Opinions

Werkende clichés.

Ondanks dat in deze rauwe gevangenisfilm alle clichés voorbij komen en voorspelbaarheid hoogtij viert, werkt een en ander wel. Dit hangt samen met de sterke acteerprestaties en de juiste snaar die onder andere wordt beroerd door degelijk camerawerk, maar vooral vanwege het dik gesneden onderbuikniveau.

Zeer goed.

Herhalingsoefening.

Maar daar hoeft natuurlijk niets mis mee te zijn. Alleen na de vele britse horror-comedies voelt e.e.a. een beetje als mosterd na de maaltijd. En blijkt dit i.i.g geen 'Shaun' o.i.d. te zijn.

De film heeft een lange en clichématige aanloop nodig, waar gelijk al een hoop opvalt. Men wil graag hip en grappig zijn, maar het voelt allemaal erg geforceerd.

Toch valt er na verloop van tijd nog genoeg te genieten. Met dank aan 'The Spitting Image'-zombies, en een aantal goede kills. Volgende keer graag wat betere humor en wat minder naar anderen kijken. Ik zie zombies namelijk liever bekogelt worden met elpees dan met plastic emmertjes. Want zo blijft het tòch nog een beetje origineel, moet West gedacht hebben... Ahum..

Redelijk.

Waarschijnlijk de beste van Smith. Vermakelijk en bijzonder, met een zichtbaar genietende cast. Een leuk en onderhoudend verhaal doorspekt met fijne humor. Zeer goed.

The Dogs Of War is iets beter dan het gemiddelde actie-werk, mede door de aanwezigheid van Walken. Echt een hoogvlieger is het niet, wel onderhoudend. Redelijk.

Bijzondere en interessante film van van Trier in een uniek decor. Helaas is het verhaal niet altijd even sterk en brengt het toneelgehalte soms ook irritaties met zich mee. Desondanks geen onplezierige zit. Redelijk.

Troep.

Een verhaal dat kontjes zuigt en nergens spanning of iets wat daar op lijkt te bekennen. Neen, niet mijn kopje thee.

De short-verfilmingen van King kunnen best vermakelijk zijn, zo niet deze. Het verhaal is uiterst voorspelbaar en weet niet te boeien. Het niveau is zeer onevenwichtig. Met name het stuk in de kuil is lachwekkend slecht. Alsmede de change of character van Bentley die er tergend op los schmiert.

E.e.a. is dan ook nog eens geschoten als een goedkope TV-productie met waardeloze acteerprestaties (de slaven-meisjes zijn hilarisch), standaard camerawerk en een niet noemenswaardige soundtrack. Tel daarbij op de cliché's plus het 13-in-een-dozijn einde en de rapen zijn gaar.

Matig filmpje.

Smerige Stuart.

Na twee smerige films te hebben vervaardigd koos regisseur Stuart Gordon ervoor om af te wijken van zijn bodyhorror. Niet geheel onverdienstelijk, maar zonder echte gore en andere effecten blijkt er toch een en ander te kort te schieten. In dit simpele griezelfilmpje vallen naast het mooie decor vooral de magere acteerprestaties en de flauwe ontwikkelingen op. Geen spanning dus in dit weinig creatieve werkje waarin zelfs de poppen amper indruk weten te maken.

Redelijk.

Een van de betere Kingverfilmingen met een schitterende Bates. Ook de rest van de cast is sterk. Deze film legt iets meer de nadruk op het drama dan de suspense maar dat werkt prima. Zeer goed.

Standaard werkje.

Maar kent gelukkig een paar kruimels suspense. Meer niet, want ècht spannend wordt het bijna nergens.

De schmierende Travolta is nog een beetje vermakelijk, evenals de rest van de cast. Maar dit is geenszins een geslaagde film. Voorspelbaar en clichématig helaas wel.

Jammer, had er best zin in.

Doorsnee reut.

Sfeervol maar weinig boeiend deel uit de bekende reeks met een prima Skarsgard. De film begint redelijk om al snel te ontaarden in langdradigheid. Gemiddeld.

Stoelbever.

Domino is een hyperkinetisch gemonteerde actiefilm van de hand van Scott. De film over een groep premiejagers op jacht, is een audiovisueel pareltje dat menige kijker op zijn stoel zal doen beven. De goed werkende combinatie tussen de beeld en geluid doen vaak denken aan een extra lange videoclip. Door het hoge tempo, de vermakelijke karakters en een prettige dosis humor vliegen de twee uurtjes voorbij.

Geweldig.

Geen onderscheid.

Producer Del Toro’s bemoeienis is duidelijk te merken aan het visuele aspect in dit sfeervolle griezelwerkje. Verhaaltechnisch is een en ander echter minder sterk, waardoor de opgebouwde spanning al snel verdwijnt. Wat overblijft is een fraai vormgegeven en clichématig filmpje, dat nergens onderscheid weet te maken.

Doorsnee.

Marilyn is mooi.

