Opinions

Met het eerste deel heeft deze film enkel de locatie gemeen en ook genieten ze beide van een soundtrack gescoord door Paul Zaza. Verder doet het helemaal z’n eigen ding om te beginnen met een bovennatuurlijk toon die refereert aan The Exorcist en Nightmare on Elm Street en ook Alien. Eén van de special effects medewerker had voordien effectief ook meegewerkt aan een NOES part. Het is een beetje overdadig allemaal maar dat is deel van de fun. Het wordt ook almaar beter naarmate de film vordert. Het idee van Mary Lou uit de jaren ‘50 die wraak komt nemen … het is heerlijk vormgegeven. De acteurs doen het goed al ontbreekt het wat aan balans omdat er niet echt een lead is. Wendy Lyon heeft dan wel een hoofdrol maar ze maakt als personage een shift - en doet dat op schitterende wijze. Dit stukje onevenwicht maakt niet uit voor het geheel dat ongetwijfeld genietbaar is voor liefhebbers van cult horror dingetjes (zoals mezelf).

Samen met A Hard Day’s Night voor mij de meest entertainende speelfilm die The Beatles gebracht hebben. Leuk scenario dat lijkt te baden in een typisch Brits Peter Sellers comedy sfeertje en tussendoor fijne songs (als je ervan houdt). Geen moment slaat de verveling toe. Beroemd is de scène waarin The Beatles zich vermommen en zo een voorafspiegeling blijken van de looks die ze enkele jaren later zouden aannemen (behalve McCartney dan).

NIet alle users kunnen blijkbaar de humor in deze film waarderen, maar voor mij gaat het op dat vlak om een vlotte en pretentieloze film die me wel amuseert. Je voelt ook de typerende sixtiessfeer in deze film, toch op vele culturele en maatschappelijke vlakken een decennium van transitie.

Het valt toch op dat de jongens uit Liverpool in hun eerste jaren - behalve de muziek - graag de nadruk legden, of lieten leggen, op hun zin voor (Britse) humor. Deze film en bijhorende LP hoorden bij het einde van de eerste fase van hun carrière. Het jaar daarop zouden ze stoppen met optreden en zich volledig gaan concentreren op studiowerk. De relaties zouden langzamerhand ook wat stroever worden en verzuren. Maar dat is hier nog lang niet aan de orde in deze Help! , waar de band overkomt als een machine waarvan je maar al te graag een Ticket To Ride wil.

Misdaadfilm die zich afspeelt in het milieu van nightclubs en casino’s in New York en Miami. Zachary Scott in een typische rol voor hem als professioneel gokker en womanizer. We volgen hem en zijn partner Janis Paige in zijn weg naar de top en terug. Het verhaal wordt geframed vanuit het perspectief (met voice over) van de op Paige verliefde nieuwsreporter Dane Clark. De film bevat rauwe actie en showelementen (de jazznummers van Paige) maar bovenal vond ik het geweldig genieten van de nooit aflatende smart talk. De one liners in hard boiled stijl vliegen je in snel tempo om de oren, en het klinkt allemaal heel naturel, nooit geforceerd. Daarom alleen al wil ik deze film zeker nog eens herbekijken. Te vermelden waard verder is de prima score van Franz Waxman en zeker ook de sobere maar effectieve regie van Frederik De Cordova. De camerastandpunten zijn eerder conventieel maar er wordt mooi gebruik gemaakt van clair obscur belichting. De laatste shots van de film zijn pareltjes qua symboliek.

Best wel grappige komedie van heel lang geleden. De humor zit hem vooral in de woordspelletjes gevat in de dialogen. Verder bevat deze film alle vertrouwde elementen van een (vroege) Bing Crosby film. Crosby wil het aanleggen met een mooie dame, er is sprake van een identiteitswissel en hij zingt enkele hits. Regie is in handen van Frank Tuttle die in totaal een vijftal keer zou samenwerken met der Bing.

Louis de Funès is zijn vertrouwde opvliegende zelf en daarmee is eigenlijk de helft van de film al klaar. Als komiek is hij heel erg goed in wat hij doet - als het je als kijker bevalt tenminste - en dan valt er geen speld tussen te krijgen. Hibernatus heeft sowieso wel een origineel en goed uitgewerkt scenario met komische situaties aan vlot tempo, die dan ten top worden gedreven door de aanwezigheid van de Funès.

