Opinions

Tamme tekeningen.

Een fantasierijke vertelling over poppetjes die in een schilderij leven. Wanneer ze ontdekken dat er leven is buiten het schildersdoek gaan ze op zoek naar de kunstenaar. Dit levert mooie animaties en een aardig verhaaltje op, maar er moet gezegd dat het af en toe een beetje saai wordt. Echt spannend of vindingrijk is het allemaal niet en ook de tekenstijl is niet zo heel bijzonder.

Dat is het gegeven van niet afgetekende poppetjes wél en de link met een hedendaagse maatschappij is niet onaardig, echter het blijft allemaal een beetje tam. Alsof het hier een uit de hand gelopen kortfilm betrof, want een en ander duurt ondanks de 76 minuten best lang. Dat zit hem ook in de deceptie die het einde met zich meebrengt, alle diepere lagen ten spijt.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Saaie steampunk.

Ondanks het enorme budget en een meer dan aardig begin, weet deze zoveelste kungfu-film veel te weinig indruk achter te laten. Het verhaaltje kakt halverwege nogal in als een saai liefdesplotje wordt ingeruild met een soort van 'Wild Wild West'-intermezzo. Het subgenre der steampunk kan werken, maar doet dat hier niet. Er ontstaat gaandeweg een veel serieuzer toon die nogal misplaatst aandoet. Een behoorlijk gemiste kans omdat de cartooneske knipogen en videogameverwijzingen meer verfrissing beloven dan uiteindelijk wordt gebracht.

Redelijk.

Duran Duran en de dood.

Luchtige komedie die mede dankzij de aankleding ook met enige regelmaat doet denken aan komedies uit de jaren '80. Echt hilarisch wordt het echter nergens en de verplichte romantische toon wordt uiteraard voorzien van de nodige moraal. De retro-look is aardig maar kan beter.

Het is vooral de subliem foute soundtrack die doet terug verlangen naar het gepasseerde decennium. Met Duran Duran wilde je vroeger nog niet eens dood geassocieerd worden. Toch moet men tegenwoordig erkennen dat e.e.a. compositorisch gezien goed in elkaar steekt. Of hoe belangrijk muziek voor een film kan zijn.

Goed.

Knieval.

Ondanks dat het einde te gemakkelijk voor woorden is, blijkt het toch de onvoorspelbaarheid te zijn die het sterkste punt van dit drama met thrillerrandje verzorgt. Een en ander duurt soms wel te lang en ondanks de goede performances weet de film niet de continue aandacht vast te houden. Hoe sterk Shannon ook performt, soms irriteert hij ook een beetje.

De knieval voor Hollywood is een heel domme en doet de film onfris rieken naar de teloorgang van een Shyamalan. De film is van zichzelf al onheilspellend genoeg. Hopelijk blijft Nichols eenzelfde lot bespaard, maar een einde waarmee je het voorgaande vrijwel volledig verknoeit voorspelt weinig goeds. Zo onnodig ook.

Goed.

Witte wolken.

Regisseuse Sarah Polly heeft met Take This Waltz een enigszins eigenzinnig werkje gemaakt. Dit alternatieve romantische drama kent een onderliggend komisch laagje, maar het is vooral verdriet wat komt bovendrijven wanneer een vrouw verliefd wordt op een ander. Want ondanks dat er gegrinnikt en gezwijmeld kan worden, is dit niet feelgood zoals vaker wordt voorgeschoteld.

En daarin zit hem juist de kracht. Want hoe vreemd de figuren in deze arthouse-aanpak van een romcom ook zijn, het is af en toe tijd voor een iets realistischer invalshoek. En dus voelt een en ander een stuk minder zoetsappig aan, terwijl het dat bij tijd en wijle natuurlijk wel gewoon is. Alleen dan op een iets meer verfrissende wijze. Roze wolken worden namelijk altijd weer wit.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Neeson is prima op zijn plek in deze spannende thriller die na een sterk begin al snel overgaat op veel aktie en geweld. Toch blijft de film boeien en kent zeer zeker een paar spannende ogenblikken. Niets nieuws onder de zon maar zeer zeker een degelijk werkje. Goed.

Bombastische benadering.

Misschien iets minder grimmig van toon dan deel 1 en een vleugje ongeloofwaardiger, is het hier de actie die overheerst tijdens deze met adrenaline gevulde achtbaanrit met Neeson als McGyver. Echt tegengas krijgt hij amper en de eerdere zoektocht die vervuld was van wraak, heeft plaatsgemaakt voor een iets meer bombastische benadering die soms wat op de lachspieren werkt. Desondanks hapt ook dit deel voldoende lekker weg, met dank aan een handvol Krav maga, veel actie en een voortvarend tempo.

Goed.

Rouwen op commando.

En dat moet je maar kunnen.

