Opinions

Voor die tijd zal het soort geweld in deze film wel grensverleggend geweest zijn. Het begint al met de opening. Voor je het beseft, ben je als kijker getuige van iets wat lijkt op een totale oorlog. Maar het blijkt een schietpartij tussen een stel boeven en de arm der wet, twee groepen die in niets van mekaar te onderscheiden zijn. En daarmee zijn we ook onmiddellijk bij het favoriete thema van deze film aanbeland: de amoraliteit van zowel bandieten als (vertegenwoordigers van) de overheid. Punt meteen gemaakt, en het zal nog wel enkele keren terugkomen. Sam Peckinpah en co hebben dan ook hun best gedaan om de huurlingen van de overheid zo mogelijk nog afzichtelijker dan de boeven te maken.
De film begint met een totale oorlog en eindigt met een totale oorlog, waarbij een heel leger Mexicanen afgeslacht wordt door vier wakkere Amerikanen, in dit geval de boeven. Mexicanen die overigens in hetzelfde bedje ziek zijn als de rest: een amorele bende. Is het duidelijk genoeg zo? Enfin zo gaat het door tot het einde.

De spektakelwaarde is gedurende enkele momenten groot maar inhoudelijk vind ik het aan de magere kant. Geen van de personages kon me echt boeien helaas. Sowieso duurt de film veel te lang om uiteindelijk te weinig te vertellen.
Zeker mooi gefilmd dat dus wel. Maar als laatste minpunt: de muziek liet het voor mij ook al afweten. Een brave vlakke score die voor mij totaal niet matchte met de beelden. Zet hier een Morricone of een goeie Amerikaanse Jood onder en het wordt misschien alsnog een tikje beter.

Een wat vergeten film en één van de laatste filmrollen waar Elvis zelf tevreden over was. En met reden lijkt mij. Het is een goed drama met een James Dean aanpak. Elvis speelt de getormenteerde jongeling die heen een weer getrokken wordt tussen drie vrouwen. Off screen had hij een relatie met Tuesday Weld maar degene in de film die voor mij het meest indruk maakt is Hope Lange. Hoogtepunt is de liefdesscene in het motel. Daar bewijst Elvis ook wel wat hij in zijn mars heeft. De liedjes blijven beperkt tot een minimum en dat is een goede zaak want het zou verder afbreuk doen aan het drama.

Het is een film waarin voor mij het verhaal belangrijker werd dan de aanwezigheid van Elvis. Dat wil niet zeggen dat het in de voorgaande films allemaal overdone was. Dikwijls draaide het daar verhaaltechnisch om de showtalenten van Elvis. Hier speelt hij een jongen aan de onderkant van de samenleving zonder franje. Voor mij één van de beste Elvisfilms die ik tot nog toe (in chronologische orde) gezien heb. Tot op dit punt zou je kunnen zeggen dat het best meevalt met zijn acteercarrière die zeker niet moet onderdoen voor entertainers van kaliber Doris Day en Bing Crosby.

Deze coming-of-age movie wordt gezien als een soort opvolger van Fast Times at Ridgemont High die twee jaar voordien werd gereleased. Fast Times is zowat één van de vaandeldragers van dit soort comedies en wat mij betreft moet The Wild Life niet onderdoen. We volgen verschillende jongeren wiens levens mekaar bij momenten kruisen. Er hangt drama in de lucht maar de toon blijft toch steeds luchtig. Het dateert van begin jaren ‘80 en voor wie er toen bij was is het genieten van de vele stijlmomentjes in deze film die toch draait rond jongerencultuur. Het is grappig dat er ook een nostalgische subplot in verwerkt zit met de jongen die een hang heeft naar sixties Jimi Hendrix en Steppenwolf, in combi met zijn obsessie voor Vietnam (ook maar 10 à 15 j voor release van deze film). Zeker een vermakelijke film.

