Opinions

Bombastische Bay.

Het vervolg op de film uit 2014 ziet er wederom netjes uit in 3D, maar de toegevoegde waarde van de derde dimensie is - zoals zo vaak - ver te zoeken. Op een of twee scenes na lijkt het de zoveelste bevestiging te zijn dat het format op zijn retour is. Toch ziet de film er in 3D net iets beter uit, al zal niet iedereen het daarmee eens zijn. Wat er minder goed uitziet zijn de actiescènes. Vaak nogal chaotisch en slordig geschoten. En dat is jammer voor een film waar best een royaal prijskaartje aan hangt. Soms kan je iets rommelig schieten om te verbloemen dat het geld op is, maar de firma AliBaba prijkt hier op de openingstitels en met een geschat budget van 135 miljoen mag een en ander best beter in beeld gebracht worden.

Waar deze actiefilm voor jeugdigen het vooral van moet hebben, naast de actie, is de humor. En die is soms geslaagd, maar doet net zo vaak voorspelbaar en geforceerd aan. Evenals het verhaaltje dat slechts als kapstok fungeert voor nóg meer actie. Dat weet je van tevoren en wanneer Michael Bay een van de producers blijkt te zijn kan het al helemaal niet anders dan een bombastisch spektakelstuk worden, maar echt spectaculair wordt het nergens. Soms is het zelfs een beetje saai. Zielloosheid alom dus, maar menige tienerjongen zal hier best van genieten. Ondanks alle gebrek aan focus en de turbulente vertelwijze waar dit vervolg verder aan onderhevig is. Misschien wel juist daardoor zelfs.

Redelijk.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Dit horrorfilmpje is enigszins origineel. Door te veel saaie momenten en een onduidelijk evenwicht tussen humor en horror zit er echter niet veel meer in dan twee sterren.

Gamegeest.

Voor de gameliefhebbers zal dit nog een klein feest der herkenning zijn, maar ondanks de bemoeienis van Namco zullen ook onder die groep kritische geluiden worden gehoord. Dat komt omdat de basis van het spel, elkaar stevig in de pan hakken, gebaseerd is op button bashende actie. Iets wat Tekken: Blood Vengeance niet helemaal weerspiegelt.

Toch zijn de animaties goed en geheel in de geest van de beroemde gamereeks. Er wordt zelfs een beetje erotisch geknipoogd door zwierende camera's langs korte rokjes. De dames in deze film, waaronder een sexy robot, zien er sowieso zinnenprikkelend uit. Hentai-achtige taferelen blijven de kijker gelukkig bespaard. Maar die andere actie, knokken tot er iemand bij neervalt, is te summier gezaaid. Een coole eindbaas ten spijt.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Redelijk.

Oogverbluffend.

Helemaal op BluRay is dit een visueel feest. Echter, de inhoud is minstens zo belangrijk. Zo niet belangrijker.

En daar verliest de film mij een beetje. Want na een uitstekend eerste deel begon mijn interesse steeds verder af te zwakken. Aan het snoepgoed voor de pupillen heeft het i.i.g. niet gelegen. Het voelde, mede na de scheiding tussen B & W, alsof de schwung er een beetje uit ging. Had ook minder met de overige characters.

Redelijk.

Leuke 'docu'.

Al moet e.e.a. natuurlijk met een behoorlijke korrel zout worden genomen. Bevat wel een kern van waarheid (je kunt er idd gek van worden) maar enorm over de top uiteraard. Is inmiddels pure cult en valt goed te aanschouwen als komedie.

Je zal maar een blower zijn geweest in de jaren '30.

Het psychopatische lachen en de metamorfose van de 'junk' is hilarisch, zelden zo krom gelegen.

Redelijk.

Crappy thriller.

Niet alleen omdat je al van mijlen ver ziet aankomen hoe het plot zich zal ontvouwen. Vooral omdat bijna alles benedenmaats is m.u.v. de acteerprestaties. Een schrale troost vanwege de belabberde dialogen en het ontbreken van welke spanning dan ook.

De 'flashbacks' beginnen al snel te irriteren, net als het flauwe drama en de belachelijke rol van Cox. De film ziet er ook nog eens uit als een goedkope TV-film.

Matig.

Prachtige klassieker omtrent het bekende bijbelverhaal. Ondanks de gedateerdheid in special effects blijft dit werk oogstrelend en zéér goed.

Dit zogenaamd soft-erotische idiote gedrocht raakt kant nog wal. Op alle niveaus slecht. Tijdsverspilling pur sang.

