Opinions

Waarom de bewonderenswaardige Hill deze komedie heeft aangepakt blijft een raadsel. Hij kan er iig niet mee uit de voeten. Als zelfs Pryor én Candy de film niet kunnen redden is er iets mis. Gemiddeld.

Neo-noir.

Wat vooral opvalt aan deze moderne noir, zijn de sterke dialogen. Soms grenzen ze aan genialiteit. Het detective-plot wordt mooi gekunsteld weergegeven, alleen de uitkomst is flauw en een stuk minder fraai dan de weg er naar toe. Iets meer humor was tevens welkom geweest, nu blijft de film soms iets te serieus van toon. Het acteerwerk is goed en de film is bijzonder mooi geschoten.

Goed.

Cliché-pulp.

Gelukkig niet van de onderste plank.

Niet dat er nu volksstammen mee weglopen dankzij de cultstatus, maar de serie kent natuurlijk zijn grote schare.

Terecht of onterecht, over smaak valt soms lastig te twisten. Erg bijzonder is ook dit deel niet. Een en ander is nauwelijks genoeg over de top om echt te vermaken. Al zijn sommige creaties best aardig. Het verhaal hangt echter als zand aan elkaar en de acteerprestaties zuigen wederom kontjes. Niet dat het er allemaal veel toe doet.

Doorsnee.

Nope.

Dit is het niet.

De dosis rom is afwezig. Maar nog veel erger is dat je hetzelfde kunt stellen van de dosis com. Zo wordt het wel een heel slopende zit.

Misschien 3 geslaagde grapjes maken i.i.g. geen goede film. We hebben dit allemaal vaker gezien en ook wel beter.

Doorsnee romcom.

Deze klassieker is een aangename in het genre. Voorzien van een sterrencast die bij vlegen uitmuntend is. Spannend en goed.

Guinness steelt de show in dit prachtige oorlogsdrama dat inmiddels een welverdiende klassieker is. Zeer goed..

Goed oorlogsdrama met sterrencast, verplichte kost voor de inwoners van Nederland. Geen meesterwerk maar wel goed.

Sinistere Superman.

Enigszins tamme vertoning over een eng jongetje met superkrachten. Hoe het werkelijk in elkaar steekt is amper een verrassing, maar dan heb je als kijker al door heel wat onnozelheden heen moeten kijken. Zelfs met het brein uitgeschakeld blijft het lastig om je niet te ergeren aan deze kennelijke haastklus, waarin het pad zo geëffend is dat het al snel verveelt. Leuk idee, benedenmaatse en voorspelbare uitvoering.

De 'ouders' doen het ondanks het slappe script nog best degelijk, al schuurt het drama met het griezelgedeelte. Vooral vanwege het bedenkelijke niveau. Het jochie zelf maakt de minste indruk. Nu hoeft dat allemaal niet zo erg te zijn bij deze sinistere Superman, maar het leidt wel teveel af. Gelukkig wordt een en ander rechtgetrokken door een aardige finale en wat geinige gore, maar het is allemaal te weinig.

**

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Surrealistisch sfeervol.

De psychologische oorlogsvoering van de anti-held overheerst hier de typische slomo's en gewelduitbarstingen, die regisseur Peckinpah's handelsmerk zijn. Om precies te zijn leunt de film op Oates, die door zijn hebzucht in één grote surrealistische situatie lijkt te zijn terechtgekomen. Zijn zenuwinzinking sleept de kijker mee naar een ietwat theatrale finale, maar de weg er naar toe wordt sfeervol ingevuld.

Zeer goed.

Flitsende film.

Scorcese heeft met deze naargeestige film inclusief een vleugje donkere humor, uitstekend werk afgeleverd. Mooi geschoten en voorzien van een aantal leuke en flitsende visuele foefjes in een kitscherige gloed, die sfeerverhogend werkt.

Cage is een paramedicus die vecht met zijn demonen terwijl reggae-legende Burning Spear uit de speakers schalt. Sowieso is de soundtrack fenomenaal, maar vreemdgenoeg hebben niet alle tracks het album gehaald. Ook de bijrollen zijn bijzonder sterk.

Zeer goed.

Pistoolpijper.

Dat de makers van 'New Kids' achter deze uiterst komische film zitten wordt al snel duidelijk. En niet alleen dankzij de aanwezigheid van Tim Haars. Voor de camera valt hij nu eenmaal direct op, maar de humor is wederom van een ongekende platheid. Zo dun worden grappen niet vaak gesneden. En belangrijker nog, weten ze ondanks dat probleemloos te werken. Kans is dat je door zoveel foute grappen vanzelf in hysterisch hinniken ontaardt. Mede met dank aan Daniël Arends en Henry Van Loon.