Fascinerende silent die een uniek karakter heeft omwille van de rol die de wind speelt. Het is geen rampenfilm maar de wind is wel een constante en werkt op de omstandigheden en het gemoed van hoofdrol Lilian Gish. Zij had heel wat in de pap te brokken in deze productie met haar voorkeur voor haar tegenspeler Lars Hansen en regisseur Victor Sjöström. Het paard dat de noordelijke wind verbeeldt is heel expressionistisch en indrukwekkend. Verder een goed drama.

Spectaculaire oorlogsfilm. De eerste 20 m. krijgen we zicht op het burgerleventje van Charles Rogers en Richard Arlen, met introductie van de romantische subplot waarin Clara Bow en Jobyna Ralston betrokken zijn. Waarna de oorlogsklok luidt en de jeugd van de USA zich aanmeldt bij het leger, in dit specifiek geval de luchtmacht. Zo ook Rogers en Arlen. Ze zijn afkomstig uit diverse klassen (middenklasse en hogere klasse) maar zullen zij aan zij strijden, zoals dat een patriottische film betaamt. Als kijker maken we nog de opleiding mee van de beide kadetten alvorens ze in de echte strijd geworpen worden. En dat is het - hoe kan het ook anders - hoogtepunt van de film: luchtgevechten tussen de Amerikaanse gevechtsvliegtuigen en de luftwaffe van de Kaiser. We zijn als kijker getuige van taferelen die tot op dat moment ongezien zijn in de cinema. Een prachtige choreografie van bruut geweld op een tiental kilometers hoogte. Maakt ook vandaag nog indruk en het enige dat ik er een beetje jammer aan vind is het feit dat deze scènes me wat vaak onderbroken worden door tussentitels. Maar het kijkplezier overweegt gelukkig.

Deze film is gemaakt 10 j.na de feiten en zo bestaat het dat de regie in handen was van William A. Wellman die zelf ervaring had als gevechtspiloot in WO I. Net zoals Richard Arlen ervaring had bij de luchtmacht en ook de scenarist had oorlogservaring. Deze insteek, alsook de inzet en ondersteuning van de Amerikaanse luchtmacht bij deze productie, maken er een kijkstuk van met hoge realiteitswaarde. Een gelijkaardige prestatie zal enkele jaren later gerealiseerd worden in de vroege soundfilm Hell's Angels (1930) (die een incidentrijker productieverloop kende met een heel aantal dodelijke ongelukken). En net als in genoemde film zijn ook in Wings enkele Duitse zeppelins van de partij. Fantastisch om zien! Maar ook de bewegingen van de grondtroepen worden niet verwaarloosd in Wings - met dank aan het Amerikaanse leger - en komen erg realistisch over. Tussendoor krijgen we enkel nog een stukje romantische subplot in Parijs, met wat flauwe humor erbij én een subliem tracking shot, maar gelukkig blijft dat binnen de perken en wordt de aandacht niet te veel afgeleid van het gevleugeld gedeelte. De finale van de film is er eentje zoals je kan verwachten van een oorlogsfilm, maar maakt daarom niet minder indruk. Vermeldenswaard is verder nog het rolletje van Gary Cooper die tussen haakjes heel wat actiever was achter de schermen in relatie met Clara Bow. Heel geslaagde kijkervaring is dit.

De oudst bewaard gebleven Afro-Amerikaanse productie. Als scenario stelt het misschien niet veel voor maar als aanklacht tegen de behandeling van ‘negroes’ in de toenmalige USA komt het wel binnen. Uit de film neem je mee dat de achtergestelde positie van de zwarten te wijten was aan een gebrek aan educatie/onderwijs en uiteraard het ontbreken van stemrecht. Het spreekt voor de maker Oscar Micheaux dat hij de zwarte gemeenschap afbeeldt als mensen in alle diversiteit en ze niet reduceert tot louter slachtoffers. De algehele feel qua esthetiek is niet zo geweldig - om niet te zeggen dat het een lelijke film is - waarbij één van de verklaringen is dat géén scenes overgedaan werden wegens beperkt budget. Maar de lelijkheid past nog wel bij de rauwheid vind ik. Schokkende film, zeker wanneer je dit onvoorbereid bekijkt zoals bij mij het geval was. Met een keiharde finale (met doordachte crosscutting trouwens) die de kijker in de touwen slaat, gaat het om een geëngageerde film die aangeeft hoe moeizaam het pad van de mensenrechten is.

