Opinions

De acteurs doen het goed maar vooral een pluim voor de excellente regie. Dit is een slasher met suspense à la Hitchcock. Het moedermotief sluit trouwens ook aan bij Hitchcock. Prima sfeerschepping waarbij de nachtelijke omgeving een dankbaar ankerpunt vormt. In de finale meende ik ook wel invloed van Argento te zien met die droomachtige sfeer en het opvallend gebruik van kleuren. Of het moet toeval zijn. Anderhalf uur topvermaak dit.

Een film die ik bekeken heb met mijn dochter die ineens zin had in kerstsfeer. En dan ben ik blij dat Jim Carrey eraan meedeed. Ik zie hem graag bezig en hier is dat niet anders, zelfs al gaat hij schuil onder een geweldig stukje make-up. Verder is het wel een goed gemaakte film natuurlijk. Spectaculaire settings, leuk verhaaltje … de clichés rond Kerstmis worden uitgepuurd. Zelf ben ik als kind groot geworden met de grinch uit de boeken van dr. Seuss. Dat had nog wel een andere sfeer - die van de eigen verbeelding ook. Deze uitvoering is op zijn Amerikaans met veel toeters en bellen. Naar het schijnt intussen een christmas classic. Mag er best wezen.

Best vermakelijk en daarnaast ook op zich al entertainend om Betty Grable, Lauren Bacall en Marilyn Monroe naast mekaar aan het werk te zien. Op youtube zijn nog beelden te vinden van de première van deze film waarin je ze arm in arm voor de cinema ziet o.m. in gezelschap van Humphrey Bogart.

Monroe steelt voor mij een beetje de show met haar nerdy rol. De rol van Bacall is dan weer een soort ankerpunt waarrond heen de actie zich ontwikkelt. Vlot tempo met wisselende situaties. Dat laatste wordt in de hand gewerkt met de opeenvolging van de individuele lotgevallen van de drie dames. Geen dijenkletser maar af en toe heb ik toch kunnen lachen.

Echt een mooi geschoten film met veel zorg voor decor en allerlei details. Al ziet het er net omwille van die zorg ook wel redelijk gelikt uit. Het verhaal op zich is wel ok maar ergens ontbreekt het voor mij toch wel aan ziel. Zeker heb ik het gevoel dat de Coen bros zich vermaakt hebben met deze film. In de eerste plaats met de talrijke referenties die ze rondstrooien en dit redelijk in your face. Bvb. de Dean Martin persiflage op het galabal, uiteraard de uitvinding van de hula hoop, de ratelende persmensen als gimmick … echter krijg ik er het gevoel van dat het niet meer dan een hoop gimmicks is. Als je niet doorhebt dat het gimmicks zijn, kan het zelfs een bron van ergernis zijn voor sommige kijkers.

Voor een komedie vind ik het verder gewoon niet grappig genoeg. En bij momenten vond ik het ronduit saai. Ze proberen wel maar veel meer dan een keer glimlachen heb ik toch niet kunnen doen. Het originele screwball genre waaraan deze film onder meer refereert, vind ik véél grappiger. Het heeft er misschien ook gewoon mee te maken dat Tim Robbins een soort flapdrol speelt. Niet van het kaliber van de rollen die James Stewart en Cary Grant speelden, en die daarin ook authentieker overkwamen (de ouderdom van de films ten spijt). Wat kon mij het lot van Tim Robbins schelen, zelfs niet wanneer hij van het gebouw stort.

Niet zo geslaagd dus. Maar aan de pluszijde vind ik deze film nog altijd vermakelijker dan vele andere output in filmland. De Coen bros hebben tenminste wel moeite gedaan om er iets van te maken. Dus daarom toch nog een redelijke score.

Met wat reserve bekeken omdat ik de verfilming van Jean Renoir zo enorm goed vind. De versie van Renoir is in elk geval duisterder en heeft niet af te rekenen met limiterende productiecode als deze Hollywood versie. Niettemin heb ik enorm genoten van dit psychodrama. Fritz Lang weet natuurlijk hoe hij een verhaal moet vertellen en hij heeft een topcast ter beschikking. De ster is ongetwijfeld Gloria Grahame als onvermijdelijke femme fatale. Ik ben geen fan van al haar films maar dit is één van haar beste die ik nu gezien heb. Maar ook Glenn Ford en Broderick Crawford doen het prima binnen de driehoeksrelatie. Uiteindelijk vind ik het vreemd dat Gloria Grahame op het eind volledig de zwarte piet toegeschoven krijgt en gaat Broderick Crawford schijnbaar vrijuit met 2 moorden op het cv. Vond de Hays code overspel dus erger dan moord? Vanuit hedendaags standpunt geeft dit (voor mij dan toch) een cynische wending.