Want we zijn niet dusdanig emphatisch aangelegd dat we gelijk aan slachtofferhulp moeten denken na het aanschouwen van deze film. Meelevendheid moet er van nature inzitten, zo lijken de makers te vinden. En anders forceren we het wel door middel van de Amerikaanse vlag. Satisfaction guaranteed.

Pardon, u bent geen inwoner van de V.S.? Tsja, dan gooien we er nog wat begripvolle vrouwen en kinderen tussen. U weet wel, met zo'n zigeunertraantje.

Beschaamd, wel nee. Zo doen wij dat altijd. Onder het mom van 'ter nagedachtenis'. Uuuh. Ja, valt heel wat ruggen mee te verdienen. Oeps, u bedoelde over de rug? Neen dat hadden we niet begrepen..

Cinematografisch dan maar verder lullen? Ja graag. Dan misschien wel een voldoende? Welnee.

Ik gebaar mijn peace-teken in de lucht en geef gelijk het aantal sterretjes aan.

Nogal een draak.

Voorspelbaarheid troef, het ene cliché na het andere en een niet waterdicht plot, doen de kijker eerder ergeren dan griezelen. En daar kan de sterrencast weinig aan veranderen.

Matig.

Slappe hap.

En ondanks het feit dat Tony het minder stabiele broertje van Ridley is, toch een tegenvaller.

Leuk voor Travolta en Washington dat ze hun vadsige lijfen voor deze flick niet hoefden af te trainen, maar ik vond het uiterlijk van Travolta toch een beetje ongeloofwaardig. E.e.a. hangt uiteraard nauw samen met The Village People-snor. Maar goed, dit terzijde.

Wat de film in werkelijkheid nekt, zijn de vele clichés en zoutloosheid. Het origineel is ook geen meesterwerk, maar qua acteerprestaties en uitvoering i.i.g. sterker. Die film komt ook veel realistischer over, en bevat spanning. Iets wat in deze remake nauwelijks aanwezig is.

Het belachelijke einde (zowiezo heeft deze film weinig te maken met het origineel) geeft de finale nekslag. Zelden zo iets treurigs gezien. Washington en Travolta zullen vast hun vraagtekens hebben gehad bij dit script, maar tegelijkertijd het volste vertrouwen in Scott. Die heeft helaas bij deze film met zijn audio-visuele trucjes niet kunnen verbloemen dat de core uiterst slap is. Waar de trucendoos bij andere filmpjes nog wel eens wil werken, begint het bij deze meuk vooral te irriteren.

Matig.

Onderhoudend.

Maar niet heel sterk. Mijns inziens genoeg sterk, maar had er meer van verwacht. Waarschijnlijk omdat deze classic binnenkort een nieuwe jas krijgt.

Het verhaaltje is summier, echter Matthau trekt een hoop recht. Zowiezo is de vuilbekkende controlcentre prettig. Inclusief papa Stiller. De kapers brengen het er minder vanaf. Gelukkig is onder hen de fijne Balsam. De doorgaans sterke Shaw kon mij hier niet echt bekoren. Zat misschien ook wel een beetje gevangen in zijn zoutloze personage en diens dialogen.

Ondanks een van de meest voorspelbare filmeindes ooit (vanaf de tweede hatsjoe voel je hem al hangen), een leuk wegkijkertje. Met vooral dank aan Matthau en de autorace naar het station.

Goed.

Geen Pixar.

Niet dat de animaties heel erg belangrijk moeten zijn en de bovenoemde studio altijd kwaliteit levert, maar dit verhaal mist duidelijk humor, originaliteit en een knipoog naar de volwassenen. Het verhaal is, na een redelijk begin, behoorlijk zoutloos en kent de zoete moraal die we al tig keer eerder voorbij hebben zien komen. Als dan sommige animaties overduidelijk lelijk worden en Fiona uit Shrek ook nog eens geleend blijkt. Tsja, dan houdt het een beetje op. Met name omdat de ratten en de kok al waren geweest.

Alleen aardig voor de allerkleinsten.

Stijlvolle maar enigszins onevenwichtige thriller met uitstekende rollen van Damon en Law. Het verhaal loopt helaas niet altijd even lekker. E.e.a. is wel onderhoudend. Redelijk.

Continue knipogen.

De omnibusfilm Tales of Halloween heeft één voordeel: tien verschillende verhalen, dus voor ieder wat wils. Althans, dat zou je zeggen. Want ondanks de vele verwijzingen naar horrorklassiekers als Halloween, Friday the 13th, Pumpkinhead, The Fog, Night of the living Dead, Carnival of Souls en Evil Dead, wordt het niveau van ook zelfs maar de minste van deze titels amper gehaald. En daar veranderen cameo's van griezelgrootmeesters als John Landis, Stuart Gordon en Joe Dante - mocht je ze al herkennen - eigenlijk niets aan. Zelf John Carpenter, die als chocoladereep verschijnt, is niet grappig.