Zoals iemand hier op het forum zei, ziet de filmposter er spannender uit dan de film zelf. Niettemin zeer geslaagde kijkbeurt. Het hele middenstuk is een prachtig drama dat wordt neergezet met oprecht respect voor de Amish. Mooi. Het geeft de film een tijdloos karakter, moest het niet zijn voor de (genietbare) electro-score van Maurice Jarre die een datumstempel verraadt. Begin en einde van de film liggen meer in de lijn der verwachtingen en dat maakt van Witness een beetje een hybride. Ik sluit me ook aan bij de meningen over de prachtige fotografie. Het zijn beelden die blijven hangen, natuurlijk ook te wijten aan de landschappen. Prima acteerprestaties van alle betrokkenen verder.

Voor deze film heb ik me eerst ingelezen met het erg interessante boek Edith Kiel & Jan Vanderheyden: Pioniers van de Vlaamse Film - Roel Vande Winkel en Dirk Van Engeland (2014) dat veel info bevat over de productie en achtergronden van De Witte. Deze populairste Vlaamse film ooit (gemeten naar aantallen bioscoopbezoekers) was een verfilming van de bestseller van Ernest Claes uit de jaren twintig. Hoewel Jan Vanderheyden en Willem Benoy (die er op dag één al de brui aan gaf) de credits krijgen voor de regie was deze in werkelijkheid in handen van Edith Kiel. Zij was afkomstig uit Berlijn en tevens de levensgezellin van Jan Vanderheyden (ze woonden ongetrouwd samen wat ongezien was in het katholieke Vlaanderen van toen). Het was een bewuste keuze om Edith Kiel niet op de voorgrond te plaatsen, ingegeven door promotionele en commerciële overwegingen, want een Duitse regisseur stond niet goed op de aftiteling van de ‘eerste Vlaamse film’. Tussen haakjes is De Witte de tweede Vlaamse klankfilm, maar zijn voorganger kende nauwelijks succes en verdween snel uit de zalen.

Behalve de regie was Edith Kiel - wel gecrediteerd - verantwoordelijk voor het scenario en draaiboek. En het blijkt dat Edith Kiel helemaal geen fan was van het werk van Claes en er nog een liefdesverhaal aan toevoegde. Zeer tot ergernis van Claes, al hield die zijn ergernis binnenskamers omdat hij zich ook wel vereerd voelde dat zijn werk uitgekozen was voor dit project.

De Witte werd dankzij de Berlijnse connecties van Edith Kiel gedraaid met een Duits productieteam. Een kwart buitenopnames vond plaats in Zichem, en de overige drie kwart van de film werden geschoten in Berlijnse studio’s. In die studio’s werden de dialogen van de buitenopnames ook nog eens nagesynchroniseerd. Van de productieleiding was Edith Kiel degene met de meeste ervaring, reden ook waarom ze de facto in de regisseursstoel zat. Voor ze Vanderheyden op amoureus vlak had leren kennen, had ze diverse technische aspecten van het vak geleerd in Berlijn. En zelfs heeft ze een figurantenrol als prostituee gehad in de Dietrich/von Sternberg classic Der Blaue Engel (1930) . De invloed van Kiel is evenmin te onderschatten wat betreft de artistieke uitwerking van de film; zo zijn er elementen van de Berlijnse operette in de film geïntegreerd, waardoor er al eens uit volle borst wordt gezongen.