En niet zo'n beetje ook. Als kijker wil je wel door het beeldscherm heen. Om haar te aaien. Behalve mooi zijn kan Monroe ook acteren, iets wat er eigenlijk niet toe doet. Nou ja, vooruit dan. Ze zet een heerlijk labiele femme fatale neer in deze broeierige thriller.

Het verhaal kent genoeg suspense, maar wanneer de echte spanning toeslaat gaat dit gepaard met een onnodig kluchtgehalte. Dit doet de film weinig goed, doch Marilyn blijft adembenemend.

Goed.

Spannende TV-film met Weaver. Voorspelbaar en clichématig maar wel doorspekt met suspense en aardig acteerwerk. Redelijk.

Verdomme.

Bij twee van de lijken zitten overduidelijke goofs. Bij de laatste vrouw zelfs het knipperen van de ogen. Waarom let ik bij dode mensen in films altijd geobsedeerd op de ogen? Een amateurpsycholoog zou het antwoord zelfs weten. Tsja, de dood.. Maar goed ik dwaal af, het moge duidelijk zijn.

Doorgaans ben ik vrij kort over dit soort goofs. Het zijn fouten die door de regisseur en crew over het hoofd worden gezien. Slordigheid dus. En daarom puntjes aftrek. Alhoewel, niet per defenitie.

Zo ook niet hier, althans weinig doorslaggevend. Want de film komt er vrij makkelijk mee weg. Belangrijker is dat naast Hitchcock schijnbaar ook Roeg erg goed weet wat het woord suspense betekent. Wel dubbel verdomme.

Daarnaast is de film uiterst stijlvol en mooi gefilmd. Sowieso valt er cinematografisch gezien weinig op de film aan te merken. Fijn tevens dat Technicolor. Heerlijk acteerwerk ook. Driewerf verdomme dan maar?

En dan het verhaal, in mijn ogen vaak het belangrijkst. Ook dit is dik in orde en kundig in beeld gebracht. De kijker blijft tot bijna de laatste minuut in spanning en e.e.a. is lekker mysterieus.. Goed, de ontknoping moet je misschien slikken. Echter, het eindshot, tevens uitleg voor de dejavu van het laatste bootje en de bijzondere gave van Sutherland, trekt natuurlijk een hoop recht. Gemakkelijk of niet. En wederom voorzien van die schitterende score. Okee, verdomme in quadrofonie.

Al met al zit er weinig anders op dan te concluderen dat het hier een klein maar fijn vakmanschapsfilmpje betreft. Zo zie ik ze erg graag.

Tsja, wanneer je lyrisch wordt moet je jezelf soms beteugelen. Maar soms ook niet. Had ik al verdomme gezegd?

Meesterwerk.

Onverwacht hilarisch.

Deze kersthorror kent een lekker naargeestig sfeertje dat wordt benadrukt door de steegjes van London en de aanwezigheid van een griezelige psychopaat, maar het magere plotje wordt rommelig en met enige regelmaat teleurstellend uitgevoerd. De decors zijn zeer wisselvallig en de acteerprestaties vaak zwak. De scène met een hoertje achter glas is echter onverwacht hilarisch en een aantal kills zijn best in orde.

Twee kerstballen.

Enigszins ongeloofwaardige thriller met een gebrek aan spanning en matige cast. Douglas ten spijt. Gemiddeld.

Pacino is aandoenlijk in zijn rol, die hij weer eens prachtig neerzet. Spannend maar vooral boeiend misdaaddrama met een prima Depp. Goed.

Schitterend drama dat de oplettende kijker overbluft maar zeer voldaan achter laat. Meesterwerk.

Een soort van GTST in horrorland. Vanaf het moment dat ze het huis met de verschrikkelijke SE instappen wens je vanzelf dat de cast zo snel mogelijk het loodje legt. Een amateuristisch gedrocht. Slecht.

Bijzonder.

Een interessante film met een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij de regisseur de tijd neemt om de kijker te doen raken. Maas is geheel op zijn plek als doordraaiende ambulancechauffeur en Van Aschat is sterk als de cabaretier zonder moraal. Het einde is er wellicht wat over, maar de maatschappijkritiek en griezelige actualiteit in combinatie met het soms tragi-komische ondertoontje werken wonderwel samen, met als eindresultaat een bijzondere thriller. Er zijn tevens een aantal aardige bijrollen die voorbijkomen, waaronder een geweldige Van Sauers en Amhali.

Zeer goed.

Leuk.

Als in popcorn.

Want het verhaaltje hangt een beetje als los zand aan elkaar en is uitermate clichématig. Maar nog niet eens zo voorspelbaar. Ik zag de evil twist, nog vóór de besmetting niet aankomen. Die rots toch.

Een hele hoop ge-Thing en Aliens etc., maar wel vermakelijk. Met name het first person shooter-segment rond 1:30u is erg leuk gevonden en uitgevoerd.

De Director's Cut duurt wel te lang evenals de hunt in de tunnels, maar goed. E.e.a. kauwde prettig weg en vond de monstertjes best aardig. Dit is wat mij betreft i.i.g. hèt bewijs dat uitzonderingen binnen dit vervloekte genre van VG-verfilmingen bestaan.

