Opinions

Voldoende verschrikkelijk.

Het idee achter Body Brokers is goed. Sterk zelfs. Want van de handel in afkickende junkies weet bijna niemand iets. Toch duurt het even voordat duidelijk wordt waar deze onderhoudende film precies over gaat. Jack Kilmer (de zoon van Val) acteert sterk en ook Michael Kenneth Williams weet de aandacht op zich te vestigen. Zelfs de commentaarstem van Frank Grillo intrigeert, al is zijn uitleg te summier aanwezig om het verhaal genoeg richting te geven. En dus duurt het even voordat je als kijker beseft waar je naar zit te kijken. Als Grillo dan eindelijk zelf in beeld verschijnt is dat zelfs een beetje een teleurstelling.

Eigenlijk zit je de hele film te hopen op het moment dat een en ander aanslaat of binnenkomt, maar stiekem doet het dat nooit. Kilmer is dus goed, maar ook hij zit gevangen in een script dat nergens van de grond komt. Er zijn teveel kansen maar geen een wordt benut. Memorabele scenes worden afgewisseld met slechte. Wanneer een ex-verslaafde zijn levensverhaal zonder enige echte inhoud in drieënhalve zin en tien seconden vertelt tijdens een bijeenkomst, reageert onze hoofdrolspeler dat hij de man zijn relaas zo herkenbaar vindt. Een tenenkrommend slechte scene, net zoals het slappe einde.

Body Brokers vertelt een verhaal dat gehoord moet worden. De medicijnen-maffia staat niet alleen en als er ook maar een kern van waarheid in dit verhaal zit, is het al voldoende verschrikkelijk. Maar een duidelijke lijn ontbreekt en men blijft teveel rond Kilmer hangen. Begrijpelijk, want de jongen maakt nu al net zoveel indruk als zijn vader ooit deed, maar dat is niet voldoende. Je blijft als kijker - weliswaar geboeid - wachten op iets wat niet komt. Of hoe je zo'n vruchtbaar gegeven om zeep helpt. En prestatie an sich. In handen van betere filmmakers had dit zowaar iets moois kunnen worden. Nu is het vlees noch vis.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Liefdesbetuiging.

Dat regisseur Brian De Palma een groot Hitchcock-fan is moge duidelijk zijn. Dit is niets minder dan een openlijke en dik aangezette liefdesbetuiging aan de meester en zijn werken als Rear Window en Vertigo. Zo sterk als die werkjes wordt het allemaal niet en een oplettende kijker kan de synopsis al snel voorspellen, maar deze sfeervolle thriller weet desondanks prima te vermaken. Hoogtepunt is een videoclip met Frankie Goes to Hollywood, die plotseling in de film voorbijkomt.

Zeer goed.

Broeierige thriller met een erotisch tintje. De suspense wordt prachtig opgevoerd en de film is zeer sfeervol. Inmiddels een klassieker. Goed.

Leuke actie-thriller ondanks cliché's.

Redelijk tot goede acteerprestaties met een uitspringende Crowe en een enigszins boeiend verhaal. Heel erg spannend wordt het niet, maar e.e.a. is absoluut onderhoudend. Jammer van de clichématige romance en dito conversaties. Toch is dit een degelijke film.

Goed.

Nog steeds griezelig.

En dat zit hem in het visueel mooi vormgegeven en sfeervolle verhaal over een arts en zijn enge lijkenpikker. Uitstekend geacteerd door Daniell en Karloff. De film bevat geen gore, maar kent wel onderhuidse spanning die niet helemaal tot uitbarsting komt.

De vermelding van Lugosi op de filmposter is nogal misleidend. Zijn rol is eerder een klein bijrolletje en volledig verwaarloosbaar.

Zeer goed.

Het grote commerciële succes van deze amateuristische, lichtjes op The Inspector General gebaseerde (van Duin is een grote fan van Kaye), platte komedie kan niet verbloemen dat dit een flauwe en gemiddelde film is. Alleen leuk voor de fans van van Duin.

Aardig filmpje, misschien niet altijd even geloofwaardig, maar met een zeer sterke cast. Vermakelijk en goed.

En wederom duikt Hopper in een draak op, ditmaal een met de vaak teleurstellende Snipes. Het verhaal is een zooitje en zelfs de actie is beneden peil. Matige film.

Raar maar onderhoudend.

Deze hiphop-musical van eigen bodem valt obscuur te noemen. Gewaagd is het in elk geval, al is het idee veel leuker dan de uitwerking. Dat zit hem in de matige acteerprestaties en het domme verhaaltje. Het feit dat de dialogen nogal grof zijn maakt de film ongeschikt voor groep-8 kinderen en brugklassers, al hoort dit eigenlijk precies in het rijtje 'Afblijven' en consorten thuis.

