Opinions

Tegenvaller.

En dat omdat er vrijwel geen enkel karakter wordt uitgediept. Motivaties en achtergrond omtrent het ontstaan van de RAF blijven vreemdgenoeg onderbelicht, in deze té lange zit. Dit allegaartje weet op die manier een dusdanige autistische toestand te bewerkstelligen dat ik moeite kreeg het gehele ding uit te zitten.

Het ietwat chaotische scenario in combi met het feitjeskabinet konden mij daarom niet bekoren, de goede cast ten spijt. Vond het tijdsbeeld ook niet altijd overtuigend. Zag laatst Public Enemy No.1, ook geen meesterwerk, maar daar heb je wel echt het gevoel in de jaren 70 te zijn beland. De archiefbeelden in deze prent, die op de TV's worden uitgezonden zijn vaak zo slecht qua beeldkwaliteit dat het onwaarschijnlijk oogt dat de personages gewoon een uitzending live bekijken. Het degelijke camerawerk is wel prettig, evenals een aantal actie-scenes.

Conclusie is dat het, over het algemeen, technisch gezien redelijk deugt, maar inhoudelijk weinig voorstelt. En op één been blijf ik liever geen 2,5 uur staan.

Twee sterren en geen stuiver meer.

Dubieuze dienders.

De nieuwe Baantjer mag aftrappen in een vuig Amsterdam dat de jaren 80 beleeft. Het corrupte bureau aan de Warmoesstraat kent sjofele dienders als Ruben van der Meer, Horace Cohen en Tygo Gernandt. Deze laatste wordt de dubieuze buddy van de rechtschapen De Cock met Cee-Ooo-Cee-Kaa. De mise-en-scène is best oké en de openingsscène met Robert de Hoog valt zelfs indrukwekkend te noemen. Regisseur Arne Toonen weet wel hoe dat moet en zette met Black Out al eerder een flitsende misdaadfilm neer.

Het zijn met name de dialogen die zeer aangenaam zijn, evenals de vlotte montage. Dit is geen RTL4 jaren 90 meer, al kennen we café Lowietje nog wel. De enige Römers die we hier tegenkomen zijn de schrijvende zoon en kleinzoon van. Andere tijden, een nieuwe doelgroep. En vast ook een oude. Want een ieder die zich de vrijdagavond-krimi van toen goed deed smaken, zal ook hier graag aan tafel aanschuiven. Waarom ook niet? Waldemar Torenstra heeft er zichtbaar zin in en Tygo Gernandt houdt de kijker in zijn greep.

Eerlijk is eerlijk, het is niet alleen maar lof. De vet aangezette eerste helft van de film is het sterkst, maar richting het einde begint het verhaal toch wat te ontsporen en lijkt enige lijn te ontbreken. Iets met balans en chaos. De filmmakers weten een en ander echter dusdanig catchy in beeld te brengen dat het vermakelijk blijft. Ook de acteurs houden moed en weten steeds sjeu aan te brengen. Inhoudelijk is het dan inmiddels minder solide en het enigszins open einde is wat flauw. We gaan heus wel kijken naar de serie...

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Dit drama snijdt een origineel thema aan maar de verschillende verhaallijnen zijn niet allemaal even sterk. Goed.

Dikke & dunne.

Al is deze ‘kerstklassieker’ een van de meest beroemde films met het dwaze duo, het behoort niet tot hun beste werk. Dat zit hem onder andere in de wel erg ridicule setting waarbij een aantal effecten wel erg amateuristisch aandoen, ondanks het productiejaar. Ook de liedjes zijn wel erg van hetzelfde laken een pak en bieden voornamelijk podium voor operazanger Knight. Slecht wordt het allerminst, maar de echte humor ontbreekt een beetje of is inmiddels veel te gedateerd om nog meer dan een glimlach te kunnen oproepen. Iets wat gelukkig niet geldt voor alle films met ‘de dikke & de dunne’.

Redelijk.

Liedjes en dansjes.

Binnen het zoetsappige musicallandschap in de wereld der cinema is dit er eentje die de vullingen gerust kan doen openknappen. Dat zit hem niet in de romance, maar vooral in de braafheid en het gladde verhaaltje. Toch maken, zoals wel vaker binnen het genre, de liedjes en dansjes een hoop goed in deze kleurrijke live action uit de Disney stal, gebaseerd op het beroemde sprookje.

Goed.

Wow.

Ik was al bekend met het 'genre' van Zappa & de zijnen, maar 166 minuten is wel veel.