Aardige komedie met Black en Gass. De liedjes zijn vaak grappig en compositorisch sterk al zullen ze niet een ieders kopje thee zijn. Een handjevol hilarische momenten en een enigszins vermakelijk verhaal bieden toch net een onderhoudende zit. Redelijk.

Bijzonder.

Althans, ten dele.

Want het verhaal is misschien niet moeilijk in te schatten, de invalshoek is origineel.

Traub blijkt een ontdekking, en is minstens zo sterk als Foster. De gestoordheid druipt van zijn gezicht. Crowe is prima maar komt soms ietwat verdwaald over. Plotje met hem was niet het sterkste deel van de film.

Suspensevol en realistisch aandoend filmpje, kon hem wel hebben. Prettige opbouw ook, en een nog prettiger tempo.

Branagh's Blofeld.

Na een sterk debuut met Following kwam regisseur Nolan met het prachtige Memento op de proppen. Remake Insomnia was ook niet gek maar Hollywood ontdekte de eigenzinnige filmmaker en de blockbusters loerden om de hoek. Een drietal mindere Batman-films volgden, maar - eerlijk is eerlijk - The Dark Knight was voldoende vermakelijk en wordt binnen het subgenre zelfs als meesterlijk gezien. Binnen het subgenre dus. Tussendoor maakte Nolan opnieuw een prachtige film, The Prestige. Maar na de beroemde Batman-trilogie bleef het bij blockbusters. Weg was het kleinschalige en minimale, maar het spitsvondige hield aan.

Het potsierlijke maar door het grote publiek warm onthaalde Inception brak opnieuw alle records maar was amper te volgen; een droom in een droom in een droom. Het hoge James Bond-gehalte in combinatie met het interessante gegeven en de overweldigende effecten veroorzaakten een ongekende hype, en Nolan's kostje leek gekocht. Vanaf nu nog meer ongekende vrijheden en budgetten. Het tegenvallende Interstellar was het gevolg en zonder de fanboys uit het superhelden-universum leek zijn ster tanende. Er werd een jaar extra tijd genomen en de afstandelijke oorlogsfilm Dunkirk verscheen. Niet het verwachte magnum opus, maar wel weer eens een voldoende. Sterk was de film echter niet.

En dus werd alles op Tenet gezet. Zelfs Covid-19 leek de regisseur niet te deren en hij wilde per se dat zijn film temidden van de pandemie in de bioscoop zou verschijnen. Misschien vond hij zijn kunst belangrijker, maar geld zou ook zomaar een motief kunnen zijn geweest. Het siert hem in ieder geval niet, zou je kunnen stellen. Maar wie weet wilde hij de bioscoopketens redden van een commerciële ondergang, of had hij een hoger doel. Hij had in ieder geval genoeg zelfkennis om in te schatten dat Tenet enorm veel geld in het laatje zou brengen. Nog maar enkele maanden na de première verbleekt het record van Inception. Nolan's kostje is inmiddels voorgoed gekocht.

En dan moeten de meeste mensen de film nog zien, zou je kunnen denken. En dat gaan ze ook. Want één ding is zeker; deze film veroorzaakt wederom een hoop tamtam. En dat is beter dan welke reclame of trailer dan ook. Op dit moment zijn het waarschijnlijk met name de liefhebbers van de filmmaker die voor de hoge rapportcijfers zorgen, want menig 'normale' cinefiel zal van een koude kermis thuiskomen. Zelfs als je bij Batman al was afgehaakt maar dankzij die ene goochelaarsfilm weer even moed kreeg, wordt het gegoochel met tijdslijnen en mysterie hier wel erg lastig om te kunnen blijven volgen. Eigenlijk is het onmogelijk om deze film in één keer te kunnen bevatten.

Het eerste uur boeit dat niet. John David Washington mag dan wel niet het charisma van zijn vader hebben, hij heeft wel zijn stem en blijkt als enigszins grijze muis een prima handvat om de werkelijke hoofdrolspeler - het verhaal - te kunnen volgen. Pattinson speelt hem in de eerste scène al weg, maar waarom de iets te lange Elizabeth Debicki plotseling zijn love interest wordt is volstrekt onduidelijk. Waarschijnlijk feromonen want onze held laat de wereld er rustig om vergaan als het moet, zo blijkt als hij een risicovolle actie onderneemt om haar leven te redden. Het 007-lot is daarmee nog niet helemaal bezegeld, want Branagh solliciteert hier rechtstreeks naar Blofeld 2.0. Wat rest is zoveel onlogica, dat het schuurt. Alle prachtige vormgeving en inventiviteit ten spijt.