Wat vind ik uiteindelijk zelf van de film? Ik vind het een halfslachtig geval. Jef Bruyninckx speelt zijn rol als De Witte op uitmuntende wijze maar krijgt relatief weinig screentime omwille van het liefdesdrama dat Edith Kiel heeft toegevoegd. Hij staat niet eens erg centraal in de film die naar hem genoemd is. Er is nauwelijks sprake van karaktertekening. Toch jammer dat het werk van Claes niet meer gerespecteerd werd. De film bevat wel leuke klassieke scenes en ook de fotografie is best mooi. De Witte blijft een stukje Vlaamse filmpioniersgeschiedenis, en in die zin interessant om een keer te zien. De remake De Witte (1980) van Robbe De Hert, die ik al ettelijke malen gezien heb, vind ik echter stukken beter, en het heeft dus niet enkel met ouderdom te maken. Al heeft deze oerversie als echt volkse film van zijn tijd toch ook iets hoog charmant, waardoor ik genereus wil zijn met de punten.

Dit is een nakomeling van The Texas Chainsaw Massacre en wat mij betreft wel eentje uit de bovenste schuif. Mickey neemt hier de honneurs waar als een soort Leatherface en is even verknipt. De opbouw van de film ademt old school seventies uit. We leren de personages kennen, voelen sprankjes sympathie, waardoor het extra aankomt wanneer het dan goed fout gaat met onze backpackers. De setting in de outback van Australië is helemaal top en ondersteunt het verhaal voor 100 %. Er hangt een gritty realistische sfeer over de film. Hier geen gekke clowns die aan het moorden slaan maar wel figuren die je zomaar zou kunnen tegenkomen ginderachter down under. Het realisme wordt nog versterkt door de boodschap aan het begin van de film dat het gebaseerd is op ware feiten. Dat is dan wel een heel losse bewering, als ik me niet vergis hebben ze die marketing ook toegepast bij TCM. Nog een gelijkenis met TCM is de zweem van het bovennatuurlijke dat aan de gebeurtenissen voorafgaat. In TCM kwam er voodoo en astrologie aan te pas. In Wolf Creek wordt er gevreesd voor inmenging van UFO’s.
Liefhebbers van old school seventies horror zullen hun meug halen bij deze in mijn ogen schitterende adaptatie van klassieke horror. De combinatie van gedoseerd geweld, graphics en suspense is uiterst effectief.

Herziening in combinatie met de docu “Monster by Moonlight!”. Universal had eerder al in het universum van de weerwolf uitstapjes gedaan. Op aangeven van de originele novelle van Bram Stoker was in de klassieker Dracula sprake van de graaf die zich naast vleermuisdracht ook wel ophield in wolvenoutfit, al werd het in de film niet getoond. Dan was er in 1935 uiteraard The Werewolf of London met de zgn. “Elvis” weerwolf (omwille van de bakkebaarden en kuif). Met deze The Wolf Man werd dan uiteindelijk toch de definitieve klassieke weerwolf vormgegeven. Ook hier is make-up man Jack Pierce veelbepalend geweest, net zoals hij dat was voor de legendarische Frankenstein/Karloff creatie. De creaties van Jack Pierce waren ambachtelijk en hadden het nadeel dat er zoveel tijd inkroop. Het aanbrengen van de vermomming van The Wolf Man duurde 6 uur, en dan nog eens 3 uur om het te verwijderen. Langer dan een volledige werkdag dus, en dan was er nog niet eens gefilmd! De film is opgenomen op 3 weken tijd dus dat moeten 3 redelijke helse weken geweest zijn voor een aantal betrokkenen. Het script was van de hand van Curt Siodmak, mits de nodige bemoeienissen van de studio. Zijn eerste bedoeling was om een ambiguïteit te creëren rond de vraag of Lon Chaney Jr. effectief transformeert in een weerwolf. Maar de studiobazen wilden het publiek geven wat het wenste: een shocker. Weg psychologische bodem dus. Een saillant detail is het verschijnen van de pentagramster op de huid van toekomstige weerwolf slachtoffers. Mogelijk kan dit gelinkt worden aan de joodse achtergrond van Siodmak die nazi-Duitsland ontvlucht was en dus wel wat afwist van (joden)sterren en de dood. Als decor zien we in deze film de zogenaamde “European village”, veelgebruikt in Universal monsterfilms. De ene keer met een Brits, de andere keer met een Spaans of Oostenrijks tintje naargelang de verlangde context. Verder zijn dan toch vooral de leuke expressionistische nevelachtige landschappen opvallend, noodzakelijk voor een film die het moet hebben van unheimliche sfeer en typerend voor wat je met dit soort films associeert.