Toch kon ik het merendeel aan composities wel waarderen, ondanks dat mijn muzikale voorkeur zeker niet bij Zappa ligt. Desondanks valt er moeilijk te ontkennen dat compositorisch maar ook tekstueel gezien, e.e.a. behoorlijk sterk is. En soms zelfs grenst aan genialiteit. Slimme man ook waarschijnlijk, en een fantastisch gitarist.

Het vervelende is niet dat niet elk liedje van hetzelfde niveau is, maar dat het concert regelmatig verandert in een lichte chaos. Leuk voor de fans, minder voor mij.

Toch knap dat Zappa het übergeile meisje kan blijven weerstaan, terwijl hij zo een intieme band heeft met zijn publiek. Zoiets vereist stalen zenuwen (of een camera-ploeg in je nek).

Veel humor, absurdisme en een van de meest geoliede bandjes die er ooit heeft bestaan maken dit allemaal een prettige kijkervaring. En het blijft knap dat je zelf dit soort composities kunt dromen als, bijvoorbeeld, toetsenist. Toch heb ik bij Zappa vaak het gevoel dat het meer gaat om het laten zien en horen hoe ingenieus een nummer kan zijn, dan om hem werkelijk te delen met een groot publiek. Zappa en mainstream zijn natuurlijk ook twee uitersten. Iets wat, mijns inziens, niet had gehoeven. Maar ben misschien ook te weinig bekend met alle albums/nummers om dat zo te kunnen stellen.

De onderonsjes met de doorgeslikte klei-artiest waren erg vermakelijk, evenals zijn creaties. En het einde van deze concert-film is helemaal tè gek. Fijne 5.1 mix, van zoonlief, overigens.

Een aanrader voor Zappa-fans en alle andere muziekfreaks.

Zeer goed.

Jamaica in the UK.

Vergelijken met bijvoorbeeld 'Rockers' wordt een pijnlijke afgang voor 'Babylon'. Omdat naast het amateurisme dat beide films delen, deze flick vooral donker van toon is en humor ontbeert. Dat is een keuze die niet altijd goed uitpakt, want ook hier is het budget nul en het plot uiterst mager.

Toch is ook dit voor menig reggae-liefhebber een mustsee. Cultstatus of niet, waar ziet men anders de leadzanger van Aswad een hoofdrol spelen in een misdaadfilm doorspekt met reggae? En wat voor een reggae. De soundtrack is handpicked door niemand minder dan Dennis Bovell, de bassist en drijvende kracht achter Linton Kwesi Johnson. Tevens doet Aswad zelf een aardige duit in de zak met een score bestaande uit geniale dubs. De kers op de muzikale slagroom wordt echter verzorgd door I-Roy met 'Whap'n Bap'n'.

Mocht de film zelf wat tegenvallen, dan trekt de hypnotiserende muziek de kijker er wel door heen. En hoe obscuur de film ook is, een voldoende is op zijn plaats want de film blijft rauw en in balans. Alsof we heel even meekijken met een stel straatschoffies die van de regen in de drup belanden.

Goed.

Na een onderhoudend en enigszins vermakelijk eerste uur ontspoort deze clichématige flick volledig in rommelige troep. De potentie was aanwezig, de uitwerking is slecht. Zeer gemiddeld filmpje met de matig acterende Thierry.

Onderbroekenlol in een flinterdun verhaaltje verpakt. Erg cliché maar door een aantal hilarische grappen en een geinige Hanks nog steeds onderhoudend. De scene met de ezel is een klassiekertje. Redelijk.

Typische tiener.

Voor eenieder die opgegroeid is in de jaren 80, behoort Back to the Future tot een van de leukste bioscoopervaringen. Niet eens van tovenaar Spielberg zelf, maar van zijn leerling Robert Zemeckis, die goed keek waar Abraham de mosterd vandaan haalde. Alle ingrediënten zijn aanwezig in deze avonturen- annex sciencefictionfilm, die grotendeels wordt gered door humor. Niet van het soort waarvan je gaat schaterlachen, maar wel eentje die een terugkerende glimlach veroorzaakt. Kluchtig en luchtig bij tijden, maar zelfs zoveel jaar na dato blijft het vermakelijke kost. En vanaf overmorgen dus zelfs in 4K, samen met de 2 andere films en heel veel bonusmateriaal.

De tijdreisfilm aller tijden blijkt nog best goed houdbaar te zijn, mede dankzij de aanwezigheid van Michael. J. Fox. Officieel was het de bedoeling dat Eric Stolz de hoofdrol zou vertolken, want Fox had het te druk met dé televisieserie van de jaren 80: Family Ties. Samen met The Cosby Show een van de meest succesvolle sitcoms van dat decennium. Het filmen met Stolz was al begonnen maar niet met het gewenste resultaat. Toen de regisseur zijn producent Steven Spielberg het materiaal toonde werd vervolgens hemel en aarde bewogen om met de producenten van Family Ties tot een overeenkomst te komen. Desnoods zou er alleen 's avonds gefilmd worden. De rest is geschiedenis, hoe lullig voor Stolz ook.