En dus moet je je afvragen of het feit dat je een film meerdere keren moet zien om te kunnen begrijpen, net zo zwaar weegt als het feit dat sommige films beter worden na meerdere kijkbeurten. Het antwoord is nee. Want voor die laatste categorie zal hoogstwaarschijnlijk gelden dat je hem de eerste keer wel begreep, maar na meerdere malen pas op waarde kon schatten. En soms is een film als een goede wijn. Dat kan maar zo. Sterker nog; een écht goede film wil je nou eenmaal nog een keertje zien. Al is het ooit. Bij Tenet zul je wel moeten, anders weet je niet waarnaar je hebt gekeken. Vijfmaal is het advies. Of je vindt juist dát voldoende informatie om het niet te doen. Je zou hem ook gewoon kunnen overslaan, misschien wel het verstandigst.

**½

Met dank aan Warner Bros voor het recensie-exemplaar.

Sympathiek schouwspel.

Tenure is een rustig voortkabbelend, uiterst prettig wegkijkend komisch drama rondom een leraar die een vaste aanstelling probeert te krijgen. Lesgeven is zijn lust en zijn leven, maar om zijn tijdelijke contract om te kunnen zetten in een permanent dienstverband zal hij aan nog meer eisen moeten voldoen. Ondertussen krijgt hij te kampen met zijn vader, die niet wil aarden in een bejaardentehuis, en een collega die betere kaarten in handen heeft dan hij.

Schaterlachen zit er niet in, maar regisseur Mike Millon heeft een sympathieke film afgeleverd die vrolijk doet stemmen. Zo'n film waar je een warm gevoel van krijgt zonder dat er overdreven feelgood aan te pas komt. Luke Wilson is prima in de hoofdrol, maar ook de bijrollen zijn sterk bezet. Bob Guntonen en David Koechner zorgen voor een komische noot in dit alternatieve en plezierige schouwspel.

Goed.

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Söze's staartje.

Terwijl Terminal best wel wisselvallig is, is het tevens een onderhoudende film. Dat zit hem met name in de dialogen die variëren van geinig tot interessant, en weer terug. Je zou kunnen stellen dat de hier debuterende regisseur Vaughn Stein waarschijnlijk fan is van Quentin Tarantino. Hij laat de dialoog in elk geval hoogtij vieren. De ene keer geslaagd, de andere keer wat minder succesvol.

Gelukkig weet de beeldschone Margot Robbie in de hoofdrol de aandacht goed vast te houden als de mysterieuze huurmoordenares die de concurrentie graag wil uitschakelen. Mike Myers, die al enige tijd uit beeld is en onlangs opdook met een memorabele rol in Bohemian Rhapsody, doet hier wat verdwaald aan. Zijn rol als tweedehands Keyser Söze ligt er veel te dik bovenop helaas.

Daarom is het einde zo tenenkrommend slecht en een belediging voor de kijker. Je ziet hem namelijk van mijlen ver aankomen en het is een herhaling van The Usual Suspects. Je kopieert het einde van een film als The Sixth Sense ook niet letterlijk naar een hedendaagse film. Dat is te gemakkelijk. Gelukkig blijkt er nog een staartje te volgen, dat dit weer enigszins rechttrekt.

**½

Met dank aan Première TV Distribution.

Vreemd en vergeten.

Deze zeldzame SF-thriller kent naast mooi camerawerk en een sinistere sfeer soms ook een beetje vreemde montage. Met name tijdens de unheimische operatie van de hoofdpersoon, die wordt afgewisseld met een dialoog tussen een toeschouwende arts en andere medewerkers. Het komt de griezeligheid van deze uitgebreide sequence echter wel ten goede. Het heeft vreemd genoeg lang geduurd dat deze vergeten klassieker uit de Warner-stal een release kreeg.

Goed.

Domme 13 in 1 dozijn aktiefilm.

Als je op zoek bent naar iets om de tijd te doden is deze clichématige flick aardig onderhoudend. Voor de rest blijft er weinig over. Alles is namelijk al eens eerder gedaan, en vaak veel beter.

Enigszins vermakelijk drama maar Hanks moet je in deze film wel kunnen trekken alsmede het, bij vlagen zeer zoete, verhaal. Echter wel een origineel en bijzonder filmpje dat de moeite waard is. Redelijk.