Zeker een prettige, entertainende kijkervaring. Of vier Universal vervolgfilms (waarin The Wolf Man telkens wel gekoppeld werd aan één of meerdere andere Universal monsters) nodig waren, laat ik even in het midden. Maar deze original mag er zeker zijn. Lon Chaney is een geweldig tragische held, Claude Rains speelt een typerend dubbelzinnige rol, we hebben hier Maria Ouspensakaya als übergypsie en last but not least Bela Lugosi in een goeie dramatische rol (uiteraard met een kantje aan). Ook heeft de film een prima score waarbij men gebruik heeft gemaakt van de eeuwen lang door de Katholieke Kerk verguisde tritonus (de duivelse tooninterval) zoals ik leerde uit de docu.

Kreeg een déjà vu naar Goodfellas die ik een tijd geleden nog een keer gezien heb. Zelfde soort opbouw (opkomst/neergang) met de voice over van het hoofdpersonage die alles fijntjes uitlegt aan de kijker. Ook weer rijkelijk gebruik van muziek (zelfs Plastic Bertrand komt langs) om sfeer te zetten, en een opeenvolging van uitspattingen. Enige verschil tussen de Goodfellas en de witteboordencriminelen is dat er geen mensen koud gemaakt worden. Maar verder? En dan het taalgebruik. Mijn perceptie heeft me dan toch niet bedrogen wanneer ik lees dat in deze film een record aantal f***’s werd gebruikt. Lijkt me echt wel overdreven in dit milieu - denk dat het vooral ligt aan scenaristen die gewend zijn gangsterdialogen uit te braken. En ook in een aantal specifieke scenes leek men er flink over te gaan (Jonah Hill die 2 keer en public zijn jongeheer bovenhaalt). Men zegt wel eens dat de werkelijkheid de fictie overtreft … dus ik wil Scorsese & co wel nog het voordeel van de twijfel geven. Sowieso is deze toch wel lange film volgestouwd met excessen. Als je uit bent op een intiemere karaktertekening moet je hier niet wezen. Sex, drugs & let it roll is waar het hier om draait. Erg sensationeel natuurlijk maar op de duur had ik het ook wel gezien. Het doet me eraan twijfelen of ik dit soort films van Scorsese nog even hard kan appreciëren als vroeger.

The Woman In The Window is het tweelingbroertje van Scarlet Street die een jaar later zou uitgebracht worden. Beide films werden gemaakt door Fritz Lang en cameraman Milton R. Krasner, en verder is er natuurlijk dezelfde cast. Toevallig duikt in beide films ook het motief van een schilderij op.
Net zoals Scarlet Street is The Woman In The Window een parel qua sfeerschepping. Dankzij hoogstaande acteerprestaties voeld ik me meteen meegezogen in het verhaal, dat eerder sober wordt vormgegeven. Met soberheid bedoel ik dat Fritz Lang niet alle noirtruken uit de doos haalt maar niettemin prachtige plaatjes creëert. Een stortbui in de nacht is natuurlijk een klassieker in dit soort films. En er zijn schitterende sets die een adembenemende Joan Bennett goed laten uitkomen.
De muziekscore van Arthur Lange is geweldig in zijn subtiliteit, geen gezwollen strijkpartijen maar meer op de achtergrond, wat de sfeer ten goede komt van een film die zich vooral afspeelt binnenskamers.

