovenop heeft het verhaal een maatschappelijk geëngageerd laagje. Knap. Het aanwezige cynisme wordt gecounterd in de finale met de stellingname van Sinatra.

Visueel is het in goede handen bij regisseur Gordon Douglas. Goede montage en ook enkele bijzondere shots (pov zelfmoord vanop het dak van een gebouw). Hij is de enige regisseur die zowel met Elvis Presley als Sinatra gewerkt heeft trouwens. De muziek is op niveau en ik had ook niet anders verwacht wanneer ik Jerry Goldsmith op de credits zag verschijnen. Gelukkig maakt hij hier meestal gebruik van een klassieke score. Niets tegen jaren ‘60 pop maar pogingen tot emulatie in soundtracks van toen klinken meestal fluffy en verouderen slecht.

Zeker de moeite waard om gezien te hebben. De spanning ligt vooral in de dialogen en de onderlinge relaties en niet zozeer in de actie want die is spaarzaam.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze film zich zou afspelen in Parijs. Melville had er zelfs al 20 minuten film geschoten. Nadat Charles de Gaulle president werd van Frankrijk in 1959 werd dat plan afgevoerd. Het scenario draaide namelijk om een president en zijn minnares en dat werd niet meer geloofwaardig geacht of in lijn met de persoonlijkheid van de Gaulle (die ook een hele reputatie had als oorlogsheld). Het scenario werd aangepast met de focus op een Frans delegatielid bij de Verenigde Naties dat zich cfr. de titel volledig afspeelt in New York.

Jean-Pierre Melville staat niet alleen in voor regie en scenario maar neemt ook nog een hoofdrol op zich als onderzoeksjournalist. Het is visueel echt genieten van de settings New York by night anno 1958. Volgens mij vind je hier meer NY views dan in eender welke Amerikaanse film uit die periode. Regie en fotografie zijn voortreffelijk met veel clair obscur belichting in noir traditie. Het oogt als een noir en is het dat ook inhoudelijk? Alleszins zien we mooie dames - potentiële femmes fatales - de revue passeren, op een bijna opzichtige wijze. Ook is er heel veel muziek in de film - jazz uiteraard. Het eerste deel van de film oogt als een mystery detective maar nadien gaat het dan toch een andere kant uit met de focus op een moreel vraagstuk voor Pierre Grasset die de rol heeft van persfotograaf.

Het is noir en het is geen noir. Het is een spielerei, de blik van een buitenstaander (Melville) op Amerikaanse filmconventies. Onbedoeld heeft het af en toe ook iets komisch om de Fransen met hun vet accent bezig te horen in Manhattan. Ook de manier waarop de femmes fatales acteren - het wordt allemaal gelijk uitvergroot om noir clichés waar te maken. De nadruk ligt meer op de aanwezigheid van noir devices dan op een plot die naar het eind toe verandert in een ander soort vertelling. In feite sluit Deux Hommes dans Manhattan meer aan - of is een vooruitblik op - de nouvelle vague die niets liever zal doen dan spelen met filmconventies. Melville toont zich een brugfiguur tussen oude en nieuwe cinema. En intussen heeft hij me uitstekend vermaakt. Wat een prachtige filmposter ook!

Prima gangsterfilm, zo van het soort die Scorsese en Tarantino hebben geïnspireerd. De personages worden goed neergezet - met voorop een onvergetelijke Lino Ventura - en zijn gebaseerd op historische personages/criminelen van rond de jaren 1930 en ‘40. De plot vroeg in begin wel wat inspanning om het goed te kunnen volgen. Maar een keer de personages en hun onderlinge verhouding min of meer gekend zijn, liep het vlot. Het misdaadverhaal steekt goed in mekaar waarbij de gebeurtenissen goed opvolgen. Het is toch wel een harde en cynische film, meer dan wat er toen uit Hollywood kwam al was het daar op dat moment ook wel aan het evolueren. Het kan natuurlijk moeilijk een warmhartige film zijn gezien het onderwerp. Voor mij kwam deze op een gepast moment langs en ik kan hem dan ook zeer waarderen. Melville is een goeie verteller met de camera.

Fijn om Boris Karloff nog een keer aan het werk te zien zonder monsteroutfit. Al ligt de verhaallijn sowieso dicht tegen zijn iconische associé: wereldvreemde wetenschapper wil contact maken met de doden. Hoogtepunt ligt in de tweede helft dankzij het gothic sfeertje in een oud donker huis. Leuk vermaak dit.