Op te merken is ook nog de rol van Claude Gensac die in de Gendarme films eveneens de echtgenote speelt van de Funès.

Het verrast me wel dat de film hier zo laag scoort want zelf heb ik me er danig mee geamuseerd.

Aardige mix van misdaad, mysterie en slimme hond. De film start als een whodunit maar nadat de identiteit van de moordenaar halfweg de film onthuld wordt, ontvouwt zich een strijd met halfopen vizier tussen een opmerkelijk blinde detective Edward Arnold en de schurken van dienst. Behalve hulp van zijn niet zo intelligente kompaan kan Arnold vooral rekenen op zijn (blindengeleiden)hond Friday - de grote ster van de film.

Het scenario is niet altijd plausibel te noemen, met een traditionele wedijver tussen de feiten achterna hollende politie vs. private dick Arnold. Toch goed voor een dik uur vermaak. Goeie punten ook voor de belichting die bijdraagt aan een noirsfeer. Deze film is de opvolger van de lichtjes betere Eyes in the Night (1942) .

Prima film. Het verhaal van drie zwarte vrouwen die het willen maken in een bij uitstek blanke mannenwereld in een tijd dat de USA nog volop een segregatiepolitiek hanteert. Een deel van het verhaal is verzonnen (de vrouwen werden bij de NASA wel degelijk gezien als gelijken door de blanke collega's) en een deel ervan is waar (de prestaties die ze leverden voor de NASA). Maar toch vind ik het een goede keuze om de raciale en seksistische breuklijn als uitgangspunt te nemen van de film. Daardoor blijft het boeiend. Stel je voor dat die breuklijn er niet was, dan krijg je een saai verhaal van mensen die goed overeenkomen op de werkvloer, rond een ruimteprogramma waarvan je de historische uitkomst al kent. Voor mij volstaat het op zich dat de segregatiepolitiek in de USA een heel reëel gegeven was, om dit in de film te integreren. Het stemt tot nadenken over een politiek systeem dat zichzelf toch als een democratisch systeem beschouwde, en staat dan los van het hele NASA gebeuren.

Wie graag feiten en fictie van mekaar wil onderscheiden, vindt hier de nodige info: Hidden Figures Movie vs the True Story of Katherine Johnson, NASA - historyvshollywood.com

Zoals met elke biografische film is het de verantwoordelijkheid van de kijker om voor zichzelf uit te maken of het de moeite waard is om de feiten ervan te checken. Sowieso mag je er nooit van uitgaan dat een film werkelijkheid representeert. Er is altijd gewilde of ongewilde bias, en al zeker in Hollywoods droomfabriek.

Uiterst simpel verhaal maar hoe doeltreffend. De shoot-out ten spijt wordt de spanning heel de film lang opgebouwd door een combinatie van tikkende klokken, het psychologische spel in het dorp, het repetitieve maar verslavingsgevoelige deuntje van Tiomkin en natuurlijk de schitterende regie en camerawerk van respectievelijk Fred Zinnemann en Floyd Crosby.

Gary Cooper speelt de rol die hem op het lijf geschreven is en krijgt ook bijna alle schermtijd toegewezen. Zijn echtgenote Grace Kelly is dan weer een aardig stuk specimen en het is dan ook jammer dat ze zo’n korte filmcarrière heeft gehad. Fijn om haar hier aan het werk te zien. Dat geldt ook voor de rest van de cast, met hier en daar enkele bekendere koppen. Eén van de beste scènes van de film vind ik de volksraadpleging in de kerk. Zeer herkenbare toestanden met alles wat de mens eigen is. Deze scène is tekenend voor de sfeer van de film. Het donkere randje van de film wordt eigenlijk niet bepaald door de (externe) dreiging van de bandieten maar door het gebrek aan solidariteit van de numeriek veel sterkere dorpelingen.

Meer dan terechte klassieker en een plezier om te herzien.

Genietbare film noir met de groten Humphrey Bogart en Ida Lupino in de hoofdrollen. Ook een jonge Cornel Wilde speelt mee in deze film als handlanger Mendoza, enkele jaren voor hij zelf een ster zou worden. De nadruk ligt in deze film meer op het praten dan op de actie (typisch voor vroege noirs), wat de spankracht niet altijd ten goede komt. Niet voor niets bevatten de credits een 'dialogue director'. Het eerste uur van de film, tot aan de hold-up, gebeurt er weinig. Nadien komt er wel vaart in de film met in de finale een spectaculaire achtervolging in de Sierra Nevada.

