Opinions

Het tweede filmverhaaltje van de Wachowski's (na het mindere Assasins) smaakt naar meer.

Niet naar Matrix episodes, maar naar dit soort leuke thrillers. Helaas zijn ze er niet gekomen, maar wie weet..

Bound is een lekkere thriller met een prima cast, een spannend verhaaltje en een licht erotisch tintje. Soms ietwat clichématig en voorspelbaar, maar erg vermakelijk.

Goed.

Mooi drama met een wisselvallige cast dat ontaardt in een ietwat clichématige gevangenisfilm. Vaak overgewaardeerd maar toch goed.

Bewuste B.

Het houdt allemaal weinig over, maar een nipte voldoende qua vermaak kan je nog wel kwijt aan 'Bounty Killer'. Het geforceerde cultgehalte smaakt niet geheel kunstmatig en omdat de film zichzelf gelukkig nergens serieus neemt valt er nog best wat te grinniken om de avonturen van een premiejager en zijn beeldschone, maar levensgevaarlijke vriendin.

Deze B-film doet menigmaal denken aan de 'Mad Max'-serie, maar dat niveau wordt niet gehaald. Toch vliegt het anderhalve uur voorbij en met dank aan sidekick Abraham Benrubi en zelfs een enkele minuten in beeld verschijnende Gary Busey kent de film best aardige momenten. Ook de overdreven gore draagt hier aan bij.

Goed.

Met dank aan Splendid-film voor het recensie-exemplaar.

Woordje Nederlands.

Het houdt eigenlijk verdomd weinig over, maar Damon en Potente vormen een aardig koppel dat de twee uurtjes gemakkelijk vol krijgt. Niet zo zeer vanwege chemische aangelegenheden, maar vooral vanwege de dosis actie die het tempo mooi op peil houdt.

Volgens de hoes van de HD-DVD duurt de film overigens 10 minuten korter, maar de display van de alternatieve schijfjeslezer spreekt gelukkig de waarheid. Leuk is het moment waarop Damon zowaar een Nederlands woordje spreekt.

Redelijk.

Dertien in een dozijn.

Deze spin-off van de beroemde Bourne-trilogie hangt slechts van een paar actiescènes aan elkaar. En zelfs die zijn niet echt hoogstaand of iets dergelijks. Dat is jammer, want ondanks dat de eerdere delen vaak wat overgewaardeerd worden, bevatten ze in elk geval wel wat knallend vuurwerk. Hier zorgt de finale met een motorachtervolging hooguit voor een grijns, maar dan vooral vanwege de knullige afloop. De rest hebben we minstens een dozijn keer eerder gezien.

De langdradige en uitleggerige tussenpozen, die verwijzen naar de voor de fanboys interessante Bourne-weetjes, halen het ritme alsmede de rek uit deze standaardvertoning. Renner is een aardige plaatsvervanger, maar als in dezelfde film ook nog eens Edward Norton, Stacy Keach, Albert Finney en Scott Glenn zitten en zijn love interest-buddy Rachel Weisz is, dan mag er veel meer verwacht worden. Dit lijkt eerder deel dertien van een veel te lange reeks.

Doorsnee.

Irritante pauzes.

Ook het vervolg op de actie-hit met Damon kijkt lekker weg, maar kent wederom een flinterdun en weinig boeiend verhaaltje. Dat irriteert vooral in de pauzes tussen de actiescènes, die dan wel weer voldoende vermaak bieden.

Redelijk.

Wel okee.

Wanneer op zoek naar actie, uiteraard.

Al moet gezegd dat het verhaaltje best aardig is. Voor een actiefilm welteverstaan.

Het draait hier uiteraard om de nieuwe Bond en zijn stunt- en vliegwerk. Jammer van dit laatste is dat e.e.a. vaak schokkend in beeld wordt gebracht. Of met de hand op de zoom. Dat is hip, maar komt de actie niet overal ten goede.

Goed.

Murphy en Martin doen hun uiterste best, maar in deze rommelige komedie valt er helaas weinig te lachen. Met Oz aan het roer en zo een cast hoort iets anders als eindproduct te worden losgelaten op de kijker. Bij vlagen vermakelijk, maar gemiddeld filmpje.