Die andere omnibusfilm 'Trick 'r Treat' uit 2007 dringt zich ook nog eens op ter vergelijking en wint dan wel de strijd. Ook illustere voorgangers als Creepshow en Twilight Zone zijn toch echt wat tandjes beter. Dat komt voornamelijk omdat het hier lijkt alsof de filmmakers enige inspiratie ontberen. Als je dan toch knipoogt naar een 'Jason & The Holy Grail of Evil Dead', doe het dan ook vet. Nu lijkt het meer op simpel jatwerk. Het continu refereren aan andere flicks werkt ook vermoeiend. Eigenlijk weet slechts de helft van de tien filmpjes indruk te maken. En dat is met deze namen toch wel een teleurstelling.

Redelijk.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Wendingen waard.

Mysterieuze thriller die een spannend en mysterieus grondgegeven kent. Vooral het begin is erg sterk en zelfs als de wending ietwat rauw op het dak van de kijker valt, voel je aan je water dat de echte twist nog moet komen. Deze wordt wel een beetje voorspelbaar tegen het einde ingezet, en een teveel aan twists is nooit goed, maar het moet gezegd dat dit sfeervolle werkje desondanks de moeite waard is.

Goed.

Lachen.

Niet continue maar wel vaak en soms onbeschaamd. Met name de eettafel-scene deed mij bijna schuimbekken. Ook Cohen is in deze hoedanigheid erg welkom. Toch vind ik het latere Stepbrothers net iets grappiger.

Goed.

The Big Boss is een uitstekende vechtfilm die het puur en alleen moet hebben van de choreografie van Lee's gevechten. Verder voelt de film gedateerd aan. Lee's debuut maar niet zijn sterkste.

Doorsnee Disney.

Een uiterst flauwe formulemaaltijd waarbij elke smaakpapil wordt verdoofd door een zeer voorspelbaar uitgevoerd sprookje. Alle grapjes komen van mijlenver aan en de enige onderhoudende elementen blijken de lauwe liedjes en de mooie animaties te zijn. Een bordje suiker in de mooiste kleurtjes en vormpjes gedrapeerd, blijft een zoete en oninteressante hap.

Doorsnee.

Vermakelijke onzin. En dan mogen best eens een keertje alle cliché's uit de kast getrokken. Niets hoogstaands verder, maar prima te pruimen. Redelijk filmpje.

Verstand op nul.

Deze Nederlandse thriller kent gelukkig een hoog tempo waardoor de meeste onvolkomenheden niet opvallen, maar zelfs dit ritme kan niet verbloemen dat het verhaal niet echt waterdicht is. Toch is de poging absoluut een aardige en wordt er best wat spanning veroorzaakt. Atsma en Visser hebben overduidelijk chemie, maar het verhaal is wel heel erg clichématig en een aantal scènes nogal overdreven. Met het verstand op nul kijken dus.

Redelijk.

Plaatje.

Een stijlvolle giallo die naast de prachtige score van Ennio Morricone tevens opvalt door het wonderschone camerawerk. Elke scene is een plaatje om te zien en doen bijna vergeten dat deze who-dun-it inhoudelijk gezien niet geheel solide is. Zwaktebod zijn onder andere de acteerprestaties en een behoorlijk opvallende goof, maar desondanks is dit de moeite waard.

Goed.

Formulespin.

Alle ingrediënten zijn aanwezig in deze beroemde monster-movie. Gezien het jaar van release zou men gedateerde SFX kunnen verwachten, hetgeen erg meevalt. Wel een beetje jammer is het geijkte pad wat het script bewandeld. Toch is de film zeker geen teleurstelling en vliegen de 80 minuutjes voorbij. Op het einde zelfs letterlijk met een gecamoufleerde Eastwood als piloot.

Redelijk.

Deze classic deed het destijds enorm goed aan de kassa, maar is helaas niet een van de betere uit de magische Disney-koker. Het verhaaltje is absoluut onderhoudend maar heel erg sterk is het allemaal niet. Wederom een goede stemmencast maar de film kan de concurrentie met eerder werk niet aan. Redelijk.

Een van de weinige Nederlandse films die het predikaat goed verdiend. Dit mede door de geweldige prestatie van Maassen. Ietwat voorspelbaar en zeker geen meesterwerk maar toch knap gedaan. Goed.

Verwaarloosbaar vechten.

Met uitzondering van de vechtscènes is Special ID te verwaarlozen. Maar het geknok veroorzaakt dan wel weer dusdanig veel adrenaline dat je als kijker toch verder wilt kijken, het zwakke verhaal en de eveneens enkel door zijn choreografie indruk makende Yen op de kop toe nemend.

Redelijk.

Soms heb je van die films die neigen naar het goede.

Dit uit balans zijnde allegaartje doet hopen op iets positiefs. Wanneer de film zichzelf uiterst serieus begint te nemen en het niveau al verder begint te zakken, weet je als kijker genoeg: ' Dit is geen voldoende waard! ' En daar kan geen Mirren iets aan veranderen.

Redelijk (en geen sterretje méér).

In tegenstelling tot South Park, valt er hier weinig te lachen. Zelfs als je door de verschrikkelijke poppen heen kunt kijken blijft er slechts een heel klein beetje leuke humor over. Sommige grappen zijn tenekrommend gemakkelijk en/of slecht. De rest is zeer matig.

Dramatische deken.

Alhoewel dik aangezet sentiment zo af en toe de ietwat patriottistische kop opsteekt, is Willis uitermate cool in deze rauwe oorlogsfilm. De spanning is in het begin vooral om te snijden, maar Fugua weet zoals vaker indruk te maken met choquerende zaken die enigszins onverwacht voorbij komen. "Cowboy the fuck up" schreeuwt Willis. Neen, dit is ondanks de misleidende dramatische deken vol stars en stripes niet veel meer dan Rambo in Nigeria. Maar het smaakt erg lekker.

Zeer goed.

Tenenkrommende Ted.

Ted kent een paar erg leuke grappen, maar eveneens een hoop dooddoeners en andere voorspelbaarheid. De beer is op zich wel vermakelijk, maar niet alleen het moralistische verhaaltje hangt als een zwaard van Damocles boven de toch al onevenwichtige film. Ook de flauwe filmgrapjes, waaronder een Saturday Night-spoof die rechtstreeks gekopieerd lijkt te zijn uit de koker van komediegrossiers Abrahams & Zucker, helpen niet mee aan een sterk verloop. Het zijn van die momenten, net als tijdens de tenenkrommende 'kanker-grapjes' dat je jezelf afvraagt wie zoiets anno nu goedkeurt. Ze helpen een hoop ander leuks om zeep.

Gelukkig is Giovanni Ribisi, hoe zeer misschien ook aan de haren er bijgesleept, aanwezig om met zijn enge filmzoontje een en ander af te leiden van de te grote hoeveelheid blow en coke grapjes. De vuilbekkende Ted zelf zorgt gelukkig voor voldoende vermaak, maar de meeste grappen ontstijgen het banale niveau niet. En zijn dus te doorsnee of te fout om te doen bulderen van het lachen. Maar de regelmatige grijns kan wel van stal worden gehaald, want grinniken zit er sowieso wel in. Een beetje actie en nog wat meer gevloek vullen de 106 minuutjes makkelijk en vermakelijk, maar het is allemaal te gemakkelijk. Flash Gordon is geinig, maar na twee minuten is zo'n grap wel op.

Het vervolg zal ongetwijfeld in de denkbeeldige steigers staan, want er is uiteraard gescoord aan de bioscoopkassa's. Niet zo gek. Want naast het originele gegeven, zullen een hoop ouders zich vergissen. Nog meer volk. En dus zal menige bioscoopzaal eveneens op zondagmiddag gevuld zijn met kindertjes en langzaam wit wegtrekkende ouders, die al snel zullen ontdekken dat dit geen Disney is. Soms slaat de kijkwijzer namelijk wel degelijk ergens op. Misschien wel de leukste grap.

Redelijk.

Enige emotie.

Het regiedebuut van acteur Max Minghella is twijfelachtig. De zoon van de beroemde regisseur Anthony Minghella begint zijn film op Isle of Wight, de geboorteplaats van zijn vader. Daar is nooit veel te doen en wanneer de talentenshow 'Teen Spirit' op het eiland neerstrijkt, grijpt muurbloempje Elle Fanning haar kans. Zij is vrijwel de belangrijkste reden om de film te blijven volhouden, al blijft vuurwerk uit.

De vorm is goed gekozen, maar kennen we inmiddels wel. De jaren 80 vieren hoogtij in de aankleding van deze tienervariant op A Star Is Born, die ook nog eens knipoogt naar Flashdance. Een vergelijking die wat kort door de bocht gaat, maar wel raak is. Het grote verschil zit hem hier echter in het feit dat je nauwelijks connectie voelt met de oude muzikant en dat daardoor enige emotie uitblijft.

Doordat de aan lager wal geraakte leermeester amper serieuze achtergrond of invulling meekrijgt, voel je er als kijker dus weinig bij. Het is ook niet zo dat het tweetal hoofdrolspelers veel onderlinge chemie hebben. Daarnaast is het verhaal wat simpel en voorspelbaar en blijft het allemaal wel erg braaf en aan de oppervlakte. Stijl zonder inhoud is het eindresultaat.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.