Cameo's en bijrollen zitten vol met bekende Nederlanders, maar een knappe acteerprestatie blijft vaak uit. Toch zijn de meeste liedjes erg leuk, al zijn ze textueel gezien niet allemaal van hetzelfde niveau. Het lukraak inzetten van een liedje blijkt de film vreemdgenoeg ten goede te komen, want inhoudelijk gezien komt het niet veel verder dan gangstertje spelen in de polder.

Twee sterren.

Nipte drie sterren.

De film start erg vermakelijk, maar na een klein inkak-moment begint de vrees. Het blijft namelijk Disney.. Edoch, daar is de hamster. Naar het einde toe wordt alles weer zoetsappig en voorspelbaar. En dat is jammer, want de film kent een aantal bijzonder grappige momenten, die vrijwel allemaal op conto komen van Rhino en de duiven, plus een uitstekend begin.

Goed.

Bruisend bed.

De bijna statische leefomgeving van Denzel Washington, de aan bed gekluisterde expert, staat in schril contrast met de grote bruisende stad die de seriemoordenaar als speeltuin ervaart. Jolie heeft een uitstekende chemie met het acteerkanon en verzorgt, samen met de rest van de cast, de kers op de slagroom van deze mooi gefilmde en spannende thriller.

Zeer goed.

Bonnefooi Bongo.

De Duitse regisseur Paul, die ooit de eer had een concert van Bob Marley te mogen schieten, keert na 'Reggae Sunsplash' terug naar de muziekdocumentaire. Wederom halfbakken, want echt samenhangend is het allemaal niet. Paul heeft er een handje van om slordig te editen en op de bonnefooi te filmen. Althans, zo lijkt het. Zo volgt zijn camera wereldster Cliff, die niet onder stoelen of banken steekt dat Jamaica op verschrikkelijke wijze wordt verdeeld door politici. In een volgende passage meldt de zanger dat vrouwenrechten niet gelden voor de zwarte vrouw. Ze is immers al lang geëmancipeerd? Een meisje dat zo mogelijk nog higher is dan hij licht een en ander toe. Met een baby op de arm vertelt ze dat vrouwen hun energie daar niet in moeten steken, maar dat het allemaal om Afrika draait. Jimmy kijkt toe en grinnikt. Het is vast zijn baby.

Maar niets wordt echt helder tijdens deze zwerftocht van de 'Bongo Man' op wereldtour. Hoe belangrijk zijn rol ook is geweest binnen de reggae-scene, er wordt niet voor niets telkens gerefereerd aan Bob Marley. De grote Wailer die ooit als jochie stond te gluren naar de capriolen van Cliff, was zelf van veel grotere betekenis. Hij zong beter, had een mooiere stem, was compositorisch gezien sterker en had betere verhalen te vertellen. Zoals hij ooit in de schaduw stond van Jimmy, was ten tijde van deze documentaire alles omgedraaid. Many Rivers to Cross en The Harder They Come ten spijt. Toch verdient Cliff meer respect. Jimmy Cliff, die tijdens deze concertopnames zelden goed bij stem is. Jimmy Cliff waar je helemaal niets van begrijpt met zijn eeuwige gegrijns. Jimmy Cliff, wie is dat eigenlijk? Deze vraag blijft helaas grotendeels onbeantwoord. Geheel onterecht.

Redelijk.

Bonville is een gemiddelde roadmovie die zoveel meer had kunnen zijn. Helaas wordt de aandacht te veel gefocust op Lange die enigzins een uitgebluste indruk maakt. Laten we zeggen dat de plastische chirurgie haar gezichtsuitdrukkingen geen goed hebben gedaan. Ze acteert redelijk, niet echt goed zoals vroeger. Bates daarentegen schittert als vanouds maar krijgt te weinig speelruimte. Al met al vermakelijk maar ook clichématig en zoetsappig. Ook het tempo had een klein tandje hoger gemogen.

Twee sterren: gemiddeld.

King's conclusie.

Vermakelijke eighties-flick met een hoogstwaarschijnlijk laag budget, maar door de daardoor ontstane suggestiefactor en lang uitgestelde 'onthulling' des te spannender. En vooral ook sfeervol. Stephen King, die deze griezelfilm in een interview bewierookt zou hebben, had gelijk. The Boogens is leuk.

Goed.

Meuk.

Ondanks de handjob, geen ruk aan. Heb me er door moeten worstelen, ondanks het geile koppie van Ward.