Geen echte topfilm in vergelijking met wat nadien nog zou geproduceerd worden in het noirgenre maar historisch wel belangrijk als doorbraakfilm voor Bogart, zoals hier op het forum al aangegeven, en in zijn geheel voldoende entertainend.

Blijkbaar een remake van The Philadelphia Story, maar aangezien ik die nog niet gezien heb, hierbij enkel mijn indruk over deze High Society. Een opgepept fluffy verhaal waarin de Hollywoodsterren zichzelf enigszins parodiëren. Het was de laatste film van Grace Kelly waarna ze zich in het echte leven in nog hogere kringen zou begeven als prinses van Monaco. Op basis van deze laatste prestatie is het geen groot verlies, moet ik zeggen. Al ligt het niet enkel aan haar, de hele productie straalt belegenheid uit, ouwe jongens onder mekaar die samen nog eens een centje willen verdienen, maar verder vind ik weinig overtuigingskracht.

Wat ik van deze film wil onthouden. Ik vond dat Frank Sinatra in het eerste deel van de film een mooie hoed droeg (zwarte hoed met wit lint), heb genoten van het talent van Cole Porter, en de muzikale performances van Bing, Frank en Louis. Alleen het muzikale gedeelte redt de film nog enigszins. Verder leek het een komedie zonder humor. Absoluut geen screwballniveau hoewel het qua uitwerking toch een soort sex comedy zou moeten voorstellen.

Echt een prettige feel good comedy die deed wat het moest doen om de USA en de jongens aan het front te entertainen in die tijd. Vlot tempo, leuke grappen, leuk geacteerd. Een beetje onsterfelijk door de aanwezigheid van Frank Sinatra. Smooth, bijdehand en talrijke tongue in cheek lijnen die verwijzen naar zijn mega populariteit in de jaren ‘40. Natuurlijk mag hij ook enkele liedjes zingen. Meestal in zacht romantische stijl die nog heel anders klinkt dan zijn typische jaren ‘50 stijl die in het publieke collectief bewustzijn zit. De film was in een wip voorbij dus dan is het goed.

Een screwball zoals ze enkel in de thirties gemaakt werden. Cary Grant en Rosalind Russell hebben een leuke chemie. Cary Grant is super als leading man met het nodige charisma om baas van een krant te spelen. Verder spat de energie van het scherm omwille van de dialogen die aan snel tempo afgevuurd worden. Het verhaal speelt zich deels af op een krantenredactie en deels op een persmeeting; het soort omgeving dat doorgaans al een high level energy over zich heeft. Hier wordt dat dus nog verhoogd, ook al omdat Howard Hawks er een sport van maakte om dialogen te laten overlappen aan snel tempo. De humor is vinnig te noemen, blijft overeind binnen de energieke performance.

Prima historische film. Ik kende het verhaal over Adèle, de dochter van Victor Hugo, nog niet. Truffaut en co zullen zich gebaseerd hebben op haar dagboeken die pas voor het eerst gepubliceerd werden eind jaren ‘60/ begin jaren ‘70.

Voor niet ingewijden heeft het verhaal dan ook een verrassende ontwikkeling en als kijker trek je dan zelf de conclusies over Adèle. Uit de film kan je ook afleiden wat voor een enorme publieke status haar vader, Victor Hugo, in die tijd had.

Adèle wordt in haar verschillende toestanden schitterend vertolkt door Isabelle Adjani. Het is zeker geen evidentie om een geesteszieke op geloofwaardige manier te vertolken. Ook de rest van de cast doet het uitstekend.

Voor Truffaut lag de aantrekkingskracht in dit project omwille van het weergeven van een éénrichtings liefdesverhaal. Daar is hij dan heel goed in geslaagd.

Amusant filmpje dat destijds de inzending was van de BRT voor de Gouden Roos van Montreux. Jef Cassiers als Het Manneke is leuk om te bekijken, en Hocus Focus betreft een extra lange uitzending i.t.t de korte clipjes van Het Manneke die normalerwijs werden uitgezonden voor het journaal. Ook zijn broer Cois (de andere helft van hun duo De Woodpeckers) is van de partij. Aan de basis van het filmpje ligt een schitterend idee dat onderhoudend wordt uitgewerkt, en in zijn geheel heeft nog het meest weg van opeenvolgende sketches waarin zang, dans en komische noten mekaar afwisselen. In de eerste helft van het filmpje horen we Engelstalige muziek, maar naderhand duikt ook muziek van Will Tura op. Zal niet simpel geweest zijn om daarmee een internationale jury mee te overtuigen (de inzending heeft dan ook niet gewonnen). Verder wordt er ook gebruik gemaakt van animatie en truckage (maar niets dat Méliès niet al 50 jaar eerder deed).