Sylvia Hoeks is de blikvanger. Als zij het Nintendo-pistool van 'Duck Hunt' oraal bevredigt weet je zeker dat het genieten wordt. Vrouwlief heeft dan waarschijnlijk al het pand verlaten, want dat dit mannencinema is moge duidelijk zijn. Een waterval aan seksgrappen en heerlijke over de top getrokken gekkigheid komt voorbij. Alsmede een stortvloed aan schitterend gevloek, waarbij het jammer is dat het kanker-scheldwoord ook een paar maal voorbij komt. Altijd pijnlijk onleuk.

Gelukkig zijn de meeste grollen geslaagd en wordt het belachelijke verhaaltje rond twee blowende en rondneukende broers, die verliefd zijn op hetzelfde meisje, dusdanig absurd uitgevoerd dat de grimas op het gezicht geplakt blijft zitten. Theo Maassen, Ton Kas en Pieter Bouwman passen hun rollen als gegoten en toveren bij de grootste zuurpruim een glimlach rond de lippen. Geen gedoe voor tere zieltjes dus, maar grotendeels geslaagd. Heel erg geslaagd.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Met name door de cast wordt deze actiefilm zonder al te veel inhoud gered van de ondergang. Echt boeien wil de film bij vlagen. Woo kan veel beter.

Crowe en de clichés.

Broken City is best vermakelijk en onderhoudend, maar eerlijk is eerlijk: er is niets nieuws onder de zon. Er zijn zat politieke thrillers beter gemaakt. Het verhaal had hier best wat interessanter in elkaar kunnen steken en wat minder gladjes gepresenteerd mogen worden. Nu wordt er door de aanwezigheid van Crowe, Wahlberg en Zeta-Jones verwachting gewekt. Maar de sterrencast kan het scenario ook niet echt vooruit kan helpen. En dus blijf je telkens hopen op een opleving.

Het moet gezegd dat door Crowe er nog wat peper in zit, maar het verhaal over een valse burgemeester die uit geldgewin over lijken gaat, is zo voorspelbaar dat het niet genoeg is om de speelduur naar believen mee te kunnen vullen. Het is allemaal te tam en te flauwtjes. Met een cliché-einde dat je moet zien om te kunnen geloven. Om van de relatie tussen Wahlberg en zijn vriendin nog maar te zwijgen. Het kan nog méér standaard en doorsnee, maar veel scheelt het niet.

Redelijk.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Enigszins vermakelijke arthouse van Jarmusch met een uitstekende Murray. De film weet niet overal even goed te boeien, want ondanks het mooie camerawerk en een aantal grandioze dialogen zijn er wel erg veel stiltes. Het zal niet een ieder zijn kopje thee zijn maar toch is dit zeker een poging waard. Jarmusch kan echter beter en ook Lost In Translation (nog meer Murray arthouse) overtreft Broken Flowers. Het einde kan ook een redelijke domper zijn. Het leuke aan dit soort filmpjes is natuurlijk het grote verschil aan indrukken dat het achter laat. Beauty is in the eye of the beholder. Deze zegt redelijk.

Leve Laserdisc!

Maar niet heus. Want waarom deze thriller nooit op een kleiner schijfje uitkwam wordt al snel duidelijk. Ondanks de aanwezigheid van superspeurder Magnum p.i. is er namelijk niet al te veel nagedacht over een sterk verhaal en rust zo'n beetje heel de film op de besnorde Selleck zijn schouders. Die zijn echter lang niet breed genoeg om het flauwe en voorspelbare verloop rondom een stelletje corrupte rechters te kunnen dragen.

Matig.

Bovengemiddeld, licht-komisch en romantisch drama met Eastwood en zijn vriendinnetje Locke dat toendertijd nog wel eens gepromoot werd met vage posters, hopende het publiek warm te laten lopen voor een "western "met Eastwood (waarschijnlijk zeer tegen de zin van de man zelf). Iets wat deze film uiteraard niet is maar een Eastwood in cowboypak op de poster doet wonderen. Was, zeker destijds, absoluut gewaagd van Eastwood, die met name veel succes kende in actiefilms en westerns, deze film te maken. Werd dan ook, onterecht, niet goed ontvangen.

Dirty Disco.

En andere foute stampertjes van o.a. New Order en The Pet Shop Boys (leukste scene). Plus een massa aan klassiek (niet altijd even sterk). De soundtrack is dan ook van essentieel belang voor Bronson.

Ook de vele verwijzingen naar Kubrick zijn grappig, maar helaas is dit niet een film die zich qua niveau kan meten met Clockwork en de anderen. Bepaalde vorm van surrealisme, dat wel. En soms ook angstaanjagend. Maar het dobbert, mijns inziens, een beetje doelloos voort zonder wat dieper in te gaan op de main character. Terwijl de man toch boeiend genoeg moet zijn volgens de verhalen.