Neen, dit is troep. En dat flikker je doorgaans in de vuilnisbak. Ookal gaan ze dit uitbrengen op BluRay met op de voorkant een verwijzing naar de vleestrein en andere bekenden. Geld moet in het laatje. Hoe maakt niet uit.

Mede-producer Barker mag zich schamen over zijn beoordelingsvermogen. De makers hebben namelijk weinig van zijn werkje gebrouwen. Er is totaal geen spanning aanwezig, en visueel gezien is dit allesbehalve een feest.

Matig, en dan zonder middel er voor.

The Book Of Clichés.

Wat vooral opvalt aan de post-apocalyptisce setting van deze uiterst voorspelbare en clichématige SF, is het leuke (niet)-kleurgebruik en het nette camerawerk. Visueel is de film keurig. Nergens hoogstaand overigens.

Verder maakt het verhaal weinig indruk en gebeurt er niets nieuws onder de zon. Het reli-sausje smaakt nergens naar en het einde is tenenkrommend slecht. Op een paar leuke vechtscènes na, is de film een onderhoudende maar tevens zoutloze zit.

De kracht zit hem in Wahington, die niet met zich laat sollen. Helaas wordt dat gegeven veel te weinig uitgewerkt, de aardige cast ten spijt.

Redelijk.

Dit verplichte vervolg op het kassuscces heeft weinig met het dubieuze maar originele eerste deel te maken. Een standaard horrorfilmpje. Gemiddeld.

Risicoloze Rush.

Formulewerk is helemaal niet erg. Zeker niet met Geoffrey Rush aan het acteerroer. Toch weet The Book Thief, ondanks de gegarandeerde ingrediënten tot succes, weinig te beklijven. Op de en of andere manier komt de film nooit echt van de grond en wordt er amper ontroerd, ondanks het heftige verhaal. Risicoloos en afgebakend voltrekt het schouwspel zich aan de kijker, die zich bijna schuldig voelt vanwege het gebrek aan empathie.

Redelijk.

Ontzettend clichématig, maar wel vermakelijk. Voorspelbaarheid wat de klok slaat uiteraard, maar wel amusante voorspelbaarheid. Echt sterk wordt het nergens, maar als Murphy tegenwoordig nog zo een filmpje zou kunnen maken, zou het al heel wat zijn. Redelijk.

Enorm overgewaardeerde en matige actiefilm met Tarantino-sfeer. Dat niveau wordt echter nergens behaald. Het verhaal wordt gesmoord in rommeligheid en coolness. De acteerprestaties zijn soms hilarisch. Ondanks het enorme cultsucces blijft dit filmpje erg gemiddeld.

Prima klassieker die claustrofobisch spannend is. De film had echter iets korter gekund.

Weinig geslaagde komedie. Voorspelbaar, mateloos flauw en sporadisch een goede grap. De Anderson-scene is zo ontzettend gestaged dat je het bijna gaat geloven en zo zijn er wel meer dingen die niet werken. Briljante marketing uiteraard, maar verder niets om voor thuis te blijven, zelfs niet met het verstand op nul. De TV-serie (met daarin hetzelfde typetje) en de Ali G. film waren wél te pruimen, maar dit.. Borat was hilarisch in de serie omdat het daar wél echte reacties van echte mensen betrof. Vooral het feit dat Baron ons anders wil doen geloven dan dat enorm veel in scene is gezet, bevalt niet goed. Nogal fake en gemiddeld filmpje dat goed is voor een paar glimlachen.

Viva VHS!

Of beter van niet. Want deze videocassette doet niets meer dan de koppen slijten van het toch al op leeftijd zijnde apparaat. Dit is een film die de magische halve ster verdient. En dat is knap want ik ben best bereid mild te zijn, als was het maar omwille van... Van wat eigenlijk? Deze film fungeert als continue stoorzender in filmervaring door zo slecht in elkaar geflanst te zijn, dat het de ridicule inhoud nog vervelender maakt. Een kunst an sich, maar geen fijne zit voor de kijker.

Het hoofdpersonage, een zwijgzame cop die op zoek is naar een Chinese moordenaar, beweegt zich voort in scènes die hoogstwaarschijnlijk in een dronken bui aan elkaar zijn geplakt. Of in een vlaag van verstandsverbijstering, je weet maar nooit. Zo rommelig en chaotisch dat je je eigen ogen niet gelooft. Misschien dat dit de hoofdreden is dat regisseur Chu slechts enkel deze titel op zijn naam heeft staan. Dit is pure bocht, moet men hebben verweten. Laten we het hopen.