De voorlaatste film van Edith Kiel en Jan Vanderheyden volgens het beproefde recept van volkse Aantwaarpse klucht. Edith Kiel was zoals altijd verantwoordelijk voor de regie en het scenario, alsook de montage en dit samen met Gisela Werner (dochter uit haar vorige huwelijk).

Qua rolverdeling sluit dit erg aan bij wat we te zien krijgen in Een Zonde Waard (1959) . Gaston Berghmans speelt het neefje van Jef en Cois Cassiers - alias de Woodpeckers in het theatercircuit - en heeft een relatie met Frieda Linzi. Al ligt hier meer de nadruk op de rol van Jef Cassiers. Wat was dat toch een geweldige komiek. Heerlijk om hem bezig te zien in woord en gebaar. Ook Gaston Berghmans is altijd erg genietbaar.

In zijn geheel een amusante film maar de plot is wat langdradig, 20 minuten schrappen was m.i. beter geweest om tot de essentie te komen. Volgens Kieltraditie bevat deze film verder enkele zangpassages. Het gaat om twee liedjes waarvan het laatste ongetwijfeld het hoogtepunt is; een triootje van Jef, Gaston en Frieda, dat eveneens vertoond wordt in de docu Hollywood aan de Schelde (2018) van Robbe De Hert.

Misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet het zeker niet. Die bankoverval tijdens de eerste helft van de film vind ik echt wel hilarisch, alsook het spel tussen ondergeschikte en chef langs de kant van de politie. Een actiekomedie waar Belmondo in die tijd een patent leek op te hebben.

Afgaande op de lijst van alle betrokkenen (cast, regie, componist) had ik wat meer verwacht dan er uit de bus gekomen is. Maar al is het geen topper, toch een aardig tussendoortje waarbij ik genoten heb van de acteerprestaties van enkele doorgewinterde legendes.
Echt grappig vond ik deze komedie eigenlijk niet, daarvoor was het allemaal wat te gladjes opgevat. Er scheelde ook iets aan de psychologie van het scenario vond ik. De scène waarin Parker luchtig vertelde over de dood van haar man en kind door een ongeluk, waar vervolgen nauwelijks aandacht aan werd besteed door Sinatra, was heel bevreemdend. Ook de finale vond ik van een bevreemdende absurditeit. De manier waarop met de zoon van Sinatra werd omgegaan leek allesbehalve pedagogisch verantwoord cfr. de wijze waarop in zijn bijzijn over zijn vader gesproken werd. Niet intentioneel grappig vond ik enkele typische jaren vijftig scenes. Wanneer Parker Sinatra uitnodigt op haar appartement trekt ze als een brave huisvrouw een schort aan om te koken. En steekt ze gezellig een sigaretje op. Zooo fifties
"High Hopes" werden met deze film niet vervuld maar niettemin vind ik de film bekijkbaar omwille van de kwaliteitsvolle productiewaarden. Een hoogtepunt voor mij was dan toch de vertolking van High Hopes door Sinatra en zijn filmzoon.

Leuk lichtgewicht met 2 zwaargewichten van het Amerikaanse entertainment: Fred Astaire en Bing Crosby. Ze worden mooi getypecast in een verhaaltje dat weinig om het lijf heeft en voldoende weet te amuseren. Hedendaagse wenkbrauwen kunnen gefronst worden bij het blackface gedeelte waarin Bing en Marjorie Reynolds zwart geschminkt hun act opvoeren. Een act waarin ook echte zwarten betrokken zijn. Dit onderdeel kan vandaag de dag shockeren omwille van het impliciet racisme dat een uiting is van de segregatie binnen de toenmalige Amerikaanse samenleving.

Daarnaast komt in deze film voor het eerst de Irving Berlin mega klassieker White Christmas boven water.

Als film is het een aangebrande classic zullen we maar zeggen.