Moore zaagt van dik hout planken maar is goed op dreef in deze wat overgewaardeerde semi-docu. Treffend en hard maar soms ook onzeker en onnozel slaat hij zijn slag. De beste uit zijn ouvre maar niet zo waterdicht als men zou vermoeden. Soms zijn de verbanden iets te speculatief en het legendarische interview met Heston is eigenlijk tenenkrommend en minder sterk dan gebracht. Evengoed verplicht voer voor elke Amerikaan en/of wapenfreak.

Drie hele sterren, dus goed.

Kelly de eendagsvlieg?

Want dit is een gemiste kans. En het begon nog wel aardig..

De film wil vooral heel veel dingen tegelijk. En dat doet het zich langzaam voortkabbelende mysterie-verhaaltje weinig goeds.

Ook kent de flick net iets te veel onwaarschijnlijkheden en onlogica om mee weg te kunnen komen. Helaas duurt e.e.a. ook zo'n half uur te lang, en zijn de dialogen vaak verre van sterk.

Tevens is de CGI nogal wisselvallig met als dieptepunt Langella. Lord have mercy.

'Saw Meets The X-Files In The Twilight Zone' blijkt een hier slap uitgevoerde formule.

Twee sterretjes, en dan ben ik royaal.

Onevenwichtig opgaan.

Chiwetel Ejiofors regiedebuut (hij heeft hiervoor 2 kortfilms geregisseerd) is niet gek, maar ook niet goed. Dat komt omdat sterke scènes worden afgewisseld door minder sterke, en de acteerprestaties niet altijd even solide zijn. De grote kracht zit hem in het verhaal, maar ook dat had op betere wijze kunnen worden verteld. Minder rommelig en consequent in één taal. Daarbij komt dat de titel eigenlijk veel verklapt.

Toch is er genoeg positiefs te vertellen over dit waargebeurde verhaal dat zich heeft afgespeeld in het Oost-Afrikaanse Malawi. Het is gebaseerd op de belevenissen van William Kamkwamba, die als tiener te kampen krijgt met allerlei problemen die het land teisteren. De hongersnood die hij aan den lijve ondervindt, dwingt hem een oplossing te zoeken.

Het is wat onevenwichtig en lichtvoetig allemaal, maar er hangt een feelgood sfeer in de lucht die vreemd genoeg wel weet te werken. Hoe voorspelbaar het allemaal ook is, de twee uurtjes vliegen best snel en vermakelijk voorbij. Niets hoogstaand of ingewikkelds, maar de jonge Maxwell Simba houdt de aandacht vast en de Afrikaanse setting doet je al snel opgaan in de film.

**½

Met dank aan Netflix voor het recensie-exemplaar.

Eigengereid eindresultaat.

Regisseur Morrissey weet met zijn debuut een apart filmpje te bewerkstelligen. Een gewone 'superheld' die zijn traumatische verleden probeert recht te zetten met behulp van grof geweld. Het verhaal doorspekt van een vreemd, donker sfeertje.

Er wordt nogal wat heen en weer geslingerd, tevens in stijloefeningen, maar dit past eigenlijk wel bij het wisselvallige, maar eigengereide eindresultaat. Dan is Björk bijna mainstream als soundtrack, want vreemd voelt een en ander sowieso wel aan.

De kracht maar tevens zwakte zitten hem in het plot, dat simpel en door middel van vele flashbacks langzaam zichzelf openbaart. Niet alles werkt daarbij even goed. Gelukkig blijkt Steinmayer een pakkende performance neer te zetten en is het einde toch wel leuk in elkaar gestoken.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Kritische koorleider.

Dustin Hoffman in de cast belooft meestal iets goeds, maar niet altijd. Zo valt hij hier te bewonderen als kritische leider van een jongenskoor in dit doorsnee feelgood-drama over een jochie dat zich staande moet zien te houden zonder ouders. Het basisgegeven klinkt als voer voor iets groots, maar dat is het helaas niet. Boychoir is geen slechte film, maar helaas ook geen goede. Hoffman lijkt volledig op de automatische piloot te acteren in een film die zo voorspelbaar is als de jaargetijden.