Beter.

Dan deel 1 in dit geval.

Want Cameron lijkt hier meer de doorslag te geven naar enige zelfspot. Iets wat het vorige deel, mijn inziens, te veel ontbeert.

Sowieso is de humor een welkome toevoeging, al is de keuze van de familievriendelijke aanpak misschien wat lafjes. Het zij zo. Over het algemeen is de film een aaneenrijging van aktie en drijft e.e.a. op Furlong en one-liner-Schwarzenegger. Ook de creepy Parick is prettig.

De Special Edition gezien en die duurt erg lang. Niet verkeerd, maar meer iets voor de echte fans. Op naar deel 3.

Goed.

De beste.

Van de drie vooralsnog, met een mm lengte voorsprong. Het moge duidelijk zijn. Deel 4 moet de lade nog beroeren, al belooft dat zonder The Governator weinig goeds. Maar wie weet.

Vond deel 2 al een pietsje leuker dan deel 1 vanwege enige zelfspot en gelukkig wordt hier daarop voortgeborduurd. Lekker over de top allemaal en eindelijk zonder Hamilton, wiens personage licht begon te irriteren.

Niet serieus nemen, gewoon wegklokken als een blikje Cola. Daarna uiteraard ongeneerd boeren. Zo zou de Terminator het vast willen.

Op naar deel 4 dan maar.

Goed.

Amusante androïde.

De nieuwe Blu-ray met Terminator Genisys is een goed uitgeruste. Twee discs met op de ene de 'gewone' 2D-versie met allerlei interessante extra features en de andere disc met de originele 3D-versie. Beide versies zijn voorzien van de Dolby Atmos geluidstrack. Iets wat men tot voor kort enkel in de bioscopen kon waarnemen is nu ook mogelijk in de woonkamer. Een nieuwe Blu-ray speler is niet vereist, wel een nieuwe receiver. Via een 7.1 decoder zal er True HD worden weergegeven, maar met een nieuw apparaat en nóg meer speakers (bij voorkeur in het plafond) is de thuisbioscoop een feit. Leuke gekkigheid natuurlijk waar niet iedereen aan zal beginnen. De meeste mensen luisteren nog via een 5.1 opstelling, ondanks de vele 7.1 titels. Ook Atmos zal zijn weggelegd voor de freaks. Toch is het een leuk extraatje. Mocht die verbouwing er ooit komen... En er is zelfs een optie waarbij je de zaag niet eens in het plafond hoeft te zetten. Maar goed, menige partner zal bij het voorstel van Atmos thuis het liefst de zaag in jou zetten.

Ook 3D is iets waar de gemiddelde filmliefhebber weinig van moet hebben. Zij het om een andere reden dan de financiële. Voornamelijk omdat de doorsnee kenner het slechts een gimmick vindt. En uiteraard ook omdat in downloadland, waar helaas nog veel te veel filmliefhebbers zijn te vinden, die titels niet veel voorkomend zijn. Sowieso zijn het juist dit soort schijfjes die in de winkel vanaf het begin veel te duur zijn geprijsd. Gelukkig stapt men daar heden ten dage al meer vanaf, en beginnen alle prijzen te zakken naar een betaalbaarder niveau. Terecht ook, want in principe zijn de productiekosten niet zo heel veel hoger dan een DVD, en daarvan zien we genoeg bakken gevuld met euro-exemplaren. Iets wat nog niet helemaal lijkt te zijn weggelegd voor de luxere grote broer. Daarvoor bestaat het contrastrijkere medium nog net iets te kort. Toch is het de moeite waard om deze film op de 'blauwe schijf' te aanschouwen. En 3D is misschien een gimmick, de film komt er nog meer door tot leven.

'He's back!' Prijkt er uiteraard bovenaan de synopsis. De beroemde oneliner 'Ill be back!' is vaak gequoot. Schwarzenegger werd er uiteraard nog beroemder door. De sciencefictionklassieker The Terminator uit 1984 kreeg nogal wat vervolgen. Er hangt nu echter geen nummertje meer aan de titel, je hoeft dan ook niet per se alle delen te bekijken om te weten hoe het ook al weer zit. Het verhaal wordt kinderlijk eenvoudig en snel uit de doeken gedaan en het fenomeen tijdreizen verhult verder eventuele vraagtekens. Hier dient wederom met een bakje popcorn en niet al teveel hersenactiviteit van genoten te worden. Maar wie zou ook anders willen? Het gevecht tussen mens en machine is voorspelbaarder dan ooit en kent weinig vernieuwende actie, maar vlot en vermakelijk is het wel. Zelfs de Oostenrijkse eik weet een glimlachje om de lippen te toveren met zijn geforceerde versie van de menselijke smile. Even waan je je weer in de eighties. En daar is weinig mis mee.