Schrijnende toestanden in dit jongeren/familiedrama van de Vlaamse cineaste Fien Troch. Prima acteerprestaties van alle betrokkenen. En mooi in beeld gebracht door Troch, waarbij de integratie van smartphonebeelden wel een authentiek gevoel geeft aan het hele jongerengebeuren.
Bij de openingcredits wordt vermeld dat het verhaal gebaseerd is op ware feiten. Triest. Als vertaling naar film bleef ik echter toch wat op mijn honger wat betreft een aantal vragen die niet beantwoord worden m.b.t. de uiteindelijke afloop. Daar ligt duidelijk niet de focus van de film, meer wordt er ingespeeld op wat er zoal omgaat in de jongens. En blijft de kijker na afloop achter met een aantal losse eindjes.

Na Een Ander Zijn Geluk (2005) - MovieMeter.nl (ook al zo zwaar beladen) mijn tweede Troch en had er t(r)och een tikje meer van verwacht. Anderzijds is het wel goed dat dergelijke films gemaakt worden ter bewustwording rond onfrisse zaken - incest - die zich kunnen afspelen binnen families (en helaas niet zo uitzonderlijk als we zouden willen) en waarop misschien sneller geanticipeerd kan worden, als de signalen maar begrepen worden.

Poging om een graantje mee te pikken in de nasleep van Psycho. De film opent met een introductie van regisseur William Castle wat natuurlijk herinnert aan Hitchcock Presents. Verder speelt Castle met het gegeven van een moordzuchtige travestiet. De gore wordt hier ook wat opgedreven. De eerste moord wordt grafisch in beeld gebracht met een zich snel spreidende bloedvlek rond het mes in het lichaam.

Behalve de inspiratie is dit wel een B-film die nog niet aan de enkels van Psycho reikt. Het budget zit daar natuurlijk ook wel voor iets tussen. Zelfs al pretendeerde Hitchcock een low budget horror te maken; 800.000 usd voor Psycho is nog steeds een aardig bedrag waar heel wat B-films niet aan geraken.
Homicidal is een aardig campy gevalletje, meer niet. Wel een pluim voor de dubbelrol die Joan Marshall speelt. Had ik zelf niet door. Het is ook het meest opmerkelijke feit van de film. Verder vond ik het niet bepaald uitblinken in subtiliteit of gevatheid.

Poëtische cinema. Alleskunner Claude Lelouch staat in voor de productie, regie en fotografie, en deels het scenario. Dat levert een prachtig werk op. De combinatie van de beelden, verhaallijn, muziek … en schitterende acteurs … en het Frans is ook de perfecte taal voor zulk werk. Ik zie het pas nu voor het eerst maar het komt me tijdloos over. En tegelijk ook nostalgisch. Die nostalgie zit niet alleen in de ouderdom van de film maar in de beleving van de personages … de reflectie van hun relatie naar de kinderen toe geeft nog een extra dimensie. Het project stond onder budgettaire druk dus moesten ze slim met de middelen omgaan. Dat verklaart ook waarom een deel van de film in b&w werd gedraaid. Maar ik had toch het gevoel dat de vorm en keuzes van het moment helemaal pasten in het concept van het verhaal.

Een muzikale komedie. Dat had ik nog niet gezien van Louis de Funès. De choreografie wordt verzorgd door 14 professionele danseressen en verder zijn er enkele liedjes te horen. Geinig allemaal. Zelfs Louis de Funès doet een poging tot zang, volledig in de rol van zijn typisch nerveuze personage.

Het scenario heeft echt niet veel om het lijf, maar wat doet dat er toe wanneer de film enkele leuke momenten oplevert. Soms is een luchtige ondertoon het enige dat je nodig hebt als kijker. In dit geval is het ook nog genieten van de mooie plekjes in Rome (het gaat om een Frans-Italiaanse productie) en de post-psychedelische kleurenpracht van de casual kledij uit het jaar 1970.