Deze zag ik 30 j geleden in de cinema - time flies when you’re having fun. Ik vond dat toen een heel goeie film en vandaag blijft die mening helemaal overeind. Een noir die plotgewijs helemaal volgens het klassieke boekje van de jaren ‘40 uitgebouwd is. Speelt zich ook af in die periode meer bepaald in L.A. in 1948. Er is veel aandacht voor de juiste setting en (sepia) toon. Goeie acteerprestaties waarbij de de voice over van Denzel Washington de noir onderstreept.

Dan wel vernieuwend is de context van het racisme en de segregatie van die tijd. Moet één van de weinige noirs zijn die daarop inzoomt. En wel op een niet prekerige manier, in de jaren ‘90 kon dat nog.

Topfilm!

Deze film lijkt te beginnen waar Texas Chainsaw Massacre eindigt en trekt nog een flink stuk door. Rob Zombie doet zijn best om de seventies cinema te assimileren in stijl, filmstijl, muziek en allerlei referenties van de seventies. Dat lukt ook wel deels. Deels omdat het in dit soort oefeningen/tributes ook altijd wat fake aanvoelt. Zeitgeist is iets unieks en kan niet gedupliceerd worden. TCM, Hills Have Eyes enzovoort zullen nooit meer opnieuw - met dezelfde impact - gemaakt kunnen worden.

Blijft over: een entertainende zij het uiterst gewelddadige popcorn movie. Het revenge gedeelte van de cop die het recht in eigen handen neemt, was voor mij dan toch een onvoorziene twist. Misschien de grootste verdienste dat het alsnog een (halve) revenge movie werd. De finale met de rit van de familie Firefly in de open wagen die recht op de flikken rijdt: gaat er zwaar over en maakt het ook weer goed.

Voor mij is dit hap, slik en weer weg. Onder al het gestileerd geweld ontbreekt het voor mij aan een stukje authenticiteit. Het is wel technisch goed gemaakt, dat moet ik Rob Zombie nageven. Hij weet waar hij mee bezig is.

Een historisch drama dat de horror van toen weergeeft. Machtsspelletjes waarbij een ideologie/religie gebruikt wordt om andersdenken letterlijk de mond te snoeren. En dit voorafgegaan door onnoemelijk lijden. Ik kan me voorstellen dat de katholieke kerk met deze film niet gelukkig was. Maar het is gewoon één van de vele zwarte bladzijden uit haar geschiedenis. Meesterlijk in beeld gebracht door Ken Russell en zijn DoP. De score van Davies bij de grovere scenes klinkt als bad trip psychedelica. Onderhevig aan de mode van begin jaren zeventig dus maar toch heel passend. Oliver Reed schittert als de priester die naast zijn ‘zonden’ toch ook een man van de rede is. De rest van de cast - zowel bezetenen als inquisiteurs - blinken uit in overtuigende godsdienstwaanzin. Dit is een soort 'beeldende' geschiedenis die je niet meekrijgt op school. Achter al die gruwelijke heksenvervolgingen schuilden uiteindelijk wel mensen van vlees en bloed.

Bij herziening blijft dit een heel goeie film. Wat me nu opvalt is de zeer passieve rol van Grace Kelly. Heel wat anders dan we vandaag van vrouwen in de cinema gewend zijn. Ze is een bang vogeltje dat gemanipuleerd wordt door Ray Milland en nadien door andere clevere mannen gered moet worden. Nog een ander voorbeeld van de heel andere tijdsgeest in de jaren vijftig wanneer één van de mannelijke personages te horen krijgt zich niet met vrouwenhandtas op straat te vertonen. Vermoedelijk een verwijzing naar (verboden) travestie.
Verder is het een film die ik wat graag eens zou willen zien op groot scherm met 3D. Binnen het oeuvre van Hitchcock is dit de enige 3D film en is dan ook op een unieke manier gefilmd. Heel de tijd heb je als kijker wat het gevoel dat je in die ene kamer meekijkt vanachter het meubilair en objecten die zogenaamd achteloos op de voorgrond staan.

hitchcock challenge # 17

Film van de Franse regisseur Alfred Machin voor Belge Cinema Film (afdeling van Pathé) en volledig geschoten op Belgische bodem. Nochtans speelt een deel van het verhaal zich af in Congo maar het blijkt dat de brousse van de Brusselse bossen moest volstaan. Verder zien we ook mooie beelden van de haven van Antwerpen in 1913 (het Steen) en nog wat buitenopnames in een park.