Positieve noot is Kathy Bates die als schoolhoofd nog een klein beetje indruk weet te maken in dit verder kleurloze, muzikale drama. De muziek is wonderschoon, zelfs als je niet zo van het 'genre' houdt, al was ook hier winst te behalen door iets gedurfder uit te pakken en wellicht een andere liedjeskeuze te maken. Maar goed, het euvel zit hem met name in het ontbreken van originaliteit, de vlakke Hoffman en het zoutloos vertelde verhaaltje dat van clichématigheid aan elkaar hangt. Niets bekoorlijk aan.

Doorsnee.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Prima thriller met een uitmuntende cast. Veel spanning en een uitstekend verhaal. Geen meesterwerk maar gewoonweg goed.

Prima ghettofilm die een beetje aan de basis stond van de velen die nog zouden volgen. Cube laat zien naast een groot rapper te zijn ook uitstekend te kunnen acteren. Ook Gooding is erg puik evenals Fishburne. Soms een beetje clichématig en stigmatiserend maar dichter bij de realiteit dan menigeen kon geloven. Goed.

Cannon-meuk.

Ook deze typische Golan & Globus-rommel met Chuck en zijn baard, is amper de moeite waard. Tenzij je wilt lachen natuurlijk. De acteerprestaties zijn zo slecht dat deze bijna moeilijk blijkt af te kijken. De actie wordt slecht in beeld gebracht, met name de vechtscenes. Het verhaal is behalve voorspelbaar, vol van goofs. Neen, op het kitscherige nummer " Freedom" na, valt hier weinig te genieten.

Slecht.

Onsmakelijk.

Zoals het een goede horror betaamt.

Toch zijn veel van de SFX nogal gedateerd en daardoor vaker grappig dan smerig. De echte showsteler qua humor, is de parasiet die onze hoofdrolspeler voorziet van de juiste dosis euforie. Als u de link met drugs nog niet had gemaakt..

De film valt ondanks zijn leeftijd nog steeds goed te doen, al kent het verhaal ook nogal wat tempovertragingen en zwakkere scènes.

Redelijk.

Geen grofgebektheid.

Andrew Dice Clay speelt de titelrol als Brain Smasher, een uitsmijter die de lieftallige Teri Hatcher moet beschermen tegen een groep Chinese criminelen. De acteur brak in 1988 door als stand-upcomedian in een TV-show van Rodney Dangerfield. Sindsdien kent zijn carrière veel pieken en dalen, maar tegenwoordig staat hij na, en vooral dankzij, nogal wat misère weer op de planken. Grofgebektheid is zijn handelsmerk en zijn shows waren vaker vrouwonvriendelijk, racistischer en grover dan die van Eddie Murphy. Vreemd genoeg valt daar in Brainsmasher weinig van te merken.

Evenwel valt er voldoende te lachen om het ietwat eentonige avontuur dat de twee hoofdpersonen beleven. Vaak niet om de juiste reden, want er wordt nogal geforceerd gepoogd grappig te zijn. Zo wordt de grap dat Chinezen geen ninja's kunnen zijn wel heel erg vaak herhaald. Toch kent de film een aantal geinige dialogen en genoeg gekkigheid om de speelduur uit te kunnen zitten. De film is opnieuw uitgebracht door Dutch Film Works in de Cultproof Presents the Grindhouse Collection, met keurig 4:3 beeldformaat. Eighties-achtige onzin die de tijd wel aardig doodt. Niets meer, niets minder.

Redelijk.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Wederom een komische horror van Jackson die zich rustig kan meten met zijn droomdebuut Bad Taste. Goor maar zeer vermakelijk. Goed.

Trumbell's carriere stierf samen met Wood die verongelukte voor het einde van de film. Studiobazen wilden hierom de stekker er uit trekken maar Trumbell hield voet bij stuk en werkte verder met een stand-in. Dit heeft Hollywood hem niet in dank afgenomen. Voor het lef van Trumbell en de geniale Walken kan men deze SF rustig afkijken. Bovengemiddeld vermaak en behoorlijk spannend bij vlagen. Echter inmiddels nogal gedateerd. Evengoed redelijk onderhoudende film die bovengemiddeld is. Niets meer, niets minder.

Sfeervol sprookje.

Een bijzonder leuke sprookje uit de Pixarstal. De film moet het vooral hebben van de onderliggende humor en het sfeervolle decor. De boodschap is een beetje moralistisch maar verder niet storend. Wederom erg fraai vormgegeven, al moet gezegd dat bij deze film het 3D erg weinig toevoegt.