Humoresque was de eerste film van Joan Crawford na haar oscarwinnende performance in Mildred Pierce. Hoewel ze bovenaan de credits vermeld wordt, krijgt ze minder schermtijd dan John Garfield vanuit wiens perspectief - flash-back - het verhaal verteld wordt. Net zoals in Mildred Pierce draait het verhaal rond de weg naar de top van de protagonist - John Garfield als professioneel violist -  en de prijs die daarvoor betaald moet worden.
John Garfield vind ik overtuigend als maniakaal violist zij het dat hij nogal ééndimensionaal overkomt, een beetje kleurloos. Wel knap hoe men erin geslaagd is om hem met virtuoos viool te laten spelen, optisch bedrog waarvoor ze diverse truken gebruikt hebben zoals vermeld in de "making of". Joan Crawford komt goed na een half uur op de proppen in een rol die haar op zich wel ligt: decadent society figuur die met haar geld geen blijf weet en getrouwd is met een aristocratische leegloper. Echter vind ik haar niet geloofwaardig als verleidster van Garfield. Verschillende malen wordt in de film gealludeerd op haar schoonheid, maar daar kon ik geen connectie mee maken. Voor mij ligt dat aan haar uitgesproken gezichtsstructuur die me niet inneemt. Ik prijs me wel gelukkig dat ook Oscar Levant een rol had gekregen in deze film. Misschien speelt hij in zijn films wel steeds dezelfde rol - pianist met een hoek af - maar wat mij betreft is het meestal een welkome verfrissende inbreng, en zo ook hier. Hij is een échte pianovirtuoos en is effectief ook te horen op de klankband van de film.

Het script vind ik te uitgesponnen en te monotoon om de volle twee uur te boeien. Eigenlijk gebeurt er nauwelijks iets dat de moeite waard is. Misschien was het in die tijd een schokkend thema dat Crawford als getrouwde vrouw een relatie aanknoopte met een man, maar vandaag is dat als 'shocker' onvoldoende om te blijven boeien. De subplot met de schattige Joan Chandler - de rivale van Crawford - is jammer genoeg onderontwikkeld en nagenoeg overbodig. Ik ben er niet in geslaagd in connectie met de personages te treden en het dramatische einde kon me dan ook geen bal schelen, eerder was ik opgelucht . Wat wél origineel aan de film is, betreft de plaats die de muziek inneemt. De muziek dient zich aan als de grote concurrent van Crawford tegen wie ze het uiteindelijk moet afleggen. Verwacht dus héél wat muziekscenes in de film. De filmtitel is daarbij een verwijzing naar een stukje van Dvorak dat gebruikt wordt.
Op regie en camerawerk van respectievelijk Jean Negulesco en Ernest Haller (ook al van de partij bij Mildred Pierce) valt weinig aan te merken. Het zijn vakmensen.

Mijn conclusie. Tranerig melodrama dat me noch qua performances noch qua script weet te overtuigen. Een nipte voldoende omwille van de verzorgde productiewaarden waarmee er wel nog het maximale wordt uitgehaald.

Het boek heb ik nooit gelezen maar Victor Hugo is natuurlijk nogal een referentie. In deze verfilming is het verhaal blijkbaar aangepast om tegemoet te komen aan de eisen van Hays code.

Het moet daarbij ongeveer voor het eerst zijn dat ik een vierhoeksrelatie zie ontplooien op het scherm (en dat kan al eens vierkant draaien). Voor mij was het een verrassing om hier Charles Laughton aan het werk te zien als de bultenaar Quasimodo en hij zet hem op geloofwaardige wijze neer. Ook een straf Amerikaans filmdebuut van Maureen O’Hara als Esmeralda. Op zo’n jonge leeftijd al zulke rollen neerzetten …

Het is zeker en vast een epische film met massascenes en zelfs voor die tijd zeer extravagante sets. De Franse binnenstad en de kartonnen versie van Notre Dame zijn toch wel echte parels. Ondanks de grootschaligheid blijven de personages en het verhaal zeer goed overeind. Zoals in de beste klassiekers gaat het hier om een mix van drama, avontuur, romantiek en ten gepaste tijde een vleugje humor. Waardoor de kijktijd zo voorbij vliegt.

Prachtige score van Alfred Newman, al is het beste moment misschien wel de dodelijke stilte die de strijd tussen Laughton en Cedric Hardwicke omringt.

De regie prima in handen bij William Dieterle. Zijn Duitse roots kan hij niet verloochenen bij de nachtscenes. Daar zitten enkele expressionistische pareltjes bij. Onder meer wanneer de bedelaars uit allerlei duistere hoeken tevoorschijn komen (dit roept ook herinneringen op aan Freaks trouwens). William Dieterle zat in de jaren ‘20 als regisseur en acteur (o.m. in een productie van Murnau) dan ook bij de bron van de Duitse filmkunst, vooraleer hij naar Hollywood emigreerde.

Eigenlijk kan ik alleen maar in positieve bewoordingen spreken over deze film. Hij wist me ook te raken bij verschillende scenes. Klassiekeralert.

Een film die ik met plezier bekeken heb. Ook al is het naar hedendaagse normen een langdradig geval waarin niet zo heel veel gebeurt. Ik heb genoten van de dialogen, onderlinge relaties, … Het lijkt een politiefilm maar er is meer gaande dan dat, vooral ook lijkt het uit te monden in een stevige portie maatschappijkritiek. Het is mooi in beeld gebracht door een regisseur die weet waar hij mee bezig is, met referenties aan de klassieke film noir. De toon van de film is redelijk nihilistisch en cynisch ook. De running gag waarbij Paul Winfield heel de tijd ‘racistisch’ afgeeft op blanken tot en met de albino toe … alsof Aldrich hier iets wil poneren door om te keren van wat je doorgaans verwacht in film (en realiteit). Ook genoten van de lekker bruine seventies decors en kostumering.
Het einde waarin Winfield slecht nieuws brengt aan Deneuve vond ik op het eerste zicht té melo en dus een jammerlijke misser. Dat wordt gelukkig wel gecompenseerd met wat er net aan voorafgaat. Waarbij niemand minder dan Robert Englund, je favoriete nachtmerrie, dienst doet als de jonge overvaller. Daarvoor alleen al is de film een keer het bekijken waard.