De hele cast vond ik prima spelen. Edward. G. Robinson deze keer gedrongen in de rol van een Fred McMurray in Double Indemnity die het vuur aan de schenen werd gelegd door … Robinson. Joan Bennet en Dan Duryea schitteren eveneens als respectievelijk femme fatale (maar eerder passief) en schurk met looks.
Goed script waarvan het einde misschien wel noodzakelijk was om het boeltje langs de Hays Code te loodsen zonder Edward G. Robinson op de "chair" te laten belanden. Heb er me niet aan gestoord. Zoals gebruikelijk in de noirwereld komt ook in deze film het motief van de psycho-analyse langs, bij de opening van de film reeds, wanneer Edward G. Robinson doceert aan de universiteit.
Wanneer Edward G. Robinson in het begin van de film aangeeft dat niemand hem het huis van J. Bennett heeft zien binnengaan, werd het feit genegeerd dat hij daar door de taxi werd afgezet. Foutje in het script maar het is hen vergeven.

Deze film heeft de tand des tijds prima doorstaan en kon me ook bij een derde kijkbeurt van begin tot eind boeien. Topproductie.

Vergeleken met andere films uit de jaren twintig is dit een weinig opvallende film. Moest hij niet door Chaplin gemaakt zijn, zou hij mogelijk al helemaal in de vergetelheid geraakt zijn. Er zal wel een reden zijn dat Chaplin het bij dit ene melodrama gehouden heeft. In de marge vond ik het jammer dat in deze film geen enkel beeld verwijst naar Parijs, ondanks de titel. Conclusie: niet slecht maar zeker geen must see.

Een film waar je de tijd moet voor nemen (wat ik intussen al gewend ben bij Cassevetes) maar het mooie eraan is dat het zich ook beloont (in mijn ervaring).

Wat een wereldprestatie van Gena Rowlands als de vrouw die net een tikje anders is dan wat als normaal wordt beschouwd en tussendoor ook wel serieus psychotisch overkomt. Haar confrontatie met de (buiten)wereld komt pijnlijk en schrijnend echt over. Ze lijkt zich op één of andere manier in een kinderlijke staat te bevinden, is heel oprecht, en dan wordt ze daar natuurlijk op afgerekend. Wat is normaal? Wat is abnormaal? Bij het observeren van het gedrag van de diverse personages begon ik soms toch te twijfelen.

Cassevetes slaagt erin om natuurlijke dialogen te creëren, schijnbaar triviaal, en daarmee naar een plot toe te werken die zich ergens op existentieel niveau lijkt af te spelen. Straf.

Misdaaddrama met een interessante insteek. De handeling speelt zich af in Zweden waar een aan de rechterkant van het aangezicht misvormde dame leeft van de chantage van klanten, die haar idyllisch in het woud gelegen taverne bezoeken, met behulp van enkele kornuiten. De dame in kwestie heeft daarbij duidelijk de touwtjes in handen. Het fysieke trauma dat haar in haar jeugd overkomen is, heeft ze nooit kunnen verwerken, blijkt uit de manier waarop ze handelt en spreekt. De rol van deze getormenteerde ziel staat dat dan ook op het lijf geschreven van Joan Crawford. De eerste helft van de film vindt voortdurend een visueel spel plaats met de ‘goede’ en ‘slechte’ kant van het aangezicht van Crawford, waarbij veelvuldig gebruik gemaakt wordt van spiegels in diverse scènes. In film kan het gebruik van spiegels wijzen op diverse facetten van een persoonlijkheid en dat lijkt me hier zeker ook het geval. Voor de ogen van de kijker ontrolt zich een innerlijk drama - de strijd tussen goed en kwaad speelt zich af in de ziel van Crawford - dat zijn uiterlijke reflectie krijgt met de mannen die een rol van betekenis spelen in het leven van Crawford. Conrad Veidt is de man die haar neemt zoals ze is, met misvormdheid, en voelt zich aangetrokken door de slechte, criminele kant van Crawford. Melvyn Douglas brengt dan weer het beste naar boven in Crawford en is ook de man die haar via chirurgie een mooi aangezicht zal bezorgen. Heel symbolisch allemaal.

