Opinions

Tegenvallende trollen.

Afgezien van het feit dat de trollen er een beetje des Disney uitzien, is er sowieso weinig spanning gemoeid met dit zoveelste handycam-werkje. Het verhaaltje is niet alleen belachelijk maar irriteert ook in de uitvoering. Onder andere wanneer de matig acterende 'helden' nogal makkelijk deelgenoot worden van dit wereldnieuws. Voor wie dit alles naast zich neer kan leggen wacht een vrij standaard werkje met soms aardige CGI, maar de film neemt zichzelf veel te serieus.

Doorsnee.

Leuk.

Even een trip down memory-lane. Al moet ik na zo een film oppassen dat ik niet te veel compu-thermen ga bezigen.

Altijd fijn die Warner, maar had Frank Buck, Tron himself notabene, pas laat herkend. Bridges is cool.

Ook visueel gezien is e.e.a. een feestje. Titels als Zaxxon schoten door mijn hoofd. Nog even de hoop gevestigd op de gedachte of ik dan niet heel misschien ergens een C64 heb staan, of desnoods de ZX-Spectrum. Tevergeefs. Heerlijk hoe een film je de verleden tijd kan laten proeven.

Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar de film is vermakelijk en kent een lekker tempo. En ja, bijna 30 jaar later komt het vervolg. In 3D nog wel. Dat soort geintjes kan ik wel hebben. Vandaar misschien de digitale restauratie van mijn DVD? Goed gedaan overigens. Kijkt een stuk lekkerder dan de videoband.

Tsja, ik heb me er wel mee vermaakt, ondanks alle onzin.

Goed.

Originele, stijlvolle misdaadfilm die helaas wat ontaard in rommeligheid, en overdreven drama. Evengoed bijzonder en zeer sterk bij vlagen. Bovengemiddeld.

Tweede Tropa.

Misschien iets minder rommelig dan het eerste deel, is deze tweede Tropa. Het zou kunnen dat de makers iets minder hooi op de denkbeeldige vork wilden nemen, veel scheelt het allemaal niet. Ook bij dit vervolg komen de vele clichés uitgebreid aan bod, maar ze werken wel. Evenals de acteerprestaties en vlotte montage.

Goed.

Tegenvallende komedie met sterrencast. De beste humor wordt gebracht door Cruise. Downey Jr. is soms grappig maar meer dan vier keer lachen om deze film is veel. Tergend zijn de zogenaamde filmgrapjes en verwijzingen. E.e.a. is wel onderhoudend.

Een van de beter Elvisfilms met niet altijd even nuttige, danwel vermakelijke bijverhaaltjes, maar wederom erg leuke liedjes. Pelvis lijkt duidelijk zichtbaar opgelucht vanwege het feit dat het einde van het filmcontract bijna in zicht is. Hij zou hierna echter nog wel één verschrikkelijke draak maken, de laatste: Change Of Habit.

Mooie, sfeervolle, zwarte komedie van Hitchcock. Is een visueel feest voor het oog. Originele en goede film.

Stephen is niet altijd King.

Vooral omdat niet alle verhalen even goed zijn, maar nog vaker omdat de verfilmingen zuigen.

Zo ook hier, al zuigt de film niet zo heel hard. Onderhoudend is het namelijk wel. De acteerprestaties zijn dat niet en het verhaaltje begint op een gegeven moment te ... Juist ja. Dit heeft vooral te maken met de eindeloze herhalingen van flauwe kills en trucks die telkens voorbij razen. Enige spanning is dan ook ver te zoeken.

Doorsnee.

True Coen?

Feit is dat dit naar alles riekt behalve een typische Coen, op wat spitsvondige maar vooral ook veel teleurstellende ‘net niet’-dialogen na. Qua western of furmule an sich kennen we dit wel zo langzamerhand en is de uitvoering zeker voldoende, maar als extra toevoeging op het genre of iets dergelijks schiet e.e.a. te kort. Niet dat de film niet onderhoudt, maar het houdt niet over.

Goed.

Leuke en vlotte actiefilm die het met name van de humor en de zelfspot moet hebben. Met een heerlijke Curtis en Arnold is dit een van de betere van Schwarzenegger.