Relatiedrama. De focus ligt volledig op wat zich afspeelt tussen Belmondo en Annie Girardot met een flirt die zich ontwikkelt tot meer dan dat. Beiden spelen hun rol héél goed. De helft van de film ontwikkelt zich als een roadtrip door de USA waar beiden op dat moment professioneel actief zijn in het filmbedrijf (Belmondo als componist en Girardot als actrice). Misschien is het hier te danken aan het feit dat we door de ogen kijken van een niet-Amerikaanse regisseur dat een aantal settings zo doeltreffend overkomen. Aan het begin van de relatie begeven de tortelduifjes zich naar Las Vegas. Circus, exuberante shows, speelsheid, net zoals het begin van de relatie bijzonder speels is. Vervolgens vinden we hen terug in het uitgestrekte Monument Valley waar rotsformaties fallisch boven het landschap uittorenen. Ze zijn er helemaal alleen en uiteraard bedrijven ze er de liefde. Ook een bijzonder leuke scene is die Indianenachtervolging overigens. Het einde van de relatie kondigt zich aan in New Orleans, op het beeld en toon van een - sorry voor de omschrijving - oerlelijke (blues)zangeres. Treffend.
De inkijk in het filmbedrijf in LA en het gebruik van een handcamera (veronderstel ik toch want het beeld is wat schokkerig) draagt bij aan een soort docu gehalte van de film.

Over de verhaallijn wil ik het niet hebben omdat dat er eigenlijk niet toe doet in de Marx Brothers’ films. Wat rest zijn dan de dialogen en situatiehumor . Bij momenten vermakelijk, maar het komt me ook altijd geforceerd over hoe ze het in de film stoppen. Je voelt gewoon dat ze een leuke brainstorm hebben gehad en dan moet het koste wat kost in de film gestopt worden. Kill your darlings: hebben ze duidelijk nooit van gehoord. Hun grappen stoppen ze in eender welke film, de film moet zich maar aanpassen aan de grappen, en niet omgekeerd. En toegegeven, soms zijn het ook echt wel leuke woordspelingen of situaties. Maar dit soort zaken zie ik liever in een sketch dan in een film. Gelukkig heeft het niet te lang geduurd.

Hot dog slaat hier op de betekenis die ze er in de USA aan geven: stuntman, waaghals. En inderdaad is er veel spectaculaire actie op de skipiste. Daarnaast een beetje actie tussen de lakens en in de jacuzzi, vleugje romantiek en vleugje humor. Verhaallijn met good guys en bad guys (Oostenrijkse skiërs met aangezet Amerikaans-Duits accent) wat zorgt voor competitie en nijd. Voor de karaktertekening moet je hier niet per se zijn. Wel voor een vlotte kijkbeurt waarbij je niet hoeft na te denken. Competent gefilmd en een geweldige 80’ s soundtrack eronder. Het plaatje klopt helemaal bij deze lichtgewicht sex comedy.

80’s tienerhormonen (met acteurs in hun twintiger jaren). Het verhaal is heel dun maar voldoende voor anderhalf uur lol en welgevormde lichamen. Ik moet zeggen dat het een plezier was om naar te kijken ook dankzij de break dance en skate scenes op een flamboyante 80’s soundtrack. Zaken die in se niets met de het verhaal te maken hebben en maskeren hoe dunnetjes het allemaal is. Michael Zorek is leuk om bezig te zien en dit soort films gaan hem prima af. Jill Schoelen wordt tegenwoordig toch een beetje gezien als een horroricoon van de jaren ‘80 maar dit soort films heeft ze dus ook gedaan.
Heerlijk is het moment met de Vangelis persiflage op het naakstrand. De grappen met de transvrouw zouden vandaag al zeker niet meer door de beugel kunnen.

Goeie genrefilm.

Dit moest de eerste worden van een reeks Sherlock Holmes films van productiehuis Hammer. Het was meteen echter de laatste. Naar perceptie en ontvangst viel hij wat tussen twee stoelen. Hammer had op dat moment (met releases als Dracula, The Curse of Frankenstein) een reputatie in het horrorgenre dat ze graag verder exploiteerde. The Hound of Baskervilles werd dan ook voorgesteld als een horrorfilm wat het toch ook niet helemaal was. Dat viel dus tegen voor de horrorliefhebber van toen. Voor de meer gematigde detective fans van toen was het dan weer al te gewelddadig. De film werd geen kassucces en daarmee was het lot van Sherlock Holmes bij Hammer bezegeld.

Zoveel decennia later is dit absoluut een genietbare film binnen de Hammer catalogus. Peter Cushing is een schitterende Sherlock Holmes wat redelijk essentieel is voor een Holmes verfilming. Hij is helemaal wat je je van Holmes wil voorstellen. Christopher Lee is ook van de partij als Sir Henry. Voor wie hem enkel kent van de Dracula films is het eens iets anders om hem in een sprekende rol te zien. Ook hij doet het schitterend, net als de rest van de cast. Regie van Terence Fisher, fotografie van Jack Asher, setdesign, de soundtrack van James Bernard … levert een klassieke Hammer op.

