Drop Dead Fred (1991)

Na eerder een Vlucht Regenwulpen te hebben gezien werd ik wel nieuwsgierig hoe Ate het er in Amerika vanaf heeft gebracht en ik moet eerlijk zeggen dat hij dit ook heel aardig kan. Phoebe Cates is een personage waar je met gemak op verliefd kan worden en Rik Mayall zet zijn personage op een cartoon achtige manier neer, soms een tikkeltje irritant maar dat is ook de bedoeling van zijn rol geweest. Het iets latere The Mask lijkt hier wel wat inspiratie uitgehaald te hebben. Een fijne wegkijker, niks meer maar ook zeker niks minder. 3*

Deze film heeft een behoorlijk zware kern die zich geleidelijk aan laat ontsluieren. Het gaat over een meisje dat in haar jeugd emotioneel verwaarloosd wordt, tot fysieke mishandeling toe (wanneer ze in flashback wordt vastgebonden aan haar bed). Een fantasy film waarin de fantasie in de finale een moment van instant therapeutisch effect blijkt te hebben, en Phoebe Cates zich kan bevrijden van haar kindertrauma. En haar toelaat om vervolgens de problemen in haar volwassen leven aan te pakken (zijnde haar overspelige partner en narcistische moeder). Een straffe boodschap dus. Aan de andere kant van het spectrum krijgen we in deze film te maken met ontzettend flauwe humor, wat redelijk dodelijk is voor een komedie. Voor mij werkt het voor geen meter, het is gewoon niet grappig, een drietal momenten uitgezonderd. Deze film heb ik in eerste plaats bekeken omwille van de aanwezigheid van Rik Mayall, wiens comedy series ik geweldig vind, maar deze is m.i. toch wel een enorme stinker. Kleine troost dat hijzelf niet meegeschreven heeft aan deze draak, en dat het helemaal niet ligt aan zijn performance. Die had niet beter kunnen zijn. In zijn geheel slaagt de film er niet in haar doel te bereiken: comedy. Het merendeel van de zogenaamde gags irriteerden mij.

Elizabeth had als klein meisje een denkbeeldig vriendje die allerlei ondeugende grappen uithaalde. Op latere leeftijd komt dat vriendje weer terug. De rol van dat vriendje wordt gespeeld door Rik Mayall, en hij was vooral de reden dat ik de film wilde zien. Maar achteraf houd ik toch vooral de gedachte over; waarom eigenlijk? In de Young ones was Rik nog geweldig en in the new statesman en bottom was hij ook nog wel leuk. Maar gaandeweg werd hij toch vooral een irritante karikatuur van zichzelf. En dat is hij in deze film ook. Hij is echt niet leuk meer. Verder vind ik wel heel bijzonder aan deze film dat hij super Amerikaans is. Met een erg Amerikaans clichéverhaal, voorspelbaarheid en opbouw. Maar er is dus wel gekozen voor een erg Britse hoofdrolspeler en Ate de Jong is een bekende Nederlandse regisseur. Een opvallende combinatie dus, die waarschijnlijk ook niet erg bijgedragen heeft aan een groot succes voor deze film.