The Dark Corner (1946)

Voor één keer in een film noir is de hoofdrolspeler niet de stoere, onverschrokken held, maar wordt hij eerder voorgesteld als onzeker en bang. Gelukkig is daar zijn energieke secretaresse die van geen aflaten wil weten en als ge bedenkt dat die rol vertolkt wordt door Lucille Ball (onvergetelijk als "Lucy" in de vele TV-afleveringen van destijds) dan weet ge meteen dat er een pluspunt aan de film wordt toegevoegd. Een doorsnee film noir, vond ik, met degelijke opbouw, voldoende suspense en zeker goed acteerwerk (de "aristocratische" Clifton Webb is goed als altijd en ook William Bendix ziet goed in zijn rol.)

Misdaadfilm die zich afspeelt in het milieu van een New Yorkse kunstgalerij, waar geld en wat moet doorgaan voor liefde door mekaar gehaspeld worden. Mark Stevens is uitstekend als private dick in typisch hardboiled stijl, al is hij misschien een tikje huiselijker aangelegd dan Philip Marlowe en Sam Spade. Lucille Ball is uiterst charmant als zijn stijlvolle secretaresse, waarbij nogal gealludeerd wordt op deugdelijke (stereotiepe) talenten wat koken en naaien betreft. Clifton Webb en William Bendix zijn prima als wrong guys, elk op hun manier. Degelijk scenario dat prachtig in beeld wordt gebracht door Henry Hathaway en cameraman Joe MacDonald die elk een mooi oeuvre in de film noir hebben opgebouwd. Hun combinatie hier leidt tot een meesterlijke studie van licht en schaduw voor de volle duur van de film. Beter dan dit kan je eigenlijk niet verlangen van een film noir. Voeg daar dan ook nog de authentieke (New Yorkse) locaties bij, waar Hathaway een punt van maakte in de films die ik van hem reeds gezien heb, en waarmee hij zich toch wel onderscheidt van een groot aantal studio adepten. En last but not least heeft deze film een opvallende score; in feite wordt enkel gebruik gemaakt van ‘reële’ achtergrondgeluiden, zoals bvb. een orkest dat in de verte speelt, of het meisje met de fluit … Het ontbreken van de klassieke aanzwellende violen en integratie van levensechte geluiden draagt bij aan het intense sfeertje dat over deze film hangt. Een toppertje wat mij betreft.

Intrigerend misdaaddrama met Lucille Ball voordat ze Lucy werd, Williem Bendix als zware jongen, en Kurt Kreuger als aalgladde charmeur die het aanlegt met de begeerlijke Cathy Downs, die echter getrouwd is met –en deze acteur is voor mij de voornaamste trekpleister van deze film– de heerlijk vileine Clifton Webb. Mooi gecompliceerd plot, maar de centrale rol van deze film is helaas het zwakke punt ervan, want Mark Stevens is wat mij betreft een acteur zonder enige uitstraling, en dan moet hij ook nog eens om de vijf minuten heel overspannen roepen dat hij de handdoek in de ring gaat gooien omdat hij het allemaal niet meer ziet zitten, zodat Lucy hem weer moet opbeuren op weg naar de volgende clou omtrent wie hem erin wil luizen (waarna ze, zoals BASWAS het hierboven zo raak formuleert, "ventje vanuit de put in het huwelijksbootje weet te helpen."). Desalniettemin het bekijken meer dan waard vanwege de snelle regie van Henry Hathaway, de aardige dialogen ("I can be framed easier than Whistler's Mother!") en het sterke spel van de rest van de cast.