Heerlijke actie van Scott, met dank aan de geniale Tarantino. Een schitterende cast en enkele gedenkwaardige scenes maken van deze film iets bijzonders. Zeer goed.

Prima vertolkingen van o.a. een sterke Carrey in een bijzondere maar zeer onderhoudende film. Soms wat over de top maar vermakelijk genoeg. Goed.

Misselijkmakend.

Ondanks dat Schwimmer zich had kunnen verliezen in allerlei thrillerachtige elementen, doet hij dat uiteindelijk niet. De regisserende ex-Friend zet een drama neer wat elke ouder als nachtmerrie zal herkennen: het oncontroleerbare internet en de pedofielen die sinds de uitvinding ervan hun kansen zagen toenemen. Het onderbuikgevoel wordt door de ingetogen en realistische uitvoeringswijze bijna ondoenlijk en is misselijkmakend. Liberato is een ongekend talent. De film drijft sowieso op de acteerprestaties, maar het 'RTL4: Waargebeurde Verhalen'-sausje valt zelfs bij dit degelijke werkje te proeven. Ondanks de kotssmaak.

Goed.

Op naar deel 2.

Door het standaard horrorverhaal nu eens te verdraaien, heeft men een enigszins origineel gegeven. Feit is dat ook dit verveelt na het zoveelste cliché. En dan maakt een knipoog nog weinig uit. Tevens werken lang niet alle grappen en zijn de kills zeer voorspelbaar, hetgeen ze ook minder grappig maakt. Gelukkig zijn ze vaak wel lekker goor en over de top. Onderhoudend is het geheel wel, maar lang niet altijd vermakelijk dus. Het maakt voor de makers vast niet uit, de schare fans groeit en de serie komt er heus wel. Op naar een, hopelijk beter, deel 2 dan maar.

Redelijk.

Verontrustend videoverslag.

In Egypte is het lastig kind zijn als je je aan de onderkant van de samenleving bevindt. De jongens die hier geportretteerd worden zijn allen afkomstig uit armlastige gezinnen. Vaders en moeders sturen de kids letterlijk de straat op om geld te verdienen. Deze drie jongens doen dat met behulp van een tuktuk, een soort van gemotoriseerde riksja. Deze simpele taxi's zijn goedkoop voor de passagiers en een doorn in het oog van de professionele taxi-chauffeurs en andere weggebruikers. Het zijn immers kinderen die hier achter het stuur kruipen. Soms niet veel ouder dan 10 jaar, zo blijkt dus. Je merkt het als argeloze filmkijker pas na een tijdje: deze kids zijn veel te jong voor dit werk. Er komt geen rijbewijs aan te pas, zullen we maar zeggen.

Afgezien van het feit dat hun levensomstandigheden er niet om liegen en hun ouders klaarblijkelijk niet in staat zijn om zelf geld te verdienen, hebben de jongens veel lol. Maar dat het allemaal bloedlink is moge duidelijk zijn. Twaalfjarigen die volledig meedraaien in het verkeer zijn sowieso risicovol bezig. Voor zichzelf en hun omgeving. Uit woede worden ze dan ook regelmatig aangevallen door andere weggebruikers. Het is geen prettig schouwspel. Losgeslagen tieners, die in de bovenbouw van het basisonderwijs zouden moeten worden beziggehouden, zichzelf reddend op de drukke straten van Caïro. Uiteraard gaat een groot deel van hun salaris naar het gezin, maar er wordt ook veel fastfood gegeten. En sigaretjes gekocht. Om nog maar te zwijgen van de pretvarianten ervan.

Kortom, deze jonge gastjes zien een niet al te vrolijke toekomst tegemoet, mochten ze al oud genoeg worden om die überhaupt mee te maken. De regisseur Romany Saad levert met deze rauwe documentaire een enigszins objectief en verontrustend videoverslag af en werkt eigenlijk niet echt toe naar een climax. De film doet hierdoor én door de hakkelige handycam-beelden, soms wat onrustig aan en lijkt geen vaste koers te willen varen. Het is allemaal net zo onstuimig als de straatschoffies hun levens zelf, zou je kunnen stellen. Waar die ook weinig sturing kennen, ontbeert dit filmdocument dat wellicht ook. Niet dat dit een positieve filmbeleving in de weg staat overigens. In tegendeel. Soms is het voldoende om te kijken om te zien wat er gebeurt.