Wel was de aaneenschakeling van psychisch, verbaal en fysiek geweld vaak kostelijk. Met dank aan een meesterlijke Hardy.

Redelijk.

Schitterende vertolkingen van een sublieme cast en een sterk verhaal, doorspekt met een superieure, zeer sfeerbepalende, soundtrack. DeNiro levert hier een puik regie-debuut af. Zeer goed.

Sporadisch schrikken.

Sfeervolle en bijzondere horrorfilm van Cronenberg. Heel spannend wordt het helaas bijna nergens, maar een sporadisch schrikmomentje zo hier en daar zit er wel in. Vooral tijdens het einde, waarbij de bron van het broedsel wordt prijsgegeven, gaan de haartjes op de arm eventjes omhoog.

Goed.

Clichématig vermaak.

Want ondanks de aanwezigheid van de sterrencast, gebeurt er niets nieuws onder de zon in dit onderhoudende misdaaddrama. Nu hoeft dat ook niet, maar omdat tevens het bekende thema van de ontmoetende verhaallijnen er aan is toegevoegd, wordt er een voorspelbaar pad gelopen. Ook wat meer uitdieping van Gere's character had kunnen helpen. Dankzij de goede acteerprestaties en een handjevol spanning vliegen de uurtjes echter voorbij.

Goed.

Disney's magie wordt nergens gehaald. Ondanks het enorme kassucces is deze tekenfilm echt een van de mindere broeders. Niet slecht maar kan op geen enkele wijze in de schaduw staan van het vroegere werk. Het sentimentele verhaaltje is redelijk maar het is over het algemeen echt te mager. Gemiddeld.

Goed debuut.

Met een korte speelduur en een hoog tempo, weet de film na een uitstekende start de kijker vast te houden. Maar ondanks de puike acteerprestaties en het leuke script, rent de film iets te ver en ook te hard. Dusdanig dat een en ander soms wat over het topje gaat en zelfs in een van de zijplotjes totaal ontspoort. Wie hard rent met losse veters maakt nu eenmaal kans te struikelen. Toch is dit een prettige kijkervaring, die soms zelfs indruk maakt. De regisseur debuteert hier i.i.g. niet verkeerd.

Goed.

Ietwat tegenvallend sprookjesavontuur uit de doorgaans geniale koker van Gilliam, met sterrencast. Het verhaal weet niet altijd goed te boeien en voelt bij vlagen onevenwichtig aan. Redelijk.

Zoutloze vertoning.

Op een enkel schrik-momentje na leunt dit mysterie vooral op een traag lopend en enigszins flauw verhaaltje, m.u.v. het niet openlijk geven van verklaringen. Ook het einde verdient m.i. geen schoonheidsprijs. Op de ietwat voorspelbare twist na kon deze film mij niet genoeg bekoren. Wat wel knap is, is dat de film redelijk weet te onderhouden.

Twee sterren, geen stuiver meer.

Subgenre & subplotjes.

Niet alle subplotjes zijn even sterk, maar over het algemeen is dit een degelijk gevangenisdrama. Redford is niet misplaatst, maar steekt schril af bij alle platte cliché-types die de revue passeren. Toch is dit geen gekke wegkijker en binnen het subgenre een behoorlijke klassieker.

Goed.

Onderhoudende comedy met nogal wat flauwe en voorspelbare grappen. De meest komische scene komt van Carell die prompt het verplichte vervolg van de hoofdrol mocht voorzien. Redelijk.

Docu over de geniale vechtlegende Lee. Niet een heel erg hoogstaande docu maar genoeg om ons iets meer te weten doen komen over de man echter de filmster. Goed.

Destijds lag de videotheek vol met dit soort Bruceploitationfilms. Niet onlogisch omdat, het aan elkaar geplakte, Game Of Death (met stukjes van de echte Lee) een groot succes bleek. Dit werk is echter te gek voor woorden, zelfs naar Bruce Le-maatstaven. Het verhaal is mager, en de dubs zijn lachwekkend absurd. Waarschijnlijk heeft het m.b.t. de acteerprestaties weinig uitgemaakt. Ook de vechtscenes zijn benedengemiddeld. Slecht.

Quiz.

Want welke scenes zijn echt en wat is staged?

Het is een verzameling van leuke, en slechte scenes geworden. Staged en echt. Erg plat en voor de hand liggend allemaal, maar goed. Soms werkt het het wel op de lachspieren. En e.e.a. is leuker dan het, mijns inziens, nóg meer in scene gezette Borat.

Redelijk.

Een beetje vreemd maar wel lekker.

Dit had zo de reclame-slogan van deze film kunnen zijn. Het verhaal is behoorlijk absurd maar sommige grappen zijn werkelijk hilarisch. Dit mede dankzij Campbell en Davis die de film dragen. Lekker over de top allemaal, maar e.e.a. hapt weg als een lekker kroketje.

Goed.