Strak script waarin Albert Dieudonné de hoofdrol speelt, soms op theatrale wijze, maar altijd onderhoudend wat mij betreft. Verder is er ook een belangrijke rol weggelegd voor panter Mimir (die in liefst zeven films van Machin een rol zou spelen), zij het niet afgemeten in screentijd.

Op vlak van regie zien we zoals te verwachten een statische camera, met aandacht voor mooie fotografie. Rustgevende tijden waren dat, ideaal voor adhd patiënten. En zowaar vallen er in de film ook twee splitscreens op te merken.

De film werd mooi gerestaureerd door Cinematek en is momenteel te bekijken op haar youtubekanaal.

Binnen het oeuvre van Sergio Sollima wordt het gerekend als zijn enige giallo. Maar binnen het wereldje van de giallo vind ik deze wel eerder een buitenbeentje. In tegenstelling tot vele tijdgenoten heeft deze toch wel een heel strak script als belangrijkste tool om de kijker te boeien - naast de goeie acteerprestaties. Daarmee bedoel ik dat de focus hier niet ligt op het visualiseren van een moordenaar met leren handschoenen en zo meer. Daarentegen is het een echte goeie whodunit die onze hersenen wil uitdagen. Al bevat het anderzijds ook wel weer het typische giallo element van kindertrauma met in dit geval de suggestie van een oedipuscomplex. Regie is prima en dat geldt ook voor de score die geleverd wordt door grootmeester Ennio Morricone.

Prachtige productie die natuurlijk letterlijk in het oog springt met haar uitgesproken stijl die comic fashion combineert met noir en art deco toestanden. Maar dat neemt niet weg dat het scenario evenzeer te pruimen is met een over the top combinatie van misdaad en humor. Al Pacino kreeg een American Comedy Award voor zijn prestatie al heeft hij natuurlijk een goed uitgeschreven personage en een fantastische make-up. Zijn quotes van historische personages zijn heerlijk en met een goede timing. Warren Beatty is de verpersoonlijking van Dick Tracy lijkt het, al ben ik niet bekend met de comics. Blikvanger is zeker de aanwezigheid van Madonna. Ze doet het eveneens erg goed als typische femme fatale met Marilyn Monroe invloeden. Ze had gerust nog wat meer schermtijd mogen krijgen.

Ja dit is een unieke film die ook vandaag nog weet te entertainen.

De allereerste film die in meerdere of mindere mate het levensverhaal van de beruchte gangster John Dillinger wilde brengen, was deze Monogram productie. De hoogdagen van de echte John Dillinger speelden zich af in de periode 1933-34 waarin hij samen met zijn bende een twaalftal banken beroofde. De film is opgevat als een flash-back naar die periode, begint en eindigt bij de bioscoop waarmee een cirkel wordt gesloten. Het is een verhaal van opkomst en ondergang van een crimineel, zonder overbodig sentiment en met grote nadruk op actie. Gierende banden en ontploffende kluizen alom. Lawrence Tierney heeft een erg dreigende ongure uitstraling en is geknipt voor de hoofdrol. De interactie in de gangsterbende geeft een interne machtsstrijd weer, waarbij zaken als verraad, wraak, jaloezie en achterdocht gemeengoed zijn. ‘One happy family’ zoals in de film cynisch wordt aangegeven.

Het opzet van de film is hoogst ernstig, in tegenstelling tot vele andere (misdaad)producties van die tijd vind je hier geen spatje humor terug, enkel de dreigende tronie van Tierney. Misschien was dat een vanzelfsprekende keuze omdat het gaat over een biografisch verhaal met échte slachtoffers. Het lijkt verder een B-film maar anderzijds ontving hij wel een oscarnominatie voor beste script, alsook kunnen we genieten van de score van de vermaarde Dimitri Tiomkin. Prima vermaak en vooral de moeite waard omwille van Lawrence Tierney’s charisma.