De film is opgebouwd vanuit een flasbackstructuur waarbij een rechtszaak met diverse getuigen het ankerpunt vormt om vanuit diverse standpunten het verhaal van Crawford te reconstrueren.
Een klein mankement dat we vaker zien in dergelijke verhaalstructuur is het feit dat bepaalde elementen in de weergegeven flashback niet tot de kennis kunnen behoren van de getuige in kwestie.
De acteerprestaties van de betrokkenen zijn op niveau. Crawford doet het prima in de uitzonderlijke rol die haar is toebedeeld. Conrad Veidt en Melvyn Douglas zijn als tegenpolen aan mekaar gewaagd, en ook fysiek. Zelfde postuur, snorretje, en in sommige scenes (waar ze een muts dragen) is het eventjes moeilijk uit te maken om wie het gaat. Een bewuste keuze of niet?
De kleinzoon van de consul heeft als vierjarige wel tekst die me hooggegrepen lijken voor een vierjarige, maar dit terzijde.
De film bevat twee heel spannende scènes die het verhaal bekronen. Verder is er wel wat onrealistische knulligheid te bespeuren in bepaalde scenes maar daar kunnen we overkijken.

Het verhaal is prima in beeld gebracht door George Cukor en zijn team. De introductie van Joan Crawford in de film is geweldig, met haar schaduw die in beeld wordt gebracht met haar ‘slechte’ toekomstige aanbidder Veidt. En er is het spel met de spiegels, zoals reeds vermeld.
A Woman's Face is vooral een entertainende film. Blijkbaar is het een remake van "En Kvinnas Ansikte" (1938) met Ingrid Bergman in de hoofdrol en nu ben ik wel benieuwd om het origineel eens te bekijken.

Goeie western. Behalve een plot draait het vooral rond de karaktertekening van het personage van Robert Mitchum. De rol van geïsoleerde gunman is hem op het lijf geschreven. De andere hoofdrol (en love interest van Robert) is voor Julie London. Een fijne jazz zangeres die ook een aardig stukje kan acteren. Opnieuw valt me haar uitstraling op. Haar gelaat is bijzonder en dan vooral haar grote ogen met de lange wimpers. Een gezicht dat je niet gauw vergeet. Volgens sommigen hier kan ze niet acteren, maar daar ben ik het dus niet mee eens. Ze bespeelt volgens mij een ander register dan wat we gewend zijn in klassiek Hollywood.

Ondanks het potentieel om er een gewelddadige boel van te maken blijft de actie toch eerder binnen de perken. Het draait vooral om de psychologie. De afslachting van de natives is dan nog het het meest frappant. Prima geregisseerd en ook een fotografie die bij momenten de aandacht trekt. Dat laatste mocht niet ontbreken, met deze titel.

Derde kijkbeurt. Met deze film gaat Hitchcock de neorealistische toer op - ettelijke jaren na het ontstaan van het genre in Italië. En dat levert een geweldig boeiend kijkstuk op. Henry Fonda schittert in een rol die hem helemaal ligt. Vera Miles komt ook geloofwaardig over in een rol die toch wel een hogere moeilijkheidsgraad heeft. In de marge is het zeker ook genieten van de locaties in NYC die gedurende de film aan bod komen. Het geheel wordt afgewerkt door de subtiele score van Bernard Herrmann, in een stijl die hij later nog eens zal hernemen bij Taxi Driver.

Een minder populaire film van Hitchcock misschien maar voor mij absoluut één van zijn beste. Beste moment in de film is het shot waarin the right man en the wrong man in mekaar overvloeien.

hitchcock challenge # 31