Goed.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar. Tuk-tuk draait op het Movies That Matter Festival 2016.

Boef Tupper.

Want een heer ben je i.i.g. niet als je je partner in crime zo behandelt. Dit vanwege wat zakelijk gekissebis en het feit dat er geen arbeidscontract was after all.

Pas tegen het einde komen de smeuige details op tafel, in deze verder nogal kleurloze documentaire omtrent het beroemde palstic-imperium. Aardige beelden en muziek uit de jaren '50 brengen wat sfeer aan de vele interviews die lang niet altijd boeien. Onder andere omdat de twee hoofdrolspelers al decennia niet meer onder ons zijn en derhalve geen inzage kunnen geven. Daardoor is het verhaal, net als de tupperwarebakjes zelf, net niet doorzichtig genoeg.

Redelijk.

Ein halb krug.

Die Tür is een mysterieuze Duitse film met een tikkeltje suspense. Omdat het interessante plot toch redelijk het pad der voorspelbaarheid bewandelt, blijft een en ander soms iets te overzichtelijk. Niet echt storend overigens. De acteerprestaties zijn in orde, evenals de sfeer. Vermakelijk, maar niet het onderste uit de kan gehaald.

Gut.

Solide slakken.

Deze zoveelste succesvolle animatiefilm uit de studio van Dreamworks bevat wederom kleurrijke beestjes. Ditmaal geen panda's of stokstaartjes, maar weekdieren. Slakken om precies te zijn. De grap zit hem natuurlijk in het feit dat ze tot de tragere diertjes behoren maar één slak krijgt een dosis nitroglycerine binnen en racet er sindsdien lustig op los. In fenomenaal 3D.

Heel erg origineel is het allemaal niet want het verhaal bestaat uit solide formulewerk. Maar, zoals wel vaker bij dit soort films, de humor moet dan ook komen van de karakters zelf. Die zijn af en toe best geinig maar ook hier gebeurt verder weinig opzienbarends. Dat hoeft ook niet want het werkt wel en de doelgroep wordt goed bediend. Gelukkig heeft zowel de oudere als het kind een leuke tijd.

Goed.

Stoutmoedig schuren.

Turbo Kid is naast een ode aan de jaren 80 ook eentje aan de exploitation-film. Niet geheel toevallig een stroming die het eveneens goed deed in datzelfde decennium. Wellicht waren de hoogtijdagen van het bijna-subgenre in de jaren 60 en 70. Het waren films die inspeelden op de destijds heersende successen in cinemaland, vaak doorspekt met extreem geweld en seks. Een soort van populistische pulp dus. Er zijn nogal wat films geweest die, ondanks de vaak lage budgetten, door een trouwe schare fans enorm veel waardering wisten te oogsten door de jaren heen. Echte cult dus en niet van die geforceerd opgelegde zoals bijvoorbeeld het dit jaar enorm gehypete Kung Fury.

De in 2011 uitgebrachte kortfilm 'T Is for Turbo' was eigenlijk bedoeld voor de ABCs of Death, maar kwam niet door de jury heen. Vreemd, want deze 6 minuten durende geweldsuitbarsting die aan de basis stond van het stoutmoedige 'Turbo Kid', was een waardevolle invulling geweest voor de letter T in een van de twee beroemde omnibusfilms. Wie weet of ze onder een andere letter meer succes zouden hebben gehad? De komische bloedfontijnen van 'Monty Python's The Holy Grail' lijken hier nieuw leven te zijn ingeblazen, hetgeen de volledige spin-off nog eens dunnetjes overdoet. Splatter alom, waar Peter Jackson en Sam Raimi zich in hun begindagen zeker niet voor zouden schamen.