Geregisseerd en ook geschreven door David Mamet. Met zijn roots in de theaterwereld zal het me niet verbazen als de inspiratie voor dit verhaal gekomen is uit het theaterstuk De Gokkers van Gogol. De sequentie waarin Lindsay Crouse de bende leert kennen, doet er alleszins hard aan denken. De rest van de film ligt eigenlijk in de lijn van deze sequentie met dan toch wel een interessante twist eraan toegevoegd.

Ongetwijfeld is de film ook een hommage aan de klassieke film noir. Er is het spel met licht en schaduw in overwegend sepia gekleurde decors. De typerende lamellen die altijd voor schaduwrijke sfeer zorgen. Visueel vond ik het misschien toch net een tikje te clean en artificieel overkomen. Er is bijvoorbeeld een buitenscene bij avond aan het begin van de film die overbelicht is waardoor ik zelfs het gevoel kreeg dat er geacteerd werd voor een screen. Wat uiteindelijk niet waar bleek, omdat er dan toch iemand in een taxi stapte en wegreed.
Er is de jazzy soundtrack. En dan de inhoud. In dit geval is er in eerste instantie geen femme fatale maar een homme fatale met Joe Mantegna. De klassieke genderrollen worden omgekeerd. Het is duidelijk waar Mantegna voor staat en het is ook duidelijk dat Lindsay Crouse worstelt met de grens tussen goed en kwaad. Dat ze een gevierd psychiater/professor is, ligt ook in lijn met het thema van Freud in klassieke film noir. Lindsay Crouse maakt hier trouwens een redelijke masculiene indruk met haar kapsel en kledij (in jaren ‘80 stijl dus) wat ook wel past bij de omkering van de genderrollen. Goed uitgewerkt plot waarbij het cruciaal is voor de geloofwaardigheid dat er een vijs los zit bij Lindsay Crouse (zoals later zal blijken).

Low budget horrorfilm die in vroeger tijden een griezelfilm zou genoemd worden. En wat mij betreft zeer geslaagd. De openingscredits laten nochtans het ergste vermoeden maar blijken nadien belangrijk om de toegevoegde symboliek van de bodycount te begrijpen. Het heeft een leuk verhaal en speelt zich af in een prachtig griezelig landhuis met aanpalend kerkhof. Het tempo en spektakel ligt natuurlijk lager dan we vandaag gewend zijn. Maar dat wordt helemaal goedgemaakt door de vakkundige opbouw van de spanning. Dit alles is toch wel mooi in beeld gebracht door Paul Harrison en DoP Don Jones. Mooi gebruik ook van expressionistische schaduwen. Het zijn vooral de visuals die zorgen voor de spanningsopbouw en stemmig begeleid door creepy chorals.

Blijkbaar heb ik toch een andere film gezien dan de andere users hier

Intussen mijn derde film van Ti West en ik begin een sterke appreciatie voor zijn aanpak te ontwikkelen. Zijn manier van storytelling leunt sterk aan bij de old school horror & suspense van de seventies en eighties van wat ik al gezien heb. Hier is dat ook het geval. Het heeft een langzame opbouw en creëert een sinistere sfeer tot op het eind dan de remmen los gaan met enkele horror/actiescenes.

Ti West slaagt er werkelijk heel goed in om een eightiessfeer te creëren waarin individuen nog redelijk geïsoleerd zijn omwille van het ontbreken van de snelle communicatie van vandaag. Dat op zich creëert al een gevoel van isolatie dat natuurlijk nog versterkt wordt door de locatie waar de babysitter verblijft. Het huis waarin ze verblijft - met het verhaal van de moeder die op een bovenste kamer leeft - geeft sowieso ook wel Psycho vibes. De familie waarin ze terechtkomt is ook heel goed gecast. Vooral het vaderfiguur is creep as hell met zijn zachte bizarre manier van praten.

Op visueel vlak is de film stijlvol en verzorgd gebracht met voor elke scene wat nodig is. Verder zonder onnodige franjes die afleiden. Ik denk dat er ook een hommage aan Nosferatu in zit op het moment dat het meisje met mes de trappen opgaat en we haar schaduw zien door de trapspijlen.