Zo zou Boll ze graag maken.

Goed. (met-het-verstand-op-0)

P.S. Keurige BluRay.

Week worstelen.

Waar het eerste deel uit 2005 nog enigszins popcorn-vermaak biedt, is daar in deze weke vervolgfilm vrijwel geen sprake van. Het oogt allemaal zeer goedkoop en repetitief en ook de wezens - een mix tussen Alien en Predator - vallen tegen. Het zijn overduidelijk mensen in rubber pakken. In de jaren 50 en 60 zou je met zoiets kunnen wegkomen, maar heden ten dage moet er dan wel gecompenseerd worden. Enige zelfspot is hier helaas niet aanwezig.

En dus moet de kijker zich door anderhalf uur rennen door de gangen van een ruimteschip worstelen. Er wordt veel geschoten, maar de actiescènes zien er zielloos uit. Tevens houdt het acteerwerk, op wat geschmier na, weinig stand. Hier wordt The Rock zelfs gemist. Nee, de liefhebbers van het origineel of de game waar alles op is gebaseerd kunnen hier beter ver vandaan blijven. Sluit de spelletjescomputer maar weer aan. Gegarandeerd meer plezier dan hier.

**

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke pulp die helaas te veel leunt op clichématigheid, maar ,desondanks, een duistere sfeer en een beetje spanning weet te scheppen. Redelijk.

Gedramatiseerde bio van Morrison. Onderhoudend en vermakelijk, maar bij vlagen ietwat rommelig. Toch valt deze met geniale muziek doorspekte film redelijk te pruimen. Kilmer is zeer sterk. Goed.

Weinig aan.

Dat ligt hem niet aan de prima acteerprestaties, maar vooral aan de ietwat magere uitwerking. Lelijke CGI ook, met name tijdens enkele sfeerplaatjes.

Moest een beetje lachen om het asfalt in de opingsscène, maar goed. Wie weet.

Verder maakt dit de pis weinig tot helemaal niet lauw, en kent het verhaaltje te weinig moois of opzienbarends om zo lang te mogen duren.

Ken het boek nog van héél vroeger, al staat dat verhaal me toch anders bij. Vond met name de 'ommekeer' van Firth een beetje flauw en makkelijk.

Doorsnee.

Soepzooi.

En ondanks dat ik Van Houten een internationale doorbraak gun, brengt ook zij het hier niet goed vanaf. Een uiterst dom verhaal, dat ondanks het aardige gegeven, vooral vanwege slechte acteerprestaties, het idiote accent van Van Houten en de onlogica bijna geheel om zeep wordt geholpen. Sommige zijplotjes zijn volslagen absurd en met name het optreden van de blinde mevrouw en haar electrisch gitaar is uiterst lachwekkend. Neen, op Murray en het sfeervolle landschap na, valt er hier verdomd weinig te genieten.

Slecht.

TV-krimi.

De degelijkheid en visuele flair kunnen nauwelijks verbloemen dat het hier een uiterst flauwe hap betreft. Een Belgische misdaadfilm die soms wanhopige Hollywoodiaanse trekjes kent. Een en ander laat zich smaken als een doorsnee TV-krimi, waarbij slechts het camerawerk en de lange speelduur het verschil maken. Ook het acteerwerk en het verhaal zijn soms zeer matig.

Dy.

Deze blauwdruk der film-noirs is voorzien van een uitstekende cast, en bij vlagen schitterende suspense. Het verhaal is goed tot sterk. Evenals de acterprestaties. Met name Robinson is op dreef. Zeer goed.

Troep.

Maar ik had ook niets anders verwacht van de gek die ons The Contract bracht. De 'regisseur' had die film zo verneukt dat hij voor straf van de producers met zijn eigen geld de film moest afmaken. Wat mij betreft een té lichte straf.. Liever zie ik dat hij geen filmpjes meer maakt en ons de kaartjes terug betaalt. Met rente.

Maar goed, jaren voor dat gedrocht maakte hij deze draak. Wederom een zeer clichématige thriller met dubieuze acteerprestaties en een plot van zand. Een film die, als je met je volle verstand kijkt, al snel begint te zuigen. Om vervolgens ergenis af te dwingen, vanwege o.a. de verschrikkelijke beslissingen van de hoofdpersonen. Met name Judd's personage is verschrikkelijk. Een gezonde haat jegens deze 'held' ontstaat al vrij snel.

Het schmieren van Jones maakt e.e.a. nog draagzaam. Niet draagzaam genoeg overigens. Veel meer dan een cinematografische drol is dit filmpje helaas niet geworden.

Ben absoluut geen Beresford-kenner (en wil dit graag zo houden), maar het schijnt dat hij ooit betere dingetjes fabriceerde. Dit was echter mijn tweede teleurstellende kennismaking met de man, durf het bijna niet meer aan voor een derde keer.

Matig.