Goed.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Avatar doet Terminator.

En dat is duidelijk geen succes.

Want de doorgaans blauwe Worthington heeft het charisma van een Fraser. Leuk voor Disney maar lafjes als robot.

Gelukkig is de man een rasartiest vergeleken met Bale die hier naarstig op zoek lijkt naar zo veel mogelijk grimassen. Voornamelijk tevergeefs. Niet dat ik nu zo fanboy ben, allesbehalve. Maar waar de reeks met name door humor en over de top spektakel wordt gedreven, is het hier vooral de CGI-madness die mij niet weet te bekoren.

Dan nog liever zo'n plastic pop die zichzelf in zijn arm snijdt. Al moeten de makers dat tevens hebben bedacht. Ze trokken niet voor niets bijna een echt wassenbeeld van Schwarzie uit de kast. Waarschijnlijk zal de echte Terminator tijdens het aanschouwen van deze film als enige hebben gelachen. De rest van het publiek niet, want we zijn hier op de serieuze toer.

Ook het verhaal blijkt niet solide. Matig is een beter woord. En zo zit er weinig anders op dan een nauwe onvoldoende. Want de twee uurtjes vliegen i.i.g. best aardig voorbij. Met af en toe een vermakelijk gevechtje, maar het houdt niet over.

Redelijk.

Gebeten.

Door de tand des tijds welteverstaan.

Maar bij zo een typisch jaren '80 vehikel geeft dat lang niet altijd. Zo ook niet hier. Want buiten de gedateerde SFX kan dit ietwat overschatte klassiekertje nog best mee.

Niet dat de film op welk gebied dan ook sterk is, echter de leuke synth-riedeltjes en bijrolletjes mogen best even ondergedompeld in jeugdsentiment. Opdat alles beter was. Of leek.

Goed.

Lauwe pis.

Ten eerste blijken de animaties van een bedenkelijk niveau. Met name de aliens zijn erg lelijk en simpel. Ook de mensen hebben het hoge plastic-gehalte. De XboX360 heeft games die er i.i.g. beter uitzien. Lelijk kleurgebruik ook, erg saai.

Ten tweede het verhaal. Heel erg flauw en voorspelbaar. En uiteraard erg moralistisch en clichématig. Niets origineels of bijzonders dus. Heb nergens om kunnen lachen en raakte nergens door ontroerd. Toch wel een behoorlijke misser in dat opzicht. Vooral omdat de film nogal op het sentiment mikt.

Niet leuk voor jong, en zeker niet voor oud.

Doorsnee.

Sterke setting.

Een aardige episode waarin Holmes zich ontfermt over een diamant die ontvreemd wordt uit een rijdende trein. De kracht zit hem onder anderen in de sterke setting, maar de ontknoping voelt ietwat afgeraffeld aan en kent wat hiaatjes. E.e.a. voelt op zijn minst iets te vergezocht aan. Althans Holmes’ zijn slimme streek die hij ook hier weer levert. Iets minder deel in de serie, maar de liefhebber zal niet echt teleurgesteld worden.

Redelijk.

Matige misdaad.

Ondanks de aanwezigheid van Christopher Lee valt er weinig spanning te ontwaren in dit matige misdaadverhaaltje. Of het gruwelen moet afkomstig zijn van de tenenkrommend racistische vertolkingen van Westerlingen die voor Aziaat moeten doorgaan. Vroeger gebruikelijk, tegenwoordig beschamend. Ook het scenario en de uitvoering hebben de tand des tijds niet echt overleefd.

Matig.

Flauwe griezelfilm.

Wat vooral tegenvalt is het plot. Het rammelt en wordt traag uitgevoerd, ondanks de verrassende twist. Daarnaast zijn de acteerprestaties van Nicholson en Karloff ook niet wat je er van zou verwachten. Wat overblijft is een vrij standaard low-budget film met dito uitvoering. Ook de hulp van Nicholson en Coppola mocht niet baten.

De DVD-release van 'Extreme' is overigens jammerlijk van een slechte beeldkwaliteit.

Doorsnee.

Troep.

En dat is best knap met zo een cast.