Ook het camerawerk is van een bijzonder laag niveau, maar wat de dubieuze en monotone dubs (slecht sprekende Chinezen door andere slecht sprekende Chinezen) nog eens extra benadrukken is het stuitend slechte acteerwerk. De cast lijkt rechtstreeks van straat geplukt en ter voorbereiding een volledig seizoen Bassie & Adriaan te hebben bekeken. Waarschijnlijk ook nog zonder ondertitels. Elke acteur weet het bloed onder de nagels vandaan te halen.

Diegene die deze film überhaupt kan uitzitten verdient een pluim, maar wees gewaarschuwd. Er kan ook niet gelachen worden om de verkeerde redenen bijvoorbeeld. Vergeet cheesyness of andere vermakelijke invalshoeken die de eighties nog steeds doen afspeuren naar ander videomateriaal. Hier gaat het nergens leuk worden en wordt een en ander ook nog eens zo buitensporig debiel aangeboden dat het niets meer dan agressie kan opwekken bij de toeschouwer. Niet doen dus.

Beledigend slecht.

Nicholson is meesterlijk in dit sfeervolle drama met een ontzettend goede soundtrack van de legendarische Cooder. De tempowisselingen zijn mooi maar komen de film niet altijd ten goede. Het eindresultaat is echter goed.

Ietwat lange maar degelijke film over de naweeën van de Vietnamwaanzin bij Cruise, die een uitstekende rol speelt. Erg veel sentiment, edoch goed.

Actie-troep.

Naast de goedkope look van deze flauwe actiefilm en de standaard uitwerking met hippe jumpcuts en dergelijke, zitten er een paar aardige actie- en gevechtscènes in. Niet meer dan doorsnee, maar Seagal kan leuk meppen wanneer hij zin heeft. Afleidende dubs en lachwekkende one-liners daargelaten.

Daarnaast kan de kijker zich afvragen of het waar is of de opgeblazen vechtmachine daadwerkelijk hoertjes als onkosten opvoert bij zijn films. Mocht dit zo zijn dan is het misschien logisch dat hij ze ook rolletjes geeft. Zijn nog nèt niet minderjarig overkomende filmvriendinnetje levert niet alleen een smerig gevoel op bij de kijker, acteren kan ze niet. En dit geldt voor vrijwel de gehele Oostblok-crew, een uitzondering daargelaten.

Het is triest te zien dat de actie-held van weleer naast een enigszins redelijke 'Pistol Whipped' en een goed benutte reddingskans van Rodriquez, continu blijft doorgaan met dit soort reut. Het zal de hardcore fans weinig boeien, maar jammer is het wel.

Matig.

Vreemd filmpje.

Het kleine beetje drama zorgt verrassend genoeg voor betrokkenheid, maar het verhaaltje an sich heeft weinig om het lijf.

Sfeervol, soms spannend en onderhoudend, en Oldman is uitstekend. Toch is e.e.a. behoorlijk clichématig en enigszins voorspelbaar. Ook het einde is niet heel sterk.

Redelijk.

Who's bad?

Fred Williamson is superbad als Boss Nigger de sherriff. Een (ex-)bountyhunter die 'whitey's' vangt. Ondanks het racisme is dit een vermakelijk stukje blaxploitation. Met alle twijfelachtige ingrediënten van dien. Gelukkig zit er ook een vleugje humor in deze pulpfilm (bedoeld en onbedoeld). Hilarisch wordt het niet, maar goed dit is dan ook geen Blazing Saddles. Al schoot dat filmpje wel een aantal malen door mijn hoofd. Met name tijdens de intocht van het duo.

Spannend wordt het niet, maar e.e.a. is absoluut onderhoudend. En dat komt vooral door de heftige uitspraken van een ieder. Zelfs 35 jaar na dato. Sterker nog, kom tegenwoordig maar eens aan met zo'n titel. Prachtig. De titelsong is ook schitterend, overigens.

De soundtrack is er zowiezo een voor het wenslijstje. Waarschijnlijk nog zeldzamer dan de film zelf. Vette bassen, wawa-pedaaltjes en funkey koper. Kortom een soulful western.

Redelijk.

Tintelende oren.

Sfeervolle thriller met een griezelige ondertoon, die vooral suspensevol is tot Curtis arriveert. Hij speelt met verve, maar de film verandert dan nogal van toon. Een en ander wordt bijzonder in beeld gebracht door de vele split-screens, waarbij de synchroon-gesplitte audiotrack de oren al tijdens de opening doet tintelen. Een ware belevenis op stereo-gebied.

Goed.

Na een enigszins aardig begin ontspoort deze horror zonder goede komische momenten al snel in een rommelige en clichématige flick. Het acteerwerks is bij vlagen slecht. Matig filmpje.