De ster van Fox ging nog feller schijnen en stond dankzij het enorme succes van de film hoger dan ooit aan het firmament. En terecht, want de timing van de kleine grote acteur is perfect en zijn uitstraling geweldig. Zonder hem was de film ongetwijfeld een minder succes geweest. Het verhaal over de typische tiener die bevriend is met een ietwat bijzondere wetenschapper gooide hoge ogen. Dat zit hem vast in de mix van verschillende genres en in de luchtige benadering van het aloude thema der tijdreizen. Van Chuck Berry tot Ronald Reagan, een kleine knipoog zorgt voor onvergetelijke scènes. Zelfs zoveel jaar na dato is Back to the Future nog steeds de moeite waard.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Middelmatige magie.

Als vanaf 21 oktober de 4K box met alle 3 de Back to the Future's in de schappen ligt, zal hij met name worden meegenomen vanwege het beroemde deel 1. Maar zoals dat in de jaren 80 ook veelvuldig gebeurde: er moest een vervolg komen. Niet zo'n gek idee als je de recette van deel 1 bekijkt, maar of de sequel zo geslaagd is mag je jezelf afvragen. Bigger is not always better. Part II is helaas wat middelmatig.

Regisseur Robert Zemeckis mocht gelukkig zelf weer aan het roer staan en dat scheelt altijd een hoop, maar deel 2 blijft toch wat in de schaduw van zijn voorganger staan. Misschien is de setting van de toekomst iets minder herkenbaar (heden ten dag natuurlijk volkomen achterhaald), de creativiteit was zeer zeker aanwezig. Met name het eigties-café moet destijds lachen zijn geweest.

Wat altijd een beetje het probleem is met een vervolg op een kaskraker en artistiek succes, is dat het verrassings-effect weg is. Je gaat dus iets verwachten wat er niet is of anders wordt ingevuld. Dat is geen schande maar draait vaak op een teleurstelling uit. Het geschmier en de opzichtige maskers en pruiken werken ook niet mee. Subtiliteit is wat dat betreft ver te zoeken.

Toch is het wellicht minste deel van de trilogie nog best de moeite waard. Echt slecht wordt het namelijk niet. Hoogstens een beetje chaotisch. Gelukkig hebben de makers Bob Gale en Robert Zemeckis afgesproken dat er van de serie nooit een reboot mag komen of een deeltje 4. Althans niet zolang zij leven. Mogen ze dus maar flink oud worden, dan blijft de magie een beetje bewaard.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Veilig verleden.

In het laatste deel van de Back to the Future reeks wordt helaas niet het niveau van het sterke eerste deel behaald, maar gelukkig is het dan wel weer een tandje beter dan de ietwat slappe sequel. Wellicht omdat men ditmaal terugkeert naar het verleden in plaats van af te reizen naar de toekomst. Een veilige keuze, mag men rustig stellen. Ditmaal is de setting het oude Westen, en krijgt Marty te maken met outlaws en een verliefde Doc.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en is minder chaotisch dan het vorige deel, iets wat de kijkbeurt ten goede komt. Of het een waardige afsluiter is van een vermakelijke trilogie mag ieder voor zichzelf bepalen, maar ik zou zeggen van wel. Gelukkig hadden de makers al besloten dat er geen 4e deel of reboot komt, zolang zij leven. Het schijnt namelijk dat onder meer Lloyd nog wel een keertje wilde terugkeren. De koek is gelukkig (voorlopig) op.

Deel 3 maakt deel uit van de binnenkort te verschijnen box met de complete trilogie in 4K met Atmos, voorzien van ruim een uur aan bonusmateriaal. Zo zijn er onder meer een kortfilm met Doc Brown, een interview met Michael J. Fox, verschillende muziekvideo's en een aantal documentaires te aanschouwen. Er is zelfs auditie-materiaal aanwezig. Kortom een must-have voor alle liefhebbers van de meest beroemde tijdreisfilms aller tijden.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Bijzondere keus van Howard, maar geen verkeerde. Wel wat clichés en voorspelbaarheid in deze film met sterrencast. Edoch een onderhoudende en soms spannende zit. Goed.

Slappe Stallone.

Wellicht één van de slechtste films van Sylvester Stallone moet deze Backtrace zijn. De acteur die eind jaren 70 en begin jaren 80 doorbrak als respectievelijk Rocky en Rambo, werd vervolgens al snel niet meer serieus genomen en verscheen in de ene flop na de andere. Totdat hij zichzelf niet meer serieus nam en daardoor keihard terugsloeg met The Expendables. Wederom succes en wederom de opvolgende vrije val. Met als huidige dieptepunt deze film.

Het is een lelijk en onrustig geschoten misdaadfilm geworden, die op geen enkel moment indruk weet te maken. Stallone staat voornamelijk op één en dezelfde locatie te ‘acteren’ in een belachelijke bijrol. Zijn nieuwe haarimplantaten lijken alsmaar lager gezet te worden op zijn volgebotoxte voorhoofd. Het ziet er echt meelijwekkend uit. Waar zijn de man zijn échte vrienden?

Hij komt op de proppen na een tergend slechte intro waar Matthew Modine in een veel te lang uitgesponnen vuurgevecht verschijnt. Van hysterisch camerawerk gesproken. De interessantere tegenspeler van Stallone moet eveneens het veld ruimen voor de onbekende Ryan Guzman, die kennelijk wél voor een normaal salaris in een volledige film kan verschijnen. Zelden echter was een hoofdrolspeler zo nietszeggend.

Stallone zal in zijn twee dagen (veel meer zullen het er niet zijn geweest) op de set vast de hoofdprijs mee naar huis hebben genomen, maar in zulke slappe en voorspelbare films verschijnen is toch niet hoe je herinnerd wilt worden? Hij is niet de enige, onder meer Bruce Willis kan er over meepraten. Maar toch. Het doet pijn om een jeugdheld zo afgezakt te zien. Je gunt hem niet alleen nieuwe vrienden, maar ook een nieuwe manager. Eentje die een script daadwerkelijk leest bijvoorbeeld.

*

Met dank aan Premiere TV Distribution.

Keurig commercieel.

Bad is niet het beste album van Michael Jackson, de man die met het album Thriller alle records opblies. Toch staat menige popklassieker op die plaat en dus werd het vijfentwintigjarige jubileum van dat album nog eens belicht door middel van deze docu. Met niemand minder dan Spike Lee aan het roer, waar overigens niets van is te merken. Veel meer dan een standaarddocumentaire met ‘pratende hoofden’ is het helaas niet geworden. Wat achtergrondfeitjes zijn leuk, evenals een intermezzo met Lee’s collega Scorcese, maar het blijft allemaal keurig commercieel en weinig opzienbarend.

Redelijk.

Spannend gevangenisdrama met een sterke Penn. Er wordt een enigzins trieste sfeer neergezet. Goed.

Uit het feit dat Bad Boys een enorme blockbuster was blijkt maar weer eens dat de massa niet altijd gelijk heeft. Smith en Lawrence zijn alles behalve overtuigend en het verhaal heeft niets om het lijf. De actiescenes zijn redelijk tot goed en redden een hoop, maar verder is dit nogal een mager product. Bay's debuut heeft hem geen windeieren gelegd maar binnen dit genre is er zoveel beters. Matig.

Belgische boys.

Het actierijke Amerikaanse filmdebuut van Adil El Arbi en Bilall Fallah mag gezien worden. Deze mannen uit België zijn niet alleen vrienden maar bovenal filmmakers. Met klasse welteverstaan, want hun vorige twee producties vielen positief op en waren zelfs Hollywood niet ontgaan. En inmiddels zit er nóg een sequel in het vat. Die op Beverly Hills Cop; de filmhit uit de jaren 80 die tevens Eddie Murphy's grote doorbraak verzorgde. Het synthesizerdeuntje klinkt nu al door.

Natuurlijk hebben de regisseurs goed gekeken waar Abraham de mosterd vandaan haalt en dus kan Michael Bay trots zijn. Sterker nog, een beetje jaloezie zou hem niet misstaan want dit derde deel is stiekem leuker dan de vorige twee. Popcorn verplicht. Natuurlijk kun je genoeg lelijks zeggen over Bad Boys 3, er wordt immers geen cliché geschuwd en 2 uur is wat lang. Maar het werkt grotendeels wel en zelfs de humor van Martin Lawrence weet de mondhoeken omhoog te trekken.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Dit verplichte vervolg op de blockbuster is bijna van hetzelfde bedenkelijke niveau. Flauwe grappen, veel cliché's en een onovertuigende cast die wordt ondergesneeuwd door de actiescenes. Bay heeft bewezen met The Rock dat hij het wel kan maar slaat hier de plank wederom mis. Matig.

Hersenloos of hersendood?

Het laatste geldt voor deze 13-in-1-dozijn-actie-flick. Hopkins lijkt verdwaald en Rock is vooral niet grappig. Alle clichés verzamelen bleek Schumacher's motto, maar zelfs die bleven beneden de maat steken. Een film waarmee weinig te beleven valt is het eindresultaat.

Doorsnee.

Brinker's blues.

Het is leuk om de oude en inmiddels opgeblazen Tom Berenger weer eens bezig te zien, maar namen als Matt Dillon en Willem Dafoe doen toch echt op iets meer hopen dan deze doorsnee misdaadfilm. Eigenlijk valt er voor de gemiddelde kijker weinig meer te halen dan wat aardige blues en een af en toe oplichtende acteur in een verder kleurloos en voorspelbaar schouwspel.

Een en ander kan verklaard worden omdat regisseur Chris Brinker zelf de première niet heeft kunnen meemaken en dat waarschijnlijk iemand anders de boel uiteindelijk in elkaar heeft geflanst. De potentie is namelijk duidelijk aanwezig. De normaliter producerende Brinker stierf op veel te jonge leeftijd na slechts één film te hebben geregisseerd.

Redelijk.

Doorsnee dreiging.

De psychopatische Charlie Sheen terroriseert zijn buren, maar de dreiging slaat al snel om in verveling in deze dertien-in-een-dozijn-thriller. De moeder van het slachtofferende gezin werkt dusdanig snel op de zenuwen dat je de bad guy al snel vrij spel wenst. Ook met het tempo loopt het nogal spaak en eigenlijk is dit al vele malen beter gedaan. Eerder en later.

Doorsnee.

Mooi maar neerslachtig drama met een superieure Keitel. Goed.

Commerciële versie van Bad Lieutenant.

Want deze voor het grote publiek toegankelijke 'remake' is in vele opzichten de tegenpool van het origineel. Daarom echter niet veel minder.

Cage schmiert er op los, maar is wel degene die de film draagt. Het verhaaltje is mager edoch vermakelijk. Met name de te dun verspreidde hallucinatiescènes zijn leuk. Het mierzoete einde is vrijwel onzinnig.

Redelijk.

Ronald is braaf.

Aardige TV-film uit de jaren '70, waarbij het braafheidsgehalte in combinatie met een laag tempo nogal opvalt. Geen echte griezelmomenten, maar een ietwat onevenwichtige poging tot een mix tussen thriller en drama. Tegen het einde begint het gemis aan griezeligheid en originele ontwikkelingen te irriteren. Toch kijkt een en ander aardig weg, met dank aan een lichte dosis suspense en een redelijk begin.

Twee sterren.

Bad Billy Bob.

Als een dope gebruikende alcoholistische kerstman maakt hij menig warenhuis onveilig, ten faveure van de kijker zijn of haar lachspieren. Niet altijd, want menig grapje is te plat en voorspelbaar om te doen schateren, maar er mag gelachen. Met dank aan het dikke joch dat graag wil blijven geloven in Santa's goede bedoelingen.

Goed.

Kippenvelklassieker.

Een klassieker die na meer dan een halve eeuw nog steeds de stuipen op het lijf weet te jagen. Dit door een goede opbouw en een sterke performance van de jonge McCormack in combinatie met de eenzijdige setting. Destijds ongetwijfeld opzienbarend, maar nog steeds veel impact hebbend. Enig geschmier en een aantal kort-door-de-bocht theorieën waar de titel aan refereert op de koop toe nemend is dit evengoed kippenvelcinema.

Zeer goed.

Op het AIDS-grapje na is deze komische en aktievolle horror redelijk geslaagd en tevens een droomdebuut voor Jackson. Met soms idiote acteerprestaties en knap in beeld gebrachte low-budget horror effecten wordt ons een vermakelijk en enigszins origineel filmpje voorgeschoteld. Goed.

Droogneuker.

Diaz als vuilbekkende lerares blijkt een goede keuze te zijn, in deze aardige maar nogal voorspelbare komedie. Het romantische staartje ziet een ieder in elk geval van een mijl aankomen. Timberlake, nota bene de ex van Diaz, is een iets minder goede keuze als haar droompartner.

Toch heeft de film een aantal platte maar geslaagde grappen in petto, waaronder een zeer grappige scène, waarin juist Timberlake de lach veroorzaakt als droogneuker. Die scène staat tevens model voor het uiteindelijke resultaat van de film, want ondanks een voldoende blijft het echte vuurwerk uit.

Goed.

Redelijk vermakelijk drama dat echter alle kanten uitschiet behalve de écht goede. Woods is vermakelijk, as usual, maar het geheel is inmiddels ernstig gedateerd.