Opinions

Smith's komedie kent helaas weinig grappen, maar enkele zijn hilarisch.

Na een aardige eerste helft zakt de film in naar een bedenkelijk niveau. Met name Banks is erg irritant. De verplichte, oversentimentele, romantiek haalt het hele werk plots naar beneden.

Wat rest is een zeer clichématige, flauwe en vooral matige film. En daar kan Mewes weinig meer aan redden.

Smith lijkt de weg totaal kwijt te zijn. Disney makes a porno...

Voor fans.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Zack Snyder's Justice League is grotendeels van hetzelfde laken een pak als de film uit 2017 en ongeveer even goed (of slecht) als die versie. Destijds moest Snyder zich terugtrekken en werd de film door een ander afgemaakt, hetgeen voer voor critici opleverde. Nu, vier jaar later, zien we met eigen ogen dat die kritiek wellicht wat overdreven was. Sterker nog, het is niet gek dat de studiobazen opdracht hebben gegeven om een en ander in te korten. De film duurt namelijk lang, erg lang.

Na een ijzersterke opening en een heerlijk rustig tempo lijkt alles de goede kant op te gaan. Telkens wordt er wat meer tijd uitgetrokken door alle deleted scenes nu wel te gebruiken, maar zo halverwege de film begint de speelduur toch wel parten te spelen. Met name wanneer de zoveelste wisselvallige lange scène een klein beetje verveling veroorzaakt. Sommige scènes met The Flash bijvoorbeeld zijn ontzettend traag en repetitief. Ook qua editing is het niet altijd even sterk tijdens sommige actie-sequences.

Voeg daar een later geschoten en uit de toon vallend einde aan toe, en een en ander voelt toch een beetje als een gemiste kans. Tuurlijk valt er genoeg goeds over deze zogenaamde director's cut te zeggen, maar het gestileerde geweld - één van Snyder's handelsmerken - blijft ook in deze versie soms te chaotisch aandoen. Gelukkig niet zoals destijds in zijn grootste misser Sucker Punch, maar toch. Terecht overigens dat de regisseur de kans kreeg zich te revancheren na zijn persoonlijke tragedie, maar dit is vooral voor de fans.

***

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Connery’s cult.

Arty-farty avontuur met psychedelische ondertoon. Niemand minder dan Sean Connery tekende voor de hoofdrol. Vrijwel alles aan deze chaotische fantasyfilm is beneden de maat, maar Connery lijkt erin te geloven. Vanwege enige cultwaarde nog de moeite van het kijken waard, maar daar is alles ook wel zo’n beetje mee gezegd. Het Koninklijk Concertgebouworkest verzorgde de klassieke score.

Onvoldoende.

Tegenvaller.

En alweer van Miike..

Deze parodie zou best leuk kunnen zijn, ware het niet dat de saaie tussenstukken enorm irriteren. Als dan de humor ook nog eens niet weet te werken, en de actie veel te dun en veel te laat is, kan geen enkel flubber-monster dat nog rechttrekken.

Gaap..

Twee sterretjes.

Vreemde frequenties.

Na een aardig, maar in moordend tempo afgevuurd, filosofisch onderonsje met de kijker waarbij de ontwikkelingspsychologie deels wordt ontkracht, slaat de vermoeidheid al een beetje toe. Dat zit hem niet in het hoge aantal grijze koppen die, ondanks de onzichtbaar aan de haardos verbonden betrouwbaarheidsuitstraling, op natuurlijke speed hun diverse meningen als halve wetenschappen presenteren, maar meer in de hoeveelheid aan informatie die deels onderbouwd vele vraagtekens kunnen oproepen. En dat vooral ook doen, alle goede bedoelingen ten spijt.

Met een beetje frisse tegenbeweging is natuurlijk allesbehalve mis, vooral wanneer menig misstand op snedige wijze aan de kaak wordt gesteld. Toch ontbreekt het deze chaotische 'documentaire' aan duidelijkheid, iets wat funest is voor het eindresultaat. Soms kan er simpelweg beter worden uitgelegd en minder gegoocheld worden met denkbeelden waarvan we niet zomaar mogen aannemen of ze überhaupt haalbaar zijn. Het is maar de vraag of de mens zo mooi is als men ons hier wil doen geloven. Dat hij erg lelijk en dom is wisten we al.

Maar zonder al te veel inhoudelijk in te gaan op enigszins interessante materie, is het met name de vorm, die van film, die hier op vele vlakken beneden de maat is. Audio-visueel is dit namelijk bijna niet om aan te zien en te horen. Vooral de idiote ruisjes en vreemde frequentietonen die de kijker schijnbaar in een of andere gemoedstoestand moeten brengen, wekken eerder irritatie en agressie jegens deze lelijk geschoten film op. Wanneer uiteindelijk zowaar een echt stukje cinema voorbij komt met een Bildenberger en wat oproerpolitie, sluit deze mierzoete naar een infomercial riekende mini-filmdrol het veel te lang durende geheel passend af. Op stinkende wijze.

Matig.

Inval volgens insiders.

Het knappe aan Zero Dark Thirty is dat er een verhaal wordt verteld waarvan iedereen de afloop kent en er toch amper aan spanning wordt ingeboet. Want hoe is de klopjacht op Osama Bin Laden nu eigenlijk verlopen? En hoe hebben ze hem uiteindelijk dan toch in het vizier gekregen? Niet op alles wordt antwoord gegeven, want als kijker wil je ook graag weten waarom het lijk van ’s werelds meest gezochte terrorist schijnbaar is zoekgeraakt, maar de film stopt daarvóór. Het lijkt dan ook een minder interessante vraag die enkel bijdraagt aan vreemde complottheorieën.

Het verhaal schijnt volgens ‘insiders’ behoorlijk nauwkeurig en waarheidsgetrouw gebracht te worden, maar voor ons filmliefhebbers zal het allemaal wel. De waargebeurde verhalen kennen we als geen ander en dit zal best eentje zijn die meer geijkt is dan menig RTL-5-niemendalletje. Hetgeen de film vooral omhoog tilt zijn de acteerprestaties en het feit dat er wordt toegegeven dat men op grote schaal martelt om de waarheid boven tafel te krijgen. Het maakt de film misschien iets minder propagandistisch, maar tegen het einde wappert de Amerikaanse vlag als vanouds.

Sowieso is het actievolle einde welkom na het rustige, thrillerachtige drama, waarin uitstekend wordt geacteerd. Juist dat voorgaande is zo sterk in elkaar gestoken qua opbouw, dat je als kijker bijna smacht naar Rambo. En die komt in de vorm van een deels neerstortend team militairen, dat gelukkig op tijd huishoudt bij de terroristen thuis. Niemand maakt een schijn van kans, het moge duidelijk zijn. Het blijft echter spannend. Met dank aan knap camerawerk waardoor je als kijker zelf ook meedoet aan de inval bij public enemy number one.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Filosofische fantasy.

Regisseur Terry Gilliam is zelfs op bejaarde leeftijd - de man is inmiddels 74 - nog steeds actief als filmmaker. Het 'brein' achter pareltjes als Fear and Loathing in Las Vegas, Brazil en Twelve Monkeys heeft nog vele andere films gemaakt die de moeite waard zijn, maar na 1998 werd het allemaal wat minder. Met als eerste dieptepunt Grimm. Van zijn geliefde genre - fantasy - werd door het Amerikaanse lid van Monty Python nimmer afgeweken. Ook niet in The Zero Theorem, zijn laatste wapenfeit.

Een ander door de filmmaker geliefd genre - komedie - is ook vrijwel altijd verweven met zijn werk. Zij het hier in wat minder geslaagde mate. Wellicht is het een van de eerste gemiste kansen aan deze lichte tegenvaller. De overdaad aan pogingen tot humor ten spijt. Matt Damon leverde er zijn salaris voor in, zoals menig acteur in de rij staat om te mogen werken met de legendarische filmmaker. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ondanks de raakvlakken met Brazil, dát niveau nergens wordt gehaald.

The Zero Theorem is mooi gefilmd, maar kent eveneens verschrikkelijke blue screens en iets te opvallend plastic decorstukken. Allemaal te verdoezelen onder het mom van fantasy en ongetwijfeld minder storend als het verhaal meer zou beklijven. Het filosofische geneuzel en de Bijbelse verwijzingen zijn interessant, maar meer dan dat wordt het niet. Als zelfs de finale nogal flauw blijkt en Radiohead opnieuw in jazzjasje voorbij galmt, weet je dat het hier verre van een kunstwerk betreft. Komische kitsch is het helaas ook niet.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Cool.

Het verhaaltje begint erg leuk met het rollebollende echtpaar. Helaas duurt dit iets te kort en vind ik het vertrek en terugkomst van de bruid in kwestie iets te gemakkelijk. Goed, net als Liu moet hebben gedacht: zand er over.

Verder is de film een grote aaneenschakeling van coole gevechten tussen Liu en Japanse grootmeesters. China - Japan, 10 - 0. Maar goed, beetje chauvinisme kan geen kwaad.

Prachtige choreografie die soms een beetje wordt verstoord door de idiote sounds die we ook kennen van de vel andere kungfu-flicks. Kaboem! Swiep! Gelukkig had ik de originele versie en ben ik in iig verschoond gebleven van monotone dubs, al vlogen de ondertitels soms wel wat snel voorbij.

Terug naar de vechtscenes, want die maken de film. En eigenlijk zijn die wonderschoon. Misschien met uitzondering van die met de dikke judoka en de olie. Beetje flauwtjes. Maar de rest was vaak likkebaardend (ik wil de krabstijl ook beheersen).

Op naar deel 2!

Goed.

Legendarische Le.

Wederom treedt Bruce Le aan als de kloon van Bruce Lee in deze schaamteloze bruceploitationflick. Hilarische dubs, idioot camerawerk en een onsamenhangend verhaaltje dat rust op een bedje van onaangename muzak en andere soundeffecten. Toch moet gezegd dat sommige gevechten niet gek gechoreografeerd zijn. De man die zijn acteursnaam zelfs op die van de legendarische Lee liet lijken, wist naast het pikken van lijken ook wel wat van kungfu.

Matig.

Mega-moordmysterie.

Zodiac duurt 162 minuten en dat is lang. Toch weet Fincher genoeg sfeer te creëren om de aandacht vast te houden. De cast doet hetzelfde met Downey Jr. en Ruffalo voorop.

Het plot verzand echter regelmatig in, over het algemeen sterke, dialogen omtrent samenwerking tussen de verschillende politiemachten en bewijsmateriaal. Dit is soms vermoeiend naast de uitstekende thrillermomenten met de Zodiac. Het einde voelt aan als een spurt naar de finish. Met zo een mega-lengte nogal overbodig.

Goed.

Fulci’s vuiligheid.

Wie van een beste dosis cult houdt, is bij dit onofficiële vervolg op de Romero-klassieker aan het juiste adres. De dubs zijn zowel in het Engels als in het Italiaans hilarisch, maar de gorigheid mag er zijn. Giallomeester en kenner van vuiligheid, regisseur Fulci, strooit ook hier met een welkome dosis gore rond.

Deze toentertijd ten onrechte geweerde zombie-klassieker is inmiddels verkrijgbaar (import) in een onlangs uitgebracht, dubbeldikke Bluray-editie. De beeldkwaliteit is een klein feestje voor het oog. De 7.1 upgrade van de audiotrack is, zoals wel vaker bij oude films, volstrekt overbodig en gewoon een stereotrack (origineel is mono) die door een computerprogramma lijkt te zijn gesleurd opdat we af en toe iets ‘ruimtelijks’ kunnen horen. Een commercieel geintje dat ook al is geflikt met de BD-uitgave van (and now for something completely different) The Sound of Music.

Goed.

Dit verbond tussen de porno-industrie en een van de vele Hollywood B-filmcrews, doet zich het best omschrijven als amateurtoneel met gore. Englund moet zich schamen. Slecht.

De bodem van het afvoerputje.

Deze film is namelijk zó onfris. Eigenlijk bestaat dit product uit twee, hoogstwaarschijnlijk, onaffe en verschillende films. Beide absoluut niet de moeite waard, al moet gezegd dat het chinese(?) Karate Kid-verhaaltje de minst slechte is van de twee. De films zijn verweven tot één film door het montagemonster Ho himself. Gekker kan gewoon niet.

Ninja's met hoofdbanden waarop Ninja staat geschreven. Gekleed in fluoriserende vuilniszakken. I kid you not. De zombie's zien er zo mogelijk nog idioter uit. Ze bewegen namelijk als een soort breakdancers en verder is er aan hun uiterlijk niets veranderd. Ze dragen natuurlijk wel een starre blik in de ogen.

De soundtrack varieert van spagetti-deuntjes tot J.M. Jarre-meuk. De special effects zitten vol goofs en de acteerprestaties behoren tot de slechtste die ik ooit heb mogen aanschouwen. De vechtscenes van met name het amerikaanse(?) restmateriaal zijn ronduit beledigend.

Dit is een film die je gewoon moet overslaan. Het enige leuke aan deze film is namelijk de titel, die iets leuks insinueert.

Superslecht.

Vermakelijk vervolg.

Na 10 jaar komt de enigszins onbelangrijke opvolger op een zo mogelijk nog onbelangrijker eerste deel. Want Zombieland was een leuke maar weinig bijzondere zombiefilm binnen het platgetreden genre. Nu hoeft een film niet per se origineel te zijn om te kunnen vermaken, maar het helpt vaak wel mee. Zombieland Double Tap is van hetzelfde laken een pak. Voorspelbaar, een hoop flauwe grappen en aardige actie. De mix werkt opnieuw goed, en dat heeft grotendeels te maken met de cast. Woody Harrelson, Jesse Eisenberg en Emma Stone hebben een goede onderlinge chemie en poetsen veel oneffenheden weg.

Geen 28 of Shaun of Dawn of wat dan ook, maar gewoon een beetje leentjebuur en een vlot tempo doen de truc wederom. Als dan tijdens de eindtitels Bill Murray wederom acte de présence komt geven, is het feestje compleet. De oplettende filmfreak hoort Kenny Loggins de soundtrack van Caddyshack ten gehore brengen en Ghostbuster nr. 1 heeft zichtbaar plezier. Evenals de rest van de cast, en zo zien we het graag. Pure fun, niks meer en zeker niks minder. Luchtigheid alom. Iets waar ze bij The Walking Dead best een dosis van zouden kunnen gebruiken. Over 10 jaar dan nog maar een keertje. Niet eerder, laten we niet overdrijven.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Wolkersverfilming met de typische ingrediënten en tevens verrassend debuut voor Hilbrand. Het verhaal heeft weinig om het lijf en ook de relatie met Federici had iets geloofwaardiger gemogen maar desondanks een onderhoudende film. Mooi camerawerk overigens. Redelijk.

Dropwater.

Op zich lekker smakend doch na meerdere slokjes al snel te veel. Aan het camerawerk ligt het niet in deze Nederlandse griezelfilm. Er wordt wat leentjebuur gespeeld maar het decor an sich is best huiveringwekkend. Het script is dat helaas wat minder, evenals sommige acteerprestaties.

Redelijk.

Hèhè...

Eindelijk weer eens een film van Nederlandse makelij die lekker weghapt. Puike acteerprestaties, m.u.v. De Mol die ook misplaatst overkomt, een aardig verhaal en mooie plaatjes. Het verhaal weet de aandacht goed vast te houden, maar de twist zet wel wat vraagtekens bij datzelfde verhaal. Anyway, onderhouden doet dit prima en de film is zelfs spannend bij vlagen. Verhoeven verstaat zijn vak.

Goed.

(Beeldkwaliteit BR-Rental 9/10)