Met name De Mol is erg wisselvallig. Maar vrijwel niemand, m.u.v. Schuurmans, Bokma en Stapel behalen een aanvaardbaar niveau. Ook De Bouw lijkt misplaatst en zijn eerste scène is een tenenkrommende.

Dan het script. En daar ligt misschien wel het grootste zwaktebod. Waar het boek ongetwijfeld spannend is, valt dit bij de film vooral tegen. Ook dit heeft te maken met het soms hilarische acteerwerk, maar ook de dialogen zijn komisch. Met als een van de dieptepunten het gesprek tussen de twee zussen nadat eentje net een soort van psychose heeft gehad. Weer volledig bij zinnen, maar niet vragen wat er is gebeurd. Echt waar.

Ook het tempo van de film is allesbehalve up, waardoor de belachelijke acteerprestaties en dito dialogen nog meer op de zenuwen beginnen te werken.

Voeg daar aan toe de enorme voorspelbaarheid van deze uitwerking van het verhaal en een doodsaaie score. Et voila, je zit af en toe gewoon weer in de jaren '70 van de Nederlandse cinema. Best knap, maar niet de bedoeling.

Matig.

Droomdebuut.

Sfeervolle eerste film van meester Amenábar, die de kijker met enige regelmaat op het verkeerde been zet. De acteerprestaties zijn in orde, maar het is hier vooral het goed in elkaar gestoken mysterie dat de aandacht weet vast te houden. Helaas zit hem daar ook de zwakte van het geheel. Twist op twist beginnen tegen het einde lichtelijk te vermoeien en ietwat geforceerd aan te voelen. Evengoed een droomdebuut.

Goed.

Wow!

Heftig filmpje dat in sneltreinvaart over het scherm dendert. Angst, verbazing en de Dead Leaves-lul.

Ik houd wel van een beetje cinematografische gekkigheid op zijn tijd, en werd hiermee op mijn wenken bediend. Iets te lang naar mijn smaak, maar dit kan ook samenhangen met het soms ietwat lastig te volgen verhaaltje. Een explosie van beelden op een bedje van metalen geluiden brengt een mens immers snel van zijn àpropos.

Goed.

Vermakelijke horor met cultstatus die helaas soms wat de balans verliest. Schommelt wat in kwaliteit. Evengoed spannend. Goed.

Kettingzagende creep.

Niet alleen de oude cast van de horrorklassieker 'The Texas Chainsaw Massacre' uit 1974 komt voor het eerst sinds lange tijd weer tezamen, het verhaal sluit naadloos aan bij het eerste deel. Wat dat betreft zit je er gelijk in want de kracht van het origineel zat hem onder andere in gedenkwaardige scènes. Het brein wordt eraan herinnerd hoe sterk het destijds eindigde. En hoe, ondanks al die vervolgen, de eerste film nog steeds vers in het geheugen zit.

Maar ook al zou je het origineel niet kennen, dit hedendaagse deel vertelt in een vliegensvlugge intro wat de stand van zaken is. Dat maakt de film ook geschikt voor nieuwe liefhebbers, die hopelijk met terugwerkende kracht op zoek gaan naar de film van weleer. Dit doet namelijk naar meer smaken. Een derde deel ligt trouwens al in het verschiet, zo is inmiddels aangekondigd. En terecht, want dit is gewoon een lekkere en belachelijke horrorfilm die het origineel eer aan doet.

Dat komt voornamelijk door het hoge tempo en de prima wending die er gelijk aan het begin wordt ingegooid. Zo wordt de slachtofferrol omgedraaid. Voor serieuze zaken hoef je ook bij dit deel niet aan te kloppen, maar wederom wordt het af en toe best griezelig en is het sinistere sfeertje goed verzorgd. Met name aan het begin is de rennende creep Leatherface voldoende om je wakker te schudden. Helemaal in 3D, als de kettingzaag meermalen door het beeldscherm heen komt.

Of Scott Eastwood niet zo'n belofte is als zijn vader - die in den beginne ook wel eens in een horrorfilmpje opdook - destijds, of dat good guy Tom Barry knipogend naar het origineel (van de hand van de regisseur met dezelfde naam) Hooper heet, doet er allemaal niet toe. Zelfs niet dat het originele leren gezicht acte de présence geeft. De puristen vinden het bij voorbaat al niet geslaagd. Ze hebben het echter mis, ook hier wordt er voldoende vermaakt. Ditmaal zelfs in 3D wat de smerigheid je om de oren doet vliegen.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.