Toch ontbeert het eveneens bloederig knipogende 'Turbo Kid' helaas de klasse van exploitatiefilms als 'Bad Taste' of 'Evil Dead'. Om van modernere voorbeelden à la Tarantino maar te zwijgen. Die vergelijking zou ook oneerlijk zijn, maar of alle lovende recensies die het drietal regisseurs heeft vergaard terecht zijn is wel wat dubieus. Misschien dat de toekomst een parel in het verschiet heeft voor het trio, misschien moet men individueel aan de gang. Dit eerbetoon aan de films van weleer, inclusief post-apocalyptische setting en de verplichte BMX, straalt absoluut liefde uit voor het medium in het algemeen. Alsof E.T. elk moment kan opdagen en je B-koning Michael Ironside zo kan inruilen voor Kurt Russell.

Toch is wat overblijft onder de sfeervolle aankleding en prachtige soundtrack (je hoort Mega Man vanuit de Commodore 64 mee schallen) niet genoeg om als 'full lenght feature' anderhalf uur te vermaken. De eerste helft van het avontuur kent nog wat mysterie, het middenstuk begint al wat barstjes te vertonen door gebrek aan creativiteit en ritme en tegen het einde zakt de 'cult classic in wording' - zoals zovelen dit graag beschouwen - stiekem een beetje in, met herhaalde zetten uit de kortfilm die te lang duren. Ook qua humor werken helaas maar een paar grapjes en mis je uiteindelijk toch een echte Mad Max. Toch is 'Turbo Kid' een dappere poging die dicht schuurt tegen een geslaagd project. Volgende keer dan maar.

Redelijk.

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Flauwe finale.

The Turning werd door filmcritici én het grote publiek behoorlijk de grond ingeboord. Ondanks dat het 'origineel' The Innocents uit 1961 zelfs anno nu nog bijna beter te pruimen is, verdient de film alle vernietigende kritieken niet. Want de prent weet best aardig op te bouwen, ook al is het naar een flauwe finale. Floria Sigismondi, vooral bekend van de vele videoclips die ze regisseerde, mocht na enkele afleveringen van bekende tv-series een volledige speelfilm vervaardigen.

Zoals we gewend zijn van cineasten uit de wereld der muziekvideo's, doet ze dit uiterst stijl- en sfeervol. Een vereiste voor de betere spookhuisfilm. Mackenzie Davis acteert prima, evenals de rest van de cast. Finn Wolfhard mag na Stranger Things en It zijn horror-typecasting bevestigen en is voldoende creepy om de aandacht vast te houden. De setting is prachtig en ondanks alle platgetreden paden weet de suspense te werken. Het afgeraffelde einde is echter een anticlimax en buitengewoon slap en onbevredigend.

**½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Niet incredible.

Erg spannend is het allemaal niet, maar dat heeft eventueel te maken met de knuffelfactor van dit schilpadje en het feit dat dit ideaal voer is voor kinderen.

Ook cinematografisch gezien is alles binnen de lijntjes, met uitzondering van hier en daar een fenomenaal shot. De boel is uiteraard behoorlijk gemanipuleerd, hetgeen de pret niet ontzettend drukt.

Goed.

Dat Gilliam geniaal is wisten we al van Monty Python. Maar een SF-thriller is uiteraard geen comedy. Deze is echter wel een meesterwerk. De film blijft keer op keer intrigeren. Aanrader.

Zonder Cissy.

Interessante documentaire over achtergrondzangeressen van beroemde artiesten, die zich iets teveel focust op een bepaald groepje. Natuurlijk hoort Darlene Love, zij was immers de meest succesvolle, hier een hoofdrol te krijgen maar een hoop andere dames worden achterwege gelaten of zien we slechts in fotomateriaal voorbijkomen. Zo is een gemiste kans dat The Sweet Inspirations niet worden genoemd. Een van de dames van dat legendarische backingtrio was de moeder van Whitney Houston, Cissy. En zo waren er natuurlijk meer. Wat overblijft is absoluut onderhoudend en toont aan hoe belangrijk de X-factor en geluk in de popmuziek zijn. Soms heeft de zangkwaliteit er in mindere mate mee te maken, zo blijkt maar weer.

Zeer goed.

Viva VHS!