Zeer goed.

Clichématige wraakfilm die zelfs niet meer door Foster gered kan worden. Misschien aantrekkelijk voor onbekenden met het "genre" maar voor de rest voorspelbaarheid troef. Gemiddeld.

Prima aktie-spektakel uit de koker van Gibson waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Zeer vermakelijk en onderhoudend. Soms ietwat over de top maar absoluut goed.

Zeer stijlvolle en bij vlagen absurdistische film van wonderkind Gilliam. Niet voor iedereen toegankelijk, desondanks een aanrader. Zeer goed.

Spetterende sketches.

Herkenbaarheid troef bij deze romcom, die toch iets meer op drama lijkt te leunen dan feelgood. Dat is een beetje een vreemde gewaarwording, hoe gedurfd ook, want het einde voelt hierdoor nogal onbevredigend en een beetje gekunsteld aan. Het voorafgaande is tot de laatste vijf minuten namelijk wel enorm voorspelbaar en verdient een spetterende finale.

Er zitten een aantal hilarische scenes in de film, maar het aantal goede grappen is over het algemeen te spaarzaam of doet het verhaal in een soort van leuke, maar losse sketches ontaarden om ze echt te laten werken. Een vreemd maar niet vervelend filmpje, dat de gouden combi van een lach en een traan niet helemaal weet te maken. Aan de acteurs ligt het hem niet.

Redelijk.

Standaardthriller die spannend is en omhoog wordt getilt door een sublieme Russell en een enge sfeer. Goed.

Reut.

Met wel een leuke alternatieve titel:

Cindy Jo & the Texas Turnaround (neen, vraag maar niet).

Componist Hulette mocht een filmpje maken. Het eindresultaat is absoluut niet vermakelijk. Dit komt vooral door het domme verhaaltje, en omdat de spaarzame gevechten met wereldkampioen Norris slecht of niet in beeld worden gebracht. Daarnaast zijn de gevechten niet om aan te zien. Met als dieptepunt het eindgevecht.

Beter was deze schoenmaker bij zijn leest gebleven..

Slecht.

Heersende hype.

Dat de beruchte filmmaatschappij met Joodse roots, Cannon, behalve gewelddadige actiefilms ook op de proppen kwam met dit luchtiger filmpje heeft uiteraard te maken met de destijds heersende hype omtrent rap en het dansgebeuren daar om heen. Menig winkelcentrum werd bevolkt door jongens die met behulp van een gettoblaster dansten op een ondergrond van kartonnen dozen. Een prachtige tijd zonder MP3-spelers maar wel met walkmans in giga-formaat. Dit tijdsbeeld wordt uitgeademd door deze film, maar dan vooral op hilarische wijze.

Dit is typische jaren ’80 onzin. Destijds bloedserieus gebracht maar nu alleen nog maar leuk om de verkeerde redenen. Belachelijke acteerprestaties, een waardeloos verhaal en ga zo maar door. Het rappen, door nota bene Ice-T, valt nog net te doen maar ook het dansen is enorm wisselvallig. Van geniaal tot afgrijselijk. Je zou uit frustratie bijna de robot mee willen doen in de huiskamer. Gelukkig maakt de soundtrack, aangevoerd door Rufus & Chaka Khan een hoop goed. Toch nog maar eens even weer neuzen in de vinylkast. Het risico op spierpijn voor lief nemend.

Redelijk.

Behalve de goed acterende Gere valt er weinig te beleven aan deze bijna slechte film die geen enkele balans weet te houden. Vanwege het commerciële succes van American Gigolo werd Gere opnieuw gecast als knappe jongen om vooral vrouwen naar de bioscoop te lokken. De toenmalige posters insinueerden ook meer een romantisch drama dan deze mislukte thriller. Benedengemiddeld.

Zeer gemiddeld actie-drama. Leuk voor Hauer-fans maar daar houd het dan ook mee op. Hauer heeft een hoop meuk gemaakt in de US en dit past er prima tussen. Naast een aantal goede films uiteraard maar de carriere van Hauer bestond lange tijd uit B-films. Inmiddels zien we hem de laatste jaren gelukkig steeds vaker in goede producties terugkeren (Sin City, Confessions of a Dangerous Mind). Deze kun je rustig overslaan.