Deze film heeft me vooral visueel en auditief weten te bekoren. Het weerkerende stukje opera is prachtig en geeft een bepaalde grandeur. Dat in combinatie met de haast surrealistische lofts waarin de hoofdpersonages verblijven. Het zorgt voor een artificiële sfeer maar zonder dat het mij stoort. Geen realistische noir maar meer een soort fabel. De booswichten werken dan wel meer op de lachspieren dan dat ze dreiging uitstralen (vooral die kerel met de zonnebril is een karikatuur). Het verhaal lijkt een Hitchcock motief te bevatten met “the wrong man” die achtervolgd wordt door zowel booswichten als politie. Dat draagt bij aan de charme van het verhaal - een narratief dat op zich ook al niet realistisch overkomt maar so what. Uitstekende fotografie en regie, met enkele beklijvende scenes maken deze stadsfantasie af. Parijs is een bijzondere stad, maar deze kant van haar had ik nog niet ontdekt.

Wat de discussie betreft of deze film al dan niet een komedie is … in Bergmans eigen woorden was theater zijn echtgenote en film zijn minnares. Ingmar Bergman heeft dus duidelijk affiniteit met de theaterwereld en misschien moet het begrip komedie in deze film eerder gelinkt worden aan wat in het theater als komedie wordt beschouwd. Ten tijde van Shakespeare was een komedie een theaterstuk dat eindigt met een happy end en jawel, meestal met een huwelijk. In dat licht is de term komedie hier nog wel op zijn plaats. Ik heb al heel wat films van Bergman gezien en deze springt er toch wel uit wat droge humor en satire betreft. En zoals The One Ring aangeeft zijn verder alle thema's van Bergman aanwezig in deze film.

Bergmanfans kunnen zeker hun hart ophalen aan deze film, al strekt het wel tot aanbeveling om enige voeling te hebben met christelijke symboliek/iconen voor het goeie begrip. En ja het is een film waarin veel gepraat wordt, maar ook dat is eigen aan Bergman; dialogen die zich op existentieel niveau bevinden. In tegenstelling tot de gemiddelde Hollywoodjunk uit die tijd - ook al gaat het om erg entertainende junk - vind ik zijn films een tijdloze kwaliteit hebben, omdat ze (willen) doordringen tot de essentie van het leven.

Behalve enkele panoramische shots van New York werd deze film volledig geschoten in de Paramountstudio’s. George Bancroft speelt de hoofdrol als Bill Roberts, stoomschipstoker met enkele dagen verlof die de bloemetjes buitenzet in de uitgaansbuurt van de dokken van NY. Over de film hangt een decadent sfeertje (typisch von Sternberg) met een sterk existentialistische topping. We maken kennis met Bancroft in de onderbuik van het schip waar zijn job erin bestaat om kolen in de brander te gooien. Een rokerige en duistere omgeving, de hel om in het echt in te werken, maar een plezier om als kijker op een scherm mee te beleven. Het interessante is dat Bancroft zich naderhand ook aan wal blijft begeven in rokerige en duistere omgevingen. De hele film lang hangt er mist in de (fantasie)dokken van NY, en het verhaal speelt zich ‘s avonds en ‘s nachts af. Prachtig expressionistisch belichte settings hier.
Een groot deel van het drama speelt zich verder af in kroeg The Sandbar die uitpuilt van volk dat zich na het harde werk te goed doet aan drank en al wat vrouwelijk is.

Het verhaal - rond een moeilijke of onmogelijke romance - wordt opengebroken en nadien afgesloten met eenzelfde fysieke gebeurtenis die echter telkens een heel andere lading krijgt, en waarbij de cirkel wordt rond gemaakt. De eerste plons in het water betreft de zelfmoordpoging van (de uiterst charmante) Betty Compson, een letterlijk en figuurlijk dieptepunt. De tweede plons in het water betreft de sprong van Bancroft van boord van het uitgevaren schip om terug te zwemmen naar Compson, een positieve keuze dus. Deze sprong van Bancroft vindt bovendien plaats bij daglicht, wat de kijker pas in de finale voor het eerst te zien krijgt, ook al een symbolisch positief gegeven.

Samengevat gaat het voor mij om een visueel pareltje met fijne acteerprestaties en bakken sfeer. Het lijkt me trouwens dat Le Quai des Brumes (1938) van Marcel Carné een rechtstreekse nazaat is van deze von Sternberg. Bevat er alleszins veel elementen van, al is de plot van deze soundfilm nog wat gecompliceerder. Beide films zijn m.i. zeer de moeite waard om te bekijken.

Een productie van Republic Pictures die misdaad, komedie, romantiek, muzikale acts, justitie en de medische sector combineert in één. Dit alles in een tijdspanne van 65 m lijkt hoog gegrepen, maar het gaat om een pretentieloze B-film die alle registers opentrekt om haar publiek te entertainen.

Regisseur Jacques Tourneur is de reden waarom ik hem heb bekeken. Het lijkt me echter gewoon een tussendoortje/verplicht nummer voor hem. Wel goeie rollen van John Beal, Florence Rice en Edward Norris in een script dat - hoe kan je het raden - niet zo geloofwaardig is. Heb toch er enkele keren mee kunnen lachen. Vermakelijk niemendalletje.

Een ontdekking om deze film voor het eerst te zien. Heb Al Pacino toch al redelijk wat bezig gezien, maar de rol die hier speelt … fantastisch wat hij doet. Een veelgelaagde rol en hij doet het met verve en brengt een complexe persoonlijkheid op heel geloofwaardige wijze tot leven.

Boeiend kijkstuk dat gebaseerd is op ware feiten, en die overtreffen dikwijls de fictie. Het is ook een halve comedy eigenlijk, zei het dat de dramatische afloop voor de bankrovers dus de realiteit was.

John Cazale is heerlijk als de wat introverte kompaan van Pacino. Fijn om ze hier in duo aan het werk te zien, wat herinneringen oproept aan hun Godfather samenwerking, één van dé films van de seventies en all time. Het was een wonderbaarlijk decennium op vlak van films en deze bewijst het ook weer. Prima verhaal met interessante zijplotjes, actie, al of niet intentioneel zwarte humor, sociale dimensie, topacteurs, het zit er allemaal in.

Een giallo waarover nogal eens een welles-nietesspelletje heerst of het nu wel of niet als giallo mag beschouwd worden. Maakt me eigenlijk niets uit. Voor mij was het een boeiende psychologische thriller. Erg fashionable naar de normen van eind sixties en prachtige natuurlandschappen van Zwitserland en Frankrijk als decor. In de finale wordt duidelijk dat het plotmatig al of niet bewust een variant is op de Franse misdaadklassieker Les Diaboliques (1955). Daarmee is alles gezegd, maar vermindert daarom niet de impact van de film. Alleen kan niet staande worden gehouden dat het gaat om een heel originele film. Eentje voor liefhebbers van mystery en gestileerde stuff.

Afgelopen zomer stond ik voor de Trevi fontein in Rome en daar heb ik me voorgenomen om deze klassieker te bekijken zodra ik terug thuis was. Zo gedacht, zo gedaan. En wat een meevaller. Van Fellini heb ik nog niet veel gezien maar dit is nu wel cinema op zijn puurst. Het gaat vooral om beelden die aanspreken. De plot is bijzaak. We hebben te maken met een zoekende Marcello Mastroianni. Hij is op zoek naar iets, lijkt het toch, maar is verstrikt in een decadente wereld die geen alternatieven voor haar decadentie lijkt te bieden. Het eindshot is heel symbolisch, lijkt het tegendeel te suggereren, maar door de toestand van Mastroianni ontglipt het hem zonder dat hij het zelf beseft.

De fonteinscene met Anita Ekberg is misschien wel de beroemdste filmscene ooit. Maar ook de opening vond ik magistraal. Met een Jezus per helikopter achtervolgd door een stel paparazzi. Paparazzi die hun naamgeving danken aan het personage Paparazzo hier aanwezig. Ook weer een eye opener over de culturele impact van deze film. Want hoeveel films introduceren nieuwe woordenschat in het dagelijks taalgebruik?

Als je op zoek bent naar een goede plot, kan je deze beter niet bekijken. Maar als je openstaat voor pure cinema waarin het leven gevierd wordt, met een onderliggende existentialistische maar toch pretentieloze vibe, ja dan zit je hier goed. Een instant klassieker en zoveel jaren later nog steeds heel kijkwaardig. Wat een talent was die Fellini om dit uit zijn mouw te schudden.

Mooie documentaire waarin ik heel wat heb bijgeleerd over Dolly Parton - al moet ik erbij zeggen dat ik niet veel wist over haar behalve enkele opvallende uiterlijke kenmerken. Maar het blijkt dus dat ik al die jaren niet doorhad dat zij een intelligente dame is die speelt met haar imago. En dat haar professionele omgeving haar nooit gezien heeft zonder pruik. Bijzonder. Ze heeft een boeiende carrière gehad in boeiende tijden met ups en downs en is vandaag toch wel een icoon - die het overleefd heeft. De goesting om meer van haar muziek te gaan beluisteren is gekomen na de docu, en dat is toch een goed teken.