Al toomt het enthousiasme snel wanneer dit werk 'op stoom komt'. Het verhaal over een Vietnamveteraan die vanuit het riool zijn slachtoffers opjaagt slaat werkelijk nergens op, maar zoiets kan ook een funfactor zijn. Zo niet hier. De film ontbeert namelijk niet alleen logica maar ook spanning. De psycho intrigeert een beetje, that's it. Een en ander duurt ook nog eens tergend lang en de film lijkt menigmaal te blijven hangen in onnodig uitgesponnen scenes die als vulmiddel lijken te dienen voor de opgerekte speelduur. Deze film duurt namelijk minimaal een half uur te lang.

Menigmaal heb je als kijker de neiging om de klok te zoeken want er gebeurt heel erg weinig. Voorbode op het stroperige ritme is een openingsscène waarin de hoofdrolspeler - die een audiofreak blijkt te zijn - uitgebreid een dansje doet op zijn door de walkman aangevoerde muzak. Een typisch jaren '80 popdeuntje dat te kust en te keur opduikt en zowaar het enige hoogtepunt van de film blijkt te zijn. Deze onverwachte en langdurige swingpartij doet de kijker, naast het openvallen van de onderkaak, hopen op een komedie. Niets is echter minder waar.

Matig.

Vermakelijk.

Maar net niet sterk genoeg. Dit is overigens weer typisch zo'n gevalletje waarbij je beter niets van het plot kunt weten. Anders zit je de eerste 3 kwartier voor Jan Lul te kijken. Het is zowiezo een domme gewoonte trailers en hoesjes tot je te nemen, maar goed in dit geval is het dus extra dom.

E.e.a. begint als de zoveelste highschool film, maar met een mysterieus randje. Op het moment dat de waarheid boven tafel komt neemt de film nog niet eens zo'n gekke wending. Niet supersterk misschien, maar wel onderhoudend en bij vlagen vermakelijk.

Kon de soundtrack overigens ook wel waarderen. Al is die zo kitsch als maar kan.

De BluRay is idioot mooi (import). Schitterend beeld, echt een aanrader. Vooral de scenes in het bos zijn nog nét niet 3D.

Al met al valt dit tienervoer best aardig weg te kanen.

Redelijk filmpje.

Toch wel een tandje minder.

Dan het ook al niet geweldige deel 1, welteverstaan.

Maar waar dat filmpje nog best aardig smaakt, slaat deze de plank helaas mis. E.e.a. ligt hem aan de onevenwichtige balans die nogal doorslaat naar het 'goedkope' soapy deel. De serie begint zich hier wel erg duidelijk te richten op tienermeisjes.

Ook het, ietwat goofy, verhaaltje is allesbehalve sterk. Tevens is het tempo en de nodige onderbrekingen daarvan, niet in orde. De cast is geen feest, maar met name Stewart begint tegen het einde echt te irriteren.

Twee sterretjes.

Leuker dan de creepshow-serie is dit een soortgelijke film met losse, spannende verhaaltjes waarbij de nadruk meer op thriller dan op horror wordt gelegd. Het niveau ligt echter wat hoger. Met name Lithgow is op dreef. Goed.

Ietwat flauwe comedy met de vreemde combi Schwarzenegger en DeVito uit de doorgaans sterkere koker van Reitman. Bij vlagen vermakelijk maar vooral gemideld.

Nogal tegenvallende thriller met sterrencast. Met name Judd kan niet echt overtuigen. Het verhaal is te clichématig en voorspelbaar. Toch is het enigszins onderhoudend. Matig filmpje.

Blockbusterend.

Dit lekker onzinnige rampenfilmpje, met voor de verandering personages die het onheil juist opzoeken in plaats van ontvluchten, is best geslaagd. Natuurlijk kent de logica geen voorrang en smaakt de film net zo lang als het popcornbekertje gevuld is, maar onderhoudend en vermakelijk is het wel. Het kibbelende stel dat op tornado’s jaagt houdt de spanning er in elk geval goed in door telkens opnieuw een zelfmoordpoging te ondernemen in dienst van de wetenschap. Lachwekkend over de top en blockbusterend zoals het hoort.

Goed.