Opinions

Coole knokscènes.

Dit soort theatrale Chinese vertellingen over moedige legercommandanten zijn meestal doorspekt met standaardingrediënten als eer en wraak. Zo ook hier, al ligt het er ditmaal wel erg dik bovenop in dit uiterst serieuze filmavontuur over zeven zonen die hun vader, generaal Yang, proberen te redden uit de klauwen van de vijand.

Kans om binding te krijgen met de karakters is er nauwelijks, maar toch wordt het drama behoorlijk dik aangezet. Trieste muziek moet de tranen afdwingen, maar zoiets werkt enkel bij mensen die verdrietig van zichzelf zijn. Eigenlijk is het jammer dat de coole knokscènes om de haverklap worden onderbroken door opgeklopt sentiment.

Redelijk.

Met dank aan Splendid-film voor het recensie-exemplaar.

Moderne noir.

Want aan dat grimmige genre doet deze film, waarin Rourke meer pech dan geluk blijkt te hebben, regelmatig denken. De ene one-liner na de ander vuurt hij op zijn ongrijpbare boeven af, stijlvol gekleed in lange jas en gleufhoed.

Cimino levert een visueel feest af, maar het plot vertoont kleine haarscheurtjes die gelukkig nergens irriteren. Mooi camerawerk en een Knopfler-achtige score, die de laatste scheutjes sfeer toedienen, ronden het geheel naar boven af. Een prima misdaadfilm is het resultaat.

Zeer goed.

Gedrocht.

Deze verzameling sketches zijn rommelig aan elkaar geplakt en werkelijk allesbehalve grappig. Iets wat funest is voor een komedie. Meer dan 2 keer glimlachen zat er bij mij helaas niet in.

Slaapverwekkend ook, omdat elke grap van mijlenver aankomt en niet veel verder reikt dan het doorsnee poep & pies-niveau. Dat hoeft niet erg te zijn, ware het niet dat elke grap uiterst flauw is.

Zonde van mijn tijd en onleuk.

Slecht.

Pop-motion.

Dat Mickey Rooney eigenlijk niet kan zingen valt niet te verbloemen, zelfs niet door Gene Autry die de fantastische muziek schreef. Maar wat naast de vocalen over de liedjes nog meer tegenvalt, is dat een decennium na Rudolph the Red-Nosed Reindeer de 'pop-motion' techniek amper is verbeterd. Wat overblijft is een gedateerd kinderfilmpje.

Redelijk.

LSD.

En dan in visuele vorm, al gaat dit misschien wat ver. Het kleurgebruik, verhaal en de animaties roepen echter wel het tripgevoel op. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar biedt aardige verpozing en valt niet te voorspellen. Toch twee behoorlijke pluspunten. Ook zitten er een aantal geslaagde grapjes in. Maar het belangrijkste pluspunt bij dit leuke maar vreemde werkje is natuurlijk de muziek. Die is adembenemend sterk, zoals altijd bij The Beatles.

Goed.

Destijds ook wel eens verschenen onder de misleidende titel Monty Python's Yellowbeard. Helaas heeft deze draak weinig met de solide crew van Python te maken. Ook Chapman kon hier niet zo veel mee. Weinig lachen in een ietwat belachelijke film. Ondanks de aanwezigheid van Feldman, Cheech & Chong en drie Python-members is deze komedie allerminst geslaagd. Volgens Cleese zijn slechtste film. Matig.

Ontbrekende ode.

Dat niet alle films van Danny Boyle weten te werken, is een feit. Maar dat de bewierookte regisseur van parels als Slumdog Millionaire en Trainspotting met zo'n flauwe romcom op de proppen zou komen is weer het andere uiterste. Ten eerste ligt het romantische en volstrekt chemieloze gedeelte er zo dik bovenop dat het begint te storen en ten tweede is de humor niet om aan te gluren. Veel meer dan sporadisch grinniken zit er echt niet in.

Hoe een film zo kan mislukken is best bijzonder, want iedereen lijkt er wel zin in te hebben. Het gegeven is niets minder dan geweldig en biedt een voedingsbodem voor zoveel leuks. Maar Ed Sheeran of andere beroemde bijrollen voegen helemaal niets toe en de liedjes worden tergend slecht gebracht. Dat Patels karakter kennelijk geen fan was zij hem vergeven, maar bijna elk lied zó slecht zingen en spelen is een kunst an sich. Elke vorm van een ode ontbreekt.

Plak aan het geheel een volledig misplaatste scène met John Lennon en een raar zijplotje met medestanders, en je weet als kijker echt niet meer naar wat voor onsamenhangende mengelmoes je zit te kijken. Warme gevoelens blijven continu uit. Alle mooie composities en goede bedoelingen ten spijt. Het begin is nog wel aardig maar al snel blijkt dat je vlees noch vis zit te aanschouwen en overheerst de teleurstelling. Danny Boyle mag zich achter de oren krabben.

**

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Mooi sprookje.

Met name de actiescenes zijn, hoe onwaarschijnlijk ook, om van te smullen. Het verhaal is niet overal even sterk, maar prima onderhoudend. Ook visueel gezien is e.e.a. leuk gedaan.

Goed.

Yen.

En zijn snelle handelen zijn een lust voor het oog. Hij ìs Yip Man, de meester van de meester. De man geeft het begrip 'Chinese boxing' een nieuwe impuls.

Wel een enorm clichématig (goh, China vs Japan) en voorspelbaar verhaaltje. En het drama werkt ook lang niet altijd. Maar dit geeft allemaal niets, want wanneer Yen zijn armen uit de mouwen steekt is dat ruimschoots voldoende.

Laat dat vervolg maar komen. Meneer Hung gaat i.p.v. 'slechts' de gevechten coordineren nu ook zelf mee doen. Nòg zo'n legende. Waar zagen we die twee, hoe summier ook, eerder in combinatie met de echte leerling van de Yip-meester? Juist ja. En nu is het 2010 met een kleine dosis van diezelfde, zij het als kind (?) nagespeelde, Lee. Heb er zin in.

Zeer goed.

Flauw vervolg.

Dat ligt hem vooral aan het clichématige verhaaltje dat deels een herhalingsoefening blijkt te zijn. Of beter gezegd, een slap aftreksel. De acteerprestaties zijn ditmaal ook een tandje minder, met name de Engelsen zijn beneden de maat.

De gevechtschoreografie blijft uitstekend, maar er zit helaas geen opgaande lijn in. Ook hier veel herhaling, wat overigens weinig stoort. Buiten de strijd tussen Hung en Yen gebeurt er in dat opzicht niets leuks. Het eindgevecht is niet alleen onwaarschijnlijk, maar tevens weinig vermakelijk en een slechte keuze. Sowieso zakt de film de tweede helft behoorlijk in en voelt e.e.a. aan als een spoof van het eerste deel.

Het uitmelken kan beginnen, zeker gezien de goedkope eindscène.

Redelijk.

Het uitmelken is begonnen.

En nu maar hopen dat de uier niet al te schraal wordt, want na dit ‘alternatieve’ deel is de kans groot dat er meerdere zullen volgen. Je gunt zo’n beest haar tepels. Vervolgen zullen er ook komen op de originele twee met Yen, waarvan de tweede al beduidend minder was.

Niet dat dit een onaardige martial arts-film is geworden overigens. Het verhaal is een beetje simpel, maar de gevechtsscènes zijn vaak sterk. Protégé Lee zou van het laatste waarschijnlijk niet veel anders hebben gevonden. Toch voelt het draadgehalte soms ietwat onnatuurlijk aan tijdens de knokpartijen en passen ze niet altijd even goed bij de sfeer van de film. Spectaculair is het wel.

Goed.

Lachwekkende Lee.

Deze 'laatste' IP Man is hoogstwaarschijnlijk de minste. Al moet gezegd dat het tweede deel met Yen ook niet echt lekker uit de verf kwam. Een echte reeks is het natuurlijk niet, maar van een film met deze titel mag wel iets meer verwacht worden. De gevechten zijn wisselvallig en het verhaal levert weinig bijzonders op. Het stuk met Bruce Lee doet zelfs aan een parodie denken en moest er schijnbaar per se ingepropt. Lachwekkend. Jammer, want op het eindfilmpje na had de echte Yip Man natuurlijk wel wat meer eer verdiend. Evenals Lee. Gelukkig zijn er nog de andere films.

Redelijk.

Beledigende beer.

Zelfs in 3D valt er erg weinig te beleven aan deze uiterst voorspelbare kinderfilm met de beroemde beer. De humor is ontzettend flauw en het verhaal is uiterst mager. Een handjevol aardige driedimensionale effecten helpen een beetje de tijd door te komen, maar eigenlijk is dit een belediging voor de originele comics en cartoons.

Doorsnee (in 3D).

Hollywood in Zuid-Korea.

Wederom een fijne thriller uit Zuid-Korea, die echter een beetje leentje-buurt bij het Hollywoodiaanse werk. Het verhaal kent een sterk begin, maar de formule ontvouwt zich al snel waardoor menig kijker de uitkomst lang van te voren zal kunnen voorspellen. Het maakt de film er gelukkig niet veel onprettiger op, maar jammer is het wel.

Goed.

Absurde kerstman.

Maggart weet een interessante psycho neer te zetten in deze bevreemdende en onevenwichtige kersthorror. De sfeer is dankzij een enigszins origineel script (hoe zwak soms ook uitgevoerd), griezelige synthesizerdeuntjes en veel spanningsopbouw wel in orde. Deze absurdistische kerstman komt over als een doorgedraaide einzelgänger. De daarbij behorende humor is helaas te weinig vertegenwoordigd, maar wanneer aanwezig erg leuk.

Redelijk.

Levinson doet een TV-film.

En dat is te merken ook, want e.e.a. oogt vaak lelijk.

Ook de acteerprestaties zijn wisselvallig, alsmede die van Pacino en zijn inconsequente accent. Toch is hij het die de film draagt.

Het onderwerp is in ons land natuurlijk oude en gesneden koek, maar in de VS dus van een geheel andere orde van grootte. Het vele sentiment en de tragiek waarmee de 'dokter des doods' te werk gaat, maakt emoties los. In dat opzicht is de film geslaagd.

Jack Kevorkian verdient een standbeeld, de film helaas niet.

Goed.

Grappengrossier.

Hilarische film met Sandler als de geheimagent die liever kapper is. Turturro heeft een vermakelijke bijrol en het verhaal grossiert in goede grappen. De combinatie met de superkrachten van de Zohan werken prima in deze komedie, die zich ondanks alle platheid, goed weet te onderscheiden binnen het genre.

Zeer goed.

Helaas.

Pindakaas. En dat is verdomd jammer omdat er enorm veel potentie in deze film zit. Maar de makers weten het geheel amper te kunnen brengen. De humor, de spanning. Aan de acteurs heeft het i.i.g. niet gelegen.

Redelijk.

Wederom een prima Bond met Connery. Niet de beste uit de serie, maar vermakelijk en onderhoudend genoeg, met de originele 007. Goed.

Verstrooiend vertellen.

Een soort van privédetective annex huurmoordenaar die gekweld wordt door demonen uit het verleden, wordt ingehuurd om een slachtoffer van kinderprostitutie te redden. Veel ingewikkelder wordt het niet. Toch lukt het de makers door sleutelscènes te versleutelen en zaken slechts ten dele in beeld te brengen, te spelen met de vertelwijze, suggestief te zijn op onverwachte momenten et cetera, een film te creëren die door het internationale Arthouse-publiek omarmd wordt. En wellicht terecht.

Phoenix speelt zichzelf als de getraumatiseerde oorlogsveteraan met zelfmoordneigingen. Hij redt niet maar wordt gered. Het eerste kwartier heb je als kijker het gevoel een audio-visueel meesterwerk te mogen aanschouwen, maar als het wraakverhaal zich aandient is dat gevoel inmiddels wel verdwenen. Jammer, maar een en ander werkt soms vermoeiend. Hoe inventief ook, het is niet altijd in het voordeel van de kijker. Want ergens heb je het gevoel naar een kunstzinnige Hardcore of iets dergelijks te kijken.

Drive is ook een titel die zich opdringt, maar eveneens volstrekt anders. Het maakt de kijkbeurt in ieder geval interessant, maar soms ook wat stroef. Helemaal als de angel expres uit het einde wordt gehaald, maar dan alsnog een laatste scène des Disney's komt. Het is wellicht wat te veel verstrooiend allemaal. Iets meer dosering en iets minder ongeloofwaardigheid was welkom geweest. Lynne Ramsay blijft echter boeien. Wellicht een volgende keer raak van het begin tot het eind.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Middelmatig filmpje met de verplichte romcom-ingrediënten. Wilson ten spijt, blijkt er bitter weinig te lachen, op een paar momenten na. Zoals mijn voorganger ook vermelde, is Douglas volledig misplaatst.

Verwaand en vervlochten.

Theron speelt een goede rol als de verwaande jongvolwassene die haar geboortedorp, dat ze ontvluchte om naam te maken in de grote stad, gedesillusioneerd moet bezoeken wanneer een oude jeugdvriend gaat trouwen. Drama en humor zijn hier op de juiste wijze met elkaar vervlochten en het acteerwerk is sterk.

Zeer goed.

Hilarische Hitchcock.

Criticasters uit de moderne tijd zullen dit oude werkje van de meester misschien vergelijken met amateurtoneel o.i.d. voor de ware cinefiel valt er toch meer te halen. Met name de bijzondere balans tussen humor en suspense is onmiskenbaar Hitchcock. Ook hier herkent men het grote talent dat later nog meer tot uiting zou komen. Het liedje is idd erg mooi, minder mooi zijn de blanke mannen die negers moeten voorstellen. Maar goed, in een tijdperk van Al Jolson en Kuifje in Afrika moeten we e.e.a. maar enigszins vergeven.

Goed.

Wederom een leuke Brooks, wat helaas op de lange duur voor de man niet bleek vol te houden. Niet het meesterwerk waar sommigen hem voor houden, maar Wilder is schitterend evenals de rest van de cast. Goed.

Onbedoeld lachwekkend.

Sommige films blijken in herinnering leuker te zijn dan tijdens het herzien. Dit is er zo een.

Hopeloos gedateerd en voorzien van een slap script met dito dialogen. Het is niet alleen de eighties synthesizer die inmiddels irriteert tijdens deze flauwe western, het is vooral de cast met teleurstellende acteerkanonnen zelf. Voor de zeer goed oplettende kijker valt er een figurerende Tom Cruise te ontdekken tijdens het einde, maar meer dan dit grapje heeft deze film niet te bieden. Al is de actie soms ook onbedoeld lachwekkend. Vanwege het grote succes destijds volgde er al snel een vervolg.

Dat Warren G. en Nate Dogg gecharmeerd van dit flutfilmpje waren, moge duidelijk zijn. Siemaszko heeft waarschijnlijk door middel van de rapklassieker Regulate een groter publiek bereikt dan met zijn filmcarrière. Vreemd genoeg schijnt het lang te hebben geduurd voordat iemand hem op zijn sample attendeerde. Hij wist van niets.

Doorsnee.

Indiana Holmes.

Een leuke avonturenfilm gebaseerd op een jonge Sherlock Holmes. Als detective niet echt sterk in elkaar gestoken zoals we gewend zijn van menig verhaal van Doyle, maar dit komt dan ook niet uit zijn pen. Spielbergs hand is duidelijk merkbaar en doet denken aan een Indiana Jones-variant op de Britse speurder.

Goed.

Onprettige penetratie.

In Your Sister’s Sister ontstaat een driehoeksverhouding die op zijn minst bijzonder is. De simpele setting is een vakantiehuisje op een afgelegen eiland. Het decor valt eigenlijk vrij snel weg omdat de drie acteurs beeldvullend zijn. Het acteerwerk is zeer goed en vestigt alle aandacht op de drie beschadigde karakters, die samen een weg met elkaar zoeken. De dialogen zijn uitstekend al is de chemie tussen de beeldschone Blunt en sympathieke Duplass misschien een klein beetje ver te zoeken. Van tegenstrijdigheden gesproken. Toch neem je vrijwel alles wat gebeurt voor lief als kijker. Je wordt als het ware de film ingezogen. Een zeer knappe prestatie met zo een kleine cast.

Het komische gedeelte is droog, eventueel lichtzoet en drinkt met name in het begin van de film soepeltjes weg. Al het realisme blijft behouden en een seksscène wordt zelfs pijnlijk ongemakkelijk in beeld gebracht; penetratie is niet altijd even prettig. Zeker niet in het geval van Duplass, want behalve het feit dat zijn avontuurtje er weinig geil aan toe gaat, het staartje dat er aan vast kleeft is er eentje die hij liever kwijt is. Tenminste, dat zou je denken. Het daarop volgende kluchtige gedeelte is misschien nog wel het sterkste stuk van de film, ondanks dat je als kijker eist dat een ieder eerlijk tegen elkaar is. Het einde is echter zo onnatuurlijk zoet dat het serieus een ietwat bitter nasmaakje kent. Het zij de acteurs